III SA/Gl 1055/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Protokolant Katarzyna Czabaj, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 30 maja 2019 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie długu celnego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Administracji Skarbowej (dalej Dyrektor IAS)w Katowicach, na podstawie art. 233 §1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz.U. z 2018r., poz.800, dalej: op), art. 73 ust. 1 ustawy z 19 marca 2004 r. Prawo celne (tj. Dz. U. z 2018 r. poz.167), art. 20 ust. 1 i 3, art. 201 ust. 1 lit. a, ust. 2 i 3 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19.10.1992 r., str. 1, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 4, str. 307, ze zm. zm., w skrócie WKC ), art.48, art.102 ust.3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L 269 z 10.10.2013 r., w skrócie UKC), art. 1, art. 2, art. 3, art.5, art. 12 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 z 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L Nr 256, z 7.09.1987 r., ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, roz. 2, t. 2, str. 382, dalej rozporządzenie nr 2658/87), art. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z 16 października 2014 r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 312, z 31.10.2014 r.), po rozpatrzeniu odwołania przedsiębiorcy M.M. prowadzącej działalność gospodarczą pod firmą A z siedzibą w C. (dalej: skarżąca) od decyzji Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego (dalej Naczelnik ŚUCS) w Katowicach z [...]r., nr [...], który postanowił zaksięgować kwotę niedoboru cła (symbolA00) w wysokości [...] zł wynikającą z wadliwego zgłoszenia towaru ujętego w pozycji 2 zgłoszenia celnego z [...] r. nr [...]- utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym: [...] r. działająca jako przedstawiciel bezpośredni skarżącej - agencja celna (B) posiadając pozwolenie na stosowanie procedury uproszczonej dokonał wpisu do rejestru towaru, który został następnie ujęty w zgłoszeniu celnym uzupełniającym z [...] r. (art. 61 lit. b WKC). Zgłaszający zadeklarował ogólną wartość towaru w kwocie [...]USD wg 8 faktur zakupu z [...]i [...]r., koszt transportu do wprowadzenia na obszar celny w łącznej wysokości 32.956,50 zł i miejsca przeznaczenia na terytorium kraju – [...]zł oraz dla pozycji 2 dokumentu SAD towar opisany jako - punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu – 4510 szt., kod CN 8517 69 90 ze stawką celną dla krajów trzecich 0% (kwota cła 0 zł). W dniu przyjęcia zgłoszenie celne nie było przedmiotem weryfikacji a towar nie został poddany oględzinom. Przyjęto dane zadeklarowane w zgłoszeniu i towar został zwolniony do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu. Następnie organ celny z urzędu dokonał weryfikacji spornego zgłoszenia celnego w ramach kontroli działalności firmy A w zakresie obrotu towarowego z zagranica i prawidłowości klasyfikowania towarów objętych zgłoszeniem celnym w okresie od [...]r. do [...] r. Ustalenia kontroli zostały opisane w Protokole z [...]r., w tym dotyczące przedmiotowego zgłoszenia celnego wykazały, ze skarżąca wadliwie zaklasyfikowała towar z pozycji 2 zgłoszenia celnego. Przedmiotem importu opisanego w fakturach zakupu i ujętego w pozycji 2 były anteny użytkowe montowane na masztach stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają z kolei dostęp do internetu/sieci lokalnej w miejscowościach pozbawionych tej usługi w sposób przewodowy; towar wskazany w tej pozycji należało przyporządkować do pozycji CN 8517 70. Organ w swoich ustaleniach oparł się na przepisach zawartych we Wspólnej Taryfie Celnej oraz posiłkował się Notami wyjaśniającymi do Systemu Zharmonizowanego. Naczelnik ŚUCS, pismem z dnia 10 października 2017 r. powiadomił skarżącą o dokonanych ustaleniach oraz wyznaczył 30-dniowy termin do przedstawienia stanowiska przed wydaniem decyzji w sprawie. W piśmie z 6 listopada 2017 r., nie zgadzając się z ustaleniami organu, skarżąca złożyła szereg zarzutów dotyczących naruszenia prawa materialnego i przepisów proceduralnych oraz wniosła o dopuszczenie dowodów z przesłuchania świadków posiadających wiedzę specjalistyczną w zakresie importowanego towaru, przesłuchania Importera, powołania biegłego i przeprowadzenia oględzin towaru. Zarzuciła m.in. prowadzenie postępowania po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli i błędną ocenę materiału dowodowego. Po przeprowadzeniu postępowania oraz dokonaniu analizy zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym m.in. folderów urządzeń – organ I instancji wydał decyzję, w której dla towaru ujętego w poz. 2 spornego zgłoszenia celnego określił kwotę niedoboru cła w ustalonej wysokości oraz wezwał do jej zapłaty. Naczelnik ŚUCS w uzasadnieniu wyjaśnił, że towar opisany w zgłoszeniu celnym w poz. 2 został nieprawidłowo zaklasyfikowany do kodu CN 8517 69 90 (kodu Taric 8517 69 90 90), gdyż anteny ocechowane symbolami 2,4GHz AirMax Omni, AirMax Omni i ujęte w fakturach zakupu należało przyporządkować do kodu CN 8517 70 19 (kod Taric 8517 70 19 90) ze stawką3,6% a nie do kodu CN 8517 69 90 obejmującego Aparaty telefoniczne, włączając telefony dla sieci komórkowych lub da innych sieci bezprzewodowych; pozostałą aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), inną niż aparatura nadawcza i odbiorcza objęta pozycją 8443, 8525, 8527 lub 8528; - części, - anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich; - pozostałe, - pozostałe, ze stawką celną erga omnes dla krajów trzecich w wysokości 0%. Uzasadniając rozstrzygnięcie powołał się na zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, przedstawił zasady kontroli zgłoszeń celnych wynikające z art. 48 UKC oraz klasyfikacji towarów w Nomenklaturze Scalonej, w tym opartej na regule 1. oraz regule 6. Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) zamieszczoną w części I obowiązującej w dacie zgłoszenia celnego Wspólnej Taryfy Celnej. Wskazał również na uwagę 2. do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej określającej klasyfikację części. Ponadto organ I instancji wskazał na komentarz zawarty w Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS), przedstawiając różnice w towarach klasyfikowanych w ramach pozycji 8517. Organ odniósł się do wszystkich zarzutów podnoszonych przez skarżącą w toku prowadzonego postępowania, które uznał za niezasadne i na podstawie elementów kalkulacyjnych określił kwotę długu celnego dla obu pozycji zgłoszenia. Dług celny dla poz. 2. przy stawce celnej 3,6%. Ponadto organ I instancji zauważył, że skarżąca w dacie spornego zgłoszenia celnego dysponowała 4 wiążącymi informacjami taryfowymi (WIT), w tym z 23 lutego 2011 r. wydanymi na jej wniosek, dla towarów w postaci samych anten, w których jako prawidłową klasyfikację dla tego rodzaju towaru wskazano kod Taric 8517 61 00 90 i 8517 70 19 90. Jednocześnie organ I instancji odmówił przeprowadzenia dowodów wskazanych przez importera argumentując, iż okoliczności, na które miałyby być te dowody przeprowadzone, zostały stwierdzone wystarczająco innymi dowodami. Nie zgadzając się ze stanowiskiem organu skarżąca wniosła odwołanie, w którym zarzuciła naruszenie przepisów: - prawa procesowego, tj. art. 187 § 1, art. 180, art.188, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art.199 op przez błędne ustalenia faktyczne, z pominięciem wniosków dowodowych importera i przypisanie spornego towaru do kodu Taric 8517 69 90 90 i Taric 9030 40 00 90 i nieustalenie rodzaju sprowadzonego towaru; art. 191 op przez wybiórczą ocenę materiału dowodowego; art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 op przez brak wypowiedzi na temat technicznych właściwości sprowadzanego towaru; art. 165b op w zw. z art. 73 Prawa celnego obowiązującego w dacie kontroli przez uchybienie terminowi do wszczęcia postepowania w związku z uprzednią kontrolą podatkową; - prawa materialnego, art. 1 i 2 rozporządzenia Komisji nr 1214/2007 przez błędne uznanie, że towar ujęty w pozycji 2 i 7 zgłoszenia celnego SAD nr [...] podlega zaklasyfikowaniu do kodu Taric 8517 70 i 8536 30 90 ze stawką celną 3,6 i 2,3%; przepisów części pierwszej sekcji 1 lit. a ORINS reguła 2a w zw. z regułą 6 ORINS przez jej niezastosowanie i dokonanie wadliwej klasyfikacji towaru do kodu wspólnej Taryfy celnej, podczas gdy importer zastosował prawidłową klasyfikację, gdyż towar został sprowadzony w stanie niezmontowanym, jako elementy składowe pozwalające na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępowego, posiadającego zasadnicze cechy urządzenia gotowego; art. 65 ust. 5 Prawa celnego przez obciążenie skarżącej kwotą odsetek. Powtórzono również wnioski dowodowe sformułowane w odwołaniu. Dyrektor IAS w Katowicach zaskarżoną decyzją utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie podzielając zawarte w nim stanowisko w sprawie klasyfikacji importowanego towaru. W uzasadnieniu stwierdził, że w sprawie prawidłowo ustalono stan faktyczny i prawny. Ponownie rozpatrując sprawę przedstawił obowiązujące w dacie zgłoszenia i powstania długu celnego przepisy prawne regulujące kwestie zgłoszeń celnych i klasyfikacji importowanych towarów wraz z orzecznictwem TSUE. Opisał szczegółowo towar ujęty w pozycji 2 zgłoszenia celnego w zestawieniu z treścią faktury zakupu oraz klasyfikację wskazaną przez skarżącą i taką jaka winna mieć zastosowanie. Wyjaśnił też dlaczego klasyfikacja wskazana w zgłoszeniu celnym jest wadliwa i nie odpowiada wymogom reguł klasyfikowania towarów mającym zastosowanie w sprawie. Podkreślił, że przedmiotem sporu w przedmiotowej sprawie jest klasyfikacja taryfowa importowanych towarów opisanych w zgłoszeniu celnym w poz. 2 jako punkty dostępu do sieci lokalnej internetu. Zdaniem organu towar z poz. 2 to anteny specjalne, które należało zaklasyfikować do kodu CN 8517 70 19 jako obejmujące specjalne anteny służące do budowy aplikacji mostkujących PtP, wydajnych stacji bazowych, które umożliwiają z kolei dostęp do internetu/sieci lokalnej i nie są urządzeniami tożsamymi z punktami dostępu do sieci lokalnej/internetu. Potwierdzają powyższe posiadane przez skarżącą WIT, które zostały wydane przed 30 kwietnia 2016 r. i są dla skarżącej wiążące. Organ nie zgodził się z zarzutami naruszenia reguły 2a ORINS zamieszczonych we Wspólnej Taryfie Celnej, wskazując, iż pierwszeństwo ma tu reguła 1, stanowiąca, że towary należy klasyfikować zgodnie z brzmieniem pozycji oraz uwag do sekcji i działów, stąd też powołał się na uwagę 2 do Sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej określającej zasady klasyfikacji części oraz reguła 6 ORINS, która stanowi doprecyzowanie reguły 1. Podkreślił, że w celu prawidłowej klasyfikacji towarowej należy najpierw dokonać oceny cech i właściwości towaru na podstawie zgromadzonych dowodów z uwzględnieniem brzmienia pozycji oraz uwag do sekcji i działów Taryfy celnej, w tym uwagą 2 do Sekcji XVI WTC. Wskazał również na analizę faktur przyporządkowanych do spornego zgłoszenia celnego, która wykazała, ż w poszczególnych pozycjach ujęte zostały anteny specjalne, osobno punkty dostępu do sieci lokalnej i internetu czy routery (o różnych nazwach handlowych i numerach modelowych) oraz inne produkty, jak komputery, telefony akcesoria montażowe czy ograniczniki przepięć kabla, których spór także dotyczy. Towary te ni zostały pogrupowane w kompletne punkty dostępu do internetu a ich ilość pozostaje bez jakiegokolwiek związku ze sobą. Są one tez osobno oferowane do sprzedaży, co wynika ze strony internetowej importera. Klienci mogą je nabywać w zależności do swoich potrzeb, by stworzyć stację bazową, kompletny punkt dostępu do internetu. Mając na względzie art. 214 UKC są określane na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w dacie powstania długu celnego. Nie były zatem towarami niekompletnymi lub niegotowymi, jak również niezmontowanymi lub rozmontowanymi w rozumieniu reguły 2a ORINS. Uznał jednocześnie za niezasadne zarzuty skarżącej w zakresie skorzystania ze strony internetowej www.anteny24.pl, do której przedsiębiorca skierował kontrolujących wskazując że w interesie przedsiębiorcy nie leży podawanie nieprawdziwych informacji adresowanych do kupujących. Oferowano anteny służące do skompletowania stacji bazowych do bezprzewodowego internetu. Organ odwoławczy zauważył również, że jego stanowisko w zakresie klasyfikacji taryfowej anten ujętych w poz. 2, w podobnym stanie faktycznym i prawnym podzielił Wojewódzki Sąd Administracyjny w publikowanych w CBOSA wyrokach. W ocenie organu odwoławczego postępowanie dowodowe zostało przeprowadzone prawidłowo, z poszanowaniem wszystkich zasad postępowania, strona miała zapewniony aktywny udział na każdym etapie postępowania, a analiza i ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Prawidłowo został określony dług celny dla poz. 2 zgłoszenia celnego. Nie było też potrzeby prowadzić przesłucha świadków wskazanych w odwołaniu ani powoływać biegłego. Również zarzut obrazy art. 165b § 1 op organ uznał za chybiony, gdyż nie miał on w sprawie zastosowania, co wynika z zapisów art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Odpowiednie stosowanie przepisów działu IV ordynacji podatkowej powoduje, że w sprawach długu celnego nie ma zastosowania rozdział 8 op, za wyjątkiem art. 168 i 170 tej ustawy. Nadto w sprawie organ nie wykonywał kontroli podatkowej. Nie doszło tez do obrazy art. 65 ust. 5 Prawa celnego, gdyż przepis ten obowiązywał do 1 maja 2016 r. i z tej przyczyny ma zastosowanie w sprawie. Kwestionując powyższą decyzję ostateczną w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarżąca zarzuciła naruszenie: - przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 187 § 1, art. 180, art. 188, art. 197 § 1, art. 198 § 1, art. 199 op poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy, szczególnie z pominięciem wniosków dowodowych składanych przez Stronę, prowadzące do niezasadnego zakwestionowania dokonanej przez Stronę klasyfikacji towarów do kodu Taric 8517 69 90 90, a także nieustalenie przez organ rodzaju sprowadzonego towaru, jego budowy, prawdziwej funkcji i przeznaczenia a w szczególności jego zasadniczego charakteru; poprzez brak wyczerpującego zebrania materiału dowodowego i wszechstronnego działania organu mającego na celu dokładne wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy a polegający na pominięciu wszystkich zgłaszanych przez Stronę na etapie postępowania przed organem wniosków dowodowych, m.in. w postaci świadków posiadających wiedzę fachową, wyjaśnień strony, przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego specjalisty w sytuacji, gdy sam organ, nie posiadając wiedzy specjalistycznej, w sposób nieuprawniony dokonuje w tym zakresie oceny, a zatem w sposób zupełnie dowolny i arbitralny stwierdza właściwości i charakter importowanego towaru, ograniczając się li tylko do analizy strony internetowej oraz WIT- ów z 2011 roku, podczas gdy strona internetowa nie może stanowić wyłącznej podstawy rozstrzygnięcia decyzyjnego organów celnych, bowiem ma ona głównie charakter marketingowy i promocyjny, zaś posiadane przez Stronę WIT-y nie mogą stanowić bezpośredniego i kompletnego dowodu w sprawie; braku dokonania oględzin towaru, a w konsekwencji wyciągnięcie błędnych wniosków i przypisanie nieprawidłowego kodu taryfikacyjnego pomimo nieznajomości stanu oraz charakteru urządzenia; wyciągnięciu błędnych wniosków z informacji znajdujących się na stronie internetowej na skutek braku zestawienia tych informacji z wyjaśnieniami Strony, zeznaniami świadków oraz opinią biegłego; dokonywaniu oceny zgromadzonych dowodów samodzielnie w oderwaniu od całokształtu stanu faktycznego i stanowiska Strony; zastąpienie środka dowodowego w postaci przesłuchania Strony wyjaśnieniami składanymi przez kontrolowanego, podczas gdy wszelkie oświadczenia podatnika odebrane w toku postępowania kontrolnego, które następnie są wykorzystywane przeciwko podatnikowi winny odpowiadać wymogom opisanym w art. 199 op. Przepis ten ma charakter gwarancyjny, zatem oświadczenie odebrane od podatnika bez zachowania tych wymogów, przy wykorzystaniu ich przeciwko podatnikowi, nie może stanowić źródła wiedzy o faktach ze wszystkimi tego konsekwencjami; art. 191 op poprzez wybiórczą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, przez co dokonana przez organ ocena stanu faktycznego sprawy zamiast swobodnego ma charakter dowolny, m.in. poprzez błędne uznanie, że WIT-y wydane w 2011 roku dla towarów nieobjętych zgłoszeniem celnym skarżącej, mają bezpośrednie do nich odniesienie oraz że zachowują one względem tychże towarów aktualność, a także poprzez błędną ocenę treści ujętych na stronie internetowej skarżącej, która to ma walor li tylko marketingowy, nie zawiera zaś informacji o charakterze specjalistycznym, co w konsekwencji doprowadziło do przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, a także w konsekwencji do błędnego przyjęcia przez Organ, iż przedmiotem importu były poszczególne anteny, podczas gdy rzeczywistym przedmiotem importu były elementy składowe, które w zdecydowanym zakresie pozwalają na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępu, posiadające zasadnicze cechy urządzenia gotowego; art. 210 § 1 pkt 6 i § 4 op, poprzez naruszenie zasady przekonywania, tj. braku wypowiedzi na temat właściwości technicznych sprowadzanego towaru, a tym samym brak pełnego uzasadnienia faktycznego i prawnego wydanej decyzji; art. 165b § 1 in fine op w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego w brzmieniu obowiązującym do 20 sierpnia 2016 r., poprzez uchybienie terminowi na wszczęcie postępowania w związku z uprzednią kontrolą podatkową oraz wszczęcie i prowadzenie tego postępowania po upływie 6 miesięcy od zakończenia kontroli; - przepisów prawa materialnego, tj.: art. 1 rozporządzenia Komisji (UE) Nr 1001/2013, a także Not Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów (HS) poprzez błędną wykładnię skutkującą uznaniem, że importowane towary, zgłoszone w pozycji 2 w dokumencie SAD, podlegają zaklasyfikowaniu do kodu Taric 8517 70 19 90, dla których stawka celna wynosi odpowiednio 3,6%; przepisów części pierwszej, sekcji 1 lit. A ORINS reguła 2a w zw. z regułą 6 ORINS poprzez jej niezastosowanie i dokonanie wadliwej klasyfikacji towaru do kodu Wspólnej Taryfy Celnej 8517 70 19 90, podczas gdy prawidłowa klasyfikacja towaru została dokonana przez Stronę w treści zgłoszenia celnego, bowiem Strona sprowadziła towar w stanie niezmontowanym, jako elementy składowe pozwalające na złożenie wyrobu w postaci punktu dostępowego, posiadający zasadnicze cechy urządzenia gotowego. Powielając zarzuty odwołania skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, a także decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS podtrzymał w całości dotychczasowe stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz.U. z 2017r., poz. 2188 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej. W myśl zaś § 2 art. 1 cyt. ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz.U. z 2018r., poz. 1302 ze zm. - dalej ppsa), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zatem badanie legalności zaskarżonej decyzji obejmuje ocenę prawidłowości zastosowania przepisów prawa i ich wykładni przez organy administracji oraz zgodność z prawem procesowym, regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. W myśl natomiast art. 134 § 1 ppsa, sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Badając legalność zaskarżonej decyzji Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. Zgodnie z treścią art. 20 ust.1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z 12 października 1992 r. ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L.302. 1 ze zm.), dalej WKC, w przypadku powstania długu celnego należności wymagane zgodnie z prawem określane są na podstawie Taryfy Celnej Wspólnot Europejskich. W myśl art. 20 ust.3 lit. a) i b) WKC, Taryfa Celna Wspólnot Europejskich obejmuje towarową Nomenklaturę Scaloną i każdą inną nomenklaturę, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej lub która dodaje do niej dalsze działy i która została ustanowiona odrębnymi przepisami Wspólnoty w celu zastosowania w wymianie towarowej środków taryfowych. Klasyfikację taryfową przeprowadza się stosując postanowienia zawarte w Ogólnych Regułach Interpretacji Nomenklatury Scalonej znajdujące się w załączniku I części pierwszej - przepisy wstępne, sekcji I Ogólnych reguł rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) nr 1101/2014 z 16 października 2014r. zmieniającego załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz.Urz.UE.L. nr 312.z 31.10.2014 r.). Zgodnie z treścią reguły 1. ORINS tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; do celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami. Według reguły 6. ORINS klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzona zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł, stosując zasadę, że tylko podpozycje na tym samym poziomie mogą być porównywane. Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej. Należy też wskazać, że pozycja 8517 Wspólnej Taryfy Celnej obejmuje: - aparaty telefoniczne włączając telefony dla sieci komórkowych lub dla innych sieci bezprzewodowych, - pozostałą aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa): • stacje bazowe – kod 8517 61, • maszyny do odbioru, konwersji i transmisji lub regeneracji głosu, obrazów lub innych danych włączając aparaty przełączające i routingowe – kod 8517 62, • pozostała z pozostałej aparatury do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej (takiej jak lokalna lub rozległa sieć komputerowa), • części aparatury objętej pozycją – kod 8517 70: anteny i reflektory anten wszelkich typów; części nadające się do stosowania do nich; anteny do radiotelefonów lub radiotelegrafów – kod 95177011; anteny teleskopowe i prętowe do aparatury przenośnej lub nadającej się do zamontowania w pojazdach silnikowych – kod 85177015; pozostałe – kod 85177019. Stosownie do treści uwagi 2a) sekcji XVI WTC z zastrzeżeniem uwagi 1 do niniejszej sekcji, uwagi 1 do działu 85 części maszyn (niebędące częściami artykułów objętych pozycją 8484, 8544, 8545, 8546 lub 8547) należy klasyfikować zgodnie z następującymi zasadami: a) części, które są towarami objętymi dowolną pozycją w dziale 84 lub 85 (inną niż pozycja 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8487, 8503, 8522, 8529, 8538 i 8548) należy we wszystkich przypadkach klasyfikować do ich odpowiedniej pozycji; b) pozostałe części, jeśli nadają się do stosowania wyłącznie lub głównie do określonego rodzaju maszyny lub do pewnej liczby maszyn objętych tą samą pozycją (włączając maszyny objęte pozycją 8479 lub 8543), należy klasyfikować wraz z maszynami tego rodzaju lub odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538; jednakże części, które w jednakowym stopniu nadają się do wykorzystania głównie z towarami objętymi pozycją 8517 oraz pozycjami od 8525 do 8528, należy klasyfikować do pozycji 8517; c) wszystkie pozostałe części należy klasyfikować odpowiednio do pozycji 8409, 8431, 8448, 8466, 8473, 8503, 8522, 8529 lub 8538, lub w przypadku braku takiej możliwości, do pozycji 8487 lub 8548. Kwestią sporną w niniejszej sprawie jest klasyfikacja taryfowa towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym, w którym w pozycji 2 tj. anteny specjalne sztuk 4510, kod CN 8517 69 90, ze stawką O%. Organy celne natomiast uznały zadeklarowany kod za błędny wskazując, że zgłoszone towary winny być zaklasyfikowane do kodu CN 8517 70 19 (kod Taric 8517 70 19 90) ze stawką celną 3,6%. W ocenie Sądu organy celne trafnie uznały, że klasyfikacja towarów objętych spornym zgłoszeniem celnym w poz. 2 jest nieprawidłowa, a właściwym kodem są kody wskazane przez organ I i II instancji. Zwłaszcza, że są to towary dla których skarżąca posiadała WIT, które potwierdzają stanowisko organów celnych. Z zebranego materiału dowodowego wynika, że towary objęte zgłoszeniem celnym nie są ani punktami dostępu do sieci lokalnej, ani przyrządem do telekomunikacji. Wymienione towary to anteny specjalne, pracujące na różnych częstotliwościach, są specjalnie zaprojektowane do współpracy z innymi urządzeniami – oferowane osobno, nie stanowiące wyposażenia anteny), które dopiero w połączeniu/integracją z tymi urządzaniami tworzą stacje bazowe, punkty dostępu, mosty lub punkty dosyłowe w zakresie dosyłu (czyli aparaturę do transmisji lub odbioru głosu, obrazów lub innych danych, włączając aparaturę do komunikacji w sieci przewodowej lub bezprzewodowej). Wymienione okoliczności wynikają z analizy całokształtu materiału dowodowego, a w szczególności ze strony internetowej firmy skarżącej, gdzie opisano każdy z produktów objętych spornym zgłoszeniem celnym, podano zastosowanie każdego produktu, określono podstawową charakterystykę, przedstawiono podstawowe informacje dla użytkowników lub projektantów sieci oraz cenę sprzedaży. W fakturach dokumentujących transakcje kupna – Chiński sprzedawca wskazał, że przedmiotem kupna – sprzedaży były między innymi anteny użytkowe montowane na masztach stanowiące stacje bazowe, które umożliwiają dostęp do internetu. Towary te zostały wymienione na fakturach z podaniem ich ilości i ceny. Zagraniczny sprzedawca nie dokonał zatem grupowania sprzedawanych towarów w konkretne i kompletne punkty dostępu do internetu; nie określił również ilości sprzedanych kompletnych punktów dostępu do sieci oraz elementów wchodzących w ich skład, a także nie wskazał ceny za takie punkty. W sytuacji zatem, gdy towary importowane przez skarżącą są anteną to nieprawidłowa jest ich klasyfikacja taryfowa wskazana w zgłoszeniu celnym i organy celne dokonały zatem prawidłowej klasyfikacji taryfowej towarów sprowadzonych przez skarżącą uwzględniając uwagę 2a) do sekcji XVI WTC oraz stosując regułę 6 ORINS. Nie bez znaczenia pozostaje, że w dniu dokonywania zgłoszenia celnego skarżąca dysponowała wiążącymi informacjami taryfowymi (WIT) wydanymi na jej wniosek (WIT PL-WIT-2011-00314, PL-WIT-2011-00315, PL-WIT-2011- 00316 oraz PL-WIT-2011-00317). Porównując dane dotyczące produktów, w sprawie których strona wystąpiła z wnioskiem o wydanie WIT, tj. anten stanowiących stacje bazowe, które umożliwiają dostęp do internetu/sieci, organ stwierdził, że będące przedmiotem sporu klasyfikacyjnego importowane towary są towarami pełniącymi te same funkcje co towary nimi objęte. Na prawidłowość klasyfikacji taryfowej organów celnych wskazuje również treść dwóch WIT z 23 lutego 2011 r. (tj. nr PL-WIT-2011-00182 i PL-WIT-2011-00184). Dotyczyły one anten sektorowych/anten do urządzeń Ubiquiti Rocket M2, Rocket M5 (stanowiące stacje bazowe i umożliwiające dostęp do internetu/sieci) o nazwach handlowych: AirMax Sector 2G-16-90, AirMax Sector 2G-15-120, AirMax Sector 5G-19-120, AirMax Sector 5G-17-90, AirMax Sector 5G-16-120, Rocket – Dish RD-5G30 i Rocket – Dish RD-5G34. Są to zatem również anteny będące przedmiotem zgłoszenia celnego z [...]r., które winny być klasyfikowane do kodu 85 17 70 19 90 WTC. Dodać należy, że opis towarów zawarty we wnioskach o wydanie trzech wymienionych WIT-ów jest zbieżny z opisem towarów przedstawionym na stronie internetowej firmy skarżącej. Nie jest sporne, że w dacie zgłoszenia celnego skarżąca dysponowała dokumentami WIT dotyczącymi anten oraz dokumentami WIT dotyczącym stacji bazowej. Dobrze znała treść ich treść, gdyż zostały one wydane na jej wniosek. Wiedziała zatem, jak należy klasyfikować anteny specjalne, a jak punkty dostępu do sieci. Mimo to w zgłoszeniu celnym w poz. 2 dokonała błędnej klasyfikacji sprowadzonych towarów deklarując nieprawidłowy kod ze stawką celną 0% zamiast 3,6%. Wspomnieć tylko należy, że skarżąca nie ujawniła dokumentów WIT w czasie kontroli ani w toku postępowania przed organami celnymi. Organy celne we własnym zakresie ustaliły, że zostały wydane i to na wniosek skarżącej. Trudno zatem mówić o błędnej klasyfikacji. Mając na względzie powyższe Sąd uznał, że towary wymienione w spornym zgłoszeniu celnym w poz. 2 winny być zaklasyfikowane jako anteny specjalne, jak uczyniły to organy celne. Konsekwencją nieprawidłowej klasyfikacji powyższych towarów objętych zgłoszeniem celnym było określenie niezaksięgowanej kwoty należności wynikającej z długu celnego. Dług ten wyliczono przy przyjęciu stawki celnej 3,6%; prawidłowość tego wyliczenia nie była kwestionowana przez skarżącą. Za niezasadny Sąd uznał zarzut błędnego ustalenia stanu faktycznego. Organy zebrały w sposób wyczerpujący materiał dowodowy, a że nie uwzględniły wniosków dowodowych strony o przesłuchanie świadków posiadających fachową wiedzę, przesłuchanie strony, przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego posiadającego specjalistyczną wiedzę oraz nieprzeprowadzenie dowodu z oględzin towarów nie potwierdza tej tezy. W ocenie skarżącej organy celne oparły się wyłącznie na treści strony internetowej firmy skarżącej, zaś jej wyjaśnienia zastąpiły oświadczeniami skarżącej składanymi w toku postępowania. Działanie takie nie można uznać za wadliwe, gdyż wydruk ze strony internetowej jest dowodem podlegającym ocenie jak opinia biegłego czy WIT, faktury zakupu, wyjaśnienia importera oraz dokumenty przyjęcia towaru. Wbrew zarzutowi skargi organy celne w sposób wyczerpujący zebrały i rozpatrzyły cały materiał dowodowy i ustaliły stan faktyczny w sposób uzasadniający wydanie decyzji. Ocena dowodów została przeprowadzona przez organy celne z zachowaniem zasad logiki i mieści się w granicach swobodnej oceny. Organy celne szczegółowo uzasadniły na jakich dowodach oparły swoje rozstrzygniecie i dlaczego dany dowód uznały za wiarygodny i rzetelny. Ocena ta jest przekonująca. W szczególności trafnie podniesiono, że w interesie skarżącej nie leży podawanie potencjalnym klientom na stronie internetowej nieprawdziwych danych dotyczących oferowanych produktów, w tym anten i innych części dla skompletowania stacji bazowych, czy punktów dostępu do internetu. Organy celne słusznie uznały za wiarygodne podane przez skarżącą na swojej stronie internetowej informacje dotyczące oferowanych towarów (takich jak: opis produktu, jego zastosowanie, podstawowa charakterystyka, informacje dla użytkowników lub projektantów sieci). W tej sytuacji w ocenie Sądu nie było potrzeby przeprowadzania kolejnych dowodów wnioskowanych przez stronę, tj. przesłuchiwania świadków i strony, dopuszczania dowodu z opinii biegłego oraz przeprowadzania oględzin towaru podobnego, gdyż pierwotny został sprzedany. Tym samym zarzut skargi w tym zakresie nie jest zasadny. Nieuzasadniony jest także zarzut oceny dowodów dokonanej w sposób wybiórczy i dowolny, gdyż organy nie wypowiedziały się na temat właściwości technicznych sprowadzonych produktów. Wbrew podniesionemu zarzutowi ocena dowodów przeprowadzona przez organy celne nie była wybiórcza i dowolna, lecz zgodna z prawidłami logiki i przekonująca. Skarżąca nie wykazała zresztą na czym polegała dowolność tej oceny. Odnośnie zaś kwestii właściwości technicznych towarów, to wynikają one z ich opisu i charakterystyki przedstawionej przez samą skarżącą na stronie internetowej jej firmy. Chybiony jest także zarzut błędnej klasyfikacji importowanego towaru w poz. 2 spornego zgłoszenia celnego. W ocenie skarżącej organy naruszyły Ogólne Reguły Interpretacji Nomenklatury Scalonej, gdyż nie zastosowały reguły 2a ORINS, podczas gdy sprowadzone towary, aczkolwiek w stanie niezmontowanym, posiadały zasadnicze cechy urządzenia gotowego, jakim jest punkt dostępu do sieci lokalnej. Jak już wskazano wyżej, skarżąca wadliwie zaklasyfikowała sprowadzone towary do kodu CN 85 17 69 ze stawką 0% w sytuacji, kiedy winny być objęte stawką 3,6%. Produkty objęte spornym zgłoszeniem celnym nie były punktami dostępu do sieci lokalnej lecz specjalnymi antenami w związku z czym winny być klasyfikowane do kodów wskazanych przez organy celne. Nieuzasadniony jest zarzut skargi, że organy celne winny oprzeć się na regule 2a ORINS. Zgodnie z treścią tej reguły wszelkie informacje o wyrobie zawarte w treści pozycji dotyczą wyrobu niekompletnego lub niegotowego pod warunkiem, że posiada on zasadniczy charakter wyrobu kompletnego lub gotowego. Informacje te dotyczą także wyrobu kompletnego lub gotowego (oraz wyrobu uważanego za taki w myśl postanowień niniejszej reguły), znajdującego się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym. W Notach Wyjaśniających do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów wskazano, że druga część reguły 2a stanowi, że wyroby kompletne lub gotowe znajdujące się w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym powinny być klasyfikowane do tej samej pozycji co wyroby zmontowane. Towary przedstawiane są zwykle w takim stanie ze względu na wymagania lub dogodności pakowania, obsługi lub transportu. Jak wynika z treści faktury towary zostały wymienione w osobnych pozycjach. Nie zostały one zgrupowane w kompletne punkty dostępu do internetu. Również ze strony internetowej firmy skarżącej wynika, że sprowadzone produkty są osobno oferowane do sprzedaży. Każdy nabywca może nabywać osobno każdy produkt w zależności od potrzeb, dla zbudowania kompletnych punktów dostępu do internetu. Oznacza to, że produkty objęte przedmiotowym zgłoszeniem nie są kompletnymi lub gotowymi wyrobami tyle, że niezmontowanymi lub rozmontowanymi. Są one oferowane do sprzedaży w takiej postaci, jak zostały sprowadzone i służą jedynie do budowy, wspólnie z innymi urządzeniami, kompletnych punktów dostępu do internetu. Sąd nie dopatrzył się również naruszenia art. 214 ust.1 WKC, w myśl którego należności celne przywozowe są określane na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Oznacza to, że istotą klasyfikacji taryfowej jest ustalenie stanu faktycznego na dzień dokonania zgłoszenia celnego towaru. W niniejszej sprawie na dzień zgłoszenia celnego objęte nim towary w poz. 2 nie były punktami dostępu do sieci w stanie niezmontowanym lub rozmontowanym, lecz elementami służącymi do współpracy z innymi urządzeniami i dopiero w połączeniu z tymi urządzeniami może być stworzona stacja bazowa, punkt dostępu, most lub punkt dosyłowy. W uzasadnieniu decyzji organ celny szczegółowo wyjaśnił dlaczego w niniejszej sprawie nie może mieć zastosowania reguła 2a ORINS i Sąd w obecnym składzie podzielił argumentację organu w tym zakresie. Należy również zaznaczyć, że w dniu powstania długu celnego obowiązywał art. 65 ust. 5 ustawy Prawo celne, który stanowił w ust. 3, że od kwot należności nieuiszczonych w terminie pobiera się odsetki. Organ celny pobiera odsetki, w przypadku gdy kwota wynikająca z długu celnego została zaksięgowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych, podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym, chyba że dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych było spowodowane okolicznościami niewynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania. Odsetki pobierane są od niezaksięgowanej i niepobranej na podstawie zgłoszenia celnego kwoty należności wynikającej z długu celnego, od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o tej kwocie. Podkreślić należy, że z dniem 1 maja 2016 r. przestał obowiązywać art. 65 ust. 5 Prawa celnego, który został uchylony z dniem 20 sierpnia 2016 r. ustawą z 22 czerwca 2016 r. o zmianie ustawy Prawo celne oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2016r., poz.1228). Pełna regulacja w zakresie odsetek została zawarta w art. 114 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z 9 października 2013 r. ustanawiającego Unijny Kodeks Celny (Dz.Urz.UE.L.269.1 ze zm.). W niniejszej sprawie decyzje organów celnych obu instancji zostały wydane po dniu 1 maja 2016 r., lecz istotny jest dzień powstania długu celnego, który miał miejsce w marcu 2015 r., czyli przed nowelizacją Prawa celnego. W sytuacji gdy w dacie powstania długu celnego obowiązywał przepis art. 65 ust. 5 Prawa celnego, to należy go stosować do zdarzeń mających miejsce w okresie jego obwiązywania. Organy celne słusznie uznały, że skarżąca nie udowodniła, iż podanie nieprawidłowych danych w zgłoszeniu celnym spowodowane było okolicznościami niewynikającymi z jej zaniedbania lub świadomego działania, do czego organ odniósł się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Posiadając wskazane WIT i będąc związanym ich treścią trudno mówić o błędzie. Analiza całego zebranego materiału dowodowego wskazuje, że brak było podstaw do odstąpienia od naliczenia odsetek ustawowych. Podsumowując należy stwierdzić, że przeprowadzone postępowanie dowodowe wykazało, że skarżąca zadeklarowała nieprawidłowy kod WTC w zgłoszeniu celnym ze stawką celną 0%, podczas gdy sprowadzony towar winien zostać zaklasyfikowany do kodu CN 8517 70 19 90 WTC ze stawką celną 3,6% . Uzasadnione zatem było określenie niezaksięgowanej kwoty należności celnych wynikającej z długu celnego. W przedmiotowej sprawie Sąd w całości podzielił stanowisko i jego argumentację wyrażone w nieprawomocnych wyrokach tut. Sądu m.in. z 28 sierpnia 2018 r., sygn. III SA/Gl 318/18, z dnia 5 listopada 2018 r., sygn. III SA/Gl 604/18, III SA/Gl 1065/18 z 10 kwietnia 2019 r. z w sprawach ze skarg skarżącej na wcześniejsze decyzje organu wydane w analogicznym stanie faktycznym i prawnym. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na podstawie art. 151 ppsa oddalił skargę jako bezzasadną