III SA/Gl 1049/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi G. J. na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 19 września 2023 r. nr 3432/RT/2023 w przedmiocie zwrotu dofinansowania przyznanego na realizację projektu w ramach środków objętych Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 19 września 2022 r., nr 3432/RT/2023, Zarząd Województwa Śląskiego po rozpatrzeniu wniosku z 18 maja 2023r. o ponowne rozpatrzenie sprawy decyzji Zarządu Województwa Śląskiego (dalej: organ, Zarząd) nr [...] z 26 kwietnia 2023 r. zobowiązującej G. J. (dalej: Strona, Skarżący, Beneficjent) prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą G. G. J. do zwrotu dofinansowania w łącznej kwocie 181 750,61 zł (słownie: sto osiemdziesiąt jeden tysięcy siedemset pięćdziesiąt złotych sześćdziesiąt jeden groszy) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych- utrzymał w mocy swoje wcześniejsze rozstrzygnięcie. Jako podstawę prawną decyzji Zarząd wskazał: art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), art. 41 ust. 1 i ust 2 pkt 4 ustawy z 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2094 ze zm.), art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 i ust. 12a pkt 1 w zw. z art. 60 pkt 6, 61 ust. 3 pkt 2 i art. 67 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zm.) oraz w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 ustawy z 11 lipca 2014 r. zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 818 ze zm. dalej: ustawa wdrożeniowa). Zarząd wskazał, iż dofinansowanie stanowiące płatność ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego oraz środków budżetu krajowego w łącznej kwocie 181 750,61 zł, otrzymane na podstawie umowy nr [...] z 3 sierpnia 2018 r. o dofinansowanie projektu pn. "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, podlega zwrotowi z uwagi na naruszenie procedur, o których mowa w art, 184 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, wraz z należnymi odsetkami, określonymi jak dla zaległości podatkowych, w tym: 1. środków Europejskiego Funduszu Społecznego w kwocie 175 554,56 zł (słownie: sto siedemdziesiąt pięć tysięcy pięćset pięćdziesiąt cztery złote pięćdziesiąt sześć groszy) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: - dla kwoty 150 920,82 zł od dnia przekazania środków, tj. 22 stycznia 2020 r., - dla kwoty 15 445,97 zł od dnia przekazania środków, tj. 2 listopada 2020 r., - dla kwoty 7 867,22 zł od dnia przekazania środków, tj. 25 lutego 2021 r., - dla kwoty 1 320,55 zł od dnia przekazania środków, tj. 19 lipca 2021 r., 2. środków budżetu krajowego w kwocie 6 196,05 zł (słownie: sześć tysięcy sto dziewięćdziesiąt sześć złotych pięć groszy) wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych liczonymi: - dla kwoty 5 326,60 zł od dnia przekazania środków, tj. 22 stycznia 2020 r., - dla kwoty 545,16 zł od dnia przekazania środków, tj. 2 listopada 2020 r., - dla kwoty 277,66 zł od dnia przekazania środków, tj. 25 lutego 2021 r., - dla kwoty 46,63 zł od dnia przekazania środków, tj. 19 lipca 2021 r. Jak wynika z uzasadnienia tej decyzji jej wydanie poprzedziło postępowanie o następującym przebiegu. W dniu 3 sierpnia 2018 r. została zawarta pomiędzy Województwem Śląskim reprezentowanym przez Zarząd Województwa Śląskiego pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej Regionalnym Programem Operacyjnym Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 (dalej: "IZ RPO WSL" lub "IZ") a Beneficjentem umowa nr [...] o dofinansowanie projektu pn. "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 (dalej: "umowa o dofinansowanie projektu"). Do ww. umowy zostały zawarte dwa aneksy: z 8 stycznia 2020 r. oraz z 27 kwietnia 2021 r. Projekt był realizowany w okresie od 1 lipca 2019 r. do 21 czerwca 2021 r. Celem projektu było pogodzenie życia zawodowego i rodzinnego 65 osób (w tym 12 M) zamieszkałych lub pracujących na terenie K. (w rozumieniu KC), posiadających dzieci do lat 3, poprzez umożliwienie korzystania ze żłobka utworzonego w ramach projektu, a w konsekwencji ułatwienie wejścia lub powrotu na rynek pracy osobom pozostającym poza nim z powodu sprawowania opieki nad dzieckiem do lat 3, w czasie do 31 stycznia 2021 r. Na uzasadniony wniosek Beneficjenta, IZ wraziła zgodę na wydłużenie terminu realizacji projektu do 21 czerwca 2021 r. W wyniku weryfikacji wydatków wykazanych przez Beneficjenta jako kwalifikowalne we wniosku o płatność końcową (nr [...]) IZ stwierdziła nieprawidłowości polegające na: 1. ponownym przedstawieniu do refundacji wydatków uznanych we wcześniejszych wnioskach o płatność za niekwalifikowalne, w stosunku do których Beneficjent dokonał samodzielnego pomniejszenia wydatków kwalifikowalnych o nieprawidłowości stwierdzone na etapie weryfikacji poszczególnych wniosków o płatność oraz przedstawił oświadczenia o wykorzystaniu tych środków na inne wydatki kwalifikowalne, nieobarczone błędem, zamykając tym samym procedurę odwoławczą, 2. przedstawieniu do refundacji wydatku, który nie był przewidziany w szczegółowym budżecie zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie projekt, 3. przedstawieniu wydatków rozliczonych na podstawie noty księgowej, w sytuacji gdy taka forma rozliczeń nie była przez niego określona we wniosku, 4. niezachowanie montażu finansowego na całości projektu. W dniu 18 lipca 2022 r. IZ pismem sygn. [...], [...] wezwała Beneficjenta do zwrotu wydatków stanowiących nieprawidłowość w łącznej kwocie 181 750,61 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych Dodatkowo za niekwalifikowalny uznano wkład własny w wysokości 24 784,17 zł, który nie podlega zwrotowi. Beneficjent nie dokonał zwrotu środków. W dniu 14 września 2022 r. uchwałą nr [...] Zarząd Województwa Śląskiego działając na podstawie art. 207 ustawy z 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 1634 z póżn. zm., dalej: u.f.p.) wszczął z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie zwrotu nieprawidłowo wykorzystanego dofinansowania przez skarżącego, otrzymanego na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...] z dnia 3 sierpnia 2018 r. o wraz z późniejszymi aneksami na realizację projektu pn. "[...]", w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020. Postępowanie administracyjne zostało zakończone decyzją nr [...] z 26 kwietnia 2023 r. zobowiązującą Stronę do zwrotu dofinansowania w łącznej kwocie 181 750,61 zł. W decyzji tej organ wskazał, że Beneficjent zawierając umowę o dofinansowanie projektu zobowiązał się do wykorzystania przyznanego dofinansowania na warunkach określonych w tej umowie. Przedstawiając zaś do rozliczenia wydatki, które nie spełniały wymogów, naruszył zapisy wiążącej strony umowy oraz naruszył procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p. Przesłanka działania/zaniechania została spełniona przez Beneficjenta przez przedkładanie do dofinansowania wydatków, które nie spełniały wymogów określonych przez Strony w umowie o dofinansowanie i w innych dokumentach wynikających z prawa krajowego i unijnego oraz Wytycznych, do stosowania których Beneficjent się zobowiązał. W związku z tym spełniona została przesłanka działania/zaniechania. Szkoda wyrządzona w budżecie UE w związku z obciążeniem go nieuzasadnionymi wydatkami jest szkodą realną. Organ I instancji argumentował, że o szkodzie realnej można mówić w przypadku, gdy mamy konkretny uszczerbek, który można zmierzyć i określić jego wysokość. Beneficjent, ponosząc wydatki współfinansowane ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego niezgodnie z umową o dofinansowanie projektu oraz Wytycznymi zapłacił środkami pochodzącymi z transz przekazanych Beneficjentowi w dniach: 22 stycznia 2020 r., 2 listopada 2020 r., 25 lutego 2021 r., a w konsekwencji przedstawił je do rozliczenia IZ RPO WSL, co stanowi o szkodzie finansowej w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. Organ precyzyjnie ustalił wysokość tej szkody, co zostało przedstawione w decyzji. Organ też wykazał istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy naruszeniem prawa i procedur, a szkodą w budżecie unijnym. Budżet unijny pokrywa bowiem jedynie wydatki zgodne z przepisami prawa, a wydatkowanie środków na wydatki niespełniające wymogów jest wyrządzeniem rzeczywistej szkody w budżecie UF. Mając powyższe na uwadze organ uznał za niekwalifikowalne wydatki w łącznej wysokości 206 534,78 zł, w tym poniesione z dofinansowania w wysokości 181 750,61 zł oraz 24 784,17 zł jako niekwalifikowalny wkład własny niepodlegający zwrotowi. Wydatki uznane za niekwalifikowalne poniesione z dofinansowania w ramach projektu pn. "[...]" wynoszą 181 750,61 zł (w tym: 147 328,16 zł koszty bezpośrednie oraz 34 422,45 zł koszty pośrednie) spełniają łącznie wspomniane powyżej przesłanki, a tym samym definicję nieprawidłowości. W związku z powyższym wezwał Stronę do zwrotu środków zgodnie z art. 207 w związku z art. 184 u.f.p. Od tej decyzji z 26 kwietnia 2023 r., nr [...] Beneficjent pismem z 18 maja 2023 r. wniósł o ponowne rozpatrzenie sprawy. Beneficjent zaskarżył w całości przedmiotową decyzję IZ RPO WSL, działając jako Organ II instancji ponownie rozpoznając sprawę oraz podniesione zarzuty i wnioski Beneficjenta stwierdził, co następuje. Beneficjent zawierając umowę o dofinansowanie projektu zobowiązał się do wykorzystania przyznanego dofinansowania na warunkach określonych w tej umowie. Przedstawiając do rozliczenia wydatki, które nie spełniały wymogów, stanowi naruszenie zapisów wiążącej strony umowy oraz stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Przesłanka działania/zaniechania została spełniona przez Beneficjenta przez przedkładanie do dofinansowania wydatków, które nie spełniały wymogów określonych przez Strony w umowie o dofinansowanie i w innych dokumentach wynikających z prawa krajowego i unijnego oraz Wytycznych, do stosowania których Beneficjent się zobowiązał. W związku z tym spełniona została przesłanka działania/zaniechania. Szkoda wyrządzona w budżecie UE w związku z obciążeniem go nieuzasadnionymi wydatkami jest szkodą realną. Słuszna zatem jest argumentacja Organu I instancji, że o szkodzie realnej można mówić w przypadku, gdy mamy konkretny uszczerbek, który można zmierzyć i określić jego wysokość. Beneficjent, ponosząc wydatki współfinansowane ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego niezgodnie z umową o dofinansowanie projektu oraz Wytycznymi zapłacił środkami pochodzącymi z transz przekazanych Beneficjentowi w dniach: 22 stycznia 2020 r., 2 listopada 2020 r., 25 lutego 2021 r., a w konsekwencji przedstawił je do rozliczenia IZ RPO WSL, co stanowi o szkodzie finansowej w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. Organ precyzyjnie ustalił wysokość tej szkody, co zostało przedstawione w decyzji. Organ też wykazał istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy naruszeniem prawa i procedur, a szkodą w budżecie unijnym. Budżet unijny pokrywa bowiem jedynie wydatki zgodne z przepisami prawa, a wydatkowanie środków na wydatki niespełniające wymogów jest wyrządzeniem rzeczywistej szkody w budżecie UE. Mając powyższe na uwadze uznał za niekwalifikowalne wydatki w łącznej wysokości 206 534,78 zł, w tym poniesione z dofinansowania w wysokości 181 750,61 zł oraz 24 784,17 zł jako niekwalifikowalny wkład własny niepodlegający zwrotowi. Wydatki uznane za niekwalifikowalne poniesione z dofinansowania w ramach projektu pn. "[...]" wynoszą 181 750,61 zł (w tym: 147 328,16 zł koszty bezpośrednie oraz 34 422,45 zł koszty pośrednie) spełniają łącznie wspomniane powyżej przesłanki, a tym samym definicję nieprawidłowości. W związku z powyższym zasadne jest wezwanie do zwrotu środków zgodnie z art. 207 w związku z art. 184 u.f.p. Rozpatrując wnioski i zarzuty skarżącego Organ II instancji przeanalizował ponownie zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, stan prawny i faktyczny i stwierdził, że decyzja I instancji została wydana prawidłowo. Organ II instancji podzielił stanowisko Organu I instancji w następującym zakresie: 1. Wydatki uznane przez IZ za niekwalifikowalne na etapie weryfikacji wniosków o płatność nr: [...], [...], [...] oraz [...]: a) opłat czynszu oraz wynajmu lokalu oraz opłat za lokal użytkowy (woda ciepła, woda zimna, ciepło części wspólnej, centralne ogrzewanie - zmienne i stałe), b) zakupu czajnika oraz zakupu mat antypoślizgowych, c) zakupu mebli do żłobka, d) zakupu elementów do systemu monitoringu, podłączenia monitoringu [...] oraz abonament monitorowania i interwencji [...], e) wypłaty wynagrodzenia M. B. za miesiąc czerwiec 2020 roku. Wydatki te zostały uznane za niekwalifikowalne z uwagi na naruszenie procedur wynikających z następujących zapisów Wytycznych i umowy o dofinansowanie: - Zgodnie z Wytycznymi Podrozdział 6.4 pkt. 2) lit. d) rozliczenie dokonywane na podstawie noty księgowej możliwe jest o ile ten sposób rozliczenia wynika z zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie projektu. Zgodnie z Podrozdział 8.4 pkt 2) lit. e) koszty utrzymania powierzchni biurowych stanowią koszty pośrednie związane z administracyjną obsługą projektu i nie mogą zatem zostać rozliczone w ramach kosztów bezpośrednich projektu. - Zgodnie z Podrozdziałem 6.7 pkt 1) oraz 2) lit. a), niedozwolone jest podwójne finansowanie wydatków, w szczególności całkowite lub częściowe, więcej niż jednokrotne rozliczenie tego samego wydatku w ramach dofinansowania tego samego projektu współfinansowanego ze środków FS. - Zgodnie z Podrozdziałem 6.2 pkt 3) lit. d) - f) wydatek, żeby można było uznać go za kwalifikowalny musi spełniać jednocześnie warunki, w tym: d) został poniesiony zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie, e) jest niezbędny do realizacji celów projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu, f) jest niezbędny do realizacji celów projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu. Ustalony stan faktyczny pozwala na stwierdzenie, że w tym przypadku ww. warunki nie zostały spełnione. Dodatkowo stwierdzono naruszenie § 10 ust. 4, 5 i 7 Umowy o dofinansowanie. - Zgodnie z podrozdziałem 6.2 pkt 3) lit. a) Wytycznych wydatkiem kwalifikowalnym jest wydatek, który został faktycznie poniesiony w okresie wskazanym w umowie o dofinansowanie projektu. Zgodnie z podrozdziałem 6.4 pkt 2) Wytycznych za wydatek faktycznie poniesiony należy rozumieć wydatek poniesiony w znaczeniu kasowym, tj. jako rozchód środków pieniężnych z kasy lub rachunku płatniczego (obciążenie rachunku płatniczego Beneficjenta kwotą transakcji). Ponadto zgodnie z Wytycznymi - podrozdział 6.2 pkt 3) lit. h) wydatkiem kwalifikowalnym jest wydatek, który został należycie udokumentowany, zgodnie z wymogami w tym zakresie określonymi w Wytycznych. Wydatki poniesione na zakup czajnika i mat antypoślizgowych, zostały przedstawione do refundacji w kwocie obejmującej koszty transportu, czyli w kwocie wyższej, niż faktycznie beneficjent poniósł. Wydatek nie został zatem należycie udokumentowany i nie może być rozliczony we wniosku o płatność. - Meble, które są na stale przyłączone do podłoża, są klasyfikowane jako środki trwałe i wpisują się w elementy infrastruktury możliwej do sfinansowania w ramach cross financing. Podrozdział 8.6 Cross- financing w projektach finansowanych ze środków EFS pkt 3) lit. b Wytycznych wskazuje, że zakup infrastruktury, rozumianej jako elementy nieprzenośne, na stałe przytwierdzone do nieruchomości mogą być finansowane z cross-financing. - Zgodnie z podrozdziałem 6.12.1 pkt 6) wydatki ponoszone na cross-financing powyżej dopuszczalnej kwoty określonej w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie projektu są niekwalifikowalne. - Organ I instancji uznał za niekwalifikowalne wydatki dotyczące zakupu elementów systemu monitorowania oraz podłączenia monitoringu [...] za niekwalifikowalne z uwagi na przekroczenie limitowanej w projekcie wartości cross-financingu (naruszenie podrozdziału 6.12.1 pkt 6 Wytycznych). Dodatkowo stwierdził naruszenie zapisów Wytycznych - podrozdział 6.2 pkt 3) lit. f) oraz podrozdział 8.4 pkt 4). - Beneficjent samodzielnie pomniejszył wykazane wynagrodzenie za czerwiec 2020 r., uwzględniając fakt, iż bieżąca opieka w żłobku rozpoczęła się 22 czerwca 2022 r. Niezgodnie z obowiązującymi procedurami Beneficjent ponowne przedstawił do rozliczenia we wniosku o płatność nr [...] wydatek, który wcześniej sam prawidłowo skorygował. Organ podkreślił, że sam Beneficjent w stosunku do wydatków wymienionych w punktach a)-d) uznał je za niekwalifikowalne usuwając z wniosku o płatność i przedkładając oświadczenie, że w miejsce wydatków niekwalifikowalnych przedstawi inne wydatki kwalifikowalne, nieobarczone błędem w ramach kolejnych wniosków o płatność. W przypadku wydatku wskazanego w pkt. e). Beneficjent z własnej inicjatywy wykazywał go w wysokości pomniejszonej, zgodnie z przyjętą metodologią. Z umowy o dofinansowanie projektu wynika, że w przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w złożonym, niezatwierdzonym wniosku o płatność, kwota stwierdzonej nieprawidłowości podlega zwrotowi na rachunek projektu, jeżeli Beneficjent wyraził zgodę na pomniejszenie kwoty wydatków kwalifikowalnych, a w miejsce wydatków nieprawidłowych może przedstawić inne wydatki nieobarczone błędem (w trakcie realizacji projektu) (§ 15 ust. 4 pkt 1 umowy). Jeżeli natomiast przedmiotowe środki nie zostały wykorzystane zgodnie z powyższym to stanowią one oszczędności w projekcie i zgodnie z § 12 ust. 8 umowy o dofinansowanie projektu podlegają zwrotowi na rachunek IZ w terminie do 30 dni kalendarzowych od zakończenia okresu realizacji projektu. W przypadku niedokonania zwrotu w wyżej wymienionym terminie IZ stosuje zapisy § 15 umowy o dofinansowanie projektu. Ze zgromadzonej dokumentacji wynika, że Beneficjent ponownie przedłożył ww. wydatki do rozliczenia we wniosku o płatność nr [...], choć za każdym razem był informowany przez IZ, że pomniejszenie wydatków zamyka procedurę odwoławczą, a usunięcie wydatków z wniosku o płatność oznacza zgodę na uznanie ich za niekwalifikowalne. Organ II instancji potwierdził zasadność uznania za niekwalifikowalne wydatków dotyczących: - kosztu wynajmu lokalu (czynsz) w wysokości 91 349,00 zł (w tym: wkład własny 17 948,16 zł) oraz w związku z ponownie wykazanymi wydatkami poniesionymi na poczet opłat za lokal użytkowy w wysokości 22 833,32 zł, - zakupu czajnika oraz 2 mat antypoślizgowych w łącznej wysokości 119,97 zł (59,99 zł + 59,98 zł), - zakupu mebli w wysokości 17 910,41 zł, - zakupu kamer, montażu monitoringu [...], a także abonamentem monitorowania i interwencji za okres 16-31.07.2020 w łącznej wysokości 6 648,40 zł, - wynagrodzenia za czerwiec 2020 r. M. B. w wysokości 2 063,48 zł. Za niekwalifikowalne uznano wydatki w łącznej wysokości 140 924,58 zł (w tym wkład własny w wysokości 17 948,16 zł). Organ II instancji podzielił ustalenia Organu I instancji, że Beneficjent we wniosku o dofinansowanie nie przewidział wydatków związanych z ubezpieczeniem budynków, w których znajduje się żłobek i wydatki takie nie zostały przewidziane w budżecie projektu. Wydatki te nie są również w ocenie Organu II instancji niezbędne do prawidłowej realizacji projektu, ani do osiągnięcia jego celu, zatem nie stanowią kosztów bezpośrednich projektu, które mógłby być sfinansowane w ramach projektu. Wydatek ten, jak uznał Organ I instancji należałoby zaliczyć do kosztów pośrednich projektu, na co wyraźnie wskazuje zapis Wytycznych Podrozdział 8.4 pkt 2 lit. m. Beneficjent naruszył zapisy Wytycznych - Rozdział 6, Podrozdział 6.2. pkt 3 lit. d, e, f, k oraz Rozdział 8, Podrozdział 8.4 pkt 2 lit. m oraz umowy o dofinansowanie projektu - § 4 ust. 1, 2 i 4. W związku z powyższym kwotę w wysokości 394,59 zł stanowiącą wydatek wykazany przez Beneficjenta we wniosku o płatność nr [...] w ramach wydatków Zadania nr 2 na ubezpieczenie lokalu organ uznał za niekwalifikowalną. Wydatki dotyczące opłat za lokal oraz rozliczenia mediów na podstawie noty księgowej: Zgodnie z Wytycznymi - podrozdział 6.4 pkt 2) lit. d), rozliczenie dokonywane na podstawie noty księgowej możliwe jest o ile ten sposób rozliczenia wynika z zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie projektu. Beneficjent natomiast we wniosku o dofinansowanie projektu takiej formy nie wskazał. Z akt sprawy wynikało też, że IZ nie wyraziła zgody na zmiany w projekcie obejmujące wprowadzenie formy noty księgowej do rozliczania wydatków związanych z ponoszeniem kosztów opłat za lokal oraz rozliczenia mediów. Organ II instancji podzielił ustalenia Organu I instancji w zakresie analizy zapisów umowy najmu lokalu 7 listopada 2018 r. Z jej zapisów wynika, że lokal użytkowy oraz części zewnętrzne, a także oddane do niewyłącznego używania części wspólne są zwane łącznie przedmiotem najmu. Najemca natomiast jest uprawniony do używania przedmiotu najmu w zamian za zapłatę czynszu (§ 1 ust. 7 umowy najmu lokalu). W § 6 ust. 3 Umowy najmu Strony uzgodniły, że wynagrodzeniem za oddanie przedmiotu Najmu w najem jest czynsz. Zatem opłaty za używanie części wspólnych uwzględnione zostały przez Strony w umowie najmu w opłacanym przez Beneficjenta czynszu. Z § 6 ust. 6 ww. umowy najmu wynika, że najemca będzie uiszczał należności z tytułu opłat eksploatacyjnych miesięcznie na podstawie przedstawionych przez wynajmującego faktur. Umowa najmu nie przewidywała rozliczania opłat eksploatacyjnych na podstawie not księgowych. Powyższe stanowiło naruszenie zapisów Wytycznych - podrozdział 6.7 pkt 1) oraz pkt 2) lit a), zgodnie z którymi niedozwolone jest podwójne finansowanie wydatków, w szczególności całkowite lub częściowe, więcej niż jednokrotne rozliczenie tego samego wydatku w ramach dofinansowania tego samego projektu współfinansowanego ze środków EPS Wobec powyższego z uwagi na naruszenie Wytycznych - podrozdział 6.4 pkt. 2) lit. d) oraz podrozdział 6.7 pkt 1) oraz pkt 2) lit. a). Wydatki poniesione na podstawie not księgowych w łącznej kwocie 23 529,11 zł należy uznać za niekwalifikowalne. Tym samym organ stwierdził, że Beneficjent naruszył zapisy umowy o dofinansowanie projektu § 4 ust. 4. Wydatki dotyczące abonamentu monitorowania i interwencji [...] za miesiące: sierpień - listopad 2020, styczeń 2021, marzec 2021- czerwiec 2021 przedstawiały się następująco: Beneficjent we wniosku o dofinansowanie realizacji projektu nie przewidział wydatków związanych z monitoringiem budynku, w którym znajduje się żłobek. Organu I instancji stwierdził, że wydatki na abonament monitorowania i interwencji nie są konieczne do prawidłowej realizacji projektu i nie są niezbędne do realizacji celów projektu, gdyż niezależnie od tego czy będzie monitoring, czy też nie cel projektu może być realizowany. Nie jest zatem możliwe rozliczenie tych wydatków w ramach kosztów bezpośrednich. W Podrozdziale 7.5 Koszty pośrednie Wytycznych, w pkt 3 lit. I wskazano, iż "koszty ochrony" stanowią koszty pośrednie w ramach projektu. Zgodnie Podrozdziałem 8.4 Koszty pośrednie w projektach finansowanych z EFS pkt 2 lit. m) "koszty ubezpieczeń majątkowych" stanowią koszty pośrednie w ramach projektu (koszty administracyjne związane z obsługą projektu). Koszty abonamentu monitorowania i interwencji lokalu, w którym znajduje się żłobek należy zatem bezspornie traktować jako koszty pośrednie ("koszty obsługowe"), szczególnie mając na uwadze cel jakiemu monitoring ten miał służyć, tj. ochronę, zabezpieczenie mienia. Beneficjent mógłby opłacić koszty monitoringu, które jego zdaniem były zasadne, w ramach kosztów pośrednich, pod warunkiem dostępności tych środków. Wydatki dotyczące monitoringu budynków w ramach kosztów bezpośrednich jednak są niekwalifikowalne. Beneficjent wydatkował przyznane dofinansowanie z naruszaniem Wytycznych - Rozdział 6, Podrozdział 6.2. pkt 3 lit. d, e, f, k. Rozdział 7, Podrozdział 7.5 pkt 3 lit. I oraz Rozdział 8, Podrozdział 8.4 pkt 2 lit. m. Jednocześnie wykazując wydatki niezgodnie z Wytycznymi Beneficjent naruszył zapisy umowy o dofinansowanie projektu - § 4 ust. 1, 2 i 4. W związku z powyższym kwotę w wysokości 428,04 zł (8 x 49,20 zł + 34,44 zł), jest niekwalifikowalna. Zgodnie z § 5 ust. 3 Umowy o dofinansowanie projektu, projekt miał być rozliczony zgodnie z montażem finansowym, tj. zgodnie z montażem finansowym obejmującym dofinansowanie w 88% całkowitej wartości projektu (w tym 85% dofinansowania ze środków europejskich oraz 3% współfinansowania krajowego) i wniesienie wkładu własnego w wysokości 12%. Montaż finansowy odnosi się do poniesionych w ramach Projektu wydatków kwalifikowalnych. Wobec powyższego. Beneficjent zobowiązany jest do rozliczenia projektu zgodnie z poniższą proporcją: 1. Środki europejskie (EFS) - 85% całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu. 2. Dotacja celowa z budżetu krajowego (BP) - 3% całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu. 3. Wkład własny (WW) - 12% wydatków kwalifikowalnych projektu. Wydatki rozliczone i wykazane przez Beneficjenta, nie były zgodne montażem wskazanym w umowie o dofinansowanie projekt, w § 2 ust. 1 oraz w § 5 ust. 1. Beneficjent nie dokonał rozliczenia zgodnie z montażem finansowym czym naruszył § 5 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu . Zatem Organ I instancji uznał za niekwalifikowalne wydatki poniesione z wkładu własnego w łącznej wysokości 6 836,01 zł oraz odpowiednią część kosztów pośrednich, tj. 1 367,18 zł (całość w ramach dofinansowania - 6 836,01 zł x 20%.). Organ I instancji zobowiązał Beneficjenta do zwrotu kwoty w wysokości 1 367,18 zł stanowiącej koszty pośrednie (od niekwalifikowalnego, niepodlegającego zwrotowi wkładu własnego w wysokości 6 836,01 zł) wraz z należnymi odsetkami. Organ I instancji uznając wydatki za niekwalifikowalne przyporządkowywał im kwotę wydatków pośrednich, którą również uznał za niekwalifikowalną. Zgodnie z § 5 ust. 4 umowy o dofinansowanie: "koszty pośrednie projektu rozliczane stawką ryczałtową zdefiniowane w Wytycznych, o których mowa w § 1 pkt 25 lit. e, stanowią 20% poniesionych, udokumentowanych i zatwierdzonych w ramach projektu wydatków bezpośrednich". Przy obliczaniu wysokości niekwalifikowalnych kosztów pośrednich Organ I instancji wziął pod uwagę następujące kwoty wydatków niekwalifikowalnych. - 140 924,58 zł (w tym 17 948,16 zł wkładu własnego nie podlegającego zwrotowi), - 394,59 zł Ad 3-23 529,11 zł Ad 4 - 428.04 zł - 6 836,01 zł (wkładu własnego nie podlegającego zwrotowi). Wysokość niekwalifikowalnych kosztów pośrednich Organ I instancji obliczył wg wzoru: (wysokość niekwalifikowalnych kosztów bezpośrednich podlegających zwrotowi) x 20% (wysokość kosztów pośrednich rozliczanych ryczałtem). Przy kwocie uznanych za niekwalifikowalne kosztów bezpośrednich w wysokości 147 328,16 zł oraz niekwalifikowalnym wkładzie własnym w wysokości 24 784,17 zł. Organ I instancji uznał koszty pośrednie w wysokości 34 422,45 zł za niekwalifikowalne. W ostatniej części uzasadnienia organ skorygował rozliczenie wydatków złożone przez skarżącego w ten sposób, by odpowiadało montażowi finansowemu określonemu w § 5 ust. 1 i § 2 umowy, to znaczy by środki europejskie stanowiły 85% całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu, dotacja celowa z budżetu krajowego stanowiła 3% całkowitych wydatków kwalifikowalnych projektu, wkład własny stanowił 12 % wydatków kwalifikowalnych projektu. W efekcie korekty organ uznał za niekwalifikowalne z tego tytułu wydatki w wysokości 20.414,77 zł, w tym dofinansowanie 3.402,46 zł jako podlegające zwrotowi i wkład własny17.012,31 zł, który zwrotowi nie podlega. Łączna kwota nieprawidłowości podlegającą zwrotowi wyniosła 181 750,61 zł (z czego kwota 147 328,16 zł stanowi koszty bezpośrednie i 34 422,45 zł koszty pośrednie). Beneficjent zatem został zobowiązany do zwrotu wskazanej kwoty wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków. Ponadto organ za niekwalifikowalny uznał wkład własny w wysokości 24 784,17 zł niepodlegający zwrotowi. Organ II instancji po przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego stwierdził, za prawidłowe ustalenia Organu I instancji. Beneficjent wydatkował środki niezgodnie z procedurami, wypełniając przesłankę wskazaną w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p. Kwotę wydatków uznanych za niekwalifikowalne w ramach projektu stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego. Beneficjent naruszył prawo unijne i krajowe dotyczące stosowania prawa unijnego, naruszenie to wynikało z działania Beneficjenta a nadto wystąpiła realna szkoda dla budżetu UE, polegająca na finansowaniu ze środków tego budżetu nieuzasadnionego wydatku. Tym samym Beneficjent spełnił wszystkie 3 przesłanki nieprawidłowości. Organ I instancji uzasadnił, że Beneficjent zawierając umowę o dofinansowanie projektu zobowiązał się do wykorzystania przyznanego dofinansowania na warunkach określonych w tej umowie. Przedstawiając do rozliczenia wydatki, które nie spełniały wymogów, naruszył zapisy wiążącej strony umowy, co stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Przesłanka działania/zaniechania została spełniona przez Beneficjenta przez przedkładanie do dofinansowania wydatków, które nie spełniały wymogów określonych przez Strony w umowie o dofinansowanie i w innych dokumentach wynikających z prawa krajowego i unijnego oraz Wytycznych, do stosowania których Beneficjent się zobowiązał. W związku z tym spełniona została przesłanka działania/zaniechania. Szkoda wyrządzona w budżecie UE w związku z obciążeniem go nieuzasadnionymi wydatkami jest szkodą realną. Szkodzie realna występuje w przypadku, gdy mamy konkretny uszczerbek, który można zmierzyć i określić jego wysokość. Beneficjent, ponosząc wydatki współfinansowane ze środków Europejskiego Funduszu Społecznego niezgodnie z umową o dofinansowanie projektu oraz Wytycznymi zapłacił środkami pochodzącymi z transz przekazanych Beneficjentowi w dniach: 22 stycznia 2020 r., 2 listopada 2020 r., 25 lutego 2021 r., a w konsekwencji przedstawił je do rozliczenia IZ RPO WSL, co stanowi o szkodzie finansowej w ogólnym budżecie Unii Europejskiej. Organ precyzyjnie ustalił wysokość tej szkody, co zostało przedstawione w decyzji. Organ też wykazał istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy naruszeniem prawa i procedur, a szkodą w budżecie unijnym. Budżet unijny pokrywa bowiem jedynie wydatki zgodne z przepisami prawa, a wydatkowanie środków na wydatki niespełniające wymogów jest wyrządzeniem rzeczywistej szkody w budżecie UE. Mając powyższe na uwadze IZ RPO WSL, uznała za niekwalifikowalne wydatki w łącznej wysokości 206 534,78 zł, w tym poniesione z dofinansowania w wysokości 181 750,61 zł oraz 24 784,17 zł jako niekwalifikowalny wkład własny niepodlegający zwrotowi. Wydatki uznane za niekwalifikowalne poniesione z dofinansowania w ramach projektu pn. "[...]" wynoszą 181 750,61 zł (w tym: 147 328,16 zł koszty bezpośrednie oraz 34 422,45 zł koszty pośrednie) spełniają łącznie wspomniane powyżej przesłanki, a tym samym definicję nieprawidłowości. W związku z powyższym zasadne jest wezwanie do zwrotu środków zgodnie z art. 207 w związku z art. 184 u.f.p. W związku z czym Organ II instancji po ponownym przeanalizowaniu zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, stanu prawnego i faktycznego stwierdził, że decyzja I instancji została wydana prawidłowo. Nadto Organ II instancji nie stwierdził żadnych przesłanek, które uzasadniałyby uchylenie decyzji I instancji w całości lub części. Podsumowując powyższe Organ ponownie rozpatrując sprawę uznał, że postępowanie przed organem I instancji było przeprowadzone w sposób prawidłowy, rzetelny, wyczerpujący, uwzględniający czynny udział oraz interes strony w zakresie, w jakim nie narusza to przepisów prawa. W skardze z 24 października 2023 r., na ww. decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 19 września 2023 r. nr 3432/RT/2023 do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący zarzucił: I. naruszenie prawa procesowego i materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz inne naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a to: 1. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 7 oraz 77 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.) poprzez powołanie się przez Organ na ustalenia podjęte w toku oceny wniosku o płatność, pomimo że Organ powinien przeprowadzić ponowne postępowanie wyjaśniające, a w jego ramach dokonać wszechstronnych ustaleń, czy podważone wydatki faktycznie nie powinny być objęte wsparciem i z jakiego powodu; 2. naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 2 pkt 36 Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (dalej Rozporządzenie 1303/2013) poprzez błędną wykładnię pojęcia nieprawidłowości; 3. naruszenie prawa materialnego tj. art. 54 § 1 ust. 7 ustawy Ordynacja podatkowa(dalej: OP) w związku z art. 207 ust. 1 ustawy o finansach publicznych w związku z art. 67 u.f.p., poprzez naliczenie odsetek za okres od dnia wszczęcia postępowania do dnia doręczenia decyzji organu pierwszej instancji, pomimo że decyzja nie została doręczona Skarżącemu w terminie 3 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania; II. Na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i lit. c p.p.s.a, wniósł o uchylenie przez Sąd w całości zaskarżonej decyzji. Ponadto, na podstawie art. 200 p.p.s.a. wniósł o zasądzenie na rzecz Skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Skarżący w uzasadnieniu skargi m.in. wskazał, iż złożył również wniosek o umorzenie należności w części lub odroczenie terminu spłaty całości albo części należności lub rozłożenie na raty płatności całości albo części należności na zasadzie art. 64 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.f.p., a więc ma wolę porozumienia się co do spłaty należności. Nadto Skarżący wskazał, iż bezpodstawnie Organ podzielił stanowisko z decyzji z I instancji o tym, że oświadczenie Beneficjenta "zamyka procedurę odwoławczą". Skoro bowiem Organ wydał decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu środków ze względu na okoliczność, iż "pomimo wcześniejszych oświadczeń nie przedstawił innych wydatków kwalifikowalnych wolnych od wad a ponownie wykazał wydatki uznane przez IZ jako niekwalifikowalne", to procedura odwoławcza jest możliwa. Per facta concludentia Organ rozstrzyga o braku "procedury odwoławczej" - w sytuacji, w której wydał decyzje na podstawie art. 207 u.f.p, a następnie utrzymał ją w mocy jako organ odwoławczy. Okoliczność zaś, że Beneficjent pierwotnie oświadczył o wycofaniu wydatków jest bez znaczenia dla sprawy - przy tym jest bez znaczenia nie jedynie w kontekście zachowania przez Beneficjenta (jako stronę postępowania odwoławczego) drogi odwoławczej, ale również dla dopuszczalności podważenia przez Beneficjenta wystąpienia (rzekomej) podstawy do żądania zwrotu środków, w tym wystąpienia w Projekcie nieprawidłowości, o jakiej mowa w art. 2, pkt 36 rozporządzenia ogólnego. Wbrew stanowisku Organu z obowiązujących przepisów prawa, w tym (z będącego podstawą prawą wydania obu decyzji) art. 207 ust. 1 u.f.p jakkolwiek nie wynika, że oświadczenie o wycofaniu wydatków na etapie ich rozliczania (w ramach weryfikacji), czy okoliczność (na którą zwraca uwagę Organ, jako organ odwoławczy), że Beneficjent na tym etapie mógł zgłosić do dofinansowania inne wydatki nie pozwalają na zaskarżenie podstawy do zwrotu środków, którą to podstawę materializują de facto zaskarżone decyzje. Zresztą na taką podstawę prawną Organ nie wskazał ani w zaskarżone decyzji, ani w decyzji ją poprzedzającej. Co prawda Organ (w zaskarżonej decyzji) powołuje się na § 15 ust. 4 Umowy o dofinansowanie, niemniej nie może być on uznany za należytą podstawę do wyłączenia procedury odwoławczej - ta bowiem wynika wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, odpowiednio z u.f.p, i k.p.a, zaś postanowienie Umowy o dofinansowanie sprzeczne z tymi przepisami należy uznać za nieskuteczne (vide art. 353¹ Kc). Nadto Skarżący, wskazał, że zaskarżona decyzja Organu jest wewnętrznie sprzeczna ponieważ z jednej strony Organ stwierdza, że: "należy stwierdzić, że nie każde naruszenie zapisów Wytycznych stanowi podstawę do stwierdzenia nieprawidłowości i dokonania korekty finansowe..", zaś z drugiej, że: "Sfinansowanie wydatku nawet niezbędnego do realizacji projektu z naruszeniem prawa wiąże się z wystąpieniem szkody realnej lub potencjalnej". Jeżeli zatem (zgodnie z drugim z cytowanym stanowisk Organu) naruszenie obowiązującej regulacji w toku realizacji projektu (niejako samo z siebie) prowadzi do wystąpienia szkody realnej lub potencjalnej, to de facto każde naruszenie stanowiłoby nieprawidłowość, bowiem (vide art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego) nieprawidłowość to takie (wynikające z działania lub zaniechania) naruszenie obowiązującej regulacji, które prowadzi (realnie; rzeczywiście) lub mogłoby prowadzić (potencjalnie; na zasadach ryzyka) do uszczerbku finansowego w budżecie unijnym. Tymczasem zgodnie z pierwszym z cytowanych stanowisk Organu - nie każde naruszenie obowiązującej regulacji (w tym przypadku Wytycznych) stanowi nieprawidłowość. Bezsprzecznie zatem w zależności od kontekstu i subiektywnej potrzeby Organ powołuje się na dwie (sprzeczne ze sobą) wykładnie pojęcia nieprawidłowości o jakiej mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego. Skarżący dodał, że tylko jedna z odnośnych wykładni jest prawidłowa tj. ta wedle której samo naruszenie obowiązującego regulacji, w tym Wytycznych nie stanowi nieprawidłowości. Jednocześnie - naruszenie jest nieprawidłowością wyłącznie wówczas, gdy prowadzi do szkody w budżecie unijnym, względzie ryzyka jej wystąpienia (tzw. "szkoda potencjalna"). Zdaniem Beneficjenta odwołanie się do naruszenia ustawy Prawo zamówień publicznych jako nieprawidłowości jest o tyle celowe, że naruszenie jej przepisów faktycznie może prowadzić do szkody (realnej lub potencjalnej) w budżecie UE, bowiem wpływać może na wybór oferty droższej (co prowadzi do wydatkowania środków unijnych w nadmiernej wysokości) lub choćby niesie za sobą ryzyko wystąpienia szkody. Na gruncie powyższych ustaleń nie ulega żadnej wątpliwości, że dokonanie niezbędnych do realizacji Projektu wydatków, niemniej dokonanie ich w niewłaściwej formie nie wiąże się z jakimkolwiek, w tym również potencjalnym (na zasadach ryzyka) uszczerbkiem finansowym w budżecie ogólnym UE. Dlatego też, ewentualne, naruszenie przez Beneficjenta podrozdziału 6.4 "Zasada faktycznego poniesienia wydatku" pkt 2) lit. d) Wytycznych wypełnia wyłącznie pierwszą z trzech przesłanek wystąpienia nieprawidłowości o jakiej mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego i nie stanowi nieprawidłowości. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do żądania zwrotu środków z tytułu wyłącznie formalnego naruszenia Wytycznych. Beneficjent ponownie podniósł, że opłaty administracyjne uiszczane na rzecz wspólnoty zarządzającej budynkiem nie powinny być traktowane jako koszty pośrednie. Opłaty te nie są bowiem związane z administracyjną obsługą Projektu i podobnie, jak reszta składowych czynszu za najem lokalu stanowią koszty bezpośrednie. Do ich uiszczenia niezależnie od sposobu sformułowania najmu Beneficjent i tak byłby zobowiązany jako najemca lokalu. Każdy Wynajmujący ze względu na okoliczność, iż sam nie korzysta z lokalu przez okres najmu przenosi wszystkie ciężary związane z jego utrzymaniem na najmującego. Także zatem i w tym przypadku, gdyby nawet doszło do naruszenia obowiązującej regulacji, to byłoby to naruszenie wyłącznie formalne tj. takie, które nie niesie za sobą jakiegokolwiek, w tym na zasadach ryzyka uszczerbku finansowego dla budżetu UE. Niezależnie bowiem z jakiego tytułu (opłat administracyjnych uiszczanych na rzecz wspólnoty, czy w ramach części czynszu) środki te były wydatkowane, to wątpliwości nie budzi, że ich wydatkowanie niezbędne było do realizacji Projektu, a co więcej, że nie doszło do wydatkowania środków o wyższej wartości niż te, które powinny być wydatkowane. Skarżący wskazał też, iż organ bezzasadnie naliczył odsetki za cały okres prowadzonego postępowania. Stosownie do treści art. 207 u.f.p. w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane niezgodnie z przeznaczeniem, wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., pobrane nienależnie łub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. Organ wniósł o oddalenie skargi w całości. Podtrzymał swe stanowisko co do uznania wydatków za niekwalifikowalne, odsyłając tym samym do treści decyzji. Zdaniem Organu podjął on wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób wyczerpujący zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy w związku z czym zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. jest niezasadny. Organ wyjaśnił wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada art. 107 § 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1303/2013, Organ wskazał, że wystarczy ustalenie, że wskutek naruszenia procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków unijnych powstała hipotetyczna możliwość powstania szkody w budżecie ogólnym UE aby uznać, że doszło do powstania "nieprawidłowości". Odnośnie pozostałych zarzutów stwierdził, że zarzut naruszenia art. 54 § 1 pkt 7 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 207 ust. 1 i art. 67 ustawy o finansach publicznych jest nieuzasadniony. Zgodnie z art. 54 § 2 Ordynacji podatkowej Przepisu § 1 pkt 3 i 7 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczyniła się strona lub jej przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu. W niniejszej sprawie organ przedłużył postępowanie z uwagi na jej skomplikowany charakter, konieczność ustosunkowania się do wniosków skarżącego co do postępowania mediacyjnego, ulgi w spłacie należności, zawieszenia postępowania, a także z uwagi na konieczność zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i możliwości wypowiedzenia się co do zebranego materiału. Organ, co dalej podniósł, informował stronę o nowych terminach załatwienia sprawy. W związku z powyższym Organ uznał, że kwota 181.750,61 zł. została wykorzystana przez Beneficjenta z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., co z kolei skutkuje obowiązkiem zwrotu ww. kwoty wraz z należnymi odsetkami. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Z kolei art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634, dalej jako p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania - art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), lit. b) i lit. c) p.p.s.a. Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Tym samym, sąd ma prawo i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Oceniając sprawę w powyższych ramach należało stwierdzić, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa krajowego lub unijnego. Przedmiotem kontroli sądowej jest decyzja zobowiązująca Skarżącego do zwrotu dofinansowania w łącznej kwocie 181.750,61 zł wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Organ uznając wydatki za niekwalifikowalne (w kwocie 181.750,61 zł) zakwestionował je w następującym zakresie: a) opłaty czynszu oraz wynajmu lokalu oraz opłat za lokal użytkowy (woda ciepła, woda zimna, ciepło części wspólnej, centralne ogrzewanie - zmienne i stałe) w wysokości 91 349,00 zł (w tym: wkład własny 17 948,16 zł) oraz w związku z ponownie wykazanymi wydatkami poniesionymi na poczet opłat za lokal użytkowy w wysokości 22 833,32 zł, b) zakup czajnika oraz zakup 2 mat antypoślizgowych w łącznej wysokości 119,97 zł (59,99 zł + 59,98 zł), c) zakup mebli do żłobka w wysokości 17 910,41 zł, d) zakup elementów do systemu monitoringu, podłączenia monitoringu [...] oraz abonament monitorowania i interwencji [...], a także abonamentem monitorowania i interwencji za okres 16-31 lipca 2020 r. w łącznej wysokości 6 648,40 zł, e) wypłata wynagrodzenia M. B. za miesiąc czerwiec 2020 r. w wysokości 2 063,48 zł. Sąd podzielił stanowisko organów, iż ww. wydatki są niekwalifikowalne z uwagi na naruszenie procedur wynikających z zapisów Wytycznych i umowy o dofinansowanie: - koszt wynajmu lokalu (czynsz) w § 6 ust. 3 Umowy najmu Strony uzgodniły, że wynagrodzeniem za oddanie przedmiotu Najmu w najem jest czynsz. Z § 6 ust. 6 ww. umowy najmu wynikało, że najemca będzie uiszczał należności z tytułu opłat eksploatacyjnych miesięcznie na podstawie przedstawionych przez wynajmującego faktur. Umowa najmu nie przewidywała rozliczania opłat eksploatacyjnych na podstawie not księgowych. Beneficjent naruszył zapisy umowy o dofinansowanie projektu § 4 ust. 4. W związku z czym wydatki poniesione na podstawie not księgowych w łącznej kwocie 23 529,11 zł były niekwalifikowalne. Tym samym Skarżący naruszył zapisy Wytycznych - podrozdział 6.7 pkt 1) oraz pkt 2) lit a), zgodnie z którymi niedozwolone jest podwójne finansowanie wydatków, w szczególności całkowite lub częściowe, więcej niż jednokrotne rozliczenie tego samego wydatku w ramach dofinansowania tego samego projektu współfinansowanego ze środków EPS. - zakup czajnika oraz zakup 2 mat antypoślizgowych w łącznej wysokości 119,97 zł, został przedstawiony do refundacji w kwocie obejmującej koszty transportu, czyli w kwocie wyższej, niż faktycznie beneficjent poniósł. Wydatek ten nie został należycie udokumentowany i nie mógł być rozliczony we wniosku o płatność. - zakup mebli, które są na stale przyłączone do podłoża, są klasyfikowane jako środki trwałe i wpisują się w elementy infrastruktury możliwej do sfinansowania w ramach cross financing. Jednakże zgodnie z podrozdziałem 6.12.1 pkt 6) wydatki ponoszone na cross-financing powyżej dopuszczalnej kwoty określonej w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie projektu są niekwalifikowalne. - zakup elementów do systemu monitoringu, podłączenia monitoringu [...] oraz abonament monitorowania i interwencji [...] za okres 16-31 lipca 2020r. Wydatki dotyczące monitoringu budynków w ramach kosztów bezpośrednich są niekwalifikowalne. Skarżący wydatkował przyznane dofinansowanie z naruszaniem Wytycznych - Rozdział 6, Podrozdział 6.2. pkt 3 lit. d, e, f, k. Rozdział 7, Podrozdział 7.5 pkt 3 lit. I oraz Rozdział 8, Podrozdział 8.4 pkt 2 lit. m. Nadto wykazując wydatki niezgodnie z Wytycznymi Skarżący naruszył zapisy umowy o dofinansowanie projektu - § 4 ust. 1, 2 i 4. - wypłata wynagrodzenia M. B. za miesiąc czerwiec 2020 r. – Skarżący samodzielnie pomniejszył wykazane wynagrodzenie za czerwiec 2020 r., uwzględniając fakt, iż bieżąca opieka w żłobku rozpoczęła się 22 czerwca 2022 r. W ocenie Sądu zakwestionowane przez organy ww. wydatki rozliczone i wykazane przez Skarżącego, nie były zgodne z montażem wskazanym w umowie o dofinansowanie projektu określonym, w § 2 ust. 1 oraz w § 5 ust. 1. W ten sposób Skarżący naruszył § 5 ust. 3 umowy o dofinansowanie projektu. Wskazany przepis stanowił bowiem, że Beneficjent zobowiązuje się do rozliczenia projektu zgodnie z montażem finansowym. Łączna kwota nieprawidłowości podlegającą zwrotowi wyniosła 181 750,61 zł (z czego kwota 147 328,16 zł stanowi koszty bezpośrednie i 34 422,45 zł koszty pośrednie). Kwota wydatków uznanych za niekwalifikowalne w ramach projektu stanowi nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego, co oznacza, że Skarżący naruszył prawo unijne. Naruszenie to wynikało z jego działania a nadto wystąpiła realna szkoda dla budżetu UE, polegająca na finansowaniu ze środków tego budżetu nieuzasadnionego wydatku. Tym samym Skarżący spełnił wszystkie 3 przesłanki nieprawidłowości z art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego. W ocenie Sądu Skarżący przedstawiając do rozliczenia wydatki, które nie spełniały wymogów, naruszył zapisy wiążącej strony umowy, co stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Tym samym zostały spełnione przesłanki z art. 207 u.f.p., zgodnie z którym w przypadku, gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są m.in. wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w art. 207 ust. 9 u.f.p, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Pod pojęciem innych procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków, o których mowa w art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone przepisami prawa powszechnie obowiązującego, ale również postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia danego projektu do dofinansowania, o czym już wspomniano. Zgodnie z art. 206 u.f.p. szczegółowe warunki dofinansowania projektu określa umowa o dofinansowanie projektu, o której mowa m.in. w art. 9 ust. 2 pkt 3 ustawy wdrożeniowej zawierając w szczególności zobowiązanie do stosowania wytycznych, o których mowa w art. 2 pkt 32 ustawy wdrożeniowej. W ocenie Sądu, pod pojęciem procedur, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 u.f.p., należy rozumieć nie tylko procedury określone w powszechnie obowiązującym prawie publicznym (europejskim i krajowym). Sąd orzekający w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 22 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2004/13 (CBOS), zgodnie z którym, procedury te mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta. NSA stwierdził, że sposób ten jest obowiązujący i odstępstwo od niego stanowi naruszenie procedur, o jakim mowa w art. 184 u.f.p. (por. także wyroki NSA: z dnia 19 czerwca 2012 r. o sygn. akt II GSK 732/11; z dnia 9 stycznia 2014 r. o sygn. akt II GSK 1546/12; z dnia 23 czerwca 2015 r. o sygn. akt II GSK 1141/14; CBOS). Pogląd ten został podtrzymany w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2015 r. o sygn. akt II GSK 2109/14 (CBOS), w którym wskazano, że pod pojęciem "innych procedur" należy rozumieć nie tylko procedury określone obowiązującymi powszechnie normami prawa, lecz również postanowienia umowy zawartej w wyniku wyłonienia danego projektu do dofinansowania. Rozwijając tę tezę NSA wskazał dodatkowo, że wynika to ze specyfiki ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 383 ze zm.; zwanej dalej: "u.z.p.p.r."). Zatem podpisana przez Skarżącego, według wzoru umowa określała konkretnie i jednoznacznie procedurę wykonywania przez niego projektu. W tej sytuacji, stosując zarówno gramatyczną, jak też systemową wykładnię przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. należy przyjąć, że w pojęciu "innych procedur" mieszczą się umowy zawierane przez beneficjentów na wykonanie zgłoszonych przez nich w ramach określonych programów operacyjnych i wyłonionych do dofinansowania projektów. Zauważyć należy, że naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. może wynikać z postanowień umowy oraz procedur, których stosowanie w umowie postanowiono, określonych w innych, przywołanych w umowie aktach, co z kolei implikuje wydanie decyzji na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. W konsekwencji, w przypadku zawarcia umowy o dofinansowanie zgodnie z przyjętym przez instytucję wzorem uznać należy, że reguluje ona również procedurę realizacji projektu. Niewypełnienie przez stronę postanowień umowy powoduje zatem konieczność odzyskiwania przez organ kwot podlegających zwrotowi (por. Wyrok WSA w Gliwicach z 30.11.2017 r., IV SA/Gl 458/17, LEX nr 2469379). Zgodnie z art. 207 ust 8 i 9 pkt 1 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 tego przepisu (m.in. wykorzystania środków finansowych z naruszeniem procedur), instytucja zarządzająca wzywa beneficjenta do: 1) zwrotu środków lub 2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności, w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, instytucja zarządzająca wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków. Odsetki, o których mowa w art. 207 ust. 1 u.f.p. poprzez odesłanie zawarte w art. 67 u.f.p,. naliczane są zgodnie z § 2 pkt 1 Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. z 2005 r. Nr 165, poz. 1373 ze zm.) w związku z art. 58 O.P. Według art. 60 pkt 6 u.f.p., należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Natomiast zgodnie z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60 u.f.p., nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 24 ust. 9 ustawy wdrożeniowej w przypadku stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej: 1. przed zatwierdzeniem wniosku o płatność - instytucja zatwierdzająca wniosek o płatność dokonuje pomniejszenia wartości wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność złożonym przez beneficjenta o kwotę wydatków poniesionych nieprawidłowo; 2. w uprzednio zatwierdzonym wniosku o płatność - właściwa instytucja nakłada korektę finansową oraz wszczyna procedurę odzyskiwania od beneficjenta kwoty współfinansowania UE w wysokości odpowiadającej wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 u.f.p. Nakładanie korekt finansowych i wydawanie decyzji o zwrocie środków nie charakteryzuje się tzw. uznaniem administracyjnym, co oznacza, że IZ RPO WSL jest bezwzględnie obowiązana do usunięcia stwierdzonych nieprawidłowości i odzyskania kwot nieprawidłowo wykorzystanych. W takim stanie faktycznym i prawnym nie ma miejsca na dowolność i subiektywność w działaniu IZ RPO WSL. Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. nakłada na państwa członkowskie obowiązek odzyskiwania kwot wypłaconych w związku z nieprawidłowościami zdefiniowanymi w art. 2 pkt 36 (nieprawidłowość oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem) Na gruncie prawa krajowego obowiązek ten jest realizowany z zastosowaniem przepisów ustawy o finansach publicznych. Organ wskazał tu zasadnie na przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. - w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są: wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych. Jako utrwalony w orzecznictwie sądów administracyjnych można określić pogląd, w myśl którego procedury, o których mowa w art. 207 ust. 1 pkt 2 i art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych mogą wynikać nie tylko z aktu prawa powszechnie obowiązującego, ale także z łączącej strony umowy o dofinansowanie, w której zostaje określony uzgodniony sposób działania beneficjenta (patrz dla przykładu wyroki NSA: z 22 stycznia 2015 r., sygn. akt II GSK 2004/13, z 12 września 2017 r. sygn. akt II GSK 3597/15, z 17 maja 2017 r., sygn. akt II GSK 2420/15, wszystkie powołane w tym uzasadnieniu wyroki są dostępne w Bazie Orzeczeń na www.nsa.gov.pl). Jak wynika z treści wystąpień stron tego postępowania sądowego, pogląd ten nie jest w sprawie kwestionowany, a zatem podpisana przez beneficjenta umowa również określa procedurę wykonywania przez niego projektu, co jednakowo dotyczy powołanych w jej § 1 pkt 25 oraz § 4 pkt 1 i 2 Wytycznych Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020. Szkodliwy wpływ nieprawidłowości na budżet Unii, o którym również mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego, rozumiany jest powszechnie jako każde naruszenie przepisu prawa wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego, które powoduje lub mogłoby spowodować szkodę w budżecie ogólnym Unii Europejskiej w drodze finansowania nieuzasadnionego wydatku z budżetu ogólnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 14 grudnia 2017 r., II GSK 2575/17). Natomiast w utrwalonym orzecznictwem sądowym w zakresie stwierdzania i odzyskiwania nieprawidłowości (w tym Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, dalej: TSUE), stwierdzenie nieprawidłowości indywidualnej wymaga kumulatywnego zaistnienia trzech przesłanek; naruszenia prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego (1), wynikającego z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI (2), które może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem (3) - art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013 W praktyce zwrotu środków instytucja zarządzająca zobowiązana jest do zbadania istnienia tychże przesłanek i do wskazania, kiedy nieprawidłowość indywidualna powstała, co wiąże się z momentem powstania zobowiązania do zwrotu środków. W przypadku zaliczek, wypłacanych na rzecz beneficjenta, nieprawidłowość powstaje w momencie, gdy beneficjent podjął działania lub ich zaniechał oraz stanowiło to naruszenie przepisów prawa i powodowało lub mogło spowodować szkodę. W konsekwencji więc należało uznać, że zasadnie Organ wskazał, że do naruszenia prawa unijnego lub krajowego w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013 dochodzi w sytuacji podejmowania przez beneficjenta działań niezgodnych z przyjętymi w ramach reżimu pozyskiwania i wydatkowania środków unijnych normami, przy czym normą tą mogą być zarówno przepisy rangi ustawowej jak również przepisy niższego rzędu, w tym postanowienia Wytycznych, o ile Beneficjent został zobowiązanych do ich stosowania. W obowiązującym systemie prawnym podstawę udzielenia dofinansowania stanowi umowa o dofinansowanie w rozumieniu ustawy wdrożeniowej, która wskazuje na szczegółowe warunki dofinansowania projektu. Jako jeden z elementów istotnych tej umowy ustawodawca przewidział zobowiązanie do stosowania wytycznych, o których mowa w art. 2 pkt 32 ustawy wdrożeniowej (art. 206 ust 2 pkt 4a u.f.p.), określających ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych i Funduszu Spójności, skierowane do instytucji uczestniczących w realizacji programów operacyjnych i stosowane przez te instytucje na podstawie właściwego porozumienia, kontraktu terytorialnego albo umowy oraz przez beneficjentów na podstawie umowy o dofinansowanie projektu. Kwalifikowalność wydatków ustala się na podstawie przepisów krajowych, z wyjątkiem przypadków, w których szczegółowe przepisy zostały ustanowione w rozporządzeniu 1303/2013 lub na jego podstawie bądź w przepisach dotyczących poszczególnych funduszy lub na ich podstawie (art. 65 ust. 1 rozporządzenia 1303/2013). Jak wskazuje przy tym Naczelny Sąd Administracyjny, instytucja zarządzająca jest nie tylko uprawniona ale i zobowiązana do dokonywania ustaleń i ocen w zakresie prawidłowości realizacji przez beneficjentów projektów, w tym pod kątem ich zgodności z obowiązującymi procedurami (zob. Wyrok NSA z 8.11.2017 r., II GSK 247/16, LEX nr 2427660). Zakres regulacji nieprawidłowości obejmuje również konieczność badania istnienia przesłanki szkody, w znaczeniu szkodliwego wpływu na budżet UE. Szkoda, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia 1303/2013 może mieć wymiar realny lub potencjalny. Szkoda realna to konkretny uszczerbek, który można zmierzyć i określić jego wysokość. Szkoda potencjalna ma miejsce w sytuacji, gdy wydatek poniesiony przez Beneficjenta z naruszeniem prawa zostałby sfinansowany ze środków unijnych, co mogłoby, ale nie musiało doprowadzić do powstania szkody. Powstaje ona automatycznie, gdy beneficjent otrzymujący dofinansowanie realizuje projekt niezgodnie z prawem; do powstania szkody w budżecie Unii Europejskiej nie jest wymagane powstanie faktycznego uszczerbku majątkowego. Tym samym do przyjęcia, że doszło do naruszenia przepisów regulujących realizację dofinansowywanego projektu nie jest konieczne wystąpienie rzeczywistego uszczerbku finansowego, lecz wystarczy sama możliwość jego wystąpienia. Dla uznania zatem, że doszło do powstania "nieprawidłowości" w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 wystarczy ustalenie, że wskutek naruszenia procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków unijnych powstała hipotetyczna możliwość powstania szkody w budżecie ogólnym UE (por. Wyrok WSA w Gliwicach z 30.01.2020 r., III SA/Gl 1013/19, LEX nr 2784937). Mając na względzie powyższe stwierdzić należy, iż Organ dokonał prawidłowej analizy nieprawidłowości w realizacji projektu dofinasowanego z RPO WSL 2014-2020. Podkreślenia wymaga, że Beneficjent podpisując umowę o dofinansowanie projektu zobowiązał się do: - realizacji projektu z należytą starannością, w szczególności ponosząc wydatki celowo, rzetelnie, racjonalnie i oszczędnie z zachowaniem zasady uzyskiwania najlepszych efektów, zgodnie z obowiązującymi regułami, zasadami i postanowieniami wynikającymi z programu, uszczegółowienia, obowiązujących procedur, wytycznych oraz właściwych przepisów prawa krajowego oraz prawa unijnego (§4 ust.1). - stosowania przepisów prawa unijnego i krajowego oraz Wytycznych, w tym m.in. Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 z dnia 22 sierpnia 2019 r. (§ 4 ust. 4). - realizacji projektu na podstawie wniosku o dofinansowanie, a w przypadku dokonania zmian w projekcie, jego realizacja miała odbywać się w zgodnie z aktualnym wnioskiem. (§10 ust 4). Beneficjent nie może przekroczyć łącznej kwoty wydatków kwalifikowalnych wynikającej z zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie. Zobowiązał się też do przestrzegania limitów wydatków wykazanych w odniesieniu do każdego zadania (z zastrzeżeniem § 33 ust. 2.) (§10 ust 5). Beneficjent zgodnie z umową może ponosić i rozliczać wydatki, które nie zostały uwzględnione w szczegółowym budżecie projektu, ale pod warunkiem, że są bezpośrednio związane z realizacją zaplanowanych zadań, są efektywne, racjonalne oraz niezbędne do osiągnięcia celów projektu, przy czym nie jest możliwe przekroczenie łącznej kwoty wydatków kwalifikowalnych w ramach projektu. (§10 ust. 7). Beneficjent może dokonywać zmian w trakcie realizacji projektu pod warunkiem ich zgłoszenia w formie pisemnej IZ nie później niż na 1 miesiąc przed planowanym zakończeniem realizacji projektu oraz przekazania aktualnego wniosku i uzyskania pisemnej akceptacji IZ (§ 33 ust 1). Beneficjent może dokonywać przesunięć w budżecie projektu określonym we wniosku do 10% wartości środków w odniesieniu do zadania, z którego przesuwane są środki jak i do zadania, na które przesuwane są środki w stosunku do zatwierdzonego wniosku bez konieczności zachowania wymogu o którym mowa w ust. 1 (§ 33 ust 2). W przypadku wystąpienia oszczędności w projekcie przekraczających 10% środków alokowanych na dane zadanie, mogą one być wykorzystane przez Beneficjenta wyłącznie za pisemną zgodą IZ"( § 33 ust 4). W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w złożonym, niezatwierdzonym wniosku o płatność, kwota stwierdzonej nieprawidłowości podlega zwrotowi: na rachunek projektu, nie później niż do dnia złożenia wniosku o płatność końcową jeżeli Beneficjent wyrazi zgodę na pomniejszenie kwoty wydatków kwalifikowalnych, a w miejsce wydatków nieprawidłowych może przedstawić inne wydatki nieobarczone błędem (w trakcie realizacji projektu) §15 ust.4". Ocena kwalifikowalności wydatków jest prowadzona na każdym etapie realizacji projektu, zatem wyłonienie wniosku do dofinansowania i podpisanie umowy o dofinansowanie nie oznacza, że wszystkie wydatki automatycznie, będą uznane za kwalifikowalne (§ 15). Kwestie kwalifikowalności wydatków zostały doprecyzowane w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności, do stosowania których Beneficjant zobowiązał się w umowie o dofinansowanie. Zgodnie z Wytycznymi, do (Rozdział 6 Wspólne warunki i procedury w zakresie kwalifikowalności wydatków. Podrozdział 6.2 Ocena kwalifikowalności wydatku, pkt 1-3); "1) Ocena kwalifikowalności wydatku polega na analizie zgodności jego poniesienia z obowiązującymi przepisami prawa unijnego i prawa krajowego, decyzją w sprawie zatwierdzenia wkładu finansowego na rzecz dużego projektu, umową o dofinansowanie i Wytycznymi oraz innymi dokumentami, do których stosowania beneficjent zobowiązał się w umowie o dofinansowanie projektu. 2) Ocena kwalifikowalności poniesionego wydatku dokonywana jest przede wszystkim w trakcie realizacji projektu poprzez weryfikację wniosków o płatność oraz w trakcie kontroli projektu, w szczególności kontroli w miejscu realizacji projektu lub siedzibie beneficjenta. Niemniej, na etapie oceny wniosku o dofinansowanie dokonywana jest ocena kwalifikowalności planowanych wydatków. Przyjęcie danego projektu do realizacji i podpisanie z beneficjentem umowy o dofinansowanie nie oznacza, że wszystkie wydatki, które beneficjent przedstawi we wniosku o płatność w trakcie realizacji projektu, zostaną poświadczone, zrefundowane lub rozliczone (w przypadku systemu zaliczkowego). Ocena kwalifikowalności poniesionych wydatków jest prowadzona także po zakończeniu realizacji projektu w zakresie obowiązków nałożonych na beneficjenta umową o dofinansowanie oraz wynikających z przepisów prawa. 3) Wydatkiem kwalifikowalnym jest wydatek spełniający łącznie następujące warunki: a) został faktycznie poniesiony w okresie wskazanym w umowie o dofinansowanie projektu, z zachowaniem warunków określonych w podrozdziale 6.1, a) jest zgodny z obowiązującymi przepisami prawa unijnego oraz prawa krajowego, w tym przepisami regulującymi udzielanie pomocy publicznej, jeśli mają zastosowanie, b) jest zgodny z PO i SZOOP, c) został uwzględniony w budżecie projektu, z zastrzeżeniem pkt 11 i 12 podrozdziału 8.3 Wytycznych, lub - w przypadku projektów finansowanych z FS i EFRR - w zakresie rzeczowym projektu zawartym we wniosku o dofinansowanie, d) został poniesiony zgodnie z postanowieniami umowy o dofinansowanie, e) jest niezbędny do realizacji celów projektu i został poniesiony w związku z realizacją projektu f) został dokonany w sposób przejrzysty, racjonalny i efektywny, z zachowaniem zasad uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, g) został należycie udokumentowany, zgodnie z wymogami w tym zakresie określonymi w Wytycznych, Wytycznych PT, o których mowa w rozdziale 4 pkt 2, lub ze szczegółowymi zasadami określonymi przez IZ PO, h) został wykazany we wniosku o płatność zgodnie z Wytycznymi w zakresie warunków gromadzenia i przekazywania danych w postaci elektronicznej, i) dotyczy towarów dostarczonych lub usług wykonanych lub robót zrealizowanych, w tym zaliczek dla wykonawców, z zastrzeżeniem pkt 4 podrozdziału 6.4, j) jest zgodny z innymi warunkami uznania go za wydatek kwalifikowalny określonymi w Wytycznych (...) lub regulaminie konkursu lub dokumentacji dotyczącej projektów zgłaszanych w trybie pozakonkursowym". Zgodnie z Wytycznymi (Rozdział 6 Wspólne warunki i procedury w zakresie kwalifikowalności wydatków, Podrozdział 6.3 Wydatki niekwalifikowalne, pkt 3) "Wydatki uznane za niekwalifikowalne, a związane z realizacją projektu, ponosi Beneficjent jako strona umowy o dofinansowanie projektu". Zgodnie z Wytycznymi (Rozdział 8 Szczegółowe warunki i procedury kwalifikowania wydatków dla Europejskiego Funduszu Społecznego, Podrozdział 8.3 Podstawowe warunki i procedury konstruowania budżetu projektu finansowanego ze środków EFS): "1) IZ PO zapewnia, że we wniosku o dofinansowanie projektu beneficjent przedstawia koszty bezpośrednie w formie budżetu zadaniowego oraz koszty pośrednie, o których mowa w podrozdziale 8.4. Dodatkowo, we wniosku o dofinansowanie projektu wykazywany jest szczegółowy budżet ze wskazaniem jednostkowych kosztów bezpośrednich, który jest podstawą oceny kwalifikowalności wydatków na etapie oceny wniosku o dofinansowanie projektu. 2) Budżet zadaniowy oznacza przedstawienie kwalifikowalnych kosztów bezpośrednich projektu w podziale na zadania merytoryczne, np. realizacja szkoleń, studia podyplomowe, staże, zatrudnienie subsydiowane, przyznawanie dotacji na rozpoczęcie działalności gospodarczej. Zadania merytorycznego nie stanowią pojedyncze wydatki, np. usługa cateringowa, hotelowa, trenerska. W odniesieniu do zadań merytorycznych we wniosku o dofinansowanie projektu wykazywany jest limit kosztów, które mogą zostać poniesione przez beneficjenta na ich realizację. 3) Limit kosztów bezpośrednich w ramach budżetu zadaniowego na etapie wnioskowania o środki powinien wynikać ze szczegółowej kalkulacji kosztów jednostkowych wykazanej we wniosku o dofinansowanie projektu, tj. w szczegółowym budżecie projektu. (...) 10) Przy rozliczaniu poniesionych wydatków nie jest możliwe przekroczenie łącznej kwoty wydatków kwalifikowalnych w ramach projektu, wynikającej z zatwierdzonego wniosku o dofinansowanie projektu Ponadto, beneficjenta obowiązują limity wydatków wskazane w odniesieniu do każdego zadania w budżecie projektu w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie projektu, z uwzględnieniem pkt 3, przy czym poniesione wydatki nie muszą być zgodne ze szczegółowym budżetem projektu (z uwzględnieniem pkt 11) zawartym w zatwierdzonym wniosku o dofinansowanie projektu. Właściwa instytucja będąca stroną umowy rozlicza beneficjenta ze zrealizowanych zadań w ramach projektu. 11) Dopuszczalne jest dokonywanie przesunięć w budżecie projektu określonym w zatwierdzonym na etapie podpisania umowy o dofinansowanie projektu wniosku o dofinansowanie projektu - w oparciu o zasady określone przez IZ PO w danym PO. Ponadto zgodnie z art. 44 u.f p. "3. Wydatki publiczne powinny być dokonywane: 1) w sposób celowy i oszczędny, z zachowaniem zasad: a) uzyskiwania najlepszych efektów z danych nakładów, b) optymalnego doboru metod i środków służących osiągnięciu założonych celów; 2) w sposób umożliwiający terminową realizację zadań; 3) w wysokości i terminach wynikających z wcześniej zaciągniętych zobowiązań". Ustawa wdrożeniowa reguluje kwestie związane z pomniejszeniem wartości wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność. Zgodnie z art. 24: - pkt. 4 Do stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości, pomniejszenia wartości wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność złożonym przez beneficjenta, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, i nałożenia korekty finansowej oraz w przypadku, o którym mowa w ust. 11, nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego. Pkt. 10: W przypadku, o którym mowa w ust. 9 pkt 1, jeżeli beneficjent nie zgadza się ze stwierdzeniem wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej oraz pomniejszeniem wartości wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność, może zgłosić umotywowane pisemne zastrzeżenia. Przepisy art. 25 ust. 2-12 stosuje się odpowiednio. Zgodnie z art. 25 ustawy wdrożeniowej: 2 -Podmiot kontrolowany ma prawo do zgłoszenia, w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji pokontrolnej, umotywowanych pisemnych zastrzeżeń do tej informacji. 3. Termin, o którym mowa w ust. 2, może być przedłużony przez instytucję kontrolującą na czas oznaczony, na wniosek podmiotu kontrolowanego, złożony przed upływem terminu zgłoszenia zastrzeżeń. 4. Instytucja kontrolująca ma prawo poprawienia w informacji pokontrolnej, w każdym czasie, z urzędu lub na wniosek podmiotu kontrolowanego, oczywistych omyłek. Informację o zakresie sprostowania przekazuje się bez zbędnej zwłoki podmiotowi kontrolowanemu. 5. Zastrzeżenia do informacji pokontrolnej rozpatruje instytucja kontrolująca w terminie nie dłuższym niż 14 dni od dnia zgłoszenia tych zastrzeżeń. Podjęcie przez instytucję kontrolującą, w trakcie rozpatrywania zastrzeżeń, czynności lub działań, o których mowa w ust. 7, każdorazowo przerywa bieg terminu. 6. Zastrzeżenia, o których mowa w ust. 5, mogą zostać w każdym czasie wycofane. Zastrzeżenia, które zostały wycofane, pozostawia się bez rozpatrzenia. 7. W trakcie rozpatrywania zastrzeżeń instytucja kontrolująca ma prawo przeprowadzić dodatkowe czynności kontrolne lub żądać przedstawienia dokumentów lub złożenia dodatkowych wyjaśnień na piśmie. 8. Instytucja kontrolująca, po rozpatrzeniu zastrzeżeń, sporządza ostateczną informację pokontrolną, zawierającą skorygowane ustalenia kontroli lub pisemne stanowisko wobec zgłoszonych zastrzeżeń wraz z uzasadnieniem odmowy skorygowania ustaleń. Ostateczna informacja pokontrolna jest przekazywana podmiotowi kontrolowanemu. 9. Informację pokontrolną oraz ostateczną informację pokontrolną w razie potrzeby uzupełnia się o zalecenia pokontrolne lub rekomendacje. 10. Informacja pokontrolna zawiera termin przekazania instytucji kontrolującej informacji o sposobie wykonania zaleceń pokontrolnych lub wykorzystania rekomendacji, a także o podjętych działaniach lub przyczynach ich niepodjęcia. Termin wyznacza się, uwzględniając charakter tych zaleceń lub rekomendacji. 11. Do ostatecznej informacji pokontrolnej oraz do pisemnego stanowiska wobec zgłoszonych zastrzeżeń nie przysługuje możliwość złożenia zastrzeżeń. 12. Podmiot kontrolowany w wyznaczonym terminie informuje instytucję kontrolującą o sposobie wykonania zaleceń pokontrolnych lub rekomendacji. Z kolei Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z 12 grudnia 2017 r. sygn. IV SA/GI 426/17 wskazał: "Beneficjenci mają zatem obowiązek zrealizować i rozliczyć swój projekt według zasad określonych w umowie o dofinansowanie. Szczególny charakter umowy zawartej między właściwą instytucją zarządzającą a beneficjentem pomocy finansowej ze środków funduszy europejskich powoduje, że odpowiedzialność za wystąpienie okoliczności skutkujących obowiązkiem zwrotu środków opiera się na obiektywnych kryteriach niewypełnienia wszystkich warunków umowy. Nie ma znaczenia to, czy można beneficjentowi przypisać bezpośrednio winę z tytułu zaistniałych zdarzeń, czy przyczyny skutkujące obowiązkiem zwrotu były zależne od beneficjenta. W razie stwierdzenia wystąpienia przesłanek z art. 207 u.f.p. organ nie bada winy czy też zamiaru beneficjenta. Jego dobrej bądź złej wiary. W ustawie o finansach publicznych nie przewidziano żadnych okoliczności- wystąpienia winy lub jej rodzaju czy też zakresu udziału podmiotów trzecich w powstaniu sytuacji prowadzących do zwrotu środków. Podkreślenia wymaga, że beneficjent podpisując umowę o dofinansowanie projektu otrzymuje bezzwrotną pomoc pod warunkiem zrealizowania określonych w niej warunków. Zgodnie z art. 207 u.f.p. "sankcją" za ich niezachowanie jest zwrot środków pobranych nienależnie, wraz z odsetkami (por. wyrok WSA w Olsztynie z dnia 17 grudnia 2015 r. sygn. akt I SA/Ol 723/15, wyrok WSA w Gorzowie WIkp. Z dnia 8 listopada 2017 r. sygn. akt II SA/Go 365/17, dostępne w bazie orzeczeń CBOIS)". W przypadku więc stwierdzenia, iż na skutek działania lub zaniechania Beneficjenta doszło do nieprawidłowości lub innego wydatkowania środków dofinansowania niezgodnie z zapisami umowy, zasadnie IZ RPO WSL dokonała wszczęcia procedury odzyskania środków i stwierdziła, że dofinansowanie jest wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., a w konsekwencji zobowiązała Skarżącego do zwrotu wyliczonej kwoty z udzielonego dofinansowania wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych (zgodnie z § 15 ust. 1 umowy o dofinansowanie). Beneficjent ponosił bowiem odpowiedzialność za realizację Projektu zgodnie z właściwymi przepisami prawa unijnego oraz Wytycznymi (vide: § 20 ust. 1 i 2). Tym samym więc niewykorzystana część otrzymanych transz dofinansowania (dotacji celowej oraz środków europejskich) podlegała zwrotowi na rachunek IZ terminie 30 dni kalendarzowych od zakończenia realizacji projektu. W przypadku niedokonania zwrotu w ww. terminie zasadnie zastosowano przepisy § 15 umowy (§ 36 ust. 3). Podkreślić należy, że Skarżący na realizację projektu otrzymał środki w łącznej wysokości 1.617.050,94 zł. Wobec tego Skarżący nadal jest zobowiązany do zwrotu pozostałej kwoty w wysokości 181.750,61 zł, stanowiącej nieprawidłowość w rozumieniu art. 207 u.f.p. Kwota 181.750,61 zł wraz z odsetkami dotyczyła następujących wydatków: - kosztu wynajmu lokalu (czynsz), - zakupu czajnika oraz 2 mat antypoślizgowych, - zakupu mebli, - zakupu kamer, montażu monitoringu [...], - wynagrodzenia za czerwiec 2020 r. dla M. B. Wskazana wyżej kwota została uznana została za niekwalifikowalną ponieważ Skarżący przedstawił do rozliczenia wydatki, które nie spełniały wymogów i tym samym naruszył zapisy wiążącej strony umowy oraz naruszył procedury, o których mowa w art. 184 u.f.p. Skarżący dokonując wydatkowania środków niezgodnie z procedurami, wypełnił przesłankę wskazaną w art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. w związku z art. 184 u.f.p. Uregulowanie w art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2a ustawy o finansach publicznych okresu naliczania odsetek od podlegających zwrotowi środków europejskich wykorzystanych z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 powoduje, że do należności tych nie stosuje się przepisu art. 54 ust. 7 Ordynacji podatkowej. Wskazanie w ustawie o finansach publicznych, za jaki okres nalicza się odsetki oznacza uregulowanie tej kwestii i nakazuje przyjąć, że ustawodawca nie przewidział przerwy w okresie naliczania odsetek. Sąd zauważył, że skarżący przyczynił się do wydłużenia postępowania m.in. strona nie odpowiedziała na pismo organu z 14 listopada 2022 r., dotyczącego przedłożenia wskazanych dokumentów. Natomiast w piśmie z 27 lipca 2023 r., to skarżący wnosił o zakreślenie 21 terminu do zajęcia stanowiska w sprawie. Z kolei w piśmie organu z 13 stycznia 2023 r., powiadomiono skarżącego o przedłużenia terminu rozstrzygnięcia sprawy z uwagi na jej skomplikowany charakter, a także rozpoznania wniosków złożonych przez pełnomocnika strony. W konsekwencji powyższego niezasadnym jest zarzut naruszenia art. 58 § 1 pkt 7 ordynacji podatkowej. Sąd nie podzielił pozostałych zarzutów procesowych, poza tymi, które zostały już tu wskazane jako mogące mieć wpływ na wynik sprawy w odniesieniu do wydatków uznanych za niekwalifikowalne. Przede wszystkim zdaniem Sądu podjął on wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy w sposób wyczerpujący zbierając i rozpatrując cały materiał dowodowy w związku z czym zarzut naruszenia art. 7 i 77 § 1 k.p.a. jest niezasadny. Organ wyjaśnił wszelkie okoliczności faktyczne niezbędne dla rozstrzygnięcia sprawy, a uzasadnienie decyzji odpowiada art. 107 § 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 2 pkt 36 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady UE nr 1303/2013, zasadnie zdaniem Sądu Organ wskazał, że wystarczy ustalenie, że wskutek naruszenia procedur obowiązujących przy wydatkowaniu środków unijnych powstała hipotetyczna możliwość powstania szkody w budżecie ogólnym UE aby uznać, że doszło do powstania "nieprawidłowości". W ocenie Sądu Organ przeprowadził postępowanie zgodnie z przepisami prawa, rozpoznając ponownie sprawę merytorycznie. Odnosząc się do ww. wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, stwierdza się, że nie można uwzględnić zaprezentowanego przez Stronę stanowiska ani podzielić argumentów w nim podniesionych. Zostały ono szeroko przeanalizowane, niemniej nie zasługują na uwzględnienie. Beneficjent naruszył § 4 ust. 1, 2 i 4, § 5 ust. 3 i ust. 5 oraz § 10 ust.4, 5, 7 umowy o dofinansowanie projektu oraz wytycznych: Podrozdział 6.2 pkt 3 lit. a), d), e), f), g), k). Podrozdział 6.4 pkt 2 lit. a, d. Podrozdział 6.7 pkt 1) oraz pkt 2) lit. a), 7.5 pkt 3 lit. I, Podrozdział 8.4 pkt 2, lit. e, m, pkt 4, 6.7 pkt 1 i 2 lit. a. Do naruszenia doszło przez: - ponoszenie wydatków niezgodnie z zapisami wniosku o dofinansowanie i nieudokumentowanych, - ponoszenie wydatków na podstawie not księgowych, czego nie przewidywał zatwierdzony wniosek o dofinasowanie, - ponoszenie wydatków nieprzewidzianych w projekcie, - nieprawidłowości przy zachowaniu montażu finansowego na całości projektu. Wskazane naruszenia stanowią nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia nr 1303/2013 i wpisują się w hipotezę normy prawnej przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. jako wykorzystanie środków z naruszeniem procedur. Zgodnie z dyspozycją ww. normy w takiej sytuacji środki podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji. Mając to wszystko na uwadze w ocenie Sądu należało stwierdzić, że Organ orzekający prawidłowo ustalił, że działanie Beneficjenta stanowiło naruszenie procedury i prawidłowo uzasadnił swoje stanowisko, obszernie opierając się na obowiązujących regulacjach prawnych i unijnych oraz dokonał stosownych obliczeń wysokości należności. Dopłaty unijne opierają się na konkretnych zasadach, ujęte są w jednoznacznych regulacjach i obwarowane sztywnym reżimem prawnym co szczegółowo przedstawiono. Brak jest w tym zakresie możliwości dowolności i stosowania uznania administracyjnego czy wykładni rozszerzającej przepisów prawnych, jak próbuje to w skardze wywieść Skarżący. Na zakończenie podkreślić należy, że organ odwoławczy ustosunkowując się do zarzutów podnoszonych przez Stronę w kolejnych środkach zaskarżenia obszernie przedstawił okoliczności faktyczne i prawne przedmiotowej sprawy, uzasadniając swe stanowisko czym wypełnił obowiązek wynikający z art. 107 § 3 k.p.a. Skład orzekający Sądu w całości podziela ustalenia i argumentację organu, które znajdują oparcie w zebranym materiale dowodowym. W konsekwencji więc uznano za chybione zarzuty skargi. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.