III SA/Gl 103/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA Krzysztof Targoński ( spr. ) po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] pełnomocnik skarżącego wniósł także o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik oświadczył, że skarżący nie prowadzi już działalności gospodarczej i nie uzyskuje żadnych dochodów – obecnie pracuje dorywczo. Wraz z żoną wychowuje roczną córkę, a egzekucja z całości naliczonego zobowiązania stworzy niepowetowaną szkodę życiową w jego rodzinie. Wszystkie oszczędności i środki finansowe zostały zajęte przez Prokuraturę w K. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej w skrócie p.p.s.a. – sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1 tego artykułu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Wstrzymanie wykonalności aktu administracyjnego wchodzi zatem w grę wówczas gdy, po pierwsze, nadaje się on do wykonania, po wtóre zaś, jeżeli zachodzą przesłanki wstrzymania wykonania, przedstawione wyżej. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że wniosek strony skarżącej, zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja należy bowiem do grupy aktów administracyjnych podlegających wykonaniu, nadto z materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy wynika, iż w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Strona nie wykazała we wniosku, aby w przedmiotowej sprawie rzeczywiście zachodziło niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Poprzez szkodę należy rozumieć taką szkodę (zarówno o charakterze majątkowym, jak i niemajątkowym), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swoich właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu lub zdrowiu (stanowisko zaprezentowane przez NSA w postanowieniu z dnia 5 stycznia 2005 r., sygn. akt: GZ 138/04). W rozpatrywanej sprawie strona skarżąca w istocie nie wykazała żadnych okoliczności, które prowadziłyby do takich konsekwencji. Pełnomocnik skarżącego podnosi we wniosku okoliczności wskazujące na trudną sytuację finansową. Argumentacja ta jest tożsama z faktami przytoczonymi w uzasadnieniu wniosku o prawo pomocy, które Sąd wziął pod uwagę również na etapie rozpoznania niniejszego wniosku. Należy jednak podkreślić, że przesłanki stanowiące podstawę do przyznania prawa pomocy nie są identyczne z tymi, które dotyczą wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (postanowienie NSA z dnia 26 kwietnia 2004 r., sygn. akt FZ 38/04). Okoliczności powyższe nie stanowią jednak w istocie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji podatkowej. Należy zaznaczyć, że decyzja wydawana przez organ w postępowaniu podatkowym ma z reguły charakter restytucyjny – co ma także miejsce w niniejszej sprawie. Zobowiązanie podatkowe jest świadczeniem pieniężnym, które ze swej natury jest świadczeniem odwracalnym. Oznacza to, że w razie ewentualnego uwzględnienia skargi po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, kwota określona w decyzji zostanie skarżącej zwrócona. Końcowo wyjaśnić należy, że w związku z trudną sytuacją finansową skarżącego Sąd uznał, że nie jest on w stanie ponieść kosztów postępowania i udzielił mu prawa pomocy w zakresie częściowym, poprzez zwolnienie z obowiązku ponoszenia kosztów sądowych. Z wyżej wymienionych względów, na podstawie wskazanych przepisów i przy zastosowaniu art. 61 § 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.