III SA/Gl 1076/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć (spr.), Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 lutego 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi Spółdzielni Mieszkaniowej w S. na decyzję Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ruchu i likwidacji zakładu górniczego (umorzenia postępowania w sprawie zabezpieczenia szybów oraz likwidacji szybu w byłym obszarze górniczym) oddala skargę. Prezes Wyższego Urzędu Górniczego w K. decyzją z [...] r. nr [...], Ldz. [...], po rozpoznaniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś., utrzymał w mocy decyzję Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G. z [...]r. nr [...], umarzającą postępowanie wszczęte w sprawie zabezpieczenia szybów I, II i "A" oraz likwidacji szybu III w byłym obszarze górniczym KWK "B" w rejonie ulicy [...] w Ś., w części dotyczącej zabezpieczenia szybów I, II i "A" w rejonie ulicy [...] w Ś.. Z akt administracyjnych wynika, że postanowieniem z [...] r., Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wyznaczył Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G., jako właściwy rzeczowo organ nadzoru górniczego w sprawie dotyczącej szybu nr III nieistniejącej kopalni w rejonie ul. [...] w Ś. i zabezpieczenia pozostałych szybów. Zatem właściwy rzeczowo organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie zabezpieczenia szybów I, II i "A" oraz likwidacji szybu III w byłym obszarze górniczym KWK "B" w rejonie ulicy [...] w Ś.. Decyzją z [...]r. nr [...], wydaną na podstawie art. 105 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze zm., zwanej dalej: K.p.a.), organ pierwszoinstancyjny umorzył postępowanie wszczęte w przedmiotowej sprawie, wskazując, że brak było podstaw do podjęcia dodatkowych działań zmierzających do poprawy istniejącego zabezpieczenia szybów I, II i "A", ponieważ nie występuje bezpośrednie zagrożenie bezpieczeństwa powszechnego (art. 81a ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z 2005 r. Nr 228, poz. 1947, ze zm., zwanej dalej: P.g.g.), a stwierdzone podczas wizji lokalnej zabezpieczenia szybów I, II i "A" są wystarczające. W ocenie organu I instancji, brak było podstaw do zobowiązania przedsiębiorcy do sprawdzenia prawidłowości rozwiązań technicznych zastosowanych przy likwidacji szybów I, II i "A" (art. 115 P.g.g.) Organ I instancji wskazał także, że w odniesieniu do szybu nr III w byłym obszarze górniczym KWK "B" w rejonie ulicy [...] w Ś., postępowanie administracyjne zostało zawieszone z uwagi na toczące się przed Sądem Okręgowym w K. Wydziałem XX Spraw Geologicznych i Górniczych postępowanie sądowe z powództwa Gminy Ś. przeciwko [...] SA o naprawienie szkody poprzez likwidację zapadliska szybu nr III (sygn. akt XX C-GG 84/10). W odwołaniu strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne rozpatrzenie sprawy w części dotyczącej zabezpieczenia szybu "A" w rejonie ulicy [...]w Ś.. W uzasadnieniu strona skarżąca wskazała, że nie zachodzą przesłanki wskazujące na to, że postępowanie stało się bezprzedmiotowe, albowiem z opinii i ekspertyz sporządzonych w tej sprawie, tj. ekspertyzy dr. inż. Z. R. i firmy "C", pominiętych w decyzji w sposób jednoznaczny wynika, iż istnieje realne zagrożenie bezpieczeństwa powszechnego. Ponadto, wskazała, iż w uzasadnieniu wyroku z [...] r. sygn. akt. [...], Sąd Okręgowy w K. nie wykluczył powstania szkody na "skutek odnowienia się poziomów wodonośnych i oddziaływania wody na materiał zasypowy." Zaakcentowała też, że bezpieczeństwo mieszkańców determinuje konieczność pozytywnego rozstrzygnięcia sprawy. Zaskarżoną decyzją Prezes Wyższego Urzędu Górniczego utrzymał w mocy decyzję pierwszoinstancyjną, wskazując w uzasadnieniu, że organ I instancji słusznie doszedł do przekonania, że postępowanie jest bezprzedmiotowe. Niniejsza sprawa nie podlegała i nie podlega załatwieniu w drodze decyzji administracyjnej. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zabezpieczenia szybu "A" w rejonie ulicy [...]w Ś. . W uzasadnieniu zarzuciła naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. albowiem wskazane fakty, które organ uznał za udowodnione, przeczą innym dowodom, którym odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Cytując szeroko opinię, sporządzoną na zlecenie Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś., przez "C" Sp. z o.o. oraz dr inż. Z. R. strona zarzuciła, że organ skupił się w swojej ocenie głównie na opinii górniczej sporządzonej przez dr inż. J. S.. Następnie strona wskazała, że umorzenie postępowania podważa słuszność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wyznaczającego Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G., jako właściwy rzeczowo organ nadzoru górniczego w sprawie. Zaznaczyła też, że Wyższy Urząd Górniczy jako instytucja państwowa w swej działalności szczególną wagę przywiązuje do działań prewencyjnych mających zapobiec wypadkom i w tym celu sprawuje bezpośredni nadzór nad okręgowymi urzędami górniczymi. Podniosła też, że kwestią do rozważenia w niniejszej sprawie nie jest powstanie szkody, lecz jej zapobieżenie przez usunięcie zagrożeń jakie nastąpiły wskutek źle przeprowadzonej likwidacji szybów na terenie byłej kopalni "D" w Ś.. Na okoliczność konieczności zabezpieczenia przedmiotowego terenu, na którym znajduje się nieczynny szyb "A" strona skarżąca przedłożyła pismo procesowe z [...] r. złożone przez nią w postępowaniu sądowym przed Sądem Rejonowym [...] w K. przeciwko [...] S.A. o zapłatę rzeczywistych kosztów poniesionych przez stronę skarżącą dla zabezpieczenia i wykazania stanu zagrożenia bezpośredniej szkody jaka może nastąpić w budynku przy ul. [...](sygn. akt [...]). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podkreślając, że w zaskarżonej decyzji odniósł się zarówno do oceny wykonanej przez "C" Sp. z o.o. oraz dr inż. Z. R. na zlecenie Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś., jak i opinii górniczej sporządzonej przez dr inż. J. S. na zlecenie Sądu Okręgowego w K.. Podkreślił, iż organ I instancji nie ograniczył się wyłącznie do analizy powyższych dokumentów, ale rozpoczął merytoryczne rozpoznanie sprawy od przeprowadzenia wizji lokalnej w dniu [...] r., z której notatka służbowa została włączona do akt sprawy. W trakcie tej wizji organ stwierdził, że zabezpieczenia szybów I, II i "A" są wystarczające. Zdaniem organu, uznanie, iż w przedmiotowej sprawie brak jest podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy przez organ nadzoru górniczego I instancji, nie podważa słuszności postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z [...] r., uznającego Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G. za właściwego miejscowo w przedmiotowej sprawie. Dyrektor Okręgowego Urzędu Górniczego w G. podjął bowiem odpowiednie działania, w tym wszczął postępowanie administracyjne, zgromadził materiał dowodowy, który poddany został wnikliwej analizie, a następnie nie znajdując podstaw prawnych do nakazania zabezpieczenia terenu, na którym znajduje się szyb "A", umorzył postępowanie. Nadto pismem z [...] r., organ I instancji udzielił odpowiedzi na pismo z dnia [...] r. mieszkańców budynku położonego w Ś. przy ulicy [...]. Za niezrozumiały organ uznał wywód strony skarżącej dotyczący rozdziału zadań pomiędzy Wiceprezesami Urzędu Górniczego między innymi dotyczącymi ochrony środowiska, w tym zapobiegania szkodom wyrządzonym ruchem zakładów górniczych, dlatego też nie odniósł się do niego. Ponadto, organ zwrócił uwagę, iż w skardze strona skarżąca odnosi się wyłącznie do części decyzji dotyczącej zabezpieczenia szybu "A" w rejonie ulicy [...]w Ś., natomiast w uzasadnieniu skargi podnosi argumenty dotyczące szybu nr III, które zdaniem organu, są bez znaczenia w niniejszej sprawie. Odnosząc się do dołączonego przez stronę skarżącą pisma procesowego z dnia [...] r., złożonego przez nią w postępowaniu sądowym przed Sądem Rejonowym [...]w K. przeciwko [...] SA organ zauważył, iż pismo to w żaden sposób nie stanowi dowodu na okoliczność wskazaną przez stronę skarżącą, nie może też być podstawą do nakazania zabezpieczenia terenu, na którym znajduje się szyb "A". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd przyjął jako stan faktyczny sprawy, stan wynikający z uzasadnienia decyzji Prezesa Wyższego Urzędu Górniczego w K., jako że znajduje on potwierdzenie w materiale dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy (zob. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, o ile ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2012 r. poz. 270 dalej P.p.s.a.) sąd uchyla decyzję lub postanowienie, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, ewentualnie stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia, jeżeli zachodzą przyczyny określone we właściwych przepisach. Tak więc tylko stwierdzenie, że zaskarżona decyzja dotknięta jest przynajmniej jedną z w/w wad skutkuje jej wyeliminowaniem z obrotu prawnego, natomiast zaskarżone rozstrzygnięcie nie jest nim dotknięte. Badając legalność zaskarżonej decyzji w tak nakreślonych ramach Sąd nie stwierdził naruszenia przez organy administracji przepisów prawa materialnego ani procesowego w stopniu uzasadniającym jej uchylenie. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że spór w rozpoznawanej sprawie dotyczy zasadności umorzenia decyzji pierwszoinstancyjnej. Zatem przypomnieć trzeba, że w myśl art. 105 K.p.a. gdy postępowanie z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe w całości albo w części, organ administracji publicznej wydaje decyzję o umorzeniu postępowania odpowiednio w całości albo w części. Przepis art. 105 K.p.a. kładzie jednak akcent nie na przeszkodę w prowadzeniu postępowania, lecz na bezprzedmiotowość, czyli brak przedmiotu postępowania administracyjnego. Poglądy na istotę umorzenia postępowania administracyjnego są zatem uwarunkowane przez stanowisko wobec samego przedmiotu postępowania administracyjnego. W piśmiennictwie na ogół przyjmuje się, że przedmiotem ogólnego postępowania administracyjnego jest sprawa administracyjna w rozumieniu art. 1 pkt 1 K.p.a. Prowadzi to do wniosku, że postępowanie administracyjne staje się bezprzedmiotowe, gdy sprawa, która miała być załatwiona w drodze decyzji, albo nie miała charakteru sprawy administracyjnej jeszcze przed datą wszczęcia postępowania, albo utraciła charakter sprawy administracyjnej w toku postępowania administracyjnego. W pierwszym wypadku postępowanie stało się bezprzedmiotowe, bowiem przyczyna bezprzedmiotowości została wykryta w toku postępowania, w drugim natomiast dlatego, że przyczyna bezprzedmiotowości pojawiła się po wszczęciu postępowania, a przed jego zakończeniem. Stylizacja przepisu art. 105 K.p.a. i jego wewnętrzna systematyka dają doktrynie asumpt do rozróżnienia obligatoryjnego umorzenia postępowania i umorzenia fakultatywnego (A. Wiktorowska, Postępowanie administracyjne, 1996, s. 161 i n.), umorzeniem postępowania z urzędu a umorzeniem postępowania na wniosek (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 461). Podstawą obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego jest przepis art. 105 § 1 K.p.a., przy czym organ prowadzący postępowanie powinien z urzędu badać, czy postępowanie "z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe"; podstawą fakultatywnego umorzenia postępowania jest przepis art. 105 § 2 K.p.a., który uprawnia organ administracji publicznej do oceny, czy wniosek strony o umorzenie postępowania zasługuje na uwzględnienie pod kątem warunków w tym przepisie przewidzianych. W razie umorzenia fakultatywnego organ administracji publicznej działa na podstawie uznania (administracyjnego), lecz jest to uznanie ograniczone ze względu na te właśnie ustawowe warunki dopuszczalności umorzenia. Z bezprzedmiotowością postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 105 § 1 K.p.a. mamy do czynienia wówczas, gdy odpadł jeden z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1. Przyczyny, dla których sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania, mogą być różnorodnej natury. W piśmiennictwie dzieli się te przyczyny na podmiotowe i przedmiotowe, te zaś na spowodowane "faktami naturalnymi" lub zdarzeniami prawnymi (J. Borkowski (w:) Komentarz, 1996, s. 462), co jednakże nie ma większego znaczenia dla interpretacji komentowanego przepisu (por. wyrok NSA z 18 kwietnia 1995 r. SA/Łd 2424/94, ONSA 1996, nr 2, poz. 80, w którym przyjęto, że: "Z bezprzedmiotowością postępowania (art. 105 K.p.a.) mamy do czynienia wówczas, gdy w sposób oczywisty organ stwierdzi brak podstaw prawnych i faktycznych do merytorycznego rozpatrzenia sprawy"). (Por. komentarz do K.p.a. pod redakcją Wróbla, publ.: Komentarze LEX). W podobnym tonie wypowiada się orzecznictwo. Por. wyrok NSA z 10 maja 2012 r. sygn. II GSK 467/11 (LEX nr 1219036), w uzasadnieniu którego stwierdzono, że "Istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że nastąpiło takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej." W tym miejscu wskazać trzeba, że z dniem 1 stycznia 2012 r. weszła w życie ustawa z 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze (Dz. U. z dnia 5 sierpnia 2011 r.). W myśl art. 222 tej ustawy do postępowań wszczętych przed dniem wejścia w życie ustawy stosuje się dotychczasowe przepisy. Zatem w niniejszej sprawie obowiązują przepisy ustawy z 4 lutego 1994 r. - Prawo geologiczne i górnicze (P.g.g.). W myśl art. 81 ust. 1 P.p.g.: "Do likwidacji zakładu górniczego stosuje się odpowiednio przepisy o ruchu zakładu górniczego". Z kolei ust. 2 stanowi: "Plan ruchu likwidowanego zakładu górniczego powinien w szczególności przewidywać sposób wykonania obowiązków określonych w art. 80". W myśl ust. 3: "Plan ruchu likwidowanego zakładu górniczego wymaga uzgodnienia z właściwym wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta." Przepis ust. 4 stanowi: "Jeżeli wymagają tego okoliczności przewidziane w art. 80, organ nadzoru górniczego może nakazać stosowanie przepisów niniejszego rozdziału do likwidacji oznaczonej części zakładu górniczego." Z kolei w myśl art. 81 a) ust. 1 P.g.g.: "W razie niewykonania obowiązku likwidacji zakładu górniczego lub jego oznaczonej części, organ nadzoru górniczego nakazuje przedsiębiorcy, w drodze decyzji, wykonanie tego obowiązku." "W decyzji, o której mowa w ust. 1, organ nadzoru górniczego określi termin wykonania obowiązku likwidacji zakładu górniczego, a po jego bezskutecznym upływie wdroży postępowanie egzekucyjne". (ust. 2). "Decyzja, o której mowa w ust. 1, wymaga uzgodnienia z wójtem, burmistrzem lub prezydentem miasta". (ust. 3). "W razie wątpliwości uważa się, że decyzja, o której mowa w ust. 1, upoważnia do niezbędnego do jej wykonania korzystania z cudzej nieruchomości. Do ustalenia sposobu korzystania z cudzej nieruchomości przepis art. 90 stosuje się odpowiednio". (ust. 4). Zgodnie zaś z art. 115 ust. 1 P.g.g. Przy wykonywaniu zadań wynikających z nadzoru i kontroli nad ruchem zakładu górniczego właściwy organ nadzoru górniczego może badać prawidłowość stosowanych lub przewidzianych przez przedsiębiorcę do stosowania rozwiązań technicznych. Na żądanie właściwego organu nadzoru górniczego przedsiębiorca jest zobowiązany sprawdzić prawidłowość rozwiązań, o których mowa w ust. 1, w sposób określony przez ten organ. (ust. 2). Koszty czynności, o których mowa w ust. 2, obciążają przedsiębiorcę, chyba że ich żądanie było nieuzasadnione. (ust. 3). Z treści przywołanych przepisów mających zastosowanie w rozpoznawanej sprawie wynika zatem, że organy nadzoru górniczego mogą podjąć określone czynności przewidziane prawem tylko w sytuacji, gdy nie został zakończony proces likwidacji zakładu górniczego, bądź został zakończony nieprawidłowo. Może też badać prawidłowość stosowanych rozwiązań. Odnosząc zatem treść tych przepisów do przedmiotowej sprawy organ nadzoru górniczego prawidłowo wszczął postępowanie w sprawie zabezpieczenia szybów I, II i "A". W tym miejscu zauważyć przyjdzie, że wprawdzie brak jest postanowienia wydanego przez Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego o wszczęciu tego postępowania, jednakże nie stanowi to uchybienia mającego istotny wpływ na wynik sprawy, albowiem wszczęcie tego postępowania było następstwem postanowienia z [...] r., wydanego przez Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji, wyznaczającego Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G., jako właściwy rzeczowo organ nadzoru górniczego w sprawie dotyczącej szybu nr III nieistniejącej kopalni w rejonie ul. [...] w Ś. i zabezpieczenia pozostałych szybów. W trakcie tego postępowania pracownicy Okręgowego Urzędu Górniczego w G. przeprowadzili wizję lokalną i stwierdzili, że rejon szybów I, II i III oraz szybu "A" jest prawidłowo zabezpieczony. Ze sporządzonej notatki służbowej z [...] r. na okoliczność stanu zabezpieczenia szybów wynika, że rejon szybu "A" jest ogrodzony płotem betonowym o wysokości 1,8 m. W płocie znajduje się zamknięta na kłódkę drewniana brama. Wlot do szybu jest zabezpieczony płytą betonową. Organy obu instancji powołały się również na opinię biegłego posiadającego wiadomości specjalne z zakresu likwidacji szybów oraz zabezpieczenia terenu pogórniczego, sporządzoną przez dr inż. J. S. na zlecenie Sądu Okręgowego w K., w zakresie sposobu likwidacji szybu nr III. Z opinii tej wynika, że likwidacja szybów w byłej Kopalni "D" była przeprowadzona zgodnie z obowiązującymi w tym czasie przepisami oraz wiedzą. W tym stanie rzeczy organ nadzoru górniczego słusznie stwierdził, że istnieją przesłanki do umorzenia postępowania, bowiem organ mógł tylko sprawdzić, czy prawidłowo zakończony został proces likwidacyjny szybu. W sytuacji zaś, gdy stwierdził zakończenie tego procesu zasadnym stało się umorzenie postępowania. Konstatacji tej nie stoi na przeszkodzie twierdzenie strony skarżącej o potencjalnym zagrożeniu i przywoływana przez stronę skarżącą opinia wykonana przez "C" Sp. z o.o. oraz dr inż. Z. R. na zlecenie Spółdzielni Mieszkaniowej w Ś.. Z opinii tych wynika, że w rejonie szybu "A" istnieje potencjalne zagrożenie wystąpienia zapadlisk. Zasadnym zatem okazało się twierdzenie organu, że w przedmiotowej sprawie, brak jest podstaw prawnych i merytorycznych do rozpatrzenia sprawy. Zauważyć też przyjdzie, że w myśl art. 6 K.p.a.: "Organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa". Tymczasem w ustawie P.g.g. brak jest przepisu, który zezwalałby na podjęcie działań organowi nadzoru górniczego w przypadku stwierdzenia potencjalnego zagrożenia, które może nastąpić w przyszłości w przypadku wystąpienia splotu różnych okoliczności. Niezasadne okazały się też pozostałe zarzuty skargi. Nie doszło do naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. albowiem uzasadnienie zaskarżonej decyzji jest zgodne z tym przepisem. Zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z kolei uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Nie ma także racji strona skarżąca twierdząc, że umorzenie postępowania podważa słuszność postanowienia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji wyznaczającego Dyrektora Okręgowego Urzędu Górniczego w G., jako właściwy rzeczowo organ nadzoru górniczego w sprawie. Słusznie wyjaśnił organ nadzoru górniczego, że zgodnie ze spornym postanowieniem wszczął postępowanie w sprawie. Jednakże zebrany materiał dowodowy wskazywał na konieczność umorzenia postępowania. Sąd uznał także, że powoływanie się strony skarżącej na toczone sprawy cywilne dotyczące roszczeń strony skarżącej wobec innych podmiotów będących następcami prawnymi Kopalni "D" w Ś. nie mają wpływu na rozpoznawaną sprawę administracyjną. Reasumując Sąd uznał, iż skarga nie jest zasadna. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził naruszenia przez organ administracji przepisów prawa materialnego, bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 P.p.s.a, Sąd oddalił skargę .