III SA/Gl 1045/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Marzanna Sałuda (spr.), Protokolant Joanna Pasiecznik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 maja 2026 r. sprawy ze skargi C.sp. z o.o. w S. na akt Starosty C. z dnia 26 maja 2025 r. nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia stałej organizacji ruchu oddala skargę. Przedmiotem sporu jest akt z dnia 26 maja 2024 r., nr [...] Starosty C. ( dalej Starosta), którym ten na podstawie art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2024 poz. 1251) oraz § 3 ust. 1 pkt 1 i 3 w zw. z § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 lit. a rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. 2017 poz. 784), po rozpatrzeniu wniosku Wójta Gminy P., dotyczącego zatwierdzenia stałej organizacji ruchu dla zadania pn. "Zmiana stałej organizacji ruchu w miejscowości H. ulica [...] "zatwierdził stałą organizacje ruchu w ciągu drogi: [...] (ul. [...], ul. [...]) w miejscowości: H., S. gmina: P.. W projekcie który został zatwierdzony w całości bez zmian objęto uporządkowanie oznakowania na całym przebiegu ulicy od granicy miejscowości do skrzyżowania typu rondo z ulicą [...], przede wszystkim w zakresie ograniczenia ruchu pojazdów ciężarowych i uspokojenia ruchu poprzez wprowadzenie mijanek, zmiany lokalizacji znaków [...] oraz [...] oraz dodania brakujących tablic kierujących na dwóch łukach poziomych. Zaprojektowano ustawienie znaku B-5 "12t" tj. zakaz wjazdu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej ponad 12 t na ul. [...] pomiędzy wjazdem na teren [...] a ul. [...]. Ograniczenie wprowadzono z uwagi na trudne warunki drogowe tj. mała szerokość jezdni i łuki poziome (przy kącie zwrotu trasy ok. 90°) bez poszerzeń jezdni. Wskazano, iż znaczny udział w ruchu pojazdów ciężkich dojeżdżających do C. wpływa negatywnie na bezpieczeństwo ruchu drogowego. Pojazdy te powinny poruszać się głównie po drogach kategorii powiatowej, które mają parametry i nawierzchnie przystosowane do takiego ruchu, zamiast wykorzystywać drogi kategorii gminnej klasy D (dojazdowa), przebiegające przez obszary zabudowy mieszkalnej. Ponadto utrzymano wprowadzone od strony ul. [...] istniejące ograniczenie prędkości do 40 km/h, dodając znak B-33 od strony zachodniej (na odcinku obszaru zabudowanego na ul. [...]). W celu wymuszenia na kierujących zmniejszenie prędkości w dwóch lokalizacjach zaprojektowano mijanki drogowe. Pismem z 8 października 2025 r. C. Sp. z o. o. w S. (dalej "spółka") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na powyższy akt. Zaskarżyła ww. akt w części dotyczącej ustanowienia zakazu wjazdu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej ponad 12 t i zarzuciła Staroście naruszenie art. 10 ust. 5 w związku z art. 41 ustawy z dnia 20 czerwca 1997r - Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji wniosła o: 1) stwierdzenie nieważności zaskarżonego aktu prawa miejscowego, 2) zasądzenie od organu na rzecz strony skarżącej zwrotu kosztów niezbędnych do celowego dochodzenia swych praw, W uzasadnieniu skargi zakwestionowała ustanowiony zakaz wjazdu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej ponad 12 t na ul. [...] pomiędzy wjazdem na teren [...], a ul. [...] w miejscowości H. ulica [...] min. poprzez ustanowiony zakaz. Jako argument skargo wskazała, iż nieobowiązujące już Rozporządzenie Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999r w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie jako minimalną szerokość jezdni dla dróg kategorii D przewidywała szerokość 3,5 m, a więc ulica [...] jest o wiele szersza niż w dacie jej realizacji przewidywały odpowiednie przepisy. Wskazała iż zgodnie z przepisami ustawy prawo ruchu drogowego, a w szczególności jej art. 41 dopuszcza na drogach publicznych, niezależnie od ich kategorii, poruszanie się pojazdów samochodowych o nacisku na jedną oś nie większym niż 11,5 t. Ograniczenie nośności dopuszczalne jest w ściśle określonych sytuacjach, które to sytuacje nie zostały określone we wniosku. Wskazanie, iż ruch ciężkich pojazdów powinien odbywać się po drogach innej kategorii jest nadużyciem prawa i nie znajduje uzasadnienia zarówno w stanie prawnym, jak i faktycznym.  Co do bezpieczeństwa ruchu na łuku drogi wskazała, iż może zostać ono określone poprzez ograniczenie prędkości do 40 km/h, więc brak jest podstaw do ograniczania masy pojazdów całkowitych poruszających się tą drogą pojazdów. Nie bez znaczenia w przedmiotowej sprawie jest również fakt, iż na całym odcinku tej drogi zostały zainstalowane urządzenia zwiększające bezpieczeństwo wszystkich uczestników ruchu drogowego - mijanki drogowe. Przepisy prawa nie wprowadzają ograniczeń dla dróg gminnych w zakresie masy pojazdów innych niż dla dróg powiatowych więc całkowicie niezrozumiały jest argument, iż pojazdy dojeżdżające do skarżącego winny posługiwać się jedynie drogami powiatowymi. Ponadto na drodze tej w niedawnej przeszłości przeprowadzono remont drogi, który musiał zawierać również określone ograniczenia i dopuszczenia do ruchu - nie wprowadzono wtedy żadnych ograniczeń dotyczących zarówno masy pojazdów jak i prędkości. Od daty tej nie zaszły żadne nowe okoliczności powodujące konieczność zmian dla drogi, które zostały ustanowione w trakcie przebudowy drogi. W zakresie istnienia interesu skarżącego wskazała, iż w związku z decyzją ograniczeniu uległy jej prawa, ponieważ klienci [...] nie mogą korzystać z najkrótszego dojazdu z drogi krajowej nr [...], co w sposób znaczący ogranicza możliwości konkurencyjne skarżącego, jak również podnosi koszty gospodarki odpadami - większa odległość do pokonania przez pojazdy dowożące odpady powoduje wzrost kosztów ich utylizacji. Końcowo wskazała, iż o akcie i jego treści dowiedziała się w dniu 25 września 2025r. a więc został zachowany 30 dniowy termin na złożenie niniejszej skargi. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wyjaśnił, że zatwierdzenie projektu stałej organizacji ruchu przewidującej wprowadzenie ograniczenia w ruchu pojazdów ciężkich na ul. [...] nastąpiło na wniosek Wójta Gminy P., będącego zarządcą drogi gminnej. Wskazał przepisy na mocy których, jako organ zarządzający ruchem na drogach gminnych, był właściwy do zatwierdzenia przedłożonego projektu organizacji ruchu, przewidującego wprowadzenie znaku B-5. Zaznaczył, iż ulica [...] stanowi drogę gminną nr [...], klasy D (dojazdową), zlokalizowaną w miejscowości H., gmina P., powiat [...]. Droga ta posiada jedną jezdnię z dwoma pasami ruchu w obu kierunkach. W odniesieniu do cyt. przez Skarżącego przepisów rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz.U. z 2016 r. poz. 124 ze zm.) zauważył, iż dopuszczały one dla dróg klasy D szerokość jednego pasa ruchu wynoszącą 2,50 m (§ 15 ust. 1 pkt 6), z możliwością zwiększenia tej szerokości maksymalnie do 3,50 m (§ 15 ust. 2). Zatem szerokość całej jezdni powinna wynosić 5,0 m (2 x 2,5 m), a nie - jak wskazuje Skarżący -3,5 m. Wskazywana w skardze szerokość 3,5 m dotyczy jezdni o jednym pasie ruchu w obu kierunkach (§ 14 ust. 3 w zw. z § 15 ust. 5 ww. rozporządzenia). Zauważył, iż szerokość jezdni drogi gminnej wynosząca 5,5 m nie jest - jak twierdzi Skarżąca - znacząco większa od dopuszczalnej, lecz jedynie o 0,5 m szersza od minimalnej wartości przewidzianej w przepisach. Podkreślił, iż ograniczenie ruchu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 12 ton (poprzez ustawienie znaków B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych" z podaniem wartości ograniczenia na znaku) wprowadzono na podstawie pkt 3.2.6 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz warunków ich umieszczania na drogach (Dz.U. z 2019 r. poz. 2311 z póżn. zm.). W ocenie Starosty skoro przepis ten stanowi, że "znak B-5 stosuje się przede wszystkim na drogach, na których występuje duże natężenie ruchu lub trudne warunki drogowe, np. mała szerokość jezdni, małe promienie łuków na skrzyżowaniach" to uzasadnionym było ustanowienie spornego znaku. Na analizowanym odcinku drogi występują dwa łuki poziome o promieniach 21 m i 27 m. Szerokość jezdni na tych lukach jest taka sama jak na odcinkach prostych, tj. 5,5 m. Zgodnie zaś z § 16 ww. rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jezdnia na łuku o promieniu 21 m powinna być poszerzona o 2,9 m (1,5 m dla pasa wewnętrznego i 1,4 m dla pasa zewnętrznego), a więc powinna mieć łączną szerokość 8,4 m. Dla łuku o promieniu 27 m poszerzenie wynosić powinno 1,1 m, co daje łączną szerokość 6,6 m. Powyższe dowodzi, że spełnione zostały przesłanki określone w pkt 3.2.6 ww. rozporządzenia, uzasadniające zastosowanie znaku B-5. Organ podkreślił, że poszerzenia te mają zapewniać możliwość bezpiecznego wymijania się pojazdów na lukach. Przy obecnej szerokości jezdni manewr taki jest niemożliwy - pojazdy ciężarowe ([...] ) zajmują całą szerokość jezdni. Dodatkowo na obszarze zabudowanym, po południowej stronie drogi znajduje się chodnik oddzielony od jezdni krawężnikiem. Wymijanie się pojazdów ciężarowych na tym odcinku wymusza najechanie na pobocze po stronie północnej, co negatywnie wpływa zarówno na bezpieczeństwo ruchu, jak i na stan techniczny nawierzchni jezdni i pobocza. Również na odcinkach prostych poza obszarem zabudowanym wymijanie pojazdów ciężkich odbywa się z częściowym wykorzystaniem poboczy, co stwarza zagrożenie dla bezpieczeństwa niechronionych uczestników ruchu, w szczególności rowerzystów. W odniesieniu do przytoczonego przez Skarżącego art. 41 ustawy o drogach publicznych zauważył. iż dotyczy on ograniczeń ruchu pojazdów ze względu na dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej. Tego rodzaju ograniczenia wprowadza się przy użyciu znaku B-19 ("zakaz wjazdu pojazdów o nacisku pojedynczej osi napędowej powyżej ..."), a nie znaku B-5, który zastosowano na ul. [...]. Także wskazywana przez Skarżącego możliwość wprowadzenia ograniczenia prędkości do 40 km/h uznał za niezasadną, gdyż luki te - ze względu na duże kąty zwrotu i małe promienie - w normalnych warunkach jazdy i tak pokonywane są z prędkością nieprzekraczającą 30 km/h. Podkreślił, że ograniczenie prędkości nie usuwa zasadniczego problemu wynikającego z niewystarczającej szerokości jezdni- niezależnie od prędkości pojazdu, jego szerokość pozostaje taka sama, co w praktyce uniemożliwia bezpieczne wymijanie pojazdów ciężarowych na analizowanym odcinku. Za nieprawdziwe uznał to że urządzenia bezpieczeństwa ruchu w postaci obustronnych zawężeń jezdni znajdują się na całym odcinku drogi. Tzw. "mijanki" występują jedynie w dwóch miejscach na obszarze zabudowanym. Nie zgodził się z twierdzeniem Skarżącego, że ruch pojazdów ciężkich może odbywać się po wszystkich drogach publicznych niezależnie od ich kategorii. Zgodnie z art. 1 ustawy o drogach publicznych, drogi publiczne powinny być użytkowane zgodnie z ich przeznaczeniem. Drogi poszczególnych klas pełnią różne funkcje w sieci drogowej. Droga będąca przedmiotem postępowania jest drogą klasy D (dojazdową), a zatem o funkcji dojazdowej, służącej przede wszystkim obsłudze przyległej zabudowy oraz zapewnieniu połączenia z drogami wyższych klas. Wprowadzenie zakazu znakiem B-5 jest więc uzasadnione z uwagi na niewystarczające parametry geometryczne drogi oraz konieczność zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Odnosząc się do wskazanych przez Skarżącego alternatywnych tras dojazdu do wysypiska odpadów, zauważył, że w skardze wskazano drogę krajową nr [...]. Z uwagi na to, że droga ta przebiega w powiecie [...], przyjął, iż chodziło o drogę krajową nr [...], położoną w niewielkiej odległości od wysypiska. Analizując zatem podane odległości, przyjął dwa najbliższe zjazdy z drogi krajowej nr [...] prowadzące w kierunku wysypiska; - zjazd [...] - skrzyżowanie z ul. [...] w m. P., - zjazd [...]- skrzyżowanie z ul. [...] w m. W. Dojazd z [...] zjazdu przez ul. [...] wynosi ok. 5 km (ok. 7 minut), natomiast trasą alternatywną - ok. 8,2 km (ok. 9 minut). Dojazd z [...] zjazdu przez ul. [...] to ok. 5,5 km (ok. 8 minut), a trasą alternatywną - ok. 8 km (ok. 10 minut). Różnice te zdaniem organu nie są znaczące i nie wpływają istotnie na efektywność transportu, natomiast przyczyniają się do poprawy bezpieczeństwa ruchu na ul. [...] oraz ochrony infrastruktury drogowej. Na rozprawie skarżący wyjaśnił, iż legitymacje prawną do wniesienia skargi wywodzi z faktu tego iż spółka jest dysponentem terenu (właścicielem) gdzie usytuowane jest gromadzenie odpadów do którego wiedzie droga gdzie ustanowiono sporny znak i podtrzymał skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w kontrolowanej sprawie jest akt z dnia 26 maja 2025 dot. zatwierdzenia stałej organizacji ruchu nr [...] przez Starostę C. dla miejscowości H. ul. [...] w ciągu drogi [...] (ul. [...] ,ul. [...] ). Osią sporu jest kwestia wprowadzenia na ul. [...] w H. Gmina P. ograniczenia ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12t i ustawienie znaku B-5. Tym samym zaprojektowano zakaz wjazdu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej ponad 12t na ul. [...] pomiędzy wjazdem na teren [...], a ul [...]. W tym zakresie strona akt ten zakwestionowała. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. Kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2). Natomiast stosownie do art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Z wymienionych przepisów wynika, że sąd bada legalność zaskarżonego aktu, czy jest on zgodny z prawem materialnym, określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W pierwszej kolejności, w zakresie rodzaju aktu będącego przedmiotem zaskarżenia wymaga wyjaśnienia, że Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 26 czerwca 2014 r. sygn. akt I OPS 14/13 (uchwała jak i inne powoływane w treści uzasadnienia orzeczenia są publikowane na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) przesądził, że zatwierdzenie organizacji ruchu przez organ jednostki samorządu terytorialnego wskazany w art. 10 ust. 4, 5, 6 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2012r., poz. 1137 ze zm.), na podstawie § 3 ust. 1 pkt 3, § 6 ust. 1 i § 8 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz. U. Nr 177, poz. 1729), jest aktem, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. W uchwale NSA zważył, że akty realizujące zadania administracji drogowej są aktami władztwa publicznego, gdyż ingerują w materię korzystania z dróg publicznych precyzując ich sieć, sposób finansowania, jakość, parametry, utrzymywanie w zdatności do używania, a argumentacja przemawiająca za uznaniem zatwierdzenia organizacji ruchu jako aktu z art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. opiera się na wynikającym z analizy stanu prawnego wniosku o skutkach zatwierdzenia organizacji ruchu odnoszących się do powstania sytuacji prawnej, poprzez ustanowienie nowych zasad organizacji ruchu o charakterze powszechnym i ogólnym. Akt ten nie ogranicza się więc do zakresu organizacyjno-technicznego, a nadto nie jest czynnością jednorazową. Jest to swoista działalność organu samorządu terytorialnego. Jak dalej podał NSA prawo do zaskarżenia zatwierdzenia organizacji ruchu drogowego wynika odpowiednio z przepisów: - art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym oraz - art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym. Przy czym przyjmuje się, że przepis art. 87 ust. 1 ustawy o samorządzie powiatowym upoważnia do zaskarżenia również zarządzeń starosty. Sąd orzekający w niniejszym składzie z powołaną uchwałą i zawartymi w jej uzasadnieniu wywodami nie tylko się zgadza, ale i jest nią na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. związany (por. postanowienie NSA z dnia 8 lipca 2014 r. sygn. akt II GSK 1518/14 lub wyrok NSA z 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 2721/17). Dopuszczalność wniesienia skargi na przedmiotowy akt jest uzależniona także od legitymacji skarżących, która podlega badaniu w kontekście przesłanek określonych w art. 50 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Zdaniem sądu, skarżąca spółka należycie wykazała i uzasadniła swoją legitymację do wniesienia skargi. Skoro bowiem co podniosła na rozprawie jest dysponentem terenu (właścicielem) gdzie usytuowany jest punkt gromadzenia odpadów do którego wiedzie droga [...] w H. gdzie ustanowiono sporny znak B-5 12t zakazujący wjazdu pojazdów ciężarowych o dopuszczalnej masie całkowitej ponad 12 ton tym samym posiada interes prawny warunkujący wniesienie skargi na przedmiotowy akt. W ocenie sądu w stanie faktycznym sprawy należało uznać, że spółka ma interes prawny w zaskarżeniu zatwierdzenia stałej organizacji ruchu dot. ul. [...] w miejscowości H., S. gmina P. albowiem ta droga wiedzie na teren C. Sp. z o. o. gdzie jest prowadzona działalność gospodarcza. Dokonując kontroli zaskarżonego aktu Starosty z 26 maja 2025 r. sąd doszedł do przekonania, że wydając ów akt organ nie naruszył prawa . Tytułem wstępu do rozważań prawnych należy zauważyć, że zgodnie z art. 10 ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1251 z póżn. zm.), Starosta zarządza ruchem na drogach powiatowych i gminnych z zastrzeżeniem ust. 6. Na podstawie § 1 i § 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 września 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków zarządzania ruchem na drogach oraz wykonywania nadzoru nad tym zarządzaniem (Dz.U. z 2017 r. poz. 784), zarządzanie ruchem obejmuje w szczególności: przygotowywanie, rozpatrywanie i zatwierdzanie projektów organizacji ruchu, określanie warunków wprowadzania stałej, czasowej lub zmiennej organizacji ruchu, ustanawiania zakazów, nakazów i ograniczeń w ruchu pojazdów. W związku z powyższym Starosta S. jako organ zarządzający ruchem na drogach gminnych był właściwy do zatwierdzenia przedłożonego projektu organizacji ruchu przewidującego wprowadzenie znaku B-5. W ocenie Sądu prawidłowym było także działanie Starosty znajdującym umocowanie w obowiązującym prawie działanie polegające na wprowadzeniu na ul. [...] w H. A stanowiącej drogę gminną nr [...], klasy D (dojazdową), posiadającą jedną jezdnię z dwoma pasami ruchu w obu kierunkach ograniczenia ruchu pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej powyżej 12t znak B-5. Jak stanowi pkt 3.2.6 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 3 lipca 2003 r. w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego i warunków ich umieszczania na drogach w sprawie szczegółowych warunków technicznych dla znaków i sygnałów drogowych oraz urządzeń bezpieczeństwa ruchu drogowego oraz warunków ich umieszczania na drogach (DZ. U. z 2019 r. Nr 2311). Znak B-5 "zakaz wjazdu samochodów ciężarowych" (rys. 3.2.6.1) stosuje się w celu wyeliminowania ruchu samochodów ciężarowych, pojazdów specjalnych i używanych do celów specjalnych o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 t. Znak B-5 stosuje się przede wszystkim na drogach, na których występuje duże natężenie ruchu lub występują trudne warunki drogowe, np. mała szerokość jezdni, małe promienie łuków na skrzyżowaniach. Ponadto, znak ten może być zastosowany, gdy występuje potrzeba wyeliminowania ruchu wszelkich pojazdów ciężarowych z zabytkowych czy reprezentacyjnych dzielnic. W przypadku gdy zakaz wjazdu ma dotyczyć samochodów ciężarowych o określonej dopuszczalnej masie całkowitej, np. ponad 5 t, na znaku lub na tabliczce pod znakiem podaje się wartość tej masy (rys. 3.2.6.2 i 3.2.6.3). Z powołanych przepisów wynika, iż znak B-5 stosuje się przede wszystkim na drogach, na których występuje duże natężenie ruchu lub występują trudne warunki drogowe gdzie ustawodawca wskazał iż np. mała szerokość jezdni, małe promienie łuków na skrzyżowaniach stanowi o istnieniu trudnych warunkach drogowych uzasadniających wprowadzenie spornego w sprawie znaku drogowego. Zdaniem Sądu taka sytuacja w sprawie ma miejsce gdzie na ul. [...] pomiędzy wjazdem na teren [...] a ul. [...] w H. A występują trudne warunki drogowe albowiem szerokość jezdni w analizowanym odcinku wynosi 5,5 metra czyli jest mała. Mając na uwadze to, iż ulica [...] poruszają się [...] posiadające standardowo szerokość od 2,50 do 2,55 (bez lusterek) to przy jednoczesnym poruszaniu się tych pojazdów po tej drodze po jej przeciwległych pasach szerokość jezdni wynosząca 5 metrów jest w istocie rzeczy mała, a to z kolei uzasadnia ustanowiony znak B-5 zakaz wjazdu samochodów ciężarowych. Istniejące bowiem na ul. [...] pomiędzy wjazdem na teren [...] a ul. [...] w H. A warunki drogowe w opisanym stanie rzeczy są trudne. Powyższe uzasadnia spełnienie przesłanki określonej w pkt 3.2.6 ww. rozporządzenia, uzasadniającej zastosowanie znaku B-5 w stałej organizacji ruchu w ciągu drogi [...] w H. A gmina P. . Podnoszona przez stronę regulacja art. 41 ustawy o drogach publicznych pozostaje bez znaczenia dla oceny prawidłowości spornego aktu jako dotycząca ograniczeń ruchu pojazdów ze względu na dopuszczalny nacisk pojedynczej osi napędowej podczas gdy w sprawie wprowadzono ograniczenie ruchu pojazdów ciężarowych związane z dopuszczalną masą całkowita przekraczająca 12 ton. Mając na względzie powyższe sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a oddalił skargę.