III SA/Gl 1037/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 29 sierpnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia starszego referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi D. J. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązań podatkowych postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego z dnia 13 lipca 2018 r. W odpowiedzi na wezwanie Zastępcy Przewodniczącego Wydziału z dnia 25 kwietnia 2018 r. do uiszczenia wpisu sądowego od skargi skarżący zwrócił się z kolejnym już wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W związku z powyższym referendarz sądowy pismem z dnia 1 czerwca 2018 r. wezwał skarżącego do nadesłania urzędowego formularza według nowego wzoru, który wraz z wezwaniem udostępniono. Dodatkowo wskazano, iż niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Powyższe pismo wraz z nowym drukiem formularza doręczone zostało skarżącemu 26 czerwca 2018 r. (dowód doręczenia w aktach sprawy K: 65). Ponieważ jego żądanie zamieszczone zostało na urzędowym formularzu, który nie odpowiadał obecnie obowiązującemu wzorcowi formularza (vide: załącznik nr 2 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy - Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.), referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 13 lipca 2018 r. pozostawił wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem skarżący pismem z dnia 2 sierpnia 2018 r. wniósł sprzeciw, w którym zażądał uchylenia w całości zaskarżonego zarządzenia. Skarżący podniósł, iż rozstrzygnięcie wydane przez referendarza sądowego cechuje nadmierny formalizm, jak twierdzi nie dostał żadnego formularza, natomiast referendarz sądowy powinien był wezwać go do przepisania danych na formularz nowego typu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprzeciw jest niezasadny, a zaskarżone zarządzenie odpowiada prawu. Stosownie do art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2018 roku, poz. 1302, dalej jako: p.p.s.a.), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Wniesienie sprzeciwu od zarządzenia lub postanowienia referendarza sądowego wstrzymuje jego wykonalność. Sąd orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu (art. 260 § 2 p.p.s.a.). Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym (art. 260 § 3 p.p.s.a.). Zgodnie natomiast z art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony w wymaganej formie lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania (art. 257 p.p.s.a.) Z powyższego wynika, że wniosek o przyznanie prawa pomocy ma sformalizowany charakter. Wobec tego skarżącemu doręczono wezwanie do złożenia wniosku w prawidłowej formie wraz z drukiem formularza. Dla dokonania tej czynności wyznaczony został siedmiodniowy termin liczony od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłkę zawierającą przedmiotowe wezwania skarżący odebrał osobiście w dniu 26 czerwca 2018 r., a mimo to przesłał do tut. Sądu wniosek sporządzony na starym formularzu. Jak słusznie zauważył referendarz sądowy oznacza to, iż nie zastosował się do wezwania. Korzystając z elektronicznej wersji formularza, którą wypełnił komputerowo, nie porównał jego treści z dołączonym do wezwania formularzem (druk PPF) w wersji papierowej, którego wzór zamieszczony jest również na stronie internetowej tut. Sądu. Zasadnie zatem referendarz sądowy pozostawił wniosek o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 260 § 1-3 oraz art. 257 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.