III SA/Gl 1066/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Starszy referent Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi M.C. i S.C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie opłaty paliwowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako: DIAS), po rozpatrzeniu odwołania M. i S. C. wspólników A z siedzibą w M. (dalej jako: Strona, Skarżący), od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z [...] r. znak [...] określającej wysokość opłaty paliwowej za miesiąc luty 2015 r. w wysokości [...] zł - uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i określił wysokość opłaty paliwowej w kwocie: [...] zł. W uzasadnieniu organ wskazał dotychczasowy przebieg postępowania administracyjnego podkreślając, że Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. stosownie do postanowień przepisów ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz.U. z 2019 r., poz. 864; dalej: upa - w brzmieniu obowiązującym w dacie powstania zobowiązania ) uznał, iż Strona stała się podatnikiem podatku akcyzowego; [...]r. wydał decyzję znak: [...], którą określił kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za luty 2015 r., w wysokości [...] zł w związku z posiadaniem paliwa niewiadomego pochodzenia, od którego nie została zapłacona akcyza w należytej wysokości na wcześniejszym etapie obrotu. Uzasadniając to rozstrzygnięcie organ pierwszej instancji zważył, iź w lutym 2015r. Strona weszła w posiadanie wyrobów akcyzowych w postaci paliw silnikowych (oleju napędowego i benzyny 95), dla których brak jest dowodów, źe została od nich zapłacona akcyza w należnej wysokości, co w konsekwencji spowodowało powstanie obowiązku podatkowego na podstawie art. 8 ust. 2 pkt 4 upa. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi Strony [...] r.; podstawę opodatkowania podatkiem akcyzowym - stosowanie do art. 88 ust. 1 upa stanowiło [...] litrów paliwa silnikowego niewiadomego pochodzenia ([...] benzyny 95 + [...] oleju napędowego). W konsekwencji powyższego Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w C. postanowieniem z dnia [...] r. wszczął z urzędu postępowanie w celu określenia wysokości opłaty paliwowej za ten okres w stosunku do Strony w związku z posiadaniem paliwa, od którego nie została zapłacona akcyza. DIAS dodatkowo zauważył, iż od decyzji określającej zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za miesiąc luty 2015 r. strona wniosła odwołanie, ale organ odwoławczy decyzją z [...] r., o nr [...], utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym za ww. okres, która jest decyzją ostateczną w postępowaniu podatkowym. Wskutek tego w dniu [...] r. organ I instancji wydał decyzję znak: [...], w której określił wysokość opłaty paliwowej za luty 2015 r. w wysokości [...]zł. Kwestionując prawidłowość takiej decyzji Strona wniosła odwołanie żądając jej uchylenia i umorzenie postępowania w całości. Zarzuciła: 1. Naruszenie art. 8 ust. 2 pkt 4 oraz art. 13 ust. 1 upa poprzez niewłaściwe ustalenie, że w przedmiotowej sprawie zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą i tym samym odwołujący jest podatnikiem podatku akcyzowego. 2. Naruszenie art. 8 ust. 6 upa poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy kwota akcyzy została w należytej wysokości opłacona na poprzednim etapie obrotu. 3. Naruszenie art. 121 § 1, art. 122, art. 180 § 1, art. 187 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 800 ze zm.; dalej jako: O.p.) poprzez niewyjaśnienie przez organ wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności faktycznych, niepodjęcia działań mających na celu zebranie i rozpatrzenie całości materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie dowolnej oceny materiału dowodowego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, że odwołujący jest płatnikiem podatku akcyzowego. 4. Naruszenie art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust. 1, art. 371 ust. 1, art. 37m ust. 1 pkt 3, ust. 2. ust. 4, art. 37o ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 października 1994 r. o autostradach płatnych oraz o Krajowym Funduszu Drogowym (t.j. Dz.U. z 2015 r., poz. 641 ze zm.; dalej jako ustawa o autostradach płatnych) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której opłata paliwowa została uiszczona na wcześniejszym etapie obrotu. DIAS zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. zreformował decyzję pierwszoinstancyjną określając wysokość opłata paliwowej za ten miesiąc w kwocie [...] zł podkreślając, że obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej powiązany został z istnieniem zobowiązania do uiszczenia podatku akcyzowego od paliw silnikowych na podstawie przepisów o podatku akcyzowym. Dla określenia zobowiązania w opłacie paliwowej wystarczające jest ustalenie czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem akcyzowym oraz ilości paliwa lub gazu, od którego sprzedaży podatnik zobowiązany był zapłacić podatek akcyzowy, co wynika z art. 37j ust. 1 pkt 4 ustawy o autostradach. Zatem podstawą do ustalenia zobowiązania do zapłaty opłaty pałiwowej wobec Strony była decyzja Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., określająca wysokość zobowiązania podatkowego w zakresie podatku akcyzowego za badany okres. Podkreslono, że z treści tego rozstrzygnięcia wynika, że Strona w ramach prowadzonej działalności gospodarczej dokonywała zakupu oleju napędowego niewiadomego pochodzenia, a przeprowadzone postępowanie nie pozwoliło ustalić źródła pochodzenia tego paliwa. Dostawca paliwa spółka C okazała się być podmiotem nierzetelnym, podejrzanym o prowadzenie działalności polegającej na karuzelowym obrocie fakturami. Do faktur wystawionych przez spółkę C dołączone były sprawozdania z badań, które miały wskazywać od jakiego dostawcy pochodziła próbka oleju napędowego o danych parametrach. Badania nr [...], nr [...], nr [...] zostały zlecone przez podmioty: Z.M. i B sp. z o.o., które to podmioty dokonywały zakupu paliw silnikowych również od podmiotów nierzetelnych. W związku z powyższym DIAS uznał, że nie istnieje możliwość przyporządkowania ww. sprawozdań do oleju napędowego będącego przedmiotem sprzedaży przez spółkę C, gdyż w tej sytuacji paramenty oleju napędowego nie są znane, zatem organ I instancji winien przyjąć parametr gęstości dla olejów napędowych określony w załączniku nr 2 do rozporządzenia Ministra Gospodarki z dnia 9 grudnia 2008 r. w sprawie wymagań jakościowych dla paliw ciekłych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1058 ze zm.), a nie jak przyjął organ - ze sprawozdań z badań. Zatem przedstawił wyliczenie kwoty opłaty paliwowej za ten okres i wskazał, że analizując obowiązujące przepisy oraz zgromadzony w sprawie materiał dowodowy należy stwierdzić, że Strona nie złożyła informacji o opłacie paliwowej za dany miesiąc oraz nie dokonała należnej wpłaty, czym naruszyła wskazywane przepisy ustawy o autostradach płatnych. Powołując sie na orzecznictwo sądowoadministracyjne Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach dodatkowo zwraca uwagę na fakt, iż przepisy ustawy o autostradach płatnych samodzielnie nie określają momentu powstania obowiązku zapłaty opłaty paliwowej, ale wiążą go z zasadami powstania obowiązku zapłaty podatku akcyzowego, a także określają podmiot zobowiązany do zapłaty opłaty paliwowej z podmiotem obowiązanym do zapłaty podatku akcyzowego dotyczącego paliw silnikowych. W omawianej sprawie bezspornym jest fakt, iź podatnik w badanym okresie stał się podatnikiem podatku akcyzowego, z tytułu posiadania pałiwa silnikowego niewiadomego pochodzenia, od którego nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości - a tym samym w myśl wskazanych wyżej regulacji określonych w ww. ustawie o autostradach płatnych - podlega opłacie paliwowej. W skardze na powyższą decyzję ostateczną Strona wniosła o jej uchylenie w całości; ewentualne uchylenie również decyzji pierwszoinstancyjnej; zasądzenie na rzecz skarżącej kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie: 1. przepisów postępowania, a to art. 191 w zw. z art. 122 i 187 O.p. poprzez: • bezkrytyczne przyjęcie, że dostarczone przez kontrahentów Strony wraz paliwem certyfikaty jego jakości determinują przekonanie, że paliwo niespełniające obowiązujących norm nie mogło pochodzić od tych dostawców, co pozostaje w sprzeczności z zasadami logiki i doświadczenia życiowego; • dowolną oeenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że paliwo oferowane do sprzedaży przez Skarżących pochodziło z niewiadomego źródła, w sytuacji w której z dowodów zgromadzonyeh w przedmiotowej sprawie wynika, że olej napędowy pochodził od stałych kontrahentów Strony. 2. prawa materialnego: - art. 8 ust. 2 pkt 4, art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym poprzez niewłaściwe ustalenie, że w przedmiotowej sprawie zaistniał stan faktyczny podlegający opodatkowaniu akcyzą i tym samym Strona jest podatnikiem podatku akeyzowego; - art. 8 ust. 6 ustawy o podatku akeyzowym poprzez wydanie decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego w sytuacji, gdy kwota akcyzy została opłacona w należytej wysokości na poprzednim etapie obrotu; - art. 89 ust. 1 pkt 14, ust. 1a, ust. 1b ustawy o podatku akcyzowym w związku z obwieszczeniem Ministra Finansów z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie stawek akcyzy na paliwa silnikowe obowiązujących w 2015 r. poprzez jego zastosowanie w sytuaeji, gdy podatek ten został uiszczony na wcześniejszym etapie obrotu; - art. 37j ust. 1 pkt 4, art. 37k ust.l 1 art. 371 ust. 1, art. 37m ust. 1 pkt 3, ust. 2, ust. 4, art. 37o ust. 1 pkt 1 ustawy o autostradach płatnych oraz Krajowym Funduszu Drogowym poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w sytuacji, w której opłata została uiszczona na wcześniejszym etapie obrotu. W odpowiedzi na skargę DIAS wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zauważając, że w przeważającej części są one tożsame z zarzutami podniesionymi na etapie postępowania odwoławczego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organowi zarzucić naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela przedstawioną przez organ odwoławczy argumentację i słuszność zajętego w sprawie stanowiska. W ocenie Sądu rozpoznającego skargę podniesione w niej zarzuty naruszenia prawa materialnego i procesowego są jako pozbawione racji całkowicie chybione. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem ani przepisów postępowania, ani przepisów prawa materialnego. Na wstępie należy wskazać na odrębność postępowania podatkowego w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od postępowania podatkowego, którego celem jest określenie wysokości opłaty paliwowej. Z akt sprawy wynika, że w przedsiębiorstwie Strony została przeprowadzona kontrola podatkowa w zakresie wywiązywania się z obowiązków wynikających z przepisów prawa regulujących podatek akcyzowy i opłatę paliwową za przedmiotowy okres. W toku kontroli stwierdzono, że Strona dokonywała zakupu paliwa, a głównym dostawcą była firma C Sp. z o.o. co potwierdzają faktury. Organ w ramach czynności kontrolnych prześledził poszczególne łańcuchy transakcji ww. kontrahenta kontrolowanego, co nie pozwoliło na ustalenie faktycznego źródła pochodzenia zakupionego paliwa oraz czy od zakupionego paliwa została zapłacona akcyza i opłata paliwowa na którymkolwiek wcześniejszym etapie obrotu tym towarem. W szczególności ustalono, że ten kontrahent Strony (faktury zakupu od [...] nie zostały zakwestionowane przez organy, gdyż przedstawiono dowody z E potwierdzające zapłatę akcyzy) posiadał koncesje na obrót paliwami ciekłymi (benzynami silnikowymi, olejami napędowymi i olejami opałowymi), wyłącznie przy wykorzystaniu konkretnego ciągnika samochodowego i konkretnej naczepy ciężarowej; nie był zarejestrowanym podatnikiem podatku akcyzowego, nie składał deklaracji dla podatku akcyzowego oraz informacji dla opłaty paliwowej. Zatem wobec Strony organ wszczął z urzędu zarówno postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym jak i postępowanie w przedmiocie określenia wysokości opłaty paliwowej. Przedmiotem sporu w rozpatrywanej sprawie jest zasadność określenia skarżącemu opłaty paliwowej za przedmiotowy miesiąc z tytułu posiadania przez niego wyrobów akcyzowych tj. oleju napędowego, od którego nieopłacono akcyzy. Obowiązek uiszczenia opłaty paliwowej regulują przepisy ustawy o autostradach płatnych. Stosownie do art. 37h ust. 1 powołanej ustawy w brzmieniu obowiązującym we przedmiotowym okresie opłacie paliwowej podlega wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu wykorzystywanych do napędu pojazdów. Przez wprowadzenie na rynek krajowy paliw silnikowych oraz gazu rozumie się czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem akcyzowym, których przedmiotem są te paliwa silnikowe oraz gaz. W myśl art. 37j ust. 1 pkt. 4 powyższej ustawy obowiązek zapłaty opłaty paliwowej od paliw silnikowych oraz gazu, o których mowa w art. 37h, ciąży na innym podmiocie podlegającym na podstawie przepisów o podatku akcyzowym obowiązkowi podatkowemu w zakresie podatku akcyzowego od paliw silnikowych lub gazu. Wreszcie art. 37k ust. 1 tej ustawy o autostradach płatnych stanowi, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej powstaje z dniem powstania zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym od paliw silnikowych. Zaś podstawą obliczenia wysokości opłaty paliwowej, zgodnie z 37l ust. 1 tej ustawy, jest ilość paliw silnikowych, od jakich podmioty, o których mowa w art. 37j ust. 1 cytowanej ustawy, są obowiązane zapłacić podatek akcyzowy. Z powyższych unormowań wynika, że obowiązek zapłaty opłaty paliwowej – jak zasadnie stwierdziły to organy podatkowe - jest ściśle związany z obowiązkiem podatkowym w podatku akcyzowym, który powstaje z mocy prawa. Zaś podatnik winien go sam obliczyć, zadeklarować i zapłacić, a jeśli tego nie zrobi, określi go organ podatkowy. Taka sytuacja wystąpiła w przedmiotowej sprawie. Wobec skarżącego organ prowadził równolegle postępowania podatkowe dotyczące akcyzy i opłaty paliwowej. Organ podatkowy I instancji decyzją z dnia [...] r. określił stronie wysokość podatku akcyzowego za ten miesiąc z tytułu obrotu olejem napędowym (zakupu oleju napędowego) nieznanego pochodzenia, od którego nie został uiszczony podatek akcyzowy na wcześniejszym etapie obrotu. DIAS jako organ odwoławczy ostateczną decyzją z dnia [...] r. utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, a tut. Sąd wyrokiem o sygn. akt III SA/Gl 1067/19 z dnia 2 czerwca 2020 r. oddalił skargę Strony na tą decyzję ostateczną. Zaskarżona w tym postępowaniu decyzja pozostaje w ścisłej korelacji z ww. decyzja wymiarowa w przedmiocie podatku akcyzowego. W postępowaniu w przedmiocie opłaty paliwowej organ nie dokonywał ponownie odrębnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego będącego w istocie podstawą do ustalenia obowiązku w podatku akcyzowym, lecz odwołał się do tych ustaleń, które były podstawą określenia zobowiązania podatkowego skarżącego w podatku akcyzowym. Należy w tym miejscu podkreślić, że skarżący uczestniczył w postępowaniu w przedmiocie określenia zobowiązania w podatku akcyzowym i złożył odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji, które okazało się jednak nieskuteczne. Tym samym zarzuty dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego poprzez dowolną ocenę materiału i przyjęcie niewiadomego źródła pochodzenia produktów mogą ewentualnie odnosić się do postępowania określającego zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym, ale badanie ich w tym postępowaniu nie jest celowe i nie możliwe z uwagi na wspomniane już granice tożsamości sprawy, tym bardziej że w przedmiotowym miesiącu skarżący kupił olej napędowy od Spółki "C" i nie przedstawił żadnego wiarygodnego dowodu na opłacenie akcyzy na poprzednim etapie obrotu. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę (por.wyrok NSA z dnia 21 lipca 2016 r., II FSK 1949/14, LEX nr 2107238). Zgodnie z powszechnym stanowiskiem doktryny na sprawę administracyjną w znaczeniu materialnym składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe, a zatem przy ustalaniu tożsamości sprawy należy badać te właśnie elementy. Tożsamość elementów podmiotowych to tożsamość podmiotu będącego adresatem praw lub obowiązków (i ta w obu sprawach zachodzi), a tożsamość przedmiotowa to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej (i tej zbieżności brak, jeśli porównać postępowanie w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego i opłaty paliwowej). Podkreślić w tym miejscu należy, że zarzuty, które skarżący sformułował w skardze, a wcześniej w odwołaniu w istocie zmierzały do wykazania okoliczności stanowiących podstawę faktyczną do ustalenia istnienia bądź nieistnienia obowiązku skarżącego w podatku akcyzowym, a to nie stanowi przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Zatem w ocenie Sądu orzekającego w sprawie, bezzasadne są zarzuty podniesione w skardze dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. W trakcie postępowania organy podatkowe mają obowiązek podejmować niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy zgodnie z zasadą ogólną postępowania wyrażoną w art. 122 O.p., zwaną zasadą prawdy materialnej, gdyż ustalenie stanu faktycznego sprawy jest niezbędnym elementem prawidłowego zastosowania norm prawa materialnego, co wiąże się z kolei z realizacją zasady praworządności wyrażonej w art. 120 O.p. Te normy ogólne mają odzwierciedlenie w szczegółowych przepisach procesowych między innymi w art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., których istotne naruszenie zarzuca skarżąca w skardze, a z których wynika, że organ podatkowy winien podejmować określone czynności procesowe mające na celu zebranie całego materiału dowodowego i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy, a następnie na tle całokształtu ustalonych faktów ocenić, czy dana okoliczność została udowodniona. Natomiast zasada swobodnej oceny dowodów oznacza, że organ podatkowy według swej wiedzy, doświadczenia oraz wewnętrznego przekonania, ocenia wartość dowodową poszczególnych środków dowodowych oraz wpływ udowodnienia jednej okoliczności na inne okoliczności (zob. wyrok NSA z dnia 20 sierpnia 1997 r., III SA 150/96, niepubl.). Wszechstronne rozważenie zebranego materiału wiąże się z koniecznością uwzględnienia wszystkich dowodów przeprowadzonych w postępowaniu oraz wszystkich okoliczności towarzyszących przeprowadzaniu poszczególnych środków dowodowych, mających znaczenie dla ich mocy i wiarygodności. Przyjmuje się, że organ jest zobowiązany do wyczerpującego zbadania wszelkich okoliczności faktycznych i prawnych związanych z określoną sprawą w celu odtworzenia jej rzeczywistego obrazu i uzyskaniu podstawy do trafnego zastosowania przepisu prawa (Wacław Dawidowicz; Ogólne postępowanie administracyjne, Zarys systemu; Warszawa 1962, str 108). Odnosząc te uwagi do stanu sprawy należy stwierdzić, że wbrew zarzutom skarżącego, organy podatkowe w rozpatrywanej sprawie nie naruszyły reguł postępowania. Należy przy tym zauważyć, że protokół kontroli stanowił podstawę ustaleń faktycznych na równi z decyzją określającą zobowiązanie w podatku akcyzowym. W ocenie Sądu więc organ podatkowy zgodnie z art. 37h, art. 37j, art. 37k oraz art. 37l, art. 37m, art. 37n, art. 37o i art. 37q ustawy o autostradach płatnych - prawidłowo orzekł o powstaniu po stronie skarżącego obowiązku zapłaty opłaty paliwowej i określił jej wysokość za ten miesiąc stosownie do ilości litrów posiadanego oleju napędowego nieznanego pochodzenia. Ponadto Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia w przedmiotowej sprawie również pozostałych zarzutów podniesionych w skardze jako wykraczających poza jej zakres. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji ----------------------- 3