III SA/Gl 1045/05

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicachw składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków,, Sędzia WSA Małgorzata Walentek (spr.), Protokolant Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2005 r. sprawy ze skargi "A" S.A. w G. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. stwierdził u B. G. chorobę zawodową oskrzeli wywołaną działaniem substancji powodującej napadowe stany spastyczne oskrzeli, wymienioną w poz. 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. nr 65, poz.294 ze zm.). Organ powołał się na rozpoznanie zawarte w orzeczeniu Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy poradni Chorób Zawodowych w Ł. z dnia [...] r. Ponadto wskazał, że pracownik ten, będąc zatrudniony w latach 1979-1992 w "A" w G., ostatnio na stanowisku [...], był narażony na działanie czynnika szkodliwego, którym był [...]-używany do [...]. W odwołaniu "A" S.A. w G. domagały się uchylenia tej decyzji wywodząc, że stwierdzenie choroby zawodowej u B. G. nastąpiło bez dostatecznego wyjaśnienia sprawy, zwłaszcza w zakresie warunków pracy, nadto po upływie pięciu lat od ustalenia narażenia. Natomiast zdarzenie jakie mogło wywołać schorzenie – pięciodniowe oddziaływanie substancji toksycznej, [...], zostało uznane za wypadek przy pracy i nie powinno być uznane za chorobę zawodową. [...] Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ ustalił, że B. G. będąc zatrudniony w latach 1972-1992 w "A" S.A. w G., w okresie od [...] do [...] 1991 r., wykonywał pracę polegającą na [...] za pomocą [...] przez 8 godzin dziennie, w wyniku czego wystąpiły u niego objawy zespołu reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych, które nadal się utrzymują. Chorobę zawodową oskrzeli rozpoznali lekarze Instytutu Medycyny Pracy w Ł. (orzeczenie z [...] r.) oraz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. (orzeczenie z [...] r.), zatem, w ocenie organu, spełnione zostały przesłanki do jej stwierdzenia. Na skutek skargi wniesionej przez "A" S.A w G. oceny legalności powyższej decyzji dokonał Naczelny Sąd Administracyjny, który wyrokiem z dnia 21 lutego 2003 r., sygn. akt II SA/Ka 943/0 uchylił decyzje organu pierwszej i drugiej instancji dochodząc do przekonania, że sprawa nie została dostatecznie wyjaśniona. Orzeczenia lekarskie Sąd uznał za lakoniczne, nie pozwalając na odparcie zarzutów w zakresie upływu długiego okresu po ustaniu zatrudnienia pracownika oraz uznania zdarzenia jako powód schorzenia, za wypadek przy pracy. Nadto stwierdził, że konkluzje orzeczeń posługują się pojęciem choroby, tj. zespół reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych pochodzenia zawodowego, która nie jest znana wykazowi chorób zawodowych. W kwestii potraktowania tego samego zdarzenia jako wypadek przy pracy i chorobę zawodową Sąd zwrócił uwagę na utrwalone w tym zakresie stanowisko orzecznictwa, zasadniczo wyłączającego współistnienie obu tych instytucji wskazując na zróżnicowanie przesłanek odnoszących się do każdej z nich. Jednakże Sąd nie wykluczył sytuacji uznania jednego zdarzenia za wypadek przy pracy i chorobę zawodową podkreślają, że kwestia ta winna być zbadana i wyjaśniona. Sąd zalecił, by w toku ponownego postępowania organ uzupełnił materiał sprawy o dowody w postaci pełnej dokumentacji lekarskiej skarżącego, zwłaszcza z okresu wypadku przy pracy i akt, w których uznano zdarzenie za wypadek, w razie potrzeby o przesłuchanie pracownika oraz dowód z opinii upoważnionej placówki lekarskiej (instytutu naukowo-badawczego), co do charakteru schorzenia. Placówka ta winna ocenić czy owo schorzenie może być uznane za chorobę zawodową oraz uzasadnić swoje stanowisko w taki sposób, aby istniała możliwość jego oceny prawnej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Powiatowy Inspektor Sanitarny w G., na podstawie art.1 pkt2, art. 4 pkt 5 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (Dz.U. z 1998 r., Nr 90, poz.575 ze zm.), §§ 1, 7, 10 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. Nr 65, poz. 294 ze zm.) stwierdził, że u B. G. występuje choroba zawodowa układu oddechowego, astma oskrzelowa, wymieniona w poz. 3 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do w/wym. rozporządzenia. Organ przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie oraz ustalenia dotyczące zatrudnienia B. G. i zajmowanych przez niego stanowisk. Podał, że ten w okresie od [...] do [...] 1991 r. pracował przy [...], na terenie "B", [...]. Dalej wyjaśnił, że uzupełniona dokumentacja dotycząca choroby zawodowej B. G. została przesłana do Kliniki Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy w Ł. celem jej przeanalizowania i ustosunkowania się do wytycznych zawartych w wyroku NSA. Podkreślił, że B. G. był ponownie hospitalizowany w tej Klinice, gdzie wykonano próbę prowokacyjną wziewną alergenami środowiska pracy, tj. [...] dostarczonym przez zakład pracy, która dała wynik dodatni, w związku z czym rozpoznano chorobę zawodową układu oddechowego-astmę oskrzelową. Zatem wobec rozpoznania choroby zawodowej oraz pracy w narażeniu na opary [...] organ orzekł o jej stwierdzeniu. W odwołaniu pełnomocnik "A" S.A. w G. wniósł o uchylenie tej decyzji zarzucając organowi naruszenie art. 6 ust. 1 ustawy o świadczeniach z tytułu wypadków przy pracy i chorób zawodowych oraz § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zdaniem pełnomocnika organ nie wyjaśnił dostatecznie sprawy, nadto nie wypełnił obowiązków nałożonych na niego przez Sąd, w szczególności nie przeprowadził właściwej oceny zebranych dowodów, w tym dokumentacji medycznej. Wskazał na brak odniesienia się organu do zarzutu błędnego przyjęcia, iż to samo zdarzenie może powodować stwierdzenie choroby zawodowej i wypadku przy pracy. Podkreślił, powołując się ogólnie na stanowisko doktryny i judykatury, w tym na wyrok NSA z dniem 2 kwietnia 1999 r. II SA/Ka 1313/97, że za chorobę zawodową nie może być uznane schorzenie wywołane nagłym i krótkotrwałym zdarzeniem mającym cechy wypadku przy pracy. Zaskarżoną tu decyzję z dnia [...] r. nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia wyjaśnił, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie danego schorzenia jako choroby zawodowej, wymienionej w obowiązującym wykazie chorób zawodowych przez kompetentną placówkę diagnostyczną, oraz wykazanie związku przyczynowego między środowiskiem a rozpoznaną chorobą. Mając na względzie wyniki dochodzenia epidemiologicznego organ stwierdził, że B. G. pracował w latach 1972-1992 w "A" S.A. w G. jako [...] i [...]. W okresie od [...] do [...] 1991 [...] za pomocą [...] przez 8 godzin dziennie w związku z czym, czwartego dnia wystąpiły u niego objawy zespołu reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych. Zaznaczył, że pracownik ten był wielokrotnie hospitalizowany, a objawy (napadowe duszności) spowodowane nadreaktywnością oskrzeli utrzymują się. Następnie organ opisał dotychczasowy tok postępowania podnosząc, że materiał dowodowy został uzupełniony zgodnie ze wskazaniami Sądu, o przesłuchanie B. G., dokumentację z wypadku przy pracy oraz dokumentacje medyczną w/wym. Biorąc pod uwagę treść wyroku i zawarte w jego uzasadnieniu zalecenia oraz okoliczności faktyczne sprawy, a wiec udokumentowany fakt kilkudniowego narażenia wziewnego [...] w miejscu pracy, który spowodował wystąpienie napadu astmy oraz fakt, iż lekarze specjaliści z IMP w Ł. po wykonaniu badania łącznie z dodatnią próbą prowokacyjną ze wskazanym [...] rozpoznali chorobę zawodową układu oddechowego-astmę oskrzelową, organ uznał, że spełnione zostały przesłanki do stwierdzenia u B. G. choroby zawodowej – astma oskrzelowa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego pełnomocnik "A" S.A. w G. domagał się uchylenia obu decyzji zarzucając naruszenie §1,7,10 rozporządzenia Rady Ministrów z 1983 r. w sprawie chorób zawodowych naruszenia art. 84 i 107 § 3 k.p.a niewykonanie wskazań wynikających z wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącego materiał dowodowy, w tym orzeczenia upoważnionych placówek diagnostycznych mających charakter opinii, nie został poddany ocenie, ponadto nie zostały przedstawione okoliczności faktyczne, które mogłyby uzasadnić przyjęcie, iż wypadek przy pracy z dnia [...] 1991 r. może zostać zakwalifikowany jednocześnie jako choroba zawodowa. Zaznaczył, że B. G. był narażony na działanie środka chemicznego [...] jedynie przez 5 dni przez 8 godzin, ponadto był wyposażony w maskę przeciwgazową i pouczony o obowiązku jej stosowania, pomimo tego stosował maskę przeciwpyłową, co mogło przyczynić się do zatrucia (wypadku przy pracy). [...] który został dopuszczony do stosowania w [...], był u skarżącej stosowany przez wiele lat i u żadnego pracownika wykonującego pracę w kontakcie z tym środowiskiem nie stwierdzono choroby zawodowej, co zdaniem pełnomocnika wskazuje, i zdarzenie miało charakter wypadku przy pracy, do którego mógł się przyczynić poszkodowany swoim zachowaniem. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w motywach kwestionowanej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przeprowadzając kontrole legalności zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że decyzja ta w ostateczności odpowiada prawu. Stosowanie do brzmienia art. 99 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1271 ze zm.) ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, wydanym przed 1 stycznia 2004 r., wiążą w sprawie wojewódzki sąd administracyjny oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w rozpoznawanej sprawie przesłanki materialnoprawne stwierdzenia choroby zawodowej wyznaczył § 1 ust.1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych. Zgodnie z tym przepisem za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do tegoż rozporządzenia, jeżeli spowodowana została działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy. Z konstrukcji tego przepisu wynika, że w przypadku pozytywnego ustalenia, że rozpoznane u pracownika schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych, a wykonywana przez niego praca odbywała się w warunkach narażających na jej powstanie, to istnieje domniemanie związku przyczynowego między schorzeniem będącym chorobą zawodową, a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. wyrok NSA z 3 lutego 1999r., sygn. akt RN 110/98 opublik. "Prokuratura i Prawo" 1999/7-8/56) Umieszczenie określonego schorzenia w wykazie chorób zawodowych ma ten skutek, że jeśli u pracownika lekarz stwierdził chorobę ujętą w wykazie i jeżeli inspektor sanitarny stwierdził, że pracownik był narażony na działanie czynnika szkodliwego występującego w środowisku pracy, to powstałe schorzenie należy zakwalifikować jako chorobę zawodową. Podstawę wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej stanowią zarówno wyniki dochodzenia epidemiologicznego w środowisku pracy, jak i orzeczenia lekarskie wyspecjalizowanych jednostek diagnostycznych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych (§ 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych). W niniejszej sprawie chorobę w postaci zespołu reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych pochodzenia zawodowego w następstwie narażenia na [...] rozpoznali u B. G. lekarze Instytutu Medycyny Pracy w Ł. oraz Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł.. Na tej podstawie organy stwierdziły chorobę zawodową z poz. 3 wykazu chorób zawodowych. W wyroku z dnia 21 lutego 2003 r. Naczelny Sąd Administracyjny uznał powyższe opinie za lakoniczne, a ponadto posługujące się pojęciem choroby, która nie jest znana wykazowi chorób zawodowych. Zatem uznał konieczność dodatkowego wyjaśnienia sprawy poprzez uzupełnienia materiału dowodowego w postaci dokumentacji medycznej oraz powypadkowej, a następnie o orzeczenie lekarskie wiarygodnie precyzujące charakter schorzenia skarżącego i wypowiadające się co do choroby zawodowej. W takiej sytuacji organy były związane wskazaniem Sądu co do uzupełnienia postępowania dowodowego. Z akt administracyjnych wynika, iż organy przeprowadziły postępowanie we wskazanym przez Sąd zakresie i uzupełniły materiał dowodowy sprawy, w oparciu o który zostało wydane orzeczenie lekarskie jednostki diagnostycznej, o której mowa w § 7 cyt. rozporządzenia. W ocenie Sądu ustalenia organów w zakresie wystąpienia w sprawie przesłanek stwierdzenia choroby zawodowej określonych w § 1 ust. 1 tegoż rozporządzenia znajdują dostateczne oparcie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, a wnioski wyprowadzone na jego podstawie nie naruszają przepisów prawa materialnego. W pierwszej kolejności należy stwierdzić, że informacje dotyczące rodzaju, stopnia i czasu narażenia oraz sposobu wykonywania pracy zostały zawarte w dochodzeniu epidemiologicznym sporządzonym w dniu [...] r., uzupełnionym dokumentacją z wypadku przy pracy. Z dokumentów tych wynika, co jest poza sporem, że B. G. pracował w latach 1972-1992 w "A" S.A w G. ostatnio na stanowisku [...] wykonując roboty [...],[...],[...] oraz [...]. Pracownik ten w okresie od [...]1991 do [...] 1992 r. pracował w "B". W tym czasie od [...] do [...] 1991 r. wykonywał prace polegające na [...] za pomocą [...], który był wykorzystywany jako środek do wykonywania [...]. Powyższe prace wykonywał przez 5 dni po 8 godzin dziennie. Już w czwartym dniu pracownik czuł się źle. Szóstego dnia po czterech godzinach pracy wystąpiły u niego objawy ze strony układu oddechowego. Uwzględniając ustalenia zawarte w dochodzeniu epidemiologicznym oraz dokumentacji w wypadku przy pracy organy słusznie uznały, że B. G. w tym okresie był narażony na działanie czynnika szkodliwego, tj. środka toksycznego w postaci [...] występującego w jego środowisku pracy. W oparciu o uzupełniony materiał dowodowy, w tym dokumentację medyczną zarówno sprzed i po opisanym zdarzeniu oraz dokumentację powypadkową pracownika, jak również w oparciu o badanie lekarskie, orzeczeniem z dnia [...] r. lekarze Instytutu Medycyny Pracy Kliniki Chorób Zawodowych w Ł. rozpoznali u B. G. chorobę zawodową astmę oskrzelową z poz. 3 wykazu chorób zawodowych. W uzasadnieniu orzeczenia lekarze wskazali, że w wyniku wykonywania pracy - [...] za pomocą [...], u pracownika wystąpiły objawy charakterystyczna dla astmy oskrzelowej. Natomiast według danych wynikających z dokumentacji lekarskiej badanego nie odczuwał on wcześniej żadnych dolegliwości ze strony układu oddechowego i nie był z tego powodu leczony. Szybka progresja astmy oskrzelowej była przyczyną hospitalizacji w dniach [...]-[...] 1991 r. oraz kolejnych hospitalizacji w następnych latach, w tym Klinice Chorób zawodowych IMP w Ł. w okresie [...]-[...] 2000 r., gdzie na podstawie przeprowadzonych wówczas badań (bez wykonania próby prowokacyjnej z alergenami środowiska pracy, z uwagi na stan badanego) już wtedy rozpoznano chorobę zawodową astmę oskrzelową pod postacią zespołu reaktywnej dysfunkcji dróg oddechowych. Jak wskazano taka postać astmy jest konsekwencją masywnej ekspozycji na czynniki o działaniu drażniącym, zaś w świetle dostępnych dokumentów, fakt narażenia badanego nie budził wątpliwości, niezależnie od tego czy wypadek przy pracy został uznany czy nie. Podano, że u badanego wykonano swoistą próbę prowokacyjna wziewną alergenami środowiska pracy, tj. [...] pochodzącym ze stanowiska pracy pacjenta. Próba ta dała wynik dodatni, co wskazuje na przyczynową rolę uczulenia w rozwoju objawów klinicznych chorób. W Świetle poczynionych w sprawie ustaleń faktycznych prawidłowo, zdaniem Sądu organy uznały, że istnieje związek przyczynowy pomiędzy działaniem czynnika szkodliwego, który występuje w środowisku pracy B. G., a rozpoznanym u niego schorzeniem. Zatem, jak trafnie stwierdził organ odwoławczy, skoro B. G. był narażony w miejscu pracy na działanie czynnika szkodliwego dla zdrowia, tj. [...], który spowodował wystąpienie u niego napadu astmy, zaś lekarze specjaliści IMP w Ł. po wykonaniu badań, łącznie z dodatnią próbą prowokacyjną ze wskazanym [...], rozpoznali chorobę zawodową układu oddechowego – astmę oskrzelową, to zasadnym było stwierdzenie u tegoż pracownika choroby zawodowej. Aczkolwiek uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest lakoniczne, to jednak nie może uznać, że nie spełnia norm art. 107 § 3 k.p.a., skoro organ orzekający odwołał się w nim do ustaleń dochodzenia epidemiologicznego oraz orzeczenia, które zostało wydane w oparciu o uzupełniony, zgodnie z zaleceniem Sądu, materiał dowodowy, nadto stanowisko biegłych w nim zawarte, co do rozpatrzenia choroby zawodowej, zostało należycie uzasadnione. Odnosząc się do zarzutów skargi, iż zdarzenie w wyniku którego pracownik doznał uszczerbku na zdrowiu jest wypadkiem przy pracy, a wiec nie może powodować stwierdzenia choroby zawodowej trzeba podkreślić, że dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest wykazanie m.in. pracy w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego w postaci [...]– toksycznego środowiska chemicznego występującego w jego środowiska pracy. To zaś doprowadziło do wystąpienia u tegoż objawów charakterystycznych dla astmy oskrzelowej, a w dalszej konsekwencji do rozwoju tej choroby. Zatem przyczyna schorzenia uznanego przez biegłych lekarz za chorobę zawodową określoną w wykazie chorób zawodowych były warunki wykonywania pracy w narażeniu na działanie czynnika szkodliwego, tj. środowiska chemicznego, który był stosowany przy czynnościach wykonywanych przez poszkodowanego pracownika w ramach jego obowiązków zawodowych. W tej sytuacji istniały podstawy do stwierdzenia choroby zawodowej. Dodatkowo należy podkreślić, że wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 kwietnia 1999 r., sygn. akt II SA/Ka 1313/97, na który powołuje się pełnomocnik strony skarżącej w odwołaniu do decyzji organu pierwszej instancji, został wydany przy ustaleniu zupełnie innego stanu faktycznego. W szczególności poszkodowany uczestniczył w akcji ratunkowej poza zakresem swoich obowiązków i udzielając pomocy nie czynić tego ramach świadczenia pracy. Przy czym pogląd tam wyrażony, że choroba zawodowa jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, kalectwo lub śmierć, które pozostają w przyczynowym związku z pracą, przy czym przyczyna je wywołująca nie jest zakłóceniem procesu pracy (jak przy wypadku przy pracy), lecz jest nią sama praca, jej rodzaj, charakter, warunki jej wykonywania nie pozostają w sprzeczności z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w niniejszej sprawie. Natomiast okoliczność, iż do tej pory u żadnego pracownika wykonującego prace w kontakcie z środowiskiem chemicznym [...] nie stwierdzono choroby zawodowej, pomimo, że jest on u strony skarżącej stosowany przez wiele lat i posiada świadectwo dopuszczenia do stosowania w [...] nie miała wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia. Wskazać należy, że zgodnie z utrwalonym poglądem wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, dla spełnienia przesłanki określonej w § 1 ust. 1 rozporządzenia Rady Ministrów z 18 listopada 1983 r. w sprawie chorób zawodowych, wystąpienie szkodliwych czynników w środowisku pracy nie musi być zawinione przez pracodawcę, czy też wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy tylko dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok NSA z 7 stycznia 1994, syng. akt I SA 1640/93, publik. ONSA 1995, z.1, poz. 28). Natomiast, jak wykazano w niniejszej sprawie, pracownik był uczulony na wskazany środek chemiczny występujący w jego środowisku pracy. Mając na względzie powyższe należało stwierdzić, że zarzuty zawarte w skardze nie znalazły potwierdzenia w materiale dowodowym. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) sąd może uwzględnić skargę na decyzję administracyjną i uchylić ją tylko w razie stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Ponieważ w niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się po stronie orzekających organów tego typu naruszeń prawa – oddalił skargę w trybie art.151. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.