III SA/Gl 1023/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Mirosław Kupiec po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 grudnia 2005 r. sprawy ze skargi Prezydenta Miasta K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami postanawia odrzucić skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. uchyliło decyzję z dnia [...] r. organu pierwszej instancji jakim był Prezydent Miasta K. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia wskazując na naruszenie prawa procesowego. Prezydent Miasta K. umorzył postępowania w sprawie wydania zezwolenia, powołując się na jego bezprzedmiotowość. W uzasadnieniu decyzji wskazał, że w trakcie przeprowadzonej wizji w dniu [...] r. stwierdzono brak pod wskazanym adresem lokalu gastronomicznego mogącego stanowić punkt sprzedaży napojów alkoholowych. Skargę na powyższą kasacyjną decyzję organu odwoławczego wniósł pełnomocnik umocowany przez Prezydenta Miasta K.. Skarżący wskazał w uzasadnieniu skargi w pierwszej kolejności, że posiada interes prawny konieczny do udziału w tym postępowaniu polegający na dążeniu do ograniczenia liczby punktów sprzedaży alkoholu zlokalizowanych na terenie Miasta K.. Dopiero w dalszej części uzasadnienia podniósł zarzuty w stosunku do zaskarżonej decyzji. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy opisując okoliczności faktyczne sprawy wniósł o jej odrzucenie z powodu jej niedopuszczalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm. zwaną dalej P.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest, poza prokuratorem, Rzecznikiem Praw Obywatelskich oraz określona organizacją społeczną, każdy, kto ma w tym interes prawny. O "interesie prawnym" w rozumieniu tego przepisu możemy mówić wtedy, gdy ma on oparcie w przepisach prawa. O tym więc, czy konkretny podmiot ma w danej sprawie chroniony interes prawny, decyduje przepis prawa. Wskazuje się, że najczęściej są to przepisy prawa materialnego ale mogą to być również przepisy procesowe lub ustrojowe (zob. B. Adamiak (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, Postępowanie administracyjne..., s. 424, 425). Od wykazania więc związku między chronionym przez przepisy prawa interesem prawnym a aktem lub czynnością organu administracji publicznej uzależnione jest uprawnienie do złożenia skargi. Jednak takie działanie nie może być zainicjowane przez organ, którego działanie ma być oceniane pod kątem zgodności z prawem ani żaden inny organ występujący w toku instancji. W orzecznictwie, na gruncie ustawy o NSA, przyjmowano stanowisko, że powierzenie organowi jednostki samorządu terytorialnego właściwości do orzekania w sprawie indywidualnej w formie decyzji administracyjnej, niezależnie od tego, czy nastąpiło to na podstawie ustawy, czy też w formie porozumienia, wyłącza możliwość dochodzenia przez tę jednostkę jej interesu prawnego w trybie postępowania sądowoadministracyjnego. W takiej zatem sytuacji jednostka samorządu terytorialnego nie jest podmiotem uprawnionym do zaskarżenia decyzji do sądu administracyjnego (por. np. uchwały NSA z 19.05.2003 r, OPS 1/03, ONSA 2003/4/115; z 9.10.2000 r., OPK 14/00, ONSA 2001/1/17). W chwili obecnej na podstawie art. 50 § 1 P.p.s.a. stanowisko to zostało zaaprobowane. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16.02.2005 r., (OSK 1017/04) odwołując się do wskazanego orzecznictwa stwierdził, że rola jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym jest wyznaczona przepisami prawa pozytywnego. Wspomniana jednostka, jako osoba prawna, może być stroną tego postępowania i wówczas organy ją reprezentujące będą broniły jej interesu prawnego, korzystając z gwarancji procesowych, jakie przepisy k.p.a. przyznają stronom postępowania. Ustawa może jednak wyznaczyć organowi jednostki samorządu terytorialnego rolę organu administracji publicznej w rozumieniu art. 5 § 2 pkt 3 k.p.a. W takim wypadku będzie on bronił interesu jednostki samorządu terytorialnego w formach właściwych dla organu prowadzącego postępowanie. Stanowisko to zostało ptwierdzone podobnymi poglądami wyrażanymi w literaturze przedmiotu (por. m.in. J.P. Tarno, Ochrona interesu prawnego jednostki samorządu terytorialnego w postępowaniu administracyjnym i sądowym (w:) Księga jubileuszowa Profesora zw. Dra hab. Józefa Filipka, Zakamycze 2001, s. 721 i n.; T. Woś, glosa do uchwały NSA z dnia 19 maja 2003 r., OPS 1/03, Sam. Teryt. 2004, nr 12, s. 79; M. Stahl, glosa do wyroku NSA z dnia 1 czerwca 2004 r., OSK 301/04, OSP 2005, z. 2, s. 72). W związku z powyższym Prezydent Miasta K. wydając decyzję jako organ pierwszej instancji nie miał interesu prawnego w zaskarżenia decyzji kasacyjnej organu drugiej instancji, jakim było Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K.. Tym samym skarga złożona w niniejszej sprawie była niedopuszczalna, dlatego na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a. należało ją odrzucić.