III SA/Gl 1038/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Gabriela Jyż po rozpoznaniu w dniu 22 października 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K. Z. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie obrotu alkoholami w kwestii wniosku skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie adwokata lub radcy prawnego postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. Przedmiotem skargi w niniejszym postępowaniu jest opisane w sentencji postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] uznające za nieuzasadnione zażalenie na bezczynność Prezydenta Miasta R. w sprawie przekazania skargi na decyzję Prezydenta Miasta R. W dniu [...] złożyła w tut. Sądzie wniosek o prawo pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienie radcy prawnego lub adwokata. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Stosownie do art. 246 § 1 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm., odtąd p.p.s.a.) przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje gdy osoba ta wykaże, ze nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Natomiast zgodnie z art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. Z oczywistą bezzasadnością skargi mamy do czynienia wówczas gdy na pierwszy rzut oka, bez konieczności dogłębnej analizy, można przyjąć, iż skarga nie może być uwzględniona. Niedopuszczalność skargi jest jej oczywistą bezzasadnością w rozumieniu art. 247 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a tym samym podstawą do nieprzyznania prawa pomocy. Pogląd taki wyraził Naczelny Są Administracyjny w postanowieniu z 7 czerwca 2004 r. (sygn. akt II OZ 140/04, niepubl.) W przedmiotowej sprawie zaskarżono postanowienie organu wydane na podstawie art. 37 § 2 k.p.a., tj. w wyniku złożenia przez stronę zażalenia na bezczynność organu I instancji. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a. na postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym przysługuje skarga do sądu administracyjnego w razie spełnienia przezeń jednego z trzech warunków. Musi to być postanowienie kończące postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty lub też wydane w toku sprawy, pod warunkiem, że służy na nie zażalenie. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 2 p.ps.a. nie spełnia żadnego z tych warunków. Nie kończy ono postępowania, jedynie wyznacza nowy termin załatwienia sprawy, jak również nie rozstrzyga sprawy co do istoty. Nie przysługuje na nie zażalenie, gdyż zgodnie z art. 141 § 1 k.p.a. na wydane w toku postępowania postanowienie zażalenie służy stronie tylko wtedy gdy kodeks tak stanowi. Oznacza to, że musi istnieć szczególnie upoważnienie do wniesienia zażalenia wynikające z przedmiotowego przepisu kodeksu. Wspomniany wyżej art. 37 § 2 p.p.s.a. nie zawiera takiego uregulowania co oznacza, że zażalenie na wydane w tym trybie postanowienie jest niedopuszczalne a tym samym niedopuszczalna jest skarga do sądu administracyjnego. Wobec powyższego skarżąca nie może w niniejszym postępowaniu skorzystać z dobrodziejstwa polegającego na przyznaniu jej prawa pomocy. Kierując się powyższym Sąd na podstawie art. 247 i przy zastosowaniu art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.