III SA/Gl 1030/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.) Sędziowie NSA Anna Apollo WSA Małgorzata Jużków Protokolant sekr. sąd. Joanna Spadek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 stycznia 2006 r. przy udziale sprawy ze skargi "A" w M. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zapłaty odsetek od zwróconych należności celnych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł ([...] zł.) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., po rozpatrzeniu odwołania "A" w B., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 262 i 262¹ § 1 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.), art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 623), utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] r., nr [...] orzekającą o odmowie zapłaty odsetek od zwróconych decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] należności celnych w związku decyzją Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia w pierwszej kolejności nawiązano do okoliczności faktycznych sprawy. W tych zaś ramach wskazano, że Prezes Głównego Urzędu Ceł decyzją z dnia [...] r., po rozpatrzeniu wniosku "A", wydał wiążącą informację taryfową nr [...], w której dla towaru w postaci [...] przeznaczonej do produkcji [...] ustalił kod PCN 0206 10 99 0. Po rozpatrzeniu odwołania od tej decyzji Minister Finansów decyzją z dnia [...] r., nr [...] utrzymał ją w mocy. W związku ze stanowiskiem organów celnych zawartym w wiążącej informacji taryfowej co do klasyfikacji taryfowej importowanego przez stronę towaru, ta pismem z dnia [...] 2002 r. złożyła wniosek o dokonanie "korekty w zgłoszeniach celnych dotyczących importu [...]...". Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją nr [...] z [...] r. uznał za nieprawidłowe [...] zgłoszeń celnych dokonanych w imieniu i na rzecz "A" w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2002 r. i zmienił zadeklarowaną w tych zgłoszeniach klasyfikację taryfową na kod PCN 0206 10 99 0 ze stawką celną autonomiczną w wysokości 20 % dla towarów sprowadzonych z krajów Unii Europejskiej i z zerową obniżoną stawką celną dla towarów sprowadzonych ze Słowacji. Następnie zauważono, że "A", nie zgadzając się z ustalonym w wiążącej informacji taryfowej kodem PCN, zaskarżyła decyzję Ministra Finansów do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który to wyrokiem z dnia 27 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1451/02 uwzględnił skargę i uchylił decyzję Ministra Finansów. Minister Finansów, po ponownym rozpatrzeniu odwołania od decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł i po przeprowadzeniu zaleconego przez Sąd postępowania wyjaśniającego, decyzją z dnia [...] r. nr [...] uwzględnił odwołanie i orzekł, że przedmiotowy w sprawie towar należy zaklasyfikować do kodu PCN 0511 99 10 0. W tych okolicznościach postanowieniem z dnia [...] r. Naczelnik Urzędu Celnego w B. wznowił na wniosek strony postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z [...] r., a następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] uchylił w całości w/wym. decyzję uznając zgłoszenia celne, w którym strona deklarowała kod PCN 0511 99 10 0, za prawidłowe. W kolejnym wniosku "A" wniosła o zwrot należności celnych uiszczonych na podstawie uchylonej decyzji. Zażądano także odsetek od tych należności. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] zarządził zwrot cła w kwocie [...] zł. Z kolei decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. odmówił zapłaty odsetek od zwróconych należności celnych. Przedstawiając argumentację odwołania od powyższej decyzji wskazano, że pełnomocnik "A" zarzucił organowi celnemu naruszenie art. 250 § 3 Kodeksu celnego, polegające na przyjęciu, iż niewłaściwe ustalenie należności celnych nie było wynikiem błędu organu celnego. Odnosząc się do tego zarzutu Dyrektor Izby Celnej w K. podtrzymał swoje wcześniejsze stanowisko wyrażone w decyzji z dnia [...] r., iż zmiana zadeklarowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej, a co za tym idzie ustalenie kwoty wynikającej z długu celnego nie było błędem organu celnego. Nie została zatem spełniona podstawowa przesłanka wynikająca z art. 250 § 3 Kodeksu celnego do zapłaty odsetek od zwróconego cła. Uzasadniając swoje stanowisko Dyrektor Izby Celnej w K. podniósł, iż Prezes Głównego Urzędu Ceł, ustalając w wiążącej informacji taryfowej - w decyzji z [...] r. kod PCN 0206 10 99 0 dla towaru o nazwie [...]oraz Minister Finansów, rozpatrując odwołanie od tej decyzji, dysponowali jedynie przekazaną przez "A" normą ZN [...], z której wynikało, że [...] wyrabiana jest ze skór zdrowych zwierząt z uboju dokonywanego pod nadzorem weterynaryjnym, jak również ze skór importowanych posiadających świadectwa weterynaryjne zezwalające na stosowanie ich w przemyśle spożywczym. Dysponując zaś taką wiedzą o importowanym towarze klasyfikacja taryfowa została ustalona prawidłowo. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, uchylając wyrokiem z dnia 27 lutego 2003 r. decyzję Ministra Finansów z [...] r., nie wykazał, że klasyfikacja importowanego towaru ([...] do produkcji [...]) do kodu PCN 0206 10 99 0 była błędem organu wydającego decyzję w pierwszej instancji, jak również organu odwoławczego. Sąd wskazał jedynie na uchybienia w postępowaniu wyjaśniającym, polegające na nie przeprowadzeniu dowodu z opinii biegłego, co stanowiło naruszenie art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej. Nadto Sąd zauważył, że istotna z punktu widzenia klasyfikacji towarowej kwestia, czy importowany towar nadaje się lub jest odpowiedni do spożycia przez ludzi, nie została wyjaśniona w toku postępowania. Minister Finansów, będąc związany oceną Sądu, przeprowadził dodatkowe postępowanie wyjaśniające, w toku którego uzyskano nowe dowody i wyjaśnienia wnioskodawcy. Dopiero dysponując dodatkową wiedzą o towarze, decyzją z dnia [...] r. orzekł, iż według nomenklatury taryfowej importowany towar należało przyporządkować do kodu PCN 0511 99 10 0. Nadto Dyrektor Izby Celnej w K. zauważył, że w sytuacji, gdy po dostarczeniu nowych dowodów w sprawie nastąpiło rozstrzygnięcie odmienne od pierwotnego, to trudno uznać, iż decyzja uchylona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego była wynikiem błędu organu celnego, który uzasadniałby zapłatę odsetek od zwróconych należności w myśl art. 250 § 3 Kodeksu celnego. Nie ulega bowiem wątpliwości, że każdy organ ma prawo do zmiany wcześniej prezentowanego stanowiska, tym bardziej, iż zmiana ta może wynikać z odmiennych stanów faktycznych zebranego materiału dowodowego. Organ odwoławczy zaakcentował, że strona dokonując zgłoszeń celnych zadeklarowała dla importowanego towaru ([...]) kod PCN 051199100 z zerową obniżoną stawką celną. Zgłoszenia te zostały przyjęte jako odpowiadające wymogom formalnym określonym w art. 64 § 1 i 2 Kodeksu celnego, co spowodowało z mocy prawa objęcie towaru wnioskowaną procedurą oraz określenie kwoty wynikającej z długu celnego. Nadto podkreślił, że Naczelnik Urzędu Celnego w B. decyzją z dnia [...] r. uznając zgłoszenia celne za nieprawidłowe zmienił zadeklarowaną w tych zgłoszeniach klasyfikację taryfową na kod PCN 020610990 ze stawką celną autonomiczną 20 % na wniosek strony, który ta złożyła nie czekając na rozstrzygnięcie Naczelnego Sądu Administracyjnego w kwestii wiążącej informacji taryfowej. Organ celny wydając w/wym. decyzję dysponował przedłożoną przez stronę decyzją w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej nr [...], która również znajdowała potwierdzenie w załączonej do zgłoszeń celnych decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska nr [...] z dnia [...] r., a zatem miał podstawę do dokonania zmiany zadeklarowanej w zgłoszeniach celnych klasyfikacji taryfowej towaru. Nadto Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że w sytuacji gdy strona nie zgadzała się z decyzją wydaną w przedmiocie ważącej informacji taryfowej i wniosła skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego, to złożenie wniosku o dokonanie korekty w zgłoszeniach celnych było z punktu widzenia interesu strony przedwczesne. Reasumując Dyrektor Izby Celnej w K. uznał, że nie można w sprawie twierdzić, iż ustalenie kwoty wynikającej z długu celnego było błędem organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania błędu. Jeszcze raz podkreślił, że przyporządkowanie importowanego towaru ([...]) przez Prezesa Głównego Urzędu Ceł do kodu PCN 0206 10 99 0 zostało ustalone jedynie w oparciu o dostarczony przez stronę certyfikat jakościowy (norma zakładowa) – innych dokumentów mogących być pomocnymi przy ustalaniu klasyfikacji strona do wniosku o udzielenie wiążącej informacji taryfowej nie dołączyła. Decyzję tę pełnomocnik "A" w B. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej w K. naruszenie:- art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 250 § 3 Kodeksu celnego, art. 120, art. 121, art. 122 i art. 229 Ordynacji podatkowej i wniósł o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji i zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi podniesiono w szczególności, iż w dyspozycji przepisu art. 250 § 3 Kodeksu celnego niekoniecznie chodzi o organ celny, który prowadził postępowanie jako ostatni i wydał decyzję dotyczącą zwrotu należności celnych, lecz o każdy organ celny podejmujący błędną decyzję, skutkiem której (bez przyczynienia się do tego zgłaszającego) powstały niesłusznie uiszczone należności celne, co miało miejsce w związku z wydaniem wiążącej informacji taryfowej, w której klasyfikacja taryfowa została ustalona niezgodnie ze wskazaną przez wnioskodawcę. "A" była związana udzieloną jej wiążącą informacją taryfową (art. 5 § 2 Kodeksu celnego), zaś nie stosując się do niej naraziłaby się na powstanie długu celnego, ze swojej oczywistej winny. Podniesiono również, że w toku postępowania odwoławczego od decyzji Prezesa Głównego Urzędu Ceł w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej przedstawiono dodatkowe dokumenty wskazujące na prawidłową klasyfikację towarową, które nie zostały uwzględnione. Wskazano także na uchybienia proceduralne, których dopuścił się Minister Finansów w toku postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Zaakcentował ponadto, iż zwrot cła był skutkiem wznowienia postępowania i uchylenia decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. uznającej na wniosek strony zgłoszenia celne za nieprawidłowe i klasyfikującj sporne [...] zgodnie z wnioskiem strony do pozycji 0206. Zdaniem organu decyzja wznawiająca postępowanie i uchylająca decyzję "wymiarową" nie była decyzją błędną, natomiast jej wydanie nie było błędem organu celnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Na wstępie należy podkreślić, iż w świetle art. 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrolę tę sprawują stosując jedynie kryterium legalności, a więc zgodności z prawem zaskarżonych aktów. Oznacza to, iż tylko ustalenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji – art. 145 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W rozpatrywanej sprawie doszło do naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, zatem skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 26 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz.623 ze zm.) w rozpatrywanej sprawie należało zastosować przepisy ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (Dz. U. Nr 23, poz. 117 ze zm.). Art. 250 § 3 Kodeksu celnego stanowi, iż "od zwracanych należności celnych przywozowych lub wywozowych nie płaci się odsetek, chyba że niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, a dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W takim wypadku odsetki oblicza się od dnia uiszczenia należności podlegających zwrotowi". W przytoczonym przepisie sformułowana została zasada, że od zwracanych należności celnych nie płaci się odsetek. Wyjątek od tej zasady stanowi sytuacja, gdy jednocześnie zostaną spełnione dwie przesłanki: pierwsza - niewłaściwe ustalenie kwoty należności było wynikiem błędu organu celnego, przy czym, zdaniem Sądu, w ocenianej sprawie bez znaczenia jest, czy błąd ten popełnił organ celny przyjmujący zgłoszenie celne (ten wątek zostanie rozwinięty w dalszej części rozważań) oraz druga - dłużnik w żaden sposób nie przyczynił się do powstania tego błędu. W ocenianej sprawie ustalenie kwoty należności celnych, które nastąpiło w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w B. z dnia [...] r. o uznaniu zgłoszeń celnych za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji celnej towaru, było wynikiem błędu organu celnego, aczkolwiek błędu tego nie można bezpośrednio przypisać organowi celnemu, który wydał tę decyzję i pobrał należności celne. Faktem jest, że w zgłoszeniach celnych przyjętych przez organ celny w okresie od [...] 2002 r. do [...] 2002 r. przedstawiciel zgłaszającego zadeklarował dla importowanego towaru opisanego jako [...] kod PCN 0511 99 10 0, do którego w taryfie celnej została przyporządkowana zerowa obniżona stawka celna. Faktem jest również, że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o zmianę tych zgłoszeń celnych w zakresie klasyfikacji taryfowej towaru na kod 0206 10 99 0, co wiązało się z zastosowaniem autonomicznej stawki celnej w wysokości 20 % dla towarów sprowadzonych z krajów Unii Europejskiej. Nie można jednak tracić z pola widzenia okoliczności, które spowodowały, że skarżąca wystąpiła o zmianę zgłoszeń celnych w powyższym zakresie, choć zdaniem skarżącej należało zastosować kod PCN 0511 99 10 0, który w zgłoszeniach tych pierwotnie zadeklarowała. Okolicznością tą była decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł z dnia [...] r., w której to na wniosek skarżącej udzielono wiążącej informacji taryfowej, ustalając kod PCN 0206 10 99 0 dla importowanego przez nią towaru. Odwołanie od tej decyzji nie zostało uwzględnione przez Ministra Finansów – decyzja z dnia [...] r., nr [...]. Decyzja w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej wiąże organy celne oraz osobę, której udzielono tej informacji, a stosuje się ją do towarów, wobec których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja ta została udzielona (art. 5 § 2 Kodeksu celnego). Wprawdzie skarżąca deklarowała kod PCN 0511 99 10 0 dla [...] w zgłoszeniach celnych, składanych po dacie uzyskania wiążącej informacji taryfowej, która dla tych towarów określiła kod PCN 0206 10 99 0, to jednak składając wniosek o zmianę zgłoszeń w tym zakresie skarżąca dopełniła ciążącego na niej obowiązku wynikającego z art. 5 § 2 Kodeksu celnego. Natomiast sugestia wyrażona w zaskarżonej decyzji wskazująca, że skarżąca mogła się nie stosować do wiążącej informacji taryfowej, pozostaje w sprzeczności z ostatnio powołanym przepisem. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 27 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1451/02 uchylił decyzję Ministra Finansów z dnia [...] r. w przedmiocie wiążącej klasyfikacji towarowej. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było naruszenie w toku postępowania art. 122 i 180 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd zwrócił uwagę, że nie wyjaśniono istotnej z punktu widzenia klasyfikacji towarowej kwestii, czy importowany towar nadaje się lub jest odpowiedni do spożycia przez ludzi, bowiem zgodnie z uwagą 1 pkt a do działu 2 Taryfy Celnej pozycja 0206 nie obejmuje wyrobów nie spełniających tych wymogów. Opisany wyżej wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie ma kluczowe znaczenie dla rozpatrywanej sprawy, bowiem jednoznacznie potwierdza, że wskazany w wiążącej informacji taryfowej kod PCN 0206 10 99 0 ustalony został na podstawie niekompletnego materiału dowodowego. Sąd uchylił tylko decyzję Ministra Finansów, jednak tą samą wadą obarczona była decyzja Prezesa Głównego Urzędu Ceł, bowiem już na etapie postępowania pierwszoinstancyjnego nie podjęto niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Uprawniony jest zatem pogląd, że Prezes Głównego Urzędu Ceł popełnił błąd wydając decyzję w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej na podstawie niepełnego materiału dowodowego, przy czym nie podjął z urzędu działań celem dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, chociaż taki obowiązek na nim ciążył, zaś Minister Finansów powielił ten błąd w toku postępowania odwoławczego. Dopiero po przeprowadzeniu dodatkowego postępowania wyjaśniającego Minister Finansów naprawił wyżej opisany błąd, po czym decyzją z dnia [...] r., nr [...] uwzględnił odwołanie i orzekł, że sporny towar należy zaklasyfikować do kodu PCN 0511 99 10 0. Nie zasługuje na akceptację argumentacja zaprezentowana w zaskarżonej decyzji, iż na podstawie opisu towaru, jakim dysponował Prezes Głównego Urzędu Ceł, a następnie Minister Finansów, przyporządkowanie spornego towaru do kodu PCN 0206 10 99 0 było prawidłowe. Argumentacja ta pozostaje w sprzeczności z oceną prawną wyrażoną w wyżej przywołanym wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego, gdzie wskazano, że ciężar dowodowy spoczywał na organie prowadzącym postępowanie. W tym miejscu wyjaśnić przyjdzie, że mocą ustawy z dnia 20 marca 2002 r. o przekształceniach w administracji celnej oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. Nr 41, poz. 365) z dniem 30 kwietnia 2002 r. został zniesiony centralny organ administracji państwowej w sprawach celnych – Prezes Głównego Urzędu Ceł (art. 2 pkt 1), a dotychczasowe jego zadania i kompetencje w zakresie indywidualnych postępowań dotyczących wiążącej informacji taryfowej przeszły do zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych (art. 4 ust. 3 pkt 1). Chociaż Minister Finansów nie został wymieniony wprost w przepisach Kodeksu celnego jako organ celny, to jednak w zakresie decyzji w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej faktycznie taką rolę pełnił - do 30 kwietnia 2004 r., tj. utraty mocy obowiązującej ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. – Kodeks celny (art. 25 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. przepisy wprowadzające ustawę - Prawo celne). W zaskarżonej decyzji i odpowiedzi na skargę zaakcentowano, że to na wniosek strony przedmiotowe zgłoszenia celne organ celny uznał za nieprawidłowe i zaklasyfikował sporne [...]zgodnie z wnioskiem strony do pozycji 0206. Nadto podkreślono, że w wyniku wznowienia postępowania nastąpiło uchylenie w/wym. decyzji, zatem decyzja wznawiająca postępowanie i uchylająca decyzję "wymiarową" nie była decyzją błędną, natomiast jej wydanie nie było błędem organu celnego. Umknęło jednak uwadze organu odwoławczego, że wydanie decyzji o uznaniu zgłoszeń celnych za nieprawidłowe było wymuszone związaniem tego organu klasyfikacją ustaloną w wiążącej informacji taryfowej, zaś strona skarżąca również związana tą klasyfikacją wystąpiła o dokonanie zmiany zgłoszeń celnych. Natomiast wznowienie postępowania było wyłącznie konsekwencją wydania decyzji przez Ministra Finansów po wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego zmieniającą klasyfikację taryfową spornego towaru. Przyjmując sugestię Dyrektora Izby Celnej w K., iż skarżąca nie musiała wystąpić o zmianę deklarowanego według własnego uznania w zgłoszeniach celnych kodu PCN, który był inny niż ustalony w wiążącej informacji taryfowej - doszłoby do sytuacji, w której organ celny będąc związany klasyfikacją towarową ustaloną w wiążącej informacji taryfowej, musiałby z urzędu uznać zgłoszenia za nieprawidłowe i określić kod PCN zgodnie z wiążącą informacją taryfową. Zaś taki stan rzeczy, po zmianie wiążącej informacji taryfowej i uznaniu, że kod PCN zadeklarowany przez skarżącą był prawidłowy uzasadniałby zapłatę odsetek od zwracanego cła. Doszłoby zatem do sytuacji, kiedy osoba nie stosująca się do ustalonej klasyfikacji taryfowej w wiążącej informacji taryfowej, choć taki obowiązek na niej ciążył, uprawniona byłaby do żądania zapłaty odsetek od zwracanego cła, a osoba działająca zgodnie z prawem, występując o zmianę deklarowanej w zgłoszeniu celnym klasyfikacji taryfowej zgodnie z klasyfikacją określoną w wiążącej informacji taryfowej takiej możliwości byłaby pozbawiona. Jak wyżej zasygnalizowano, zdaniem Sądu, w ocenianej sprawie bez znaczenia jest, czy błąd ten popełnił organ celny uznający zgłoszenia celne za nieprawidłowe, czy też inny organ celny. Klasyfikacja taryfowa ustalona w decyzji w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej wiąże organ celny i osobę, której jej udzielono (art. 5 § 2 Kodeksu celnego). Decyzja ta nie może być traktowana jako pozostająca bez wpływu na deklarowaną klasyfikację towarową w zgłoszeniach celnych składanych po jej wydaniu, a w konsekwencji na kwotę wynikającą z długu celnego. To zaś, zdaniem Sądu, uzasadnia przyjęcie stanowiska, że w stanie faktycznym, jaki został ustalony w rozpatrywanej sprawie, "błąd organu celnego" o którym mowa w art. 250 § 3 Kodeksu celnego nie może być ograniczony tylko do błędu organu celnego, który uznał zgłoszenie celne za nieprawidłowe w zakresie klasyfikacji celnej towaru lecz należy uwzględnić również błąd organu celnego wydającego decyzję w zakresie wiążącej informacji taryfowej, który to błąd spowodował uznanie zgłoszeń celnych za nieprawidłowe w powyższym zakresie, a tym samym niewłaściwe (w zawyżonej kwocie) ustalenie należności celnych. Reasumują dotychczasowe rozważania przyjdzie stwierdzić, że w rozpatrywanej sprawie błędem warunkującym zapłatę odsetek od zwracanego cła było wydanie rozstrzygnięcia w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, w którym nieprawidłowo określono klasyfikację taryfową towaru na podstawie niepełnego materiału dowodowego, choć na organie prowadzącym postępowanie ciążył obowiązek podjęcia niezbędnych działań w celu wyjaśnienia stanu faktycznego. Działania takie zostały podjęte dopiero po sądowoadministracyjnej kontroli decyzji Ministra Finansów utrzymującej w mocy decyzję Prezesa Głównego urzędu Ceł. Natomiast skarżącej w żaden sposób nie można przypisać przyczynienia się do niewłaściwego ustalenia klasyfikacji taryfowej oraz należności celnych. Przenosząc powyższe na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego – art. 250 § 3 Kodeksu celnego poprzez jego błędną wykładnię, polegająca na przyjęciu, iż występujący w tym przepisie warunek błędu organu celnego odnosi się tylko do organu celnego, który uznał zgłoszenia celne za nieprawidłowe, a które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy. W tym stanie rzeczy obowiązkiem Sądu było uchylić zaskarżoną decyzję z mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, co też Sąd orzekł. Orzeczenie o kosztach postępowania sadowego zostało wydane z mocy art. 200 tej ustawy. Sąd nie podzielił natomiast zarzutów skargi, jakoby zgromadzony materiał dowodowy był cząstkowy, a organ odwoławczy zaniechał jego uzupełnienia (art. 122 i 229 Ordynacji podatkowej i art. 7 Konstytucji). Poza ogólnikową argumentacją w skardze nie wskazano w jakiej części należało uzupełnić materiał dowodowy w sprawie dotyczącej zapłaty odsetek od zwróconych należności celnych, zaś zdaniem Sądu był on wystarczający do wydania rozstrzygnięcia w tym zakresie. Zarzuty te, podobnie jak i naruszenia przepisów art. 120 i 121 Ordynacji podatkowej, w istocie rzeczy zostały sformułowane w stosunku do decyzji w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, co wykracza poza granice rozpatrywanej sprawy i nie mogą być one przedmiotem oceny Sądu. Konsekwencja taka wynika z art. 134 § 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Przypomnieć przyjdzie, że skarga do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów w przedmiocie wiążącej informacji taryfowej, utrzymującą w mocy decyzję Prezesa Głównego Urzędu Ceł została rozpoznana wyrokiem z dnia 27 lutego 2003 r., sygn. akt V SA 1451/02.