III SA/Gl 1046/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Specjalista Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi T. T. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Główny Inspektorya Transportu Drogowego, po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez – T. T. prowadzącego firmę A (dalej jako: strona, skarżący) od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z [...]r. nr [...] o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000,00 zł – uchylił pierwszoinstancyjną decyzję w całości i nałożył karę pieniężną w wysokości 10.000 zł. W podstawie prawnej powołano art. 138 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.; dalej Kpa), art. 4 pkt 22, art. 14, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 58 ze zm.; dalej jako: utd), Ip. 6.1.3, Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 22, art. 32, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego, zwanego dalej "rozporządzenie 165/2014" (Dz. Urz. UE L 60 z 28.2.02014, str. 1), W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy i argumentację prawną. Podkreślono, że podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danyeh rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu; niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie taehografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi. Powyższe stwierdzono w dniu 20 lutego 2019 r. podczas kontroli drogowej w miejscowości S., zestawu pojazdów składającego się z ciągnika siodłowego marki MAN o nr rej. [...] oraz naczepy marki [...] o nr rej. [...], którego łączna dopuszczalna masa całkowita przekraczała 3,5 tony. Pojazdem kierował M.K.; wykonywany był krajowy przewóz drogowy rzeczy na podstawie zezwolenia [...], w imieniu i na rzecz strony. Przebieg kontroli został utrwalony w protokole kontroli nr [...] z dnia [...]r. W konsekwencji [...] r. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego wydał decyzję o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 12.000 zł na stronę za naruszenia stwierdzone w toku kontroli. Kwestionując to rozstrzygnięcie strona wniosła odwołanie zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego – tj.: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10, art. 36, art. 75, art. 77, art. 80, art. 81a, art. 107 kpa. Podkreślono, że kierowca w czasie kontroli wskazywał, iż tachograf nie działa prawidłowo co było ignorowane przez inspektora. Organ I instancji nie udowodnił korzystania z niedozwolonego przedmiotu, a samo naruszenie Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 nie może być stwierdzone w przypadku podłączania niedozwołonego przedmiotu do impulsatora. Ponadto strona wskazała na liczne nieprawidłowości przy stwierdzeniu naruszenia Ip. 6.1.3 oraz Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do utd. i wniosła o uchylenie tej decyzji i umorzenie postępowania w całości. Organ odwoławczy po analizie materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie nie uznał zasadności zarzutów i podtrzymał prawidłowość poczynionych ustaleń. Przedstawiając regulacje prawne wyjaśnił, że w tej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 utd. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania; podobnie art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia, gdyż kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym w art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Odnośnie naruszenia polegającego na podłączeniu do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu ( tj.; Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do utd) podkreślono, że art. 32 ust 3 rozporządzenia 165/2014 zabrania fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeżdzie nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Konsekwencją tego rozwiązania jest treść Ip. 6.1.3 załącznika nr 3 do ww. ustawy, który karą pieniężna w wysokości 10.000,00 złotych sankcjonuje podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu. Natomiast w tej sprawie organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji, że w toku kontroli drogowej ciągnika siodłowego marki MAN o nr rej. [...] przeprowadzonej w dniu [...] r. w miejscowości S. stwierdzono, iż w dniu [...] r. od godz. [...] do godz. [...], w czasie rozładunku w terminalu gazowym w miejscowości S., stosowano niedozwolonego urządzenia - magnesu służącego do przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf. Powyższe potwierdza kwit wagowy [...] oraz pismo z dnia 21 marca 2019 r. z B. W czasie gdy pojazd poruszał się na rozładunku w pamięci tachografu oraz na karcie kierowcy rejestrowany był odpoczynek. W czasie kontroli wykazano również, iż na czujniku ruchu znajdują się charakterystyczne śłady (wytarcia) świadczące o regularnym używaniu niedozwolonego przedmiotu - magnesu. Kierowca w czasie przesłuchania nie przyznał się do powyższego naruszenia i odmówił podpisania protokołu. Ponadto w czasie prowadzenia postępowania przed organem I instancji, na podstawie analizy danych cyfrowych z tachografu i karty kierowcy oraz informacji otrzymanej z Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego wykazano, iż pojazdem o nr rej. [...] wykonywano przewozy po drogach płatnych, bez rejestrowania aktywności w pamięci tachografu oraz na karcie kierowcy M.K. we wskazanych 7 okresach co wskazuje na regularne używanie przez kierowcę niedozwolonego przedmiotu w postaci magnesu. We wszystkich tych wyżej okresach w tachografie zalogowana była karta kierowcy M.K. Organ wskazał, że odnośnie powyższych okoliczności przedsiębiorca sformułował szereg zarzutów. Ustosunkowując się do nich organ odwoławczy wskazał, że M.K. miał możliwość w czasie przesłuchania złożyć stosowane wyjaśnienia dotyczące niewłaściwego działania tachografu. Odmawiając podpisania protokołu z przesłuchania oraz protokołu z kontroli kierowca mógł również pisemnie wskazać jakie były przyczyną niepodpisywania dokumentów oraz nierejestrowania aktywności przez tachograf. Zebrany w sprawie materiał dowodowy przeczy twierdzeniu kierowcy dotyczącemu "nie przyjmowania do wiadomości" wyjaśnień. Odnośnie samego wadliwego działania tachografu organ odwoławczy wskazał, iż w czasie kontroli nie wykazano żadnych nieprawidłowości w działaniu urządzenia rejestrującego. Aktywności poza okresami, w których stosowano niedozwolone urządzenie były prawidłowo rejestrowane w pamięci urządzenia oraz na karcie kierowcy. Przedsiębiorca również nie okazał dowodu potwierdzającego nieprawidłowe działanie tachografu. Przede wszystkim w razie podejrzeń dotyczących wadliwego działania urządzenie powinno zostać sprawdzone i naprawione. W takcie prowadzenia postępowania dokumenty potwierdzające wykonanie takich czyrmości nie zostały okazane. Ustosunkowując się do kwestii podłączania i korzystania przez kierowcę z niedozwolonego przedmiotu - magnesu wskazał, iż organ I instancji całościowo zebrał materiał dowodowy w sprawie i udowodnił powyższe okoliczności. Naruszenie zostało stwierdzone na podstawie danych cyfrowych, danych z systemu viaTOLL, dokumentów rozładunkowych oraz na podstawie śladów na czujniku ruchu, jednoznacznie wskazujących na używanie magnesu. Cała kontrola była przeprowadzona prawidłowo, a zebrany w jej czasie materiał jednoznacznie wskazuje na podłączanie do tachografu niedozwolonego przedmiotu; strona nie przedstawiła żadnych dowodów świadczących o wadliwej pracy tachografu; nie przekazała dowodów wskazujących, iż pojazd był użyczony innemu przedsiębiorcy, a M.K. nie jest pracownikiem strony. Odnośnie rozmowy telefonicznej organ wskazał, iż okoliczności w niej poruszane zostały potwierdzone w piśmie z dnia 21 marca 2019 r. z C sp. z O.O., w której w dniu 15 lutego 2019 r. dokonano rozładunku. Odnośnie licznych przedstawionych w odwołaniu potencjalnych okoliczności potwierdzających brak odpowiedzialności strony za wszystkie przejazdy bez zarejestrowania aktywności, w tym m.in brak dowodów czy pojazd został zgłoszony do uprawnienia, brak dowodów czy kierowca wykonywał przewozy na rzecz strony, brak dowodów czy pojazd nie był przewożony na lawecie, lub czy nie przewożono samego viaBOX-a organ stwierdził, iż strona nie przedstawia żadnych dowodów na powyższe stwierdzenia, a na przedsiębiorcy, który musi wykazać, a nie tylko wskazać, że dołożył należytej staranności organizując przewóz i nie miał wpływu na naruszenie prawa przez kierowcę, przy czym brak takiego wpływu musi istnieć realnie. Zatem łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia wyniosła w sprawie 10.000,00 zł Także pozostałe zarzuty strony naruszenia regulacji procesowych oceniono jako bezpodstawne; wskazano również na brak podstaw do zastosowania art. 92 c ust. 1 pkt utd. W skardze na powyższą decyzję ostateczną strona zarzuciła naruszenie przepisów: art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 36 § 1, art. 75 § 1, art. 77 § 1, art. 80, art. 81a § 1, art. 86 i art. 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego. W ocenie skarżącej nie podjęto podstawowych czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy; niezasadnie rozszerzono postępowanie o dodatkowe naruszenie określone w Ip. 6.2.1. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym co spowodowało prowadzenia postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej. Skarżąca także wskazuje na naruszenie jej prawa do czynnego udziału w postępowaniu; zarzuca brak załatwienia sprawy w terminie i brak poinformowania jej o tej okoliczności; nie przeprowadzenie dowodu z ponownego przesłuchania kierowcy, samej skarżącej oraz nie przeprowadzenie oględzin kontrolowanego pojazdu.  Skarżąca wskazała na brak zebrania i rozpatrzenia całości materiału dowodowego w postaci wykonania wydruków z tachografu kontrolowanego pojazdu, brak sprawdzenia instalacji tachografu i czujnika ruchu oraz brak skierowania pojazdu do uprawnionego warsztatu w celu potwierdzenia lub wykluczenia zaistnienia naruszeń. Zarzuciła brak oceny na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona oraz brak podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy; rozstrzygnięcie wątpliwości stanu faktycznego sprawy na jej niekorzyść co powoduje, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest wadliwe, gdyż nie wyjaśniono nim zasadności przesłanek, którymi kierował się organ przy załatwieniu sprawy oraz nie odniesiono się do argumentów, wniosków i zarzutów strony. Zarzucono także naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 38 ust. 2 i 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 oraz art. 26 ust. 1 ustawy z dnia 5 lipca 2018 r. o tachografach poprzez brak skierowania pojazdu do warsztatu w celu przeprowadzenia stosownych badań i doprowadzenia do prawidłowego działania badanego tachografu; naruszenie art. 4 pkt 22, art., 14, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenie na stronę kary pieniężnej; lp. 6.1.3 i Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym oraz art., 22, art. 32 i art., 34 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 również poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i nałożenia na stronę sankcji finansowej. W konsekwencji Strona zawnioskowała o przeprowadzenie szeregu dodatkowych dowodów w sprawie żądając uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz wstrzymanie jej wykonalności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Podkreślił, że strona nie przedłożyła żadnych dowodów mogących wskazywać, iż na powstałe naruszenie nie miała wpływu, bądź nastąpiło ono w skutek zdarzeń czy okoliczności niemożliwych do przewidzenia dla skarżącej; ustalenia w sprawie poczyniono w oparciu o protokół kontroli oraz dokumenty okazane przez kierowcę do kontroli w szczególności dane cyfrowe z karty kierowcy oraz dane z tachografu cyfrowego, dokumentację fotograficzną oraz protokół przesłuchania kierowcy, jak i informacje uzyskane z Krajowego Systemu Poboru Opłat Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego. Po analizie ww. dokumentów ustalono, iż kierowca w czasie rozładunku w terminalu gazowym stosował niedozwolone urządzenie w postaci magnesu służącego do przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf. Powyższe potwierdza także kwit wagowy [...] oraz pismo z firmy B; nie wykazano żadnych nieprawidłowości w działaniu urządzenia rejestrującego. Zarzuty naruszenia norm procesowych uznał organ za bezpodstawne; brak także było potrzeby ponownego prowadzenia dowodu z przesłuchania kontrolowanego kierowcy, w sprawie nie pozostały także niewyjaśnione fakty mogące uzasadnić przeprowadzenie dowodu z przesłuchania samej stromy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r. poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej P.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie jej zgodności z prawem wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ostateczna reformująca decyzję organu I instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za stosowanie niedozwolonego urządzenia - magnesu służącego do przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przede wszystkim należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy art.189a § 2 pkt.1-3, art.189e i art.189f Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art.189a § 2 K.p.a. w przypadku uregulowania w przepisach odrębnych: 1) przesłanek wymiaru administracyjnej kary pieniężnej, 2) odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, 3) terminów przedawnienia nakładania administracyjnej kary pieniężnej, 4) terminów przedawnienia egzekucji administracyjnej kary pieniężnej, 5) odsetek od zaległej administracyjnej kary pieniężnej, 6) udzielania ulg w wykonaniu administracyjnej kary pieniężnej - przepisów niniejszego działu w tym zakresie nie stosuje się. Podkreślić należy, że kary pieniężne dla przewoźników nakładane są na podstawie przepisów ustawy o transporcie drogowym. Ustawa ta przewiduje sztywną wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów transportu drogowego i nie ma możliwości ich miarkowania. W przepisie art.92b i 92c u.t.d. przewiduje się także możliwość odstąpienia od nałożenia kary. Z uwagi na to, że kwestie te zostały uregulowane w odrębnych przepisach (tzn. w ustawie o transporcie drogowym) to ze względu na treść art.189a §2 K.p.a. nie mają tutaj zastosowania przepisy działu IV A Kodeksu postępowania administracyjnego. Zgodnie z treścią art.92a ust.1 ustawy z 6 września 2011r. o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie. Natomiast w tej sprawie istotą sporu jest zgodność z prawem nałożenia na skarżącego kary pieniężnej za naruszenie opisane w załączniku nr 3 do ustawy o transporcie drogowym pod pozycją l.p. 6.1.3, to jest podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu. Wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 33 rozporządzenia nr 165/2014 przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za zapewnienie, by ich kierowcy byli właściwie wyszkoleni i poinstruowani w zakresie prawidłowego działania tachografów, zarówno cyfrowych, jak i analogowych, przeprowadzają regularne kontrole, by zapewnić właściwe użytkowanie tachografów przez swoich kierowców i nie udzielają kierowcom żadnych bezpośrednich ani pośrednich zachęt, które mogłyby skłaniać ich do niewłaściwego używania tachografów. Zakaz fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu formułuje art. 32 ust. 3 rozporządzenia 165/2014. Ponadto przepis ten stwierdza, że każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach. Sąd badając, czy organy prawidłowo ustaliły fakty świadczące o niedopełnieniu ww. obowiązków przez kierowcę wykonującego przewóz na zlecenie skarżącego przedsiębiorcy przyjął, że organy oparły swoje ustalenia na materiale dowodowym, którym jest protokół kontroli, dane cyfrowe zapisane na karcie kierowcy i w pamięci tachografu, zapisy z kwitu wagowego [...] i pismo z dnia 21 marca 2019 r. z B oraz dane z systemu VIATOL. Analiza powyższych danych jednoznacznie wykazała, że pojazd był w ruchu 15 lutego 2019 r. od godz. 00:27 do godz. 01:25 - w czasie rozładunku w terminalu gazowym oraz w okresach: w dniu 23.01.2019r. o godz. 16:31, w dniu 24.01.2019 r. od godz. 20:18 do godz. 22:28, w dniu 27.01.2019 r. od godz. 07:33 do godz. 04:02 w dniu 28.01.2019 r., w dniu 28.01.2019 r. o godz. 22:15, w dniu 31.01.2019 r. od godz. 23:12 do godz. 02:53 w dniu 01.02.2019 r., w dniu 12.02.2019 r. od godz. 23:22 do godz. 02:23 w dniu 13.02.2019 r., w dniu 14.02.2019 r. od godz. 21:44 do godz. 00:00 w dniu 15.02.2019 r. co wynikało z informacji Biura Krajowego Systemu Poboru Opłat Głównego Inspektoratu Transportu Drogowego a czego nie odzwierciedlały zapisy na tachografie. W ocenie Sądu należy więc podzielić stanowisko organów, że wyjaśnienia skarżącego w tej sprawie nie zasługują na uwzględnienie. Przeprowadzone postępowanie dowodowe nie potwierdziło twierdzeń skarżącego, a jednoznacznie wykazało okoliczności, które legły u podstaw zaskarżanych decyzji. Skoro bowiem system VIATOL rejestruje ruch pojazdów i przejazd ich po drodze, a tachograf jako urządzenie będące wewnątrz pojazdu zapisuje ruch samochodu albo odpoczynek kierowcy – to odczyty z obu tych urządzeń muszą się pokrywać. Jeżeli więc z system VIATOL wynika przejazd, co wykazały organy, a powyższe nie zarejestrował tachograf I karta kierowcy to zasadnie organy stwierdziły naruszenie skutkujące nałożeniem spornej kary. Bez wpływu na te ustalenia miałyby więc wnioskowane przez stronę przesłuchania świadków, stwierdzenie w czasie kontroli istnienia magnesu i jego zabezpieczenie czy ocena w autoryzowanym warsztacie co do umieszczenia lub nie magnesu w przedmiotowym pojeździe i zaburzający wpływ na pracę tachografu. Odnosząc się do podnoszonych przez skarżącego twierdzeń należy wyjaśnić, że wyłączenie odpowiedzialności przewoźnika przewidują przepisy art. 92b i art. 92c ustawy. Zgodnie z art. 92b ust. 1 ustawy nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz zapewnił: 1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) umowy europejskiej dotyczącej pracy załóg pojazdów wykonujących międzynarodowe przewozy drogowe (AETR), sporządzonej w Genewie dnia 1 lipca 1970 r. (Dz. U. z 1999 r. Nr 94, poz. 1086 i 1087); 2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Powyższy przepis nie mógł mieć zastosowania w przedmiotowej sprawie. W zakresie art. 92b ust. 1 ustawy nie mieszczą się bowiem przypadki związane z niewłaściwym użytkowaniem tachografu, czy ingerencje w jego działanie. W przypadku zaistnienia takich naruszeń przedsiębiorca może zwolnić się od odpowiedzialności jedynie w wyniku wykazania przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, zgodnie z którym nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Sąd podziela pogląd organów obu instancji, że w niniejszej sprawie nie zaistniały przesłanki z art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Okoliczności wskazywane przez skarżącego jako mające uwalniać go od odpowiedzialności nie mogą być ocenione w niniejszej sprawie jako świadczące o braku wpływu skarżącego na powstanie naruszenia w rozumieniu art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy. Zdaniem Sądu skarżący nie wykazał również wystąpienia okoliczności opisanych w art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy, to jest okoliczności nadzwyczajnych, niespodziewanych, które miałyby bezpośredni wpływ na powstanie stwierdzonego naruszenia, a których doświadczony i profesjonalny podmiot, organizując przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w świetle przytoczonych wyżej przepisów ustawy o transporcie drogowym, zasady rozkładu ciężaru dowodu w zakresie wykazania okoliczności zwalniających z odpowiedzialności za naruszenia popełnione przez kierowców, którymi przedsiębiorca się posługuje przy wykonywaniu przewozu, przedstawiają się w ten sposób, że zebranie dowodów w sprawie, której przedmiotem jest naruszenie przepisów ustawy oraz odpowiednich przepisów unijnych, jest obowiązkiem organu , natomiast wykazanie okoliczności objętych hipotezami art. 92c ustawy, a więc okoliczności pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przedsiębiorcy za ujawnione naruszenia, a tym samym uniknięcie obowiązku zapłaty kary pieniężnej, obciąża przedsiębiorcę. Obowiązkiem organu jest natomiast przeprowadzenie dowodów zawnioskowanych przez stronę, których celem jest wykazanie istotnych okoliczności dla zwolnienia się przez nią z odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Natomiast w niniejszej sprawie organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że w każdym postępowaniu organ administracji publicznej zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne dla załatwienia sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, nie zaś subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Także ocena tych ustaleń dokonana przez organ nie może być uznana za niezgodną z prawem. Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. ----------------------- 4