III SA/Gl 1069/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Protokolant Starszy referent Katarzyna Pisula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 czerwca 2025 r. sprawy ze skargi D. sp. z o.o. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 7 listopada 2024 r. nr SKO.OG-COVID/41.12/40/2024/16753 w przedmiocie zwrotu dofinansowania 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Dyrektora [...] Urzędu Pracy w K. z dnia 30 sierpnia 2024 r., nr [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 4.852,00 (słownie: cztery tysiące osiemset pięćdziesiąt dwa) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi D. sp. z o.o. w K. (dalej: "skarżąca" lub "spółka") jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: "Kolegium" lub "organ odwoławczy") z 7 listopada 2024 r. wydana w przedmiocie zwrotu dofinansowania. Stan sprawy przedstawia się następująco: 1. Dyrektor Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. (dalej: "Dyrektor" lub "organ pierwszej instancji") decyzją z 30 sierpnia 2024 r., wydaną na podstawie art. 15gg ust. 28 pkt 2 w związku z art. 15gg ust. 23 w związku z art. 15gg ust. 9 pkt 1, art. 15gg ust. 6 i ust. 7 oraz art. 15gg ust. 22, jak również art. 15gg ust. 23a w związku z art. 15gg ust. 19 i ust. 20 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem C0VID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 340 ze zmianami) - dalej: specustawa lub ustawy COVID-19 oraz art. 169 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 126, art. 60 pkt 1, art. 67 ust. 1, art. 169 ust. 5 pkt 2 i ust. 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1270 ze zmianami) - dalej: u.f.p. w związku z art. 15gg ust. 23c i art. 15gg ust. 23d specustawy oraz w związku z oraz art. 104 § 1 i § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r. poz. 572), zwanej dalej: k.p.a., jak również na podstawie art. 55 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 2383 ze zmianami), zwanej dalej o.p. w związku z art. 67 ust. 1 u.f.p. oraz art. 15gg ust. 23d specustawy, po przeprowadzeniu wszczętego z urzędu postępowania administracyjnego, określił przypadającą do zwrotu kwotę dofinansowania, pobranego przez spółkę dotyczącą środków pomocowych przekazanych przez Wojewódzki Urząd Pracy w K. w trybie art. 15gg specustawy na podstawie wniosku o przyznanie świadczeń na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych (dalej: FGŚP) na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników nieobjętych przestojem, przestojem ekonomicznym albo obniżonym wymiarem czasu pracy w związku ze spadkiem obrotów gospodarczych w następstwie wystąpienia C0VID-19 o numerze [...] z 16 lipca 2020 r. (dalej: Wniosek) w wysokości 41.163,77 zł, powiększoną o wysokość odsetek określonych jak dla zaległości podatkowych, liczonych od dnia przekazania transz dofinansowania, tj.: - od kwoty 12.904,83 zł - od 21 lipca 2020 r. do dnia zwrotu; - od kwoty 14.129,47 zł - od 1 września 2020 r. do dnia zwrotu; - od kwoty 14.129,47 zł- od 1 września 2020 r. do dnia zwrotu. Organ pierwszej instancji zaliczył wpłatę dokonaną na rachunek Wojewódzkiego Urzędu Pracy w K. z tytułu zwrotu dofinansowania w wysokości 1.254,98 zł proporcjonalnie na poczet zaległej kwoty należności głównej z Wniosku w wysokości 1.224,64 zł oraz odsetek w kwocie 30,34 zł liczonych za okres od 21 lipca 2020 r. (wypłata I transzy dofinansowania z Wniosku) do dnia zwrotu. Uzasadniając decyzję, organ pierwszej instancji podał, że dofinansowanie przekazane zostało spółce w trzech transzach po 14.129,47 zł (łącznie 42.388,41 zł) i dotyczyło wynagrodzeń i składek na ubezpieczenia społeczne 7 pracowników, za trzy miesiące począwszy od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r. Składając wniosek o dofinansowanie, spółka oświadczyła, że zna obowiązki wynikające m.in. z art. 15gg ust. 19 specustawy covidowej dotyczące rozliczenia dofinansowania w terminie 30 dni od zakończenia okresu pobierania świadczeń oraz, że zobowiązuje się do ich spełnienia (pkt 7-8 Wniosku). Organ pierwszej instancji wskazał, że we Wniosku (pkt 7.5) spółka zawarła oświadczenie, iż nie ubiegała się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłaty na rzecz ochrony miejsc pracy oraz wyjaśniła, że nie zamierza skorzystać ze zwolnień w opłacaniu składek na ubezpieczenia społeczne, o którym mowa w specustawie covidowej. Na podstawie danych z Aplikacji Centralnej organ ustalił, że spółka, poza pomocą z art. 15gg ustawy covidowej, na tych samych pracowników skorzystała także z pomocy na wynagrodzenia z art. 31zo specustawy covidowej za okres marzec 2020 r. - maj 2020 r. Informacja ta została zweryfikowana w oparciu o dane z Systemu Udostępniania Danych o Pomocy Publicznej Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów, z których wnikało, że Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych udzielił spółce, na podstawie art. 31zo specustawy covidowej, zwolnienia z obowiązku opłacenia składek na ubezpieczenia społeczne za okres trzech miesięcy (od marca 2020 r. do maja 2020 r.), w wysokości odpowiednio: 15.129,23 zł, 12.984,90 zł i 5.511,62 zł. Informacja ta także została potwierdzona 24 października 2023 r. przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych. W ocenie organu pierwszej instancji uwagi na okoliczność, że spółka za ten sam okres (tj. 3 miesiące) i w odniesieniu do tych samych pracowników była objęta pomocą w trybie art. 31zo specustawy covidowej (dotyczącej składek ZUS za okres marzec - maj 2020 r.), nie powinna była ubiegać się o dofinansowanie z art. 15gg powoływanej ustawy. Tymczasem złożyła wniosek o dofinansowanie z art. 15gg specustawy covidowej, a także nieprawdziwe oświadczenie o nieubieganiu się o pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (pkt 7.5 Wniosku). Zdaniem organu ta okoliczność świadczyła, że dofinansowanie z art. 15gg specustawy covidowej było nienależne (od początku). Organ wyjaśnił, iż zwrócił się do spółki o zwrot dofinansowania, lecz spółka odmówiła, argumentując, że wsparcie z art. 31zo specustawy covidowej dotyczyło okresu od marca do maja 2020 r., a nie od lipca do września 2020 r., za jaki przyznano świadczenie z art. 15gg tej ustawy. W tym stanie rzeczy konieczne było wszczęcie postępowania w sprawie zwrotu całości dofinansowania wraz z należnymi odsetkami i wydanie decyzji, jak w sentencji. 2. Spółka, reprezentowana przez radcę prawnego wniosła od powyższej decyzji odwołanie, zarzucając organowi pierwszej instancji wydanie decyzji z naruszeniem art. 15gg ust. 23a zd. 2 w zw. z art. 15gg ust. 6 i ust. 7 specustawy covidowej poprzez błędne przyjęcie, że spółka uzyskała podwójną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, skutkiem czego było wydanie zaskarżonej decyzji, w sytuacji gdyż z "tymi samymi tytułami" mamy do czynienia wyłącznie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego, natomiast przyznane spółce dofinansowania dotyczyły innych okresów – dofinansowanie wynagrodzeń w okresie od 1 lipca 2020 r. do dnia 30 września 2020 r. i zwolnienie w opłacaniu składek za okres od marca do maja 2020 r. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji i umorzenie postępowania. 3. Organ odwoławczy decyzją z dnia 7 listopada 2024 r., wydaną na podstawie art. 1 ust. 1, art. 2 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jednolity Dz.U. z 2018 r. , poz. 570) i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W ocenie organu odwoławczego z treści art. 15gg ust. 6 specustawy covidowej wynika, iż dofinansowanie wynagrodzenia i składek na ubezpieczenia społeczne może być maksymalnie udzielone na okres trzech miesięcy. Natomiast z art. 15gg ust. 7 ww. ustawy wynika, że aby wnioskodawca mógł otrzymać pomoc ze FGŚP, należy spełnić warunek nieuzyskania w stosunku do tych samych pracowników pomocy w zakresie tych samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Organ odwoławczy podzielił pogląd organu pierwszej instancji, prezentowany także przez judykaturę (patrz wyroki WSA w Krakowie: z 13 lipca 2021 r, sygn. akt I SA/Kr 384/21; z dnia 7 lutego 2023 r., sygn. akt I SA/Kr 1207/22) i doktrynę prawa administracyjnego, że przez pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Powyższe oznacza, że zachodzi niemożność łączenia wypłaty z art. 15gg specustawy covidowej z innymi świadczeniami (np. wynikającymi z art. 31zo tej ustawy) dotyczącymi tych samych tytułów wypłaty, niezależnie od tego, że okres którego miałaby dotyczyć wypłata przedmiotowego dofinansowania jest inny, niż okres na jaki udzielono inne świadczenie. W takim wypadku (tj. zbiegu realizacji kilku świadczeń) dofinansowanie, o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej mogłoby zostać udzielone jedynie jako uzupełnienie do pełnych trzech miesięcy, gdyby dofinansowanie wynagrodzeń pracowników i składek na ubezpieczenia społeczne przyznane w ramach innych świadczeń określonych w tej ustawie, nie obejmowało 3 - miesięcznego okresu. Taka sytuacja w przedmiotowej sprawie nie miała miejsca. Spółka wykorzystała maksymalny okres (trzech miesięcy) na jaki możliwe było przyznanie pomocy - korzystając ze zwolnienia z opłacenia składek ubezpieczenia społecznego pracowników za okres marzec - maj 2020 r. (tj. pomocy o której mowa w art. 31zo ww. ustawy). W powyższych warunkach, tj. skorzystania ze wsparcia określonego w art. 31zo specustawie covidowej, spółka winna była powstrzymać się od składania w dniu 16 lipca 2020 r. wniosku o dofinansowanie o którym mowa w art. 15gg specustawy covidowej. W przypadku, gdy taki wniosek się pojawił, a wnioskodawca udzielił organowi prawdziwej informacji co do korzystania z pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników i w zakresie takich samych wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy (co w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca), to z pewnością spotkałby się on z odmową przyznania ww. świadczenia. Gdy okoliczność skorzystania ze świadczenia (zwolnienia), o którym mowa w art. 31zo - w okresie marzec - maj 2020 r. (na tych samych pracowników) wyszła na jaw później, tj. już po wypłacie dofinansowania z art. 15gg specustawy covidowej, to przedmiotowe świadczenie podlega zwrotowi wraz z odsetkami liczonymi jak dla należności podatkowych. Organ odwoławczy odniósł się do zarzutów odwołania, uznając je za bezzasadne. Wskazał, że spółka nie uwzględnia okoliczności, że w podstawowym terminie 30 dni od zakończenia pobierania dofinansowania nie dokonała prawidłowego rozliczenia oraz nie przedłożyła WUP w K. żądanych od niej dokumentów w dodatkowo zakreślonym jej terminie, które były niezbędne do rozliczenia dofinansowania i zostały wskazane w sposób jednoznaczny w wezwaniu organu pierwszej instancji z dnia 24 października 2023 r. W opinii organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji została wydana na podstawie obowiązujących przepisów prawa, przy pełnym zachowaniu zasady prawdy obiektywnej i zapewnianiu stronie udziału na każdym etapie postępowania (jak i wcześniej przed jego wszczęciem, gdy organ pierwszej instancji dokonywał weryfikacji przedkładanych przez dokumentów, w tym rozliczeniowych). 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie radcy prawnego, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji poprzedzającej, zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego oraz wstrzymanie wykonania w całości decyzji organu pierwszej instancji. Skarżąca zarzuciła naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. - poprzez błędne przyjęcie, że główną przyczyną wydania decyzji przez organ pierwszej instancji był brak dokonania prawidłowego rozliczenia dofinansowania przez spółkę i brak przedłożenia żądanych przez organ dokumentów, a nie to, że powodem wezwania do złożenia korekty dokumentów była odmienna ocena przepisów specustawy covidowej przez organ, - art. 138 § 1 k.p.a. w zw. z art. 15gg ust. 23a zd. 2 w zw. z art. 15gg ust. 6 i 7 specustawy covidowej - poprzez błędne przyjęcie, że skarżąca uzyskała podwójną pomoc w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy, co miało skutkować utrzymaniem w mocy decyzji organu pierwszej instancji. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy błędnie uznał, że odwołanie skarżącej koncentrowało się jedynie na możliwości jednoczesnego skorzystania z pomocy na podstawie art. 15gg i art. 31zo ustawy covidowej, całkowicie pomijając kwestię niedopełnienia obowiązku przedłożenia skorygowanych dokumentów, o których mowa w wezwaniu z 24 października 2023 r. Zdaniem skarżącej organ odwoławczy nie dostrzegł związku pomiędzy wezwaniem do przedłożenia skorygowanych dokumentów, a odmienną oceną prawną zaistniałej sytuacji. Skarżąca podkreśliła, iż z treści wezwania z 24 października 2023 r. wynika, że obowiązek przedłożenia skorygowanych dokumentów został nałożony na skarżącą jedynie z powodu uznania, że nie była ona uprawniona do jednoczesnego skorzystania z pomocy na podstawie art. 15gg i art. 31zo ustawy covidowej. Oznacza to, że przy dokonaniu odmiennej oceny prawnej (gdyby organ pierwszej instancji uznał, że jest możliwe łączenie ww. środków pomocowych), nie byłoby powodu dla wzywania skarżącej do przedłożenia skorygowanych dokumentów i zwrotu części otrzymanego świadczenia. Stąd też zarzuty skarżącej koncentrowały się głównie na pierwotnej przyczynie wydania decyzji o zwrocie - błędnej ocenie prawnej przepisów ustawy covidowej. W ocenie skarżącej wcześniejsze skorzystanie przez skarżącą ze zwolnienia ze składek nie stanowiło przeszkody do skorzystania przez nią z dofinansowania wynagrodzeń, gdyż z kosztami tożsamymi (tymi samymi) mamy do czynienia na gruncie przepisów ustawy covidowej wyłącznie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Powyższe stanowisko jest w pełni aprobowane w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wobec powyższego, skorzystanie przez spółkę z dofinansowania wynagrodzeń i zwolnienia ze składek było dopuszczalne i zgodne z przepisami ustawy covidowej, a to z uwagi na fakt, że dofinansowania te dotyczyły innych okresów - dofinansowanie wynagrodzeń w okresie od 1 lipca 2020 r. do 30 września 2020 r., natomiast zwolnienie w opłacaniu składki za okres od marca do kwietnia 2020 r. 5. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skargę należało uwzględnić. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: "p.p.s.a."), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Istota sporu między skarżącą, a organem sprowadzała się do wykładni art. 15gg ust. 7 specustawy. Skarżąca, poza świadczeniem otrzymanym na podstawie art. 15gg tej ustawy na rzecz ochrony miejsc pracy ze środków FGŚP na dofinansowanie wynagrodzenia pracowników w okresie od 1 lipca do 30 września 2020 r., uzyskała wcześniej świadczenie określone w art. 31zo specustawy covidowej w postaci zwolnienia z opłacania składek ZUS w odniesieniu do tych pracowników, za miesiące od marca do maja 2020 r. W okolicznościach niniejszej sprawy organy uznały, że skarżąca w sposób niedozwolony uzyskała pomoc przyznaną na podstawie art. 15gg ust. 1 specustawy covidowej. Zgodnie z treścią art. 15gg ust. 7 specustawy covidowej podmiot, o którym mowa w ust. 1 może otrzymać pomoc z Funduszu Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych wyłącznie w przypadku, jeśli nie uzyskał pomocy w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat na rzecz ochrony miejsc pracy. Zatem warunki przyznania owego dofinansowania wskazują, że dofinansowanie powyższe przysługuje podmiotowi, który nie uzyskał ze środków publicznych dofinansowania w odniesieniu do tych samych pracowników w zakresie takich samych tytułów wypłat. Sąd nie podziela wykładni przytoczonego przepisu dokonanej przez organy obu instancji, że użyte w art. 15gg ust. 7 specustawy sformułowanie pojęć "takich samych tytułów wypłat" należy rozumieć ogólnie jako "wynagrodzenie pracownika i składki na ubezpieczenia społeczne od wynagrodzenia". Nie można zgodzić się z organami orzekającymi w sprawie, że przyznanie dofinansowania na podstawie art. 15gg specustawy na tych samych pracowników przez okres 3 miesięcy eliminuje możliwość przyznania świadczenia na innej podstawie, w tym na podstawie przepisu art. 31zo specustawy. Żaden z przepisów ww. ustawy nie wskazuje, że omawiane przepisy wzajemnie się wykluczają, co oznaczałoby, że przyznanie świadczenia na podstawie jednego z nich eliminuje możliwość jego udzielenia na podstawie drugiego (por. wyroki NSA z 2 marca 2022 r., I GSK 21/22, I GSK 19/22, z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 284/22; wyrok WSA w Gdańsku z 22 października 2022 r., I SA/Gd 1082/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie NSA wskazuje się, iż w przypadku złożenia wniosków o pomoc finansową na podstawie różnych przepisów ustawy COVID-19, pomoc w postaci dofinansowania wynagrodzenia za pracę oraz należności składkowych od tego wynagrodzenia - przysługuje do wynagrodzeń tych samych pracowników na podstawie poszczególnych wskazanych podstaw prawnych, zatem za więcej niż jeden okres trzymiesięczny (por. przykładowo wyrok NSA z 27 kwietnia 2022 r., I GSK 251/22). Prawidłowa wykładnia przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 powinna prowadzić do wniosku, że przepis ten zakazuje wielokrotnego dofinansowywania wyłącznie tych samych świadczeń ponoszonych przez przedsiębiorców w związku z zatrudnianiem pracowników ze środków publicznych. Zawarte w art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 pojęcie "takich samych tytułów wypłat" należy interpretować w ten sposób, iż obejmują one jednocześnie trzy elementy: tożsamy przedmiot, podmiot oraz okres konkretnego wniosku, na podstawie którego uzyskano dofinansowanie. Zwrot ten oznacza, iż uprawnione jest dofinansowanie wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników za inny trzymiesięczny okres. W konsekwencji art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 nie stoi na przeszkodzie uzyskaniu przez przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS pracowników na podstawie innych przepisów tej ustawy, w sytuacji otrzymania już przez tego przedsiębiorcę dofinansowania wynagrodzeń i składek ZUS tych samych pracowników, jeżeli dofinansowanie to dotyczyło innego okresu. Stanowisko takie jest również dominujące w orzeczeniach wojewódzkich sądów administracyjnych wydawanych na gruncie stosowania art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 (zo. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z 6 marca 2024 r., II SA/Go 759/23, WSA w Poznaniu z 19 czerwca 2024 r., III SA/Po 173/24, WSA w Szczecinie z 14 lutego 2024 r., I SA/Sz 478/24, WSA w Łodzi z 30 stycznia 2024 r., I SA/Łd 844/23, WSA w Gliwicach z dnia 14 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 509/24, z dnia 22 stycznia 2025 r., sygn. akt III SA/Gl 390/24). Interpretując przepisy ustawy COVID-19, nie można pomijać celu ustawy, jakim jest ochrona miejsc pracy i pomoc przedsiębiorcom w tym zakresie, w tym zachowanie zasady sprawiedliwości podziału środków publicznych w szczególnym okresie pandemicznym. Przedstawiona powyżej interpretacja przepisów ustawy o COVID-19 uwzględniająca zasadę sprawiedliwości społecznej oraz zasadę równości, w ocenie Sądu realizuje wskazane cele. Podkreślić należy, że pojęcie tych samych kosztów nie jest tożsame z pojęciem takich samych kosztów, którym posługuje się art. 15 gg ust. 7 w/w ustawy, a na ich utożsamianie nie pozawalają ani rezultaty wykładni gramatycznej obu terminów, jak również tego rodzaju stwierdzenia nie sposób wywieść z ich wykładni systemowej i funkcjonalnej. Z tymi samymi kosztami mamy bowiem do czynienia wyłączenie w przypadku, gdy odnoszą się one do tych samych pracowników i tego samego okresu rozliczeniowego. Podstawą odmowy przyznania wsparcia, a właściwie określenia jego kwoty do zwrotu, na podstawie art. 15 gg ust. 7 mogłoby być więc wyłącznie stwierdzenie, że wnioskodawca uzyskał już pomoc na pokrycie kosztów wynagrodzeń i składek wskazanych we wniosku na konkretnych pracowników i za te same okresy rozliczeniowe, nieprzekraczające 3 miesięcy, których dotyczy wniosek. Z sytuacją tego rodzaju nie mamy jednak do czynienia na gruncie przedmiotowej sprawy. Pomiędzy bowiem tymi samymi kosztami a takimi samymi kosztami istnieje widoczna i znacząca różnica. Koszty takie same, to bowiem koszty rodzajowo jednorodne, ale jednak nie tożsame ze sobą. Uznać zatem należało, że w odniesieniu do pracowników objętych wnioskiem złożonym na podstawie art. 15gg ust. 1 ustawy COVID-19 skarżąca nie uzyskała pomocy w zakresie takich samych tytułów wypłat, skoro uprzednio uzyskane wsparcie, na podstawie art. 31zo specustawy, dotyczyło innych miesięcy. Nie można tym samym skutecznie obronić sformułowanej przez organy tezy o otrzymaniu przez skarżącą podwójnego dofinansowania, z naruszeniem przepisu art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19. Mając powyższe na uwadze, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem omówionych wyżej przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 15gg ust. 7 ustawy COVID-19 poprzez ich błędną wykładnię. Odnosząc się natomiast do argumentu organów obu instancji, iż przesłanką prawną uzasadniająca żądanie zwrotu dofinansowania w wyniku realizacji wniosku skarżącej jest także okoliczność niespełnienia wymagań określonych w art. 15gg ust. 19 i 20 w dodatkowym terminie określonym w art. 15gg ust. 23a ustawy COVID-19, w ocenie Sądu nie może on uzasadniać legalności wydanych w sprawie decyzji. Skarżąca zasadnie podniosła, że u podstaw podejmowanych działań w sprawie przez organ pierwszej instancji leżała błędna wykładnia art. 15gg ust. 7 ustawy COVID 19. W tej sytuacji, gdy działania organu podejmowane od początku były skutkiem nieprawidłowej, nieznajdującej oparcia w prawie interpretacji przepisu normującego zasady przyznania środków pomocowych w ramach ustawy COVID 19, żądanie zwrotu od strony dofinansowania w oparciu o regulacje z art. 15gg ust. 23a nie może zasługiwać na uwzględnienie. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ obowiązany jest uwzględnić przedstawioną powyżej wykładnię przepisów prawa, przeanalizować zakres, tryb i czasokres udzielonego wsparcia i wydać stosowne rozstrzygnięcie. Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. i art. 205 § 2 p.p.s.a., zasądzając na rzecz skarżącej wpis (1.235 zł) wynagrodzenie pełnomocnika – radcy prawnego (3600 zł) oraz opłatę skarbową uiszczoną od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł), czyli łącznie 4.852,00 zł.