III SA/Gl 1018/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 24 maja 2010 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. D. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odrzucić skargę. Pismem datowanym z dnia [...] 2010 r. P. D. zaskarżył decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Na podstawie zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 26 marca 2010 r. skarżący wezwany został do uiszczenia należnego od wniesionej skargi wpisu sądowego w terminie siedmiu dni, pod rygorem jej odrzucenia. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach przedmiotowej sprawy powyższą przesyłkę doręczono pod wskazany adres w dniu [...] 2010 r. W terminie wyznaczonym, który upłynął bezskutecznie [...] 2010 r. (tj. [...]) skarżący nie uiścił żądanego wpisu od skargi, mimo iż został prawidłowo pouczony o możliwości dokonania płatności gotówką w kasie tut. Sądu lub przelewem na wskazany rachunek bankowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 230 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały (§ 1). Pismami, o których mowa w § 1 są skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania. Z powołanej regulacji wynika, że opłacenie skargi w terminie i w kwocie wskazanej przez Sąd stanowi istotny jej element, którego brak uniemożliwia nadanie jej dalszego biegu. Zgodnie bowiem z art. 220 § 3 ustawy skarga, skarga kasacyjna, zażalenie oraz skarga o wznowienie postępowania, od których mimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlegają odrzuceniu przez Sąd. Ponieważ w rozpoznawanej sprawie skarżący będąc prawidłowo wezwany do uiszczenia wpisu od skargi nie zastosował się do powyższego –skargę należało, stosując w/w przepis art. 220 § 3 ustawy, odrzucić. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji postanowienia.