III SA/Gl 1048/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo po rozpoznaniu w dniu 22 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze na ww. decyzję, zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w całości. W uzasadnieniu wniosku, strona skarżąca podała, że podstawa wniosku jest również art. 239f Ordynacji podatkowej. Skarżący stwierdził, że istnieją podstawy do przyjęcia wadliwości decyzji, a w następstwie tego, do uchylenia zaskarżonej decyzji. Skarżący stwierdził, że wykonanie decyzji narazi go na niepowetowane i znaczne szkody, które spowodują niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponadto nie jest możliwe uiszczenie podatku ze środków, jakimi dysponuje skarżący. Strona będzie zmuszona do zaciągania kredytów na zapłatę podatku, co nie będzie łatwe, ponieważ nie ma ona zdolności kredytowej. Jednocześnie prowadzone jest przeciwko wnioskodawcy postępowanie egzekucyjne. Skarżący będzie więc zmuszony szukać osób lub instytucji, które zechcą udzielić mu pożyczki, co będzie bardzo trudne. Jednakże samo udzielenie takiej pożyczki może wyrządzić stronie szkodę trudną do zrekompensowania wskutek zwrotu i wyegzekwowania świadczenia. Jest to spowodowane tym, że instytucje lub osoby, które udzielą mu takiej pożyczki, jak wiadomo, pobierają wysokie oprocentowanie. Spełnienie świadczenia może również doprowadzić do zakończenia prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej i likwidacji jego firmy Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r., poz.270 ze zmianami) – zwanej dalej "P.p.s.a." – wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Na mocy art. 61 § 3 P.p.s.a. po przekazaniu skargi sądowi przez organ, to wyłącznie sąd staje się właściwy do rozpoznania przedmiotowego wniosku, a postanowienie w tym przedmiocie może zostać wydane na posiedzeniu niejawnym (art. 61 § 5 P.p.s.a.) W celu zajęcia merytorycznego stanowiska wobec żądania strony skarżącej koniecznym jest odwołanie się do treści cytowanego wyżej przepisu, zgodnie z którym, po przekazaniu skargi sądowi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zestawiając treść tego przepisu z regulacją zawartą art. 61 § 1 P.p.s.a., należy stwierdzić, że zasadą jest, że akty lub czynności z zakresu administracji publicznej powinny być wykonywane. Wniosek o wstrzymanie ich wykonania może zostać uwzględniony jedynie wówczas, gdy zaistnieje – z wyjątkami przewidzianymi w tym przepisie – niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ocena wskazanych okoliczności pozostaje w gestii sądu, natomiast obowiązkiem strony skarżącej jest nie tylko wskazanie na możliwość zaistnienia wskazanych zdarzeń, ale również uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. W przedmiotowej sprawie został złożony wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Wniosek ten zawiera stosunkowo obszerne uzasadnienie. W pierwszej kolejności stwierdzić należy, że kwestia ewentualnej wadliwości zaskarżonej decyzji i jej uchylenie jest przedmiotem merytorycznego rozpoznania w tej sprawie i nie może w żadnym wypadku stanowić przesłanki wstrzymania wykonania takiego aktu. Kwestia ta nie może być badana na etapie rozstrzygania postępowania wpadkowego. Zbadanie, czy zaskarżona decyzja została wydana z rażącym naruszeniem przepisów prawa może nastąpić jedynie w fazie postępowania rozpoznawczego, które zakończone zostanie wydaniem wyroku, rozstrzygającego merytorycznie postępowanie sądowe w niniejszej sprawie. Skarżący, składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji przywołał ustawowe przesłanki wstrzymania wykonania aktu administracyjnego, zawarte w art. 61 § 3 P.p.s.a. Jednakże okoliczności faktyczne, które przywołał w uzasadnieniu wniosku, mające być odzwierciedleniem przesłanek ustawowych opierają się na hipotetycznym wnioskowaniu o możliwości nastąpienia określonych skutków. Wnioskowanie to posiada wprawdzie pewien element prawdopodobieństwa, jednakże wnioskodawca przedstawia poszczególne elementy w sposób wskazujący na oczywistość ich wystąpienia. W pierwszej kolejności, skarżący stwierdza, że musi zaciągnąć kredyt, aby spłacać zaległość podatkową. Skarżący nie ma jednak zdolności kredytowej, co uniemożliwi mu zaciągnięcie tego kredytu. Skarżący nie wykazał przy tym swojego stanu kredytowego. Oświadczenie w tym zakresie nie jest więc wykazane żadnym dokumentem. Jeszcze dalej idące jest hipotetyczne stwierdzenie, że w sytuacji niemożliwości uzyskania kredytu, skarżący będzie musiał zaciągnąć pożyczkę u "innych" instytucji, bądź też osób, które będą żądały bardzo wysokiego oprocentowania. W efekcie wszystko to spowoduje likwidację firmy wnioskodawcy. Powoływanie się przez stronę na powyższe okoliczności mogłoby odnieść skutek w rozpoznaniu wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu administracyjnego, w sytuacji, gdyby wykazał, że okoliczności te stanowią rzeczywistość, są realne i mają miejsce w rzeczywistości. Jednakże zdarzenia hipotetyczne, posiadające nawet pewien stopień prawdopodobieństwa, nie mogą stanowić skutecznej przesłanki uwzględnienia przedmiotowego wniosku. Zaległość podatkowa w przedmiotowej sprawie wynosi [...] zł. Do kwoty tej należy doliczyć również odsetki ustawowe. Należy jednak podkreślić, że egzekucja kwoty stanowiącej powyższą zaległość podatkową, nie musi nastąpić jednorazowo, poprzez jednokrotną czynność egzekucyjną. Istnieje przecież możliwość rozłożenia tej kwoty na raty. W tej sytuacji, "ratalna" egzekucja tego świadczenia, będąca w istocie wykonaniem zaskarżonej decyzji nie stanowi przesłanki skutkującej uwzględnieniem wniosku złożonego przez stronę skarżącą. Niezależnie od możliwości rozłożenia egzekucji świadczenia na raty, organ może ściągać określoną należność częściami. Nie jest konieczna jednorazowa egzekucja całej kwoty zaległości podatkowej wraz z odsetkami. Sam fakt prowadzenia przeciwko skarżącemu postępowania egzekucyjnego nie może natomiast stanowić skutecznej, samoistnej przesłanki skutkującej uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że strona w rzeczywistości nie wykazała występowania w sprawie realnych i rzeczywistych przesłanek skutkujących uwzględnieniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Co istotne, również z analizy akt administracyjnych nie wynika, aby takie przesłanki w sprawie występowały. Należy podkreślić na marginesie, że sam fakt istnienia obowiązku wykonania zaskarżonej decyzji nie może stanowić samoistnej i skutecznej przesłanki uzasadniającej uwzględnienie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu administracyjnego. Ogólne skutki i następstwa wykonania zaskarżonej decyzji mają charakter odwracalny. Strona w żaden sposób nie wykazała, że wykonanie decyzji pociągnie za sobą niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Jeżeli strona skarżąca nie uprawdopodobniła realnego niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to trudno przecież przyjąć, że wykonanie zaskarżonej decyzji spowodowałoby znaczną szkodę. Mając na uwadze wskazane wyżej okoliczności Sąd, działając na podstawie wskazanych wyżej przepisów, na mocy art. 61 § 3 i § 5 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.