III SA/Gl 1044/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Kołaczek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Asesor WSA Krzysztof Targoński (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lutego 2007 r. przy udziale – sprawy ze skargi J. W. Firma A w K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej oddala skargę. Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z dnia [...]r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku J. W. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...]r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...]r. nr [...], w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe, powołując się mi.in na art. 245 § 1 pkt 2 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8,poz. 60 ze zm.), odmówił uchylenia decyzji ostatecznej. W uzasadnieniu tej decyzji wskazano, że w dniu [...]r. J. W. zgłosił do procedury dopuszczenia do obrotu sprowadzony z [...] samochód [...] marki [...], deklarując jego [...] pochodzenie. W wyniku weryfikacji zgłoszenie celne zostało uznane za nieprawidłowe (decyzja Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...]r.) w części dotyczącej kodu towaru, stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego. Sprawa została zakończona ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...]r. nr [...], a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 8 września 2004 r., sygn. akt 3/I SA/Ka 1181/03 oddalił skargę na tę decyzję. Następnie Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, wyrokiem z dnia 3 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1414/04, oddalił skargę kasacyjną od tego wyroku sądu pierwszej instancji. Pismem z dnia [...]r. J. W., powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, wniósł o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku powołał się na uzasadnienie wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 lutego 2004 r., które jego zdaniem wskazuje na możliwość zastosowania stawki celnej obniżonej w stosunku do samochodu ciężarowego zgłoszonego do procedury dopuszczenia do obrotu w dniu [...]r.. Dyrektor Izby Celnej w K., po wznowieniu postępowania postanowieniem z dnia [...]r. uznał, że w sprawie nie występują przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, a zatem odmówił uchylenia decyzji ostatecznej z dnia [...]r.. Organ celny wyjaśnił także jakie warunki muszą być spełnione do zastosowania obniżonych stawek celnych dla towarów pochodzących z krajów Wspólnot Europejskich. Zaakcentował, że przedmiotowy w sprawie samochód ma pochodzenie [...], co wynika z nr VIN nadwozia, w którym zakodowany jest kraj produkcji. W odwołaniu od tej decyzji J. W. zarzucił: - częściowe naruszenie art. 245 § 1 w związku z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej przez nieuwzględnienie nowych okoliczności, tj złożenia w piśmie z dnia [...]r. wniosku o zastosowanie stawki preferencyjnej dla samochodu [...], - naruszenie art. 245 § 1 pkt przez bezpodstawne przyjęcie braku istnienia przesłanek przewidzianych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Uzasadniając te zarzuty podniósł, że jeżeli doszło do wznowienia postępowania, to organ miał obowiązek przeprowadzenia postępowania co do istoty sprawy, czego nie uczynił. Organ celny przedstawił nieprzekonywujące stanowisko wskazujące na brak możliwości zastosowania stawki celnej preferencyjnej. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 3 lutego 2005 r. dał do zrozumienia, że gdyby został złożony wniosek o zastosowanie stawki celnej preferencyjnej, to sprawa zastosowania lub odmowy zastosowania tej stawki była by otwarta. Produkt [...] jeżeli został dopuszczony do obrotu handlowego w [...], a następnie nabyty przez podmiot zagraniczny z kraju, z którym [...] ma umowę jest towarem [...], a nie jak błędnie przyjął organ celny towarem [...]. Zaskarżoną tu decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K., powołując się na art. 233 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, utrzymał w mocy swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu tej decyzji wskazał, że zgodnie z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej postępowanie wznawia się jeżeli zostaną spełnione jednocześnie trzy przesłanki, tj.: - ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody są nowe, - nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji ostatecznej, - nowe okoliczności i nowe dowody nie były znane organowi, który wydał decyzję. Przeprowadzone postępowanie wykazało, że nie wystąpiły przesłanki określone w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, przy czym nową okolicznością nie może być - jak podnosi strona – wniosek z [...]r. o zastosowanie stawki preferencyjnej dla samochodu [...]. Organ celny wyjaśnił, że w toku wznowionego postępowania właściwy organ bada czy rzeczywiście zaistniały przesłanki do wznowienia postępowania wymienione w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. W razie negatywnego wyniku, tak jak w tej sprawie, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, wydaje decyzję odmawiającą uchylenia decyzji dotychczasowej, nie przystępując do merytorycznego rozpoznania sprawy. Za bezzasadny uznał także zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Zaakcentował, że poglądy zaprezentowane przez skarżącego w odwołaniu w kwestii kraju pochodzenia nie znajdują oparcia w przepisach obowiązujących w dniu objęcia towaru procedurą dopuszczenia do obrotu. Powołał się w tym zakresie na definicję "produktów pochodzących" zawartą w art. 3 pk 1 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego. Podkreślił, że z akt sprawy wynika bezsprzecznie, iż przedmiotowy samochód został wyprodukowany w [...], co wynika m.in. z zaświadczenia o przeprowadzonym badaniu technicznym, deklaracji złożonej w polu 34 (kraj pochodzenia) formularza SAD jak i kodu producenta zawartego w numerze VIN. Decyzję tę J. W. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając Dyrektorowi Izby Celnej w K. naruszenie przepisów art. 210 § 4, art. 240 § 1 pkt 5, art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i decyzji wydanej w pierwszej instancji. W uzasadnieniu skargi ponowiono zarzuty podniesione w odwołaniu. Skarżący zwrócił także uwagę, że jeżeli nie było przesłanek do wznowienia postępowania, to należało wydać decyzję na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej. W jego ocenie organ celny nie wyjaśnił dostatecznie kwestii pochodzenia towaru. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie, wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ostatnio powołanej ustawy). Dokonując ocen zaskarżonej decyzji w wyżej przedstawionym zakresie należy stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustawodawca wśród ogólnych zasad postępowania podatkowego wprowadził w art. 128 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2005 r. Nr 8,poz. 60 ze zm.) zasadę stałości ostatecznej decyzji. Oznacza to, że wznowienie postępowania w sprawie może nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej oraz w innych ustawach. Przesłanki wznowienia postępowania zostały określone w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej. Art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej stanowi, że wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. Wskazać trzeba, że wydanie na podstawie art. 243 § 1 Ordynacji podatkowej postanowienia o wznowieniu postępowania nie przesądza jeszcze o możliwości rozpatrywania istoty sprawy i orzekania w tym zakresie. Zgodnie z art. 243 § 2 Ordynacji podatkowej, po wydaniu postanowienia w pierwszym rzędzie przedmiotem postępowania staje się kwestia przesłanek wznowienia. Jeżeli organ podatkowy lub celny nie stwierdzi istnienia przesłanek wznowienia, odmawia uchylenia decyzji ostatecznej na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej. Tylko zatem stwierdzenie wystąpienia w sprawie którejkolwiek z przesłanek określonych w art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej powoduje konieczność rozpatrywania istoty sprawy. Skarżący jako podstawę wznowienia postępowania podał przepis art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Jak wynika z zacytowanego wyżej przepisu, wznowienie postępowania na tej podstawie uzależnione jest od łącznego spełnienia trzech przesłanek. Po pierwsze - ujawnione dowody, istotne dla sprawy muszą być nowe. Należy przez to rozumieć dowody nowo odkryte, jak i po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Drugą przesłanką jest istnienie nowych dowodów w dniu wydania decyzji ostatecznej. Trzecią przesłanką jest, aby nowe dowody nie były znane organowi, który decyzję wydał. Skarżący jako okoliczność uzasadniającą wznowienie postępowania wskazuje fakt złożenia wniosku o zastosowanie stawki celnej preferencyjnej dla objętego w dniu [...]r., procedurą dopuszczenia do obrotu, samochodu [...] marki [...]. Porównanie dat wniosku - pisma z: [...]r. i [...]r. - i decyzji ostatecznej [...]r. – nie pozostawia żadnej wątpliwości, iż wniosek o zastosowanie stawki celnej preferencyjnej nie istniał w dniu wydania decyzji ostatecznej, a został zgłoszony dopiero w podaniu o wznowienie postępowania i ponowiony w piśmie złożonym już po wznowieniu postępowania przez organ celny. Podkreślenia wymaga, że do wniosku nie został dołączony żaden z dokumentów przewidzianych w Protokole nr 4 do Układu Europejskiego, który wskazywałby na preferencyjne, wspólnotowe pochodzenie stanowiącego przedmiot importu samochodu. Powyższe oznacza, że ów wniosek, zawierający jedynie żądanie zastosowania określonej stawki celnej, nie ma "przymiotu ani nowych okoliczności, ani nowych dowodów" o jakich mowa w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Skoro tak, to podstawie art. 245 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej należało, tak jak to uczynił organ celny, wydać decyzję odmawiającą uchylenia ostatecznej decyzji Dyrektora Izby Celnej w C. z dnia [...]r. nr [...]. Nie ma racji strona skarżąca, że skoro organ celny nie stwierdził przesłanek do wznowienia postępowania, to należało wydać decyzję o odmowie wznowienie postępowania, lecz na podstawie art. 243 § 3 Ordynacji podatkowej. Przepis ten znajduje bowiem zastosowanie w przypadkach, gdy wniosek o wznowienia postępowania jest niedopuszczalny z przyczyn przedmiotowych lub podmiotowych, co nie miało miejsca w rozpoznawanej sprawie. Bezzasadna jest również argumentacja skarżącego wskazująca, że sporny samochód należało uznać za pochodzący z [...] i związany z tym zarzut naruszenia art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Organ celny wskazał warunki, których spełnienie pozwala na zastosowanie stawki celnej obniżonej dla towarów pochodzących z krajów Wspólnot Europejskich. W szczególności odwołał się do definicji "produktów pochodzących" zawartej w art. 3 pk 1 Protokołu nr 4 do Układu Europejskiego. W świetle tej definicji okoliczność zarejestrowania na terenie [...] samochodu wyprodukowanego w [...] nie jest wystarczająca do tego, aby stał się on samochodem "pochodzącym" ze Wspólnoty i mógł korzystać z preferencji celnych. Dodać przyjdzie, że organ celny wskazując [...] jako kraj pochodzenia spornego samochodu oparł się na danych zawartych w dokumencie identyfikacyjnym pojazdu, a także na nr VIN, który zawiera zakodowane dane producenta, a ustaleń w tym zakresie skarżący nie zakwestionował. Na koniec stwierdzić należy, że treść uzasadnienia wyroku Naczelnego Sądu Administracyjny z 3 lutego 2005 r., sygn. akt GSK 1414/04, nie daje podstawy do przyjęcia, tak jak to twierdzi skarżący, że towary pochodzące z [...] są objęte preferencjami celnymi. Dotychczasowe rozważania w pełni potwierdzają już wyżej sformułowaną ocenę, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, a zatem Sąd działając na podstawie art. 151powołanej na wstępie ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę jako nieuzasadnioną oddalił.