III SA/Gl 1031/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik, Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 października 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi M. B. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z [...] r. nr [...] o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów, wniesionych [...] r. przez M.B., na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r. od nr [...] do [...], wystawionych na zaległości skarżącego w składkach należnych za okres od maja do lipca 1999 r. W podstawie prawnej decyzji przywołał art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 ze zm., zwanej dalej K.p.a.) oraz art. 17, art. 18, art. 34 ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz.U. z 2005 r. Nr 229, poz. 1954 ze zm., zwanej dalej ustawą egzekucyjną). Rozstrzygnięcie stanowiące przedmiot zaskarżenia, zostało wydane w następującym stanie faktycznym przedstawionym przez organy. Dyrektor Oddziału ZUS w C. wszczął postępowanie egzekucyjne, celem wyegzekwowania zaległości składkowych skarżącego należnych za okres od maja do lipca 1999 r. W toku postępowania egzekucyjnego zajęto świadczenie zobowiązanego, pobierane z ZUS. Skarżący wniósł zarzuty na to postępowanie egzekucyjne, podnosząc, że dochodzone przymusowo roszczenia składkowe nie istnieją, egzekucja za miesiąc lipiec 1999 r. prowadzona jest na podstawie podwójnie wystawionych tytułów wykonawczych nr [...], zaś egzekwowany obowiązek uległ przedawnieniu. Zarzuty te zostały rozpoznane postanowieniem Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z dnia [...] r. stwierdzającym ich niedopuszczalność. W wyniku rozpoznania zażalenia rozstrzygnięcie to zostało uchylone postanowieniem organu odwoławczego z [...]r. i sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W trakcie postępowania wyjaśniającego działając w trybie art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej organ egzekucyjny zwrócił się do wierzyciela o zajęcie stanowiska. Postanowieniem z [...] r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w C. wyraził swoje stanowisko, uznając wniesione zarzuty za nieuzasadnione. Następnie postanowieniem z [...] r. nr [...], Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. zarzuty złożone w postępowaniu egzekucyjnym prowadzonym na podstawie tytułów wykonawczych [...] z [...]r. wystawionych przeciwko skarżącemu uznał za nieuzasadnione. W zażaleniu na to postanowienie M.B. zarzucił, że zarzuty, które podniósł w sprawie zostały przez niego określone we wniosku, który nie został uwzględniony. Dlatego wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i uznanie zarzutów za zasadne. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r. Dyrektor Izby Skarbowej utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu zaakcentował, że zgodnie z nakazem wynikającym z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa m. in. w art. 33 pkt 1 tej ustawy jest wiążąca dla organu egzekucyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M.B. wniósł o nadanie biegu zażaleniu na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu wskazał, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego jest niesłuszne. Wynika to z faktu, że Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie rozpatrzył zgodnie z wnioskami argumentów zobowiązanego. Tymczasem zebrany materiał dowodowy w sprawie daje pełną podstawę do tego, aby postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej zostało uchylone. W odpowiedzi na zarzuty zawarte w skardze Dyrektor Izby Skarbowej podtrzymał swoje stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. Ponownie wskazał, że w myśl art. 27 § 1 pkt 9 ustawy egzekucyjnej, zobowiązanemu przysługuje prawo wniesienia zarzutów na postępowanie egzekucyjne i z tego uprawnienia skorzystał skarżący, składając [...]r. zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Przy czym podniósł brak wymagalności egzekwowanych należności, zarzut przedawnienia oraz zdublowanie tytułu egzekucyjnego nr [...]. Następnie wyjaśnił, że zgodnie z nakazem wynikającym z art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, w kwestii wymagalności należności poddanych egzekucji administracyjnej, wiążącą organ egzekucyjny jest wypowiedź wierzyciela w zakresie zarzutów, o których mowa m. in. w art. 33 pkt 1 tej ustawy. Wypowiedzi tej udzielił Zakład Ubezpieczeń Społecznych O/C. ostatecznym postanowieniem z [...]r. nr [...], uznającym zarzuty M.B. za niezasadne, z uwagi na bezsporną wymagalność zaległości składkowych, egzekwowanych na podstawie prawidłowo wystawionych tytułów wykonawczych. Stanowisko wierzyciela zostało uwzględnione postanowieniem Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z [...]r. nr [...], o uznaniu zarzutów zobowiązanego za nieuzasadnione. Organ odwoławczy zaznaczył, że pogląd wierzyciela w sprawie zarzutów skarżącego nie budził wątpliwości, gdyż poprawność podstawy prawnej dochodzonego obowiązku potwierdzona została wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z [...]r. sygn. akt [...], oddalającym apelację M.B. od wyroku Sądu Okręgowego w C. z [...] r. Oznacza to, że Sądy obu instancji nie uwzględniły odwołania zobowiązanego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/C. z [...] r. nr [...], określającej wysokość zadłużenia składkowego za okres objęty spornymi tytułami wykonawczymi. Wyjaśnił też, że nie doszło do przedawnienia tego zadłużenia z powodu zaistnienia przesłanki z art. 24 ust. 5b ustawy z 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U. z 2007 r. Nr 11 poz. 74), dalej powoływanej jako u.s.u.s., z uwagi na zawieszenie biegu terminu przedawnienia, aż do czasu zakończenia postępowania egzekucyjnego, na skutek efektywnego zastosowania środka egzekucyjnego. Zaakcentował, że bezpodstawny okazał się zarzut dotyczący prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie zdublowanych tytułów wykonawczych za lipiec 1999 r. o numerze [...], gdyż z akt sprawy wynika, że tym numerem oznaczony został tylko jeden tytuł wykonawczy. Po przywołaniu swego stanowiska zaprezentowanego w zaskarżonym postanowieniu, dodatkowo organ odwoławczy uznał, że bezzasadny jest argument skargi, iż nie nadano biegu zażaleniu skarżącego z [...]r. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z [...]r. nr [...], oddalającego zarzuty na postępowanie egzekucyjne. Wskazał przy tym, iż właśnie zaskarżone do Sądu postanowienie jest efektem rozpoznania zażalenia skarżącego z [...] r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyjął jako stan faktyczny sprawy stan wynikający z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia Dyrektora Izby Skarbowej (zob.: uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – dalej p.p.s.a., sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżone postanowienie dotknięte jest przynajmniej jedną z w/w wad skutkuje wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Należy zauważyć, że przedmiotem skargi jest postanowienie organu drugiej instancji, utrzymujące w mocy postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z [...] r. nr [...], o uznaniu za nieuzasadnione zarzutów, wniesionych [...]r. przez M.B., na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r. od nr [...] do [...], wystawionych na zaległości skarżącego w składkach należnych za okres od maja do lipca 1999 r. Oznacza to, że badaniu Sądu podlegają kwestie związane z tokiem i prawidłowością rozstrzygnięć organów w tym przedmiocie, czyli w kwestii zarzutów na postępowanie egzekucyjne. W pierwszym rzędzie przypomnieć trzeba, że w myśl art. 33 ustawy egzekucyjnej podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie wymogów określonych w art. 27. Z kolei w myśl art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej zarzuty zgłoszone na podstawie art. 33 pkt 1-7, 9 i 10, organ egzekucyjny rozpatruje postanowieniem po uzyskaniu stanowiska wierzyciela w zakresie zgłoszonych zarzutów, z tym że w zakresie zarzutów, o których mowa w art. 33 pkt 1-5, wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca. Z treści tych przepisów wynika, że zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym są podstawowym środkiem ochrony zobowiązanego, gdy postępowanie egzekucyjne narusza istotne zasady tego postępowania. W rozpoznawanej sprawie M.B. korzystając z tego środka obrony wniósł [...]r. zarzuty na postępowanie egzekucyjne opierając je na zarzucie przedawnienia egzekwowanego obowiązku, braku podstawy prawnej oraz prowadzeniu egzekucji na podstawie zdublowanych tytułów wykonawczych, czyli oparł je na art. 33 pkt 1 ustawy egzekucyjnej. Jednakże zanim organ egzekucyjny rozpoznał te zarzuty, to działając w myśl art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, zwrócił się do wierzyciela, tj. Zakładu Ubezpieczeń Społecznych o zajęcie stanowiska i takie stanowisko zostało przez wierzyciela zajęte postanowieniem z [...]r. W tym postanowieniu Zakład Ubezpieczeń Społecznych przeanalizował zarzuty wniesione przez skarżącego i wskazał, że są one bezzasadne Następnie Dyrektor Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. postanowieniem z [...]r. nr [...], uznał zarzuty wniesione przez skarżącego na postępowanie egzekucyjne za nieuzasadnione. Przy czym w uzasadnieniu powołał się na stanowisko wierzyciela wyrażone we wspomnianym postanowieniu z [...] r. Po rozpoznaniu zażalenia na to postanowienie organ odwoławczy Dyrektor Izby Skarbowej w K. zaskarżonym postanowieniem z [...]r. nr [...], utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu powołał się na stanowisko wierzyciela, z następnie przeanalizował zarzuty skarżącego wskazując, że nie są one uzasadnione. W tym miejscu zauważyć należy, że w myśl art. 83 c ust. 2 u.s.u.s. od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje. Przepis ten ustanawia wyjątek od zasady dwuinstancyjności postępowania prowadzonego w sprawie stanowiska wierzyciela co do zarzutów podniesionych przez dłużnika (art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej), uniemożliwiając w istocie temu dłużnikowi kwestionowanie stanowiska wierzyciela. Jeżeli według art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej co do zasady przysługuje zażalenie na postanowienie w sprawie stanowiska wierzyciela, a więc możliwa jest weryfikacja i ocena takiego stanowiska przez drugą instancję, to w sytuacji, gdy wierzycielem jest ZUS, jego stanowisko jest niezaskarżalne. Jeżeli do tego dodać dyspozycję zawartą w art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej, że w zakresie zarzutów, o których mowa w jej art. 33 pkt 1-5 (a więc także co do zarzutu przedawnienia) "wypowiedź wierzyciela jest dla organu egzekucyjnego wiążąca", to okazuje się, że stanowiska wierzyciela, jakim jest ZUS, nie sposób podważyć ani w postępowaniu zażaleniowym przewidzianym w art. 34 § 2 tej ustawy, gdyż "od wydanych w trakcie postępowania egzekucyjnego postanowień Zakładu w sprawie stanowiska wierzyciela zażalenie nie przysługuje" (art. 83 c ust. 2 u.s.u.s.), ani w prowadzonym przez organ egzekucyjny postępowaniu w sprawie zgłoszonych zarzutów, gdyż organ ten jest związany stanowiskiem wierzyciela (art. 34 § 1 u.s.u.s.). Odniesienie powołanych unormowań do rozpoznawanej sprawy prowadzi do niekorzystnego dla dłużnika i trudnego do zaakceptowania przez obowiązujący porządek prawny wniosku, że jeżeli w charakterze wierzyciela w postępowaniu egzekucyjnym występuje ZUS, jego stanowisko wyrażone w postanowieniu (bez względu na zgodność z prawem, zasadność, prawidłowość) nie podlega jakiejkolwiek kontroli instancyjnej ani w postępowaniu zażaleniowym przewidzianym w art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej, ani w postępowaniu zażaleniowym, o którym mowa w art. 34 § 5 tej ustawy. W istocie pozbawia to dłużnika należnej mu ochrony w postępowaniu egzekucyjnym, pozostawiając losy prawne zarzutu mieszczącego się w katalogu zawartym w art. 33 ustawy egzekucyjnej wyłącznie w dyspozycji wierzyciela. Gdyby w art. 83 c ust. 2 u.s.u.s. nie przewidziano wyjątku od drugoinstancyjnego postępowania zażaleniowego w sprawie stanowiska wierzyciela, to - mimo wiążącej organ egzekucyjny wypowiedzi wierzyciela - jego stanowisko podlegałoby weryfikacji na podstawie art. 34 § 2 ustawy egzekucyjnej. (Por. stanowisko wyrażone w uzasadnieniu wyroku WSA z 9 lutego 2008 r. sygn. akt III SA/Wr 517/04, publ. ONSAiWSA 2007, nr 6 poz. 129). Odnosząc to do rozpoznawanej sprawy, należy podkreślić, że organ egzekucyjny w postanowieniu z [...]r. odniósł się do zarzutów wniesionych przez skarżącego powołując się na postanowienie Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...] r., przywołując jedynie stanowisko wierzyciela i podkreślając wiążący charakter tego stanowiska (art. 34 § 1 ustawy egzekucyjnej). Uwzględniając przepis art. 134 P.p.s.a., według którego sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną oraz dysponując zakresem uprawnień ujętych w art. 135 tej ustawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonał oceny zgodności z prawem nie tylko zaskarżonego postanowienia organu egzekucyjnego w przedmiocie zarzutów egzekucyjnych dłużnika, ale także postanowienia wierzyciela (ZUS) oddalającego zarzut dłużnika, które stanowiło podstawę i niezbędny element postanowienia objętego skargą. W ocenie Sądu, postanowienie wierzyciela w niniejszej sprawie wydane zostało zgodnie z przepisami prawa. Przede wszystkim w uzasadnieniu postanowienia Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z [...]r. odniesiono się poprawnie do zarzutów dłużnika. Wierzyciel wykazał, z jakich powodów do zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, powstałych jeszcze pod rządem ustawy z dnia 25 listopada 1986 r. o organizacji i finansowaniu ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 1989 r. Nr 25, poz. 137 ze zm.), ma zastosowanie termin przedawnienia takich zobowiązań przewidziany w ustawie z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. Nr 137, poz. 887 ze zm.). Oceniając zarzut przedawnienia zobowiązań z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, wierzyciel wskazał na art. 24 ust. 4 znowelizowanej ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. Wyjaśnił przyczyny zawieszenia biegu przedawnienia w rozpoznawanej sprawie, podstawę prawną roszczenia oraz dlaczego nie zgodził się z zarzutem zdublowania tytułu egzekucyjnego nr [...]. Z kolei po rozpoznaniu zażalenia na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z [...]r., organ odwoławczy Dyrektor Izby Skarbowej w K. w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia powołał się wprawdzie na stanowisko wierzyciela, jednakże następnie przeanalizował zarzuty skarżącego, wskazując, że nie są one uzasadnione. Ponownie wyjaśnił, podstawę prawną dochodzonego obowiązku, kwestię przedawnienia zadłużenia oraz stwierdził, że nie doszło do zdublowania tytułów wykonawczych o numerze [...]. Sąd podziela stanowisko organu odwoławczego. Za niezasadny zatem należy uznać zarzut skarżącego odnośnie braku podstawy prawnej dochodzonego obowiązku, albowiem wyrokiem Sądu Apelacyjnego w K. z [...]r. sygn. akt [...] (informacja o wyroku znajduje się na str. 2 akt administracyjnych) oddalono apelację M.B. od wyroku Sądu Okręgowego w C. z [...]r., nie uwzględniającego odwołania zobowiązanego od decyzji Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/C. z [...] r. nr [...] określającej wysokość zadłużenia składkowego, będącego podstawą wystawionych tytułów wykonawczych. Nie doszło też do przedawnienia tego zadłużenia. Jeśli chodzi o kwestię przedawnienia zaległości składkowych wynikających z u.s.u.s., to niewątpliwie przepisy, które weszły w życie dnia 1 stycznia 2003 r., mają zastosowanie do trwającego w momencie ich wejścia w życie zdarzenia w postaci niewykonania obowiązku uregulowania wspomnianych składek. Nie mają one natomiast zastosowania do zaległości składkowych, które uległy przedawnieniu zgodnie z poprzednio obowiązującymi zasadami. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 stycznia 2009 r. sygn. II GSK 651/08 (publ. System Informacji Prawniczej LEX nr 478701), wywiódł, że w trakcie biegu terminu przedawnienia następuje jego wydłużenie przez ustawodawcę, należy stosować nowe przepisy, to jest nowy termin przedawnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę pogląd ten podziela i zauważa, że jest on powszechnie aprobowany w orzecznictwie sądowym (por. wyrok Sądu Najwyższego z 12 listopada 2007 r. sygn. akt I UK 147/07, publ. LEX nr 359577, uchwała Sądu Najwyższego z 8 lipca 2008 r. sygn. akt I UZP 4/08, publ. LEX nr 396249, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 16 października 2008 r. sygn. akt III UZP 2/08, publ. LEX nr 396249 oraz wyroki Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Krakowie z 14 października 2008 r. sygn. akt I SA/Kr 952/08, publ. LEX nr 456745 i w Kielcach z dnia 22 stycznia 2009 r. sygn. akt I SA/Ke 432/08, publ. LEX nr 478525). Ponieważ zatem w rozpoznawanej obecnie sprawie należności skarżącego z tytułu składek nie uległy przedawnieniu przed wejściem w życie nowelizacji art. 24 ust. 4 u.s.u.s., czyli przed dniem 1 stycznia 2003 r., do należności tych ma zastosowanie znowelizowany przepis art. 24 ust. 4 u.s.u.s. stanowiący, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne (z zastrzeżeniami dla prowadzonych rozważań nieistotnymi). Oznacza to, że składki na ubezpieczenie społeczne za okres od maja do lipca 1999 r. przedawniają się odpowiednio w czerwcu, lipcu i sierpniu 2009 r. Z tym, że w rozpoznawanej sprawie w myśl art. 24 ust. 5 b u.s.u.s. nastąpiło zawieszenie biegu terminu przedawnienia na skutek efektywnego zastosowania środka egzekucyjnego, aż do czasu zakończenia postępowania egzekucyjnego, a to spowodowało, że te należności składkowe nie przedawniły się do chwili obecnej. Równie bezpodstawny okazał się zarzut dotyczący prowadzenia postępowania egzekucyjnego na podstawie zdublowanych tytułów wykonawczych o numerze [...], gdyż jak wynika z akt sprawy tym numerem oznaczony został tylko jeden tytuł wykonawczy Zakładu Ubezpieczeń Społecznych O/C. obejmujący obowiązek składkowy za lipiec 1999 r. W tym stanie rzeczy nie może także odnieść pożądanych skutków prawnych zarzut skargi, iż nie nadano biegu zażaleniu skarżącego z [...]r. na postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w C. z [...]r. nr [...], albowiem zaskarżone postanowienie wydane zostało w następstwie rozpoznania właśnie tego zażalenia skarżącego Biorąc pod uwagę treść wyżej przytoczonych przepisów prawa oraz fakt, że zaskarżone rozstrzygnięcie Dyrektora Izby Skarbowej ich nie narusza, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.