III SA/Gl 1067/04

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek (spr.), Sędziowie NSA Henryk Wach, Asesor WSA Krzysztof Targoński, Protokolant sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2006r. przy udziale - sprawy ze skargi S. C. (C.) na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. z [...] r. nr [...], którą organ ten orzekł o braku podstaw do stwierdzenia u S. C. choroby zawodowej – obustronnego trwałego ubytku słuchu spowodowanego hałasem. W uzasadnieniu swej decyzji Wojewódzki Inspektor Sanitarny podniósł w pierwszej kolejności, iż warunkiem wydania decyzji stwierdzającej chorobę zawodową jest jej rozpoznanie przez placówkę diagnostyczną służby zdrowia, jako choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, będącym załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115) oraz wykazanie związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy badanego, a rozpoznaną u niego chorobą. Relacjonując następnie przebieg postępowania administracyjnego i dokonane w jego toku ustalenia faktyczne Inspektor Sanitarny stwierdził, iż S. C. pracował w latach 1962 – 1999 w "A" w D. w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego. Był jednak badany pod tym kątem w Poradni Chorób Zawodowych Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w S. i w Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Lekarze obydwu placówek medycznych nie rozpoznali u badanego choroby zawodowej narządu słuchu, wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, będącego załącznikiem do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (Dz.U. Nr 132, poz. 1115). Poz. 21 wykazu chorób zawodowych dotyczy bowiem obustronnego, trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem, podczas gdy u S. C. jednostka medyczna II stopnia stwierdziła niedosłuch odbiorczy obustronny bez cech lokalizacji ślimakowej. Wobec braku rozpoznania u S. C. choroby zawodowej przez uprawnione do tego jednostki medyczne zgodna z prawem jest decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. dlatego została utrzymana w mocy przez Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K.. Decyzję tą S. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, wnosząc o ponowne rozpoznanie sprawy i stwierdzając, że decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego jest dla niego krzywdząca i niesłuszna. Podkreślił, że ubytki słuchu zauważył u siebie już pod koniec pracy zawodowej, co potwierdzają wyniki badań okresowych, natomiast stwierdzenia o niedosłuchu odbiorczym obustronnym bez cech lokalizacji ślimakowej, nietypowym dla działania hałasu są dla niego niezrozumiałe. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. wniósł o oddalenie skargi S. C., nie znajdując w niej podstaw do zmiany stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zajął w sprawie następujące stanowisko; Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod kątem zgodności z prawem. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, iż rolą Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach było dokonanie oceny, czy zaskarżone decyzje: Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. są zgodne z prawem. Przepisy prawa regulujące kwestie rozpoznawania chorób zawodowych zawarte są w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002 r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach (rozporządzenie jest opublikowane w Dzienniku Ustaw z 2002 r., Nr 132, poz. 1115). § 2 ust. 1 tego rozporządzenia stanowi, iż "Przy zgłaszaniu podejrzenia, rozpoznawaniu i stwierdzaniu chorób zawodowych uwzględnia się choroby ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanymi dalej "narażeniem zawodowym". Z przepisu tego wynika zatem, że chorobą zawodową może być tylko taka choroba, która została ujęta w wykazie chorób zawodowych, będącym załącznikiem do rozporządzenia, jeżeli można stwierdzić, że została spowodowana warunkami lub sposobem wykonywania pracy. Ubytek słuchu spowodowany hałasem wymieniony jest w poz. 21 załącznika. Zapis w tej pozycji jest następujący: "Obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym, obliczona jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz". Tak więc, zgodnie z tym, co tu już napisano, dla wydania decyzji stwierdzającej u S. C. chorobę zawodową ubytku słuchu koniecznym było, by została u niego rozpoznana taka choroba, jaką ujęto w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, a ponadto, by rozpoznanie takie zostało dokonane przez lekarza spełniającego wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych, zatrudnionego w jednej z jednostek orzeczniczych, wymienionych w § 5 ust. 2 i 3 rozporządzenia. Wśród tych placówek wymienione są: jako jednostki orzecznicze pierwszego stopnia - poradnie i oddziały chorób zawodowych wojewódzkich ośrodków medycyny pracy, a jako jednostki orzecznicze drugiego stopnia - przychodnie, oddziały i kliniki chorób zawodowych jednostek badawczo-rozwojowych w dziedzinie medycyny pracy. Przenosząc te wszystkie uwagi na grunt niniejszej sprawy Sąd obowiązany jest stwierdzić, że zaskarżona tu decyzja Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. oraz poprzedzająca ją decyzja Powiatowego Inspektora Sanitarnego w D. zostały wydane zgodnie z przedstawionym tu stanem prawnym. Przede wszystkim podkreślić należy, że u skarżącego S. C. nie rozpoznano choroby, jaka została wymieniona w poz. 21 wykazu chorób zawodowych, pomimo, iż był badany przez lekarzy zatrudnionych w jednostkach orzeczniczych I i II stopnia. Ani w orzeczeniu Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. z [...]r., ani w orzeczeniu Przychodni Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. z [...]r. nie stwierdza się u skarżącego choroby wymienionej w poz. 21 wykazu chorób zawodowych - obustronnego, trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Z orzeczenia jednostki orzeczniczej II stopnia wynika, że niedosłuch skarżącego ma charakter niedosłuchu obustronnego, ale bez cech lokalizacji ślimakowej, a zatem nie jest to ten typ niedosłuchu, o którym mowa w poz. 21 wykazu chorób zawodowych. Konsekwencją takiego ustalenia musiało być orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia u skarżącego choroby zawodowej – obustronnego, trwałego ubytku słuchu typu ślimakowego spowodowanego hałasem. Nawet bowiem, co nie jest w tej sprawie kwestionowane, skarżący pracował w warunkach narażających go na powstanie choroby zawodowej, to choroba taka nie została u niego rozpoznana. Orzeczenia organów sanitarnych szczebla powiatowego i wojewódzkiego są zatem zgodne z prawem, co oznacza, że skarga S. C. podlega oddaleniu przez Sąd zgodnie z art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U Nr 153, poz. 1270 ze zm.)