III SA/Gl 1077/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Starszy Referent Weronika Leśniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 maja 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 12 listopada 2024 r. nr BP.501.2150.2024.2250.ML6.635597 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2024r. nr BP.501.2150.2024.2250.ML6.635597 Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: organ II instancji, organ odwoławczy, GITD), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 572,dalej k.p.a.), art. 4 pkt 22, art. 92a ust. 1, art. 92c ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (tekst jednolity Dz. U. z 2024 r., poz. 1539, dalej: utd) Ip. 1.13, Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 2 pkt 35a, art. 61 ust. 15, art. 64 ust. 1, 2, art. 66 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1047 ze zm. - zwanej dalej prd), § 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2023 poz. 1047), art. 1, art. 2 oraz art. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiające wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylające dyrektywę Rady 96/26/WE, zwanego dalej "rozporządzenie 1071/2009" (Dz. Urz. UE. L Nr 300, str. 51) po rozpatrzeniu odwołania wniesionego od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 26 sierpnia 2024 r. nr [...] o nałożeniu na "P." sp. z o.o. (dalej: skarżąca, spółka, strona) kary pieniężnej w kwocie 7000 zł (słownie: siedem tysięcy złotych), utrzymał w całości w mocy decyzję organu I instancji. Powyższe rozstrzygniecie zapadło w następującym stanie faktycznym. W dniu 29 maja 2024 r. podczas kontroli drogowej dokonanej przez [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego na dworcu autobusowym w W., autobusu marki MAZ o nr rej. [...], organ stwierdził, że ww. pojazdem kierował O. Z. Przedmiotowym pojazdem wykonywany był krajowy transport drogowy osób na linii regularnej A. – W. – A., w imieniu i na rzecz strony. Ponadto w toku ww. kontroli ustalono, iż pojazd dotknięty był usterką w zakresie stanu technicznego, polegającą na: "braku świateł stop". Przebieg ww. kontroli został utrwalony w protokole kontroli z dnia 29 maja 2024 r. nr [...]. W konsekwencji organ I instancji wszczął postępowanie, żądając w jego toku udostępnienia danych osobowych osoby zarządzającej transportem. W związku z powyższym pismem z dnia 22 lipca 2024 r. [...] Wojewódzki Inspektor w związku z niepodjęciem ww. pisma i brakiem odpowiedzi na wezwanie z dnia 24 czerwca 2024 r. o wskazanie osoby zarządzającej transportem odpowiedzialnej za pojazd [...] w dniu 29 maja 2024r. zawiadomił stronę o rozszerzeniu trwającego postępowania administracyjnego o lp. 1.13 załącznika nr 3 do utd. tj. "Niewskazanie, na żądanie właściwego organu, zarządzającego transportem, któremu powierzono kierowanie operacjami transportowymi, poddanymi kontroli", sankcjonowanego karą pieniężną w wysokości 5.000,00 zł. Wskazane pismo zostało przez stronę odebrane w dniu 26 lipca 2024 r. Mimo to, do dnia wydania decyzji, tj. 26 sierpnia 2024 r. strona nie wskazała osoby odpowiedzialnej za wskazany pojazd w dniu kontroli. W związku z ustaleniami kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 29 maja 2024 r., [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia 26 sierpnia 2024 r., nr [...] nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w kwocie 7000 zł (słownie: siedem tysięcy złotych) w związku z popełnieniem przez przedsiębiorcę naruszeń z Ip. 1.13, lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 728,). Następnie pismem z dnia 18 września 2024 r. strona wniosła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji do Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Skarżąca podniosła, naruszenie przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Strona wskazała, iż ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie wynika, iż stwierdzoną w toku kontroli usterkę świateł stop należy zakwalifikować jako niebezpieczną. Skarżąca podniosła, iż w protokole kontroli wskazano jedynie na niesprawność świateł stop, jednak nie określono na czym owa niesprawność polegała. Strona podniosła również, iż brak jest podstaw prawnych do żądania przez organ wskazania osoby zarządzającej transportem. Ponadto strona zaznaczyła, iż z Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego wynika, iż osobami zarządzającymi transportem w przedsiębiorstwie strony byli pracownicy spółki tj.: M. L. oraz Z. B., którzy to zgodnie z wskazaniami strony byli odpowiedzialni za operację transportową wykonywaną w dniu kontroli. W związku z czym strona wniosła o uchylenie decyzji w całości i umorzenie prowadzonego w sprawie postępowania. W konsekwencji GITD po rozpoznaniu odwołania, zaskarżoną decyzją z dnia 12 listopada 2024 r. nr BP.501.2150.2024.2250.ML6.635597 utrzymał decyzję organu I instancji w całości w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji GITD wskazał, iż mimo wezwania organu i zawiadomienia o rozszerzeniu postępowania o naruszenie lp. 1.13 załącznika nr 3 do utd, strona nie wskazała organowi I instancji, który z jej pracowników tj.: Z. B. czy M. L. był odpowiedzialny za pojazd [...] w dniu kontroli. W związku z powyższym, zdaniem organu, strona nie wskazała zarządzającego transportem, któremu powierzyła odpowiedzialność za pojazd o nr rej. [...] w dniu 29 maja 2024 r. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 1.13 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Z kolei odnośnie stwierdzonego naruszenia polegającego na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, organ zakwalifikował jako niebezpieczne - za każdy pojazd; Ip. 9.2 załącznika nr 3 do utd. GITD wskazał, że stosownie do treści art. 66 ust. 1 ustawy - prawo o ruchu drogowym, pojazd uczestniczący w ruchu ma być tak zbudowany, wyposażony i utrzymany, aby korzystanie z niego: nie zagrażało bezpieczeństwu osób nim jadących lub innych uczestników ruchu, nie naruszało porządku ruchu na drodze i nie narażało kogokolwiek na szkodę; 1) nie zakłócało spokoju publicznego przez powodowanie hałasu przekraczającego poziom określony w przepisach szczegółowych; 2) nie powodowało wydzielania szkodliwych substancji w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych; 3) nie powodowało niszczenia drogi; 4) zapewniało dostateczne pole widzenia kierowcy oraz łatwe, wygodne i pewne posługiwanie się urządzeniami do kierowania, hamowania, sygnalizacji i oświetlenia drogi przy równoczesnym jej obserwowaniu; 5) nie powodowało zakłóceń radioelektrycznych w stopniu przekraczającym wielkości określone w przepisach szczegółowych. GITD zaznaczył, że konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść Ip. 9.2 załącznika nr 3 do utd, który sankcjonuje wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia, zakwalifikowane jako niebezpieczne - za każdy pojazd karą pieniężną w wysokości 2.000,00 zł. GITD nadmienił, że w trakcie kontroli autobusu marki MAZ o nr rej. [...] na podstawie badania organoleptycznego wykazano następujące usterki pojazdu - niesprawność świateł stop. Zgodnie z załącznikiem I Rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019 r. w sprawie kontroli ruchu drogowego (Dz. U. 2019 poz. 2141), tj. Sposobu identyfikowania pojazdu, zakres i metody badania jego stanu technicznego oraz kryteria oceny usterek stwierdzonych podczas tego badania: 4.3.1.a.3- ŚWIATŁA, ŚWIATŁA ODBLASKOWE I WYPOSAŻENIE ELEKTRYCZNE - Światła hamowania "stop" - Stan i działanie - żadne źródło światła nie działa. Powyższy stan techniczny pojazdu został potwierdzony w protokole oględzin pojazdu oraz protokole kontroli, sporządzonych podczas kontroli i własnoręcznie podpisanych przez kierowcę. Organ odwoławczy wskazał, iż w protokole oględzin pojazdu wprost zostało wskazane, iż stwierdzony stan faktyczny obejmuje: "brak (niesprawność) świateł stop". Tym samym stwierdzona usterka bezsprzecznie dotyczy sytuacji w której brak jest świateł stop, zatem żadne źródła światła nie działa. Stwierdzonego stanu faktycznego nie negował również kierowca, który bez wnoszenia uwag podpisał przedmiotowy protokół oględzin oraz protokół kontroli. Skarżąca nie przedstawiła żadnego dowodu podważającego wskazane ustalenia. Z uwagi na powyższe okoliczności, w ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego kara pieniężna w wysokości 2.000,00 zł (słownie: dwa tysiące złotych) za stwierdzone naruszenia określone w Ip. 9.2 załącznika nr 3 utd. została nałożona na stronę przez organ I instancji zasadnie. Natomiast odnośnie zastosowania art. 92c utd, zdaniem GITD skarżąca nie przedstawiła dowodów, iż do naruszeń doszło w okolicznościach, których nie mogła przewidzieć i na które nie miała wpływu. Jednakże w ocenie GITD zgromadzony w sprawie materiał dowodowy bezsprzecznie wskazuje, iż do stwierdzonych w sprawie naruszeń w rzeczywistości doszło ponieważ to strona powinna zadbać by pojazdy którymi realizuje przewozy były wolne od usterek, w szczególności stanowiących bezpośrednie zagrożenie dla bezpieczeństwa ruchu drogowego i jego uczestników. Ponadto strona wezwana o wskazanie osoby odpowiedzialnej w dniu kontroli za pojazd, powinna na żądanie organu wskazać zarządzającego transportem, odpowiedzialnego za wskazaną operację transportową. Tym samym zdaniem GITD w przedmiotowej sprawie nie znajdą zastosowania przepisy egzoneracyjne, a organ odwoławczy nie może odstąpić od nałożenia kary za stwierdzone w sprawie naruszenia. W związku z powyższym łączna kara pieniężna za wszystkie stwierdzone w sprawie naruszenia z załącznika nr 3 do utd wyniosła w sprawie 7.000,00 zł (słownie; siedem tysięcy złotych). Nadto w ocenie GITD nie wykazano żadnych rażących naruszeń w przeprowadzeniu przez organ I instancji postępowania. Ponadto decyzja organu I instancji nr [...] zawierała wszystkie wymagane elementy, uzasadnienie faktyczne było kompletne, uwzględniało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji również zawierało wszystkie wymagane elementy. W ocenie GITD w przedmiotowej sprawie nie było podstaw zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 ustawy o transporcie drogowym za względu na fakt, iż do wskazanego wyżej naruszenia doszło w okolicznościach, które przedsiębiorca powinien przewidzieć i nie dopuścić do ich zaistnienia. Organ II instancji podkreślił, iż to przedsiębiorca powinien udowodnić okoliczności, które stanowiłyby podstawę do zastosowania przepisu art. 92c ustawy o transporcie drogowym, gdyż to on wywodzi skutki prawne wynikające z tego przepisu. Ponadto GITD wskazał, że zgodnie z art. 1 rozporządzenia 1071/2009, które reguluje dostęp do zawodu przewoźnika drogowego i wykonywanie tego zawodu i ma zastosowanie do wszystkich przedsiębiorców, którzy mają siedzibę we Wspólnocie i wykonują zawód przewoźnika drogowego. Dotyczy ono również przedsiębiorców, którzy mają zamiar wykonywać zawód przewoźnika drogowego. Odniesienia do przedsiębiorców wykonujących zawód przewoźnika drogowego uznaje się w odpowiednich przypadkach za obejmujące odniesienie do przedsiębiorców, którzy mają zamiar wykonywać ten zawód. GITD wskazał, że stosownie do art. 2 rozporządzenia 1071/2009 "zawód przewoźnika drogowego rzeczy" oznacza działalność każdego przedsiębiorcy wykonującego w celach zarobkowych transport rzeczy, środkami takimi, jak pojazd silnikowy lub zespół pojazdów; "zarządzający transportem" oznacza osobę fizyczną zatrudnioną przez przedsiębiorcę lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, tę osobę fizyczną lub, w razie potrzeby, inną osobę fizyczną wyznaczoną przez tego przedsiębiorcę na podstawie umowy, zarządzającą w sposób rzeczywisty i ciągły operacjami transportowymi przedsiębiorcy. Natomiast zgodnie z art. 4 rozporządzenia 1071/2009 przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza przynajmniej jedną osobę fizyczną -zarządzającego transportem - która spełnia warunki przewidziane w art. 3 ust. 1 lit. b) i d) i która: - w sposób rzeczywisty i ciągły zarządza operacjami transportowymi tego przedsiębiorstwa; - ma rzeczywisty związek z przedsiębiorstwem, polegający na przykład na tym, że jest jego pracownikiem, dyrektorem, właścicielem lub udziałowcem lub nim zarządza lub, jeżeli przedsiębiorca jest osobą fizyczną, jest tą właśnie osobą; oraz posiada miejsce zamieszkania na terenie Wspólnoty. W opinii organu odwoławczego postępowanie w I instancji zostało przeprowadzone z poszanowaniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego ponieważ organ I instancji działał na podstawie przepisów prawa, podejmując wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a także czyniąc zadość obowiązkowi zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. Analizując całość materiału dowodowego organ II instancji nie stwierdził istnienia okoliczności pozwalających na zastosowanie art. 92c utd. Organ odwoławczy wskazał, że w niniejszej sprawie nie znajdzie zastosowania art. 189a § 2 pkt 1-3 kpa. Organ wyjaśnił, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do utd określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenia przepisów załącznika nr 3 do utd. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych. W związku z powyższym regulacja wynikająca z art. 189d kpa, na mocy art. 189a § 2 pkt 1 nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ponadto organ wskazał, iż zastosowania nie znajdzie również art. 189e oraz art. 189f, które regulują przesłanki odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej oraz udzielenia pouczenia. Kwestie te zostały uregulowane odrębnie przez ustawę o transporcie drogowym wart. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1. Natomiast reguła kolizyjna wyrażona w art. 189a § 2 kpa daje w tym zakresie pierwszeństwo przepisom odrębnym, a nie przepisom zawartym w dziale IVa kpa. Od powyższej decyzji strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zarzucając organowi naruszenie przepisów postępowania oraz prawa materialnego. Skarżąca wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji organu I instancji z dnia 26 sierpnia 2024 r., nr [...]. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła naruszenie: 1.przepisów proceduralnych, tj.: art. 7, art. 8 §1, art. 77 §1 oraz art. 107 §3 k.p.a. w związku z przepisem materialnym, zapisanym pod Ip. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym oraz w związku z przepisem materialnym umieszczonym pod Ip. 4.3.1 załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 5 listopada 2019r. w sprawie kontroli ruchu drogowego, poprzez nałożenie sankcji za delikt administracyjny polegający niesprawności wszystkich świateł sygnalizujących hamowanie ("stop") podczas gdy z żadnego z dowodów zebranych w aktach nie wynika aby stwierdzony został w toku kontroli taki właśnie stan faktyczny, jak i nie wynika na czym polegała ustalona w dniu 29 maja 2024r. niesprawność tych świateł i ilu świateł dotyczyła, 2.przepisu proceduralnego tj. art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 6 ust. 1 lit. e Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE, poprzez wydanie decyzji o nałożeniu kary za nieudostępnienie danych osobowych osoby zarządzającej transportem mimo, iż ich ujawnienie organowi w toku postępowania nie było niezbędne do realizacji zadań wynikających z władzy publicznej, bowiem organ w momencie wzywania strony dysponował już danymi dwóch osób zarządzających zadaniami transportowymi na rzecz skarżącej spółki, 3. przepisu materialnego, tj. art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009 w zw. z art. 7, art. 8 §1 oraz art. 77 §1 k.p.a. poprzez uznanie, że jedną operację transportową może nadzorować wyłącznie jedna osoba wykonująca obowiązki zarządzającego transportem, w wyniku czego organ bezprawnie zażądał wskazania danych tylko jednej z dwóch osób, których dane jako zarządzających przewozami w firmie strony uzyskał wcześniej od innego organu, 4. normy proceduralnej, tj. art. 77 §4 k.p.a. jak również art. 8 § 1 k.p.a. poprzez zażądanie od strony dowodu na okoliczność stwierdzoną już wcześniej innymi dowodami, 5. zasady praworządności oraz zasady legalizmu, zapisanych w art. 2 i art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, jak również normy proceduralnej, tj. art. 77 §4 k.p.a, oraz zapisanej w art. 8 §1 k.p.a. zasady budowania zaufania obywateli do organów państwa, poprzez wezwanie strony do przekazania danych, które możliwe były do uzyskania w oparciu o jawny rejestr publiczny, tj. Krajowy Rejestr Elektroniczny Przedsiębiorców Transportu Drogowego, jak również poprzez nałożenie sankcji za niewskazanie danych zarządzającego transportem w sytuacji, kiedy żądanie w tym zakresie skierowane zostało do spółki po zakończeniu kontroli, na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego, w którym strona może brać czynny udział, lecz nie ma takiego obowiązku, 6. przepisu materialnego, tj. art. 92a ust. 3 ustawy z dnia 6 września 200Ir. o transporcie drogowym poprzez nałożenie kary za naruszenie prawa niestwierdzone podczas kontroli drogowej, przejawiające się na gruncie niniejszej sprawy sankcjonowaniem stanu faktycznego ustalonego już po zakończeniu czynności kontrolnych, na etapie wszczętego postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi strona wskazała, iż kwalifikacja usterki sprowadzającej się do niesprawności świateł "stop" zależy od ilości uszkodzonych i niedziałających źródeł światła. Zatem aby stwierdzić zaistnienie usterki o statusie niebezpiecznej w myśl przepisów tu analizowanych, niezbędne jest aby nie działało żadne tego typu źródło światła. Zdaniem spółki nie jest możliwe na obecnym etapie ustalenie, czy doszło do zaistanienia usterki o charakterze niebezpiecznej, czy też doszło do zdiagnozowania przez kontrolujących niesprawności świateł "stop" o innym statusie. Wobec treści protokołu kontroli nie można już obecnie tego zweryfikować. W ocenie spółki zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane jedynie w oparciu o wrażenia i niczym niepoparte przypuszczenia organu I instancji. Nie ma bowiem zdaniem strony w aktach sprawy żadnego dowodu na to, iż w toku kontroli stwierdzono brak wszystkich świateł sygnalizujących hamowanie, czyli świateł "stop". Organ kontrolny w istocie stwierdził, że nie wszystkie działały, nie wskazał jednak w zapisach protokołu kontroli, iż nie działało żadne z nich. Taki zapis w dokumencie stanowiącym następstwo kontroli nie jest odzwierciedlony. Wskazano tam jedynie, cyt. niesprawność świateł stop, bez wskazania ich liczby. W związku z czym zdaniem skarżącej na podstawie tak sformułowanych w protokole zapisów nie można też dociec, na czym owa niesprawność polegała. Czy światła "stop" nie działały w ogóle? Czy też może emitowane światło było zbyt słabe? A może organ kontrolny miał do czynienia z sytuacją, w której emitowały ona światło przerywane? Co zdarza się często w przypadku zerwania lub poluzowania jednego z przewodów dochodzących do lampy. Według skarżącej na gruncie niniejszej sprawy doszło do naruszenia przepisów o ochronie danych osobowych. Dopuścił się go [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, natomiast organ nadrzędny utrzymał tak wydane rozstrzygnięcie w obrocie prawnym, petryfikując stan niezgodny z obowiązującymi powszechnie normami. W ocenie strony organ I instancji naruszył zapis art. 6 ust. 1 lit. e analizowanego tu akty prawa unijnego. Mógł bowiem realizować przetwarzanie ( w tym pozyskiwać) dane osobowe tylko w sytuacji, w której czynność ta była niezbędna do wykonania zadania realizowanego w interesie publicznym lub w ramach sprawowania władzy. Organ administracji był jednak w tym zakresie związany zasadą niezbędności przetwarzania owych danych, którą zdaniem strony naruszył. Był więc władny przetwarzać dane jednak wyłącznie w zakresie niezbędnym, do realizacji zadań nadanych mocą obowiązujących przepisów. Strona podkreśliła, iż Starostwo Powiatowe w T., udzieliło [...] Wojewódzkiemu Inspektorowi Transportu Drogowego informacji, iż obowiązki zarządzających transportem w firmie strony wykonują dwie osoby, tzn. M. L. oraz Z. B. Zatem organ pozyskał dane osobowe zarządzających transportem i był w ich posiadaniu już po wszczęciu postępowania - a więc przed wystosowaniem żądań w tym zakresie do strony. Tym samym organ I instancji zwrócił się do spółki o udostępnienie danych osobowych, które już posiadał - bo zostały one udostępnione przez Starostwo Powiatowe w T. Naruszył tym samym zapis art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia RODO. Podjął bowiem czynność przetwarzania, która nie była niezbędna do realizacji jego zadań. Dane osobowe udostępniło bowiem starostwo. Naruszył więc zasadę minimalizacji zakresu przetwarzanych danych. Zdaniem strony obie decyzje wydane w niniejszej sprawy są wadliwe, jako wydane z naruszeniem art. 6 ust. 1 lit. e rozporządzenia RODO. Przekroczone zostały bowiem ramy "niezbędności" działania organu I instancji w zakresie przetwarzania danych osobowych a kwestionowane rozstrzygnięcie jest skutkiem podjęcia niewspółmiernych i nielegalnych działań. [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego naruszył też zasadę demokratycznego państwa prawnego zapisaną w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej i zasadę legalizmu odzwierciedloną w art. 7 ustawy zasadniczej, jak również art. 7, oraz art. 8 §1 k.p.a. W konsekwencji decyzja z dnia 26 sierpnia 2024r. wymagała wyeliminowania z obrotu prawnego. Nadto strona wskazała, że [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego, miał także do dyspozycji zasoby Krajowego Rejestru Elektronicznego Przedsiębiorców Transportu Drogowego, prowadzonego zresztą i administrowanego przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego. Wnioskowane informacje (dane osobowe) można ustalić w oparciu o ten właśnie jawny rejestr. W konsekwencji więc organ nie miał podstaw wnioskowania o ich udostępnienie do strony postępowania bo takie działanie narusza obowiązujące powszechnie przepisy. Czyniąc to naruszył zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę legalizmu. Dane zawarte w powyższych ewidencjach stanowią główną bazę danych, niezbędną do prawidłowego funkcjonowania Rejestru i są jawne i publicznie dostępne. Strona wskazała, że Elektroniczne Rejestry poszczególnych krajów są ze sobą sprzężone, tworzących ogólnoeuropejską bazę danych nazwaną European Register of Road Transport Undertakings (ERRU). KREPTD stworzony został w celu uzyskania kompletnej, aktualnej i dokładnej bazy danych przedsiębiorców transportu drogowego prowadzonej w formie elektronicznej. Dostęp do rejestru zapewniony jest przez aplikacje internetowe, dające możliwość dostępu do danych dla upoważnionych organów oraz zapewniających możliwość wymiany informacji dotyczących przedsiębiorców transportu drogowego z państwami członkowskimi Unii Europejskiej. Utworzenie KREPTD zapewnia sprawny przepływ informacji pomiędzy wszystkimi podmiotami biorącymi udział w procesie wydawania zezwoleń na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego, wydawania, zmiany i cofania licencji międzynarodowych na przewóz osób i rzeczy bądź zaświadczeń na przewóz własny, podmiotami przeprowadzającymi egzaminy i wydającymi certyfikaty kompetencji zawodowych oraz podmiotami sprawującymi nadzór i kontrolę nad transportem drogowym. Użytkownicy, korzystający z usług przedsiębiorców transportu drogowego uzyskali dostęp do danych przedsiębiorców zawartych w KREPTD w celu ich weryfikacji oraz dla zapewnienia warunków uczciwej konkurencji. Sprawny dostęp do dokładnych i aktualnych informacji o przedsiębiorcach transportu drogowego umożliwia wyeliminowanie nieuczciwych przedsiębiorców działających na rynku polskim i wspólnotowym, poprawia bezpieczeństwo transportu drogowego i obrotu towarowego oraz stwarza warunki do uczciwej konkurencji przewoźnikom. Jednocześnie GITD oraz minister właściwy do spraw transportu uzyskali narzędzia do przeprowadzania analiz i badania tendencji w transporcie drogowym, co jest niezbędne do budowania strategii rozwoju tego sektora gospodarki. Ponadto strona wskazała, iż zgodnie z art. 18 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (WE) nr 1071/2009 z dnia 21 października 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dotyczące warunków wykonywania zawodu przewoźnika drogowego i uchylającego dyrektywę Rady 96/26/WE zadania Krajowego Punktu Kontaktowego realizuje GITD. Strona nadmieniła, iż organ I instancji wskutek podjęcia korespondencji ze Starostą Powiatowym w T. wszedł w posiadanie danych dwóch osób wykonujących zadania zarządzania transportem na rzecz skarżącej spółki. Po tym fakcie domagał się skonkretyzowania, której z tych dwóch osób powierzono kierowanie operacjami transportowymi w dniu 29 maja 2024r. Żądanie to szło wskroś normie zapisanej w art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071/2009. Z normy tam zadekretowanej wynika bowiem, że przedsiębiorca wykonujący zawód przewoźnika drogowego wyznacza co najmniej jedną osobę powierzając jej obowiązki zarządzającego transportem. Nie ma jednak przeszkód aby przedsiębiorca wyznaczył dwie osoby. Takie właśnie rozwiązanie przyjęto w firmie strony, gdzie ze względu na ilość wykonywanych operacji wyznaczono Z. B. oraz M. L. Z kolei oczywiste jest dla skarżącej spółki, iż proces zarządzania operacjami transportowymi ma charakter rzeczywisty i ciągły. Wynika to z art. 4 ust. 1 lit. a analizowanego tu rozporządzenia. Nie można więc w tym kontekście rozgraniczyć, iż przewozami wykonywanymi w dniu 29 maja 2024r. zarządzał np. M. L. a przejazdami z dnia następnego Z. B. Tym samym oczywiste jest, iż żądanie wskazania jednaj osoby było niemożliwe do wykonania. Formułując je organ I instancji naruszył zapis art. 4 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 1071.2009 oraz zasadę budowania zaufania obywateli do organów państwa. Finalnie więc obydwa egzystujące na gruncie niniejszej sprawy rozstrzygnięcia wymagają wyeliminowania z obrotu prawnego. Organy dokonały bowiem naruszenia wskazanego tu przepisu materialnego, tj. art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr i07i/2009, poprzez błędne jego zastosowanie wynikające z niewłaściwie przeprowadzonej wykładni. Założyły bowiem, iż każdą operacją transportową spółki zarządza wyłącznie jedna z dwóch wskazanych tu osób, posiadających certyfikat kompetencji zawodowych (CPC) w wyniku czego bezpodstawnie domagały się wskazania jednej osoby, na którą miała zostać nałożona sankcja w oparciu o zapisy załącznika nr 4 do u.t.d. W przedsiębiorstwie strony natomiast, zarządzanie operacjami transportowymi dokonywane jest w zgodzie z zapisem art. 4 ust. i przywołanego tu rozporządzenia w sposób, cyt: rzeczywisty i ciągły. Nie można więc dokonać rozróżnienia, zgodnie z którą jakąś operacją transportową zarządza M. L., inną natomiast Z. B. Obydwie te osoby bowiem, zarządzają różnymi aspektami tych samych operacji transportowych. Z tej przyczyny, żądanie organu w zakresie wskazania jednej osoby, było niezgodne z zapisem art. 4 ust. 1 lit. a rozporządzenia (WE) nr 1071/2009, jak i niemożliwe do wykonania. Sankcja za jego niewypełnienia, narusza zdaniem strony obowiązujące powszechnie normy prawa. Skarżąca zaznaczyła, iż zgodnie z art. 77 § 4 k.p.a. fakty znane organowi z urzędu nie wymagają dowodu. Zatem jeśli dane osób zarządzających transportem w firmie strony rozpatrywać jako dowód w sprawie, to organ formułując wezwanie datowane na 24 czerwca 2024r. próbował przeprowadzić dowód na okoliczność już potwierdzoną innymi dowodami, naruszając wskazany tu przepis proceduralny. Dysponował bowiem danymi osób zarządzających transportem w firmie strony. Dlatego właśnie przy rozszerzaniu postępowania o delikt Ip. 1.13 załącznika nr 3 do ut.d. jak i przy nakładaniu kary w związku z rzekomym jego popełnieniem, organ I instancji naruszył wskazany tu przepis proceduralny wydając wadliwą decyzję. Taki sprzeczny z prawem akt władczy utrzymał natomiast w mocy Główny Inspektor Transportu Drogowego obrażając normę z art. 138 §1 pkt 2 k.p.a. Zdaniem strony wezwanie do wskazania danych osoby zarządzającej transportem w firmie strony nie miało podstaw w normach materialnych. Strona zaakcentowała, iż nie jest znany jej przepis, który zobowiązywałby ją do przekazania danych zarządzającego transportem, na etapie prowadzonego postępowania administracyjnego. Nie ma takiego zapisu w egzystujących obecnie normach powszechnie obowiązującego prawa. Zaznaczyła, że przedsiębiorca transportowy ma natomiast obowiązek składania wyjaśnień jedynie na etapie kontroli - a nie po jej zakończeniu, na co wyraźnie wskazuje treść art. 72 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Obowiązek reakcji na pisma organu kierowane po kontroli nie istnieje. Przywilejem strony (prawem) a nie jej obowiązkiem, jest czynny udział w postępowaniu, będący instrumentem gwarancji jej praw, w trakcie prowadzonej procedury osadzonej w normach k.p.a. Zdaniem strony organ I instancji żądając informacji na temat osób zarządzających od skarżącej spółki, na etapie postępowania administracyjnego, naruszył więc zasadę demokratycznego państwa prawnego oraz zasadę legalizmu, jak i zasady ogólne procedury administracyjnej. Miał natomiast kompetencje do skierowanie takiego wezwania na etapie kontroli. W sposób oczywisty nie skorzystał z zapisanego w art. 72 pkt 1 u.t.d. uprawnienia. Spółka podkreśliła, iż przywołana tu norma kompetencyjna z ustawy o transporcie drogowym, nie jest martwa. Tak samo jak są sytuacje, w których może znaleźć zastosowanie przepis sankcjonujący, odzwierciedlony pod Ip. 1.13 załącznika nr 3 do u.t.d. Oczywiste jest bowiem, iż analizowany tu akt prawny daje możliwość organom ITD żądania wyjaśnień w zakresie osoby zarządzającej transportem na etapie kontrolnym, przewidując jednocześnie dwie formy takiego sprawdzenia. Pierwsza z nich to kontrola realizowana w warunkach drogowych, druga natomiast to czynności prowadzone w siedzibie przewoźnika. Rozróżnienie to wynika choćby z treści art. 70 ust. 1 oraz ust. 1a u.t.d. Tym samym jeśli w trakcie prowadzonych czynności w siedzibie firmy transportowej kontrolowany odmówi złożenia wyjaśnień - także takich, które dotyczą wskazania zarządzającego transportem, to organ będzie mógł zastosować sankcję administracyjną w wysokości 5 000 zł. Jednak w sytuacji zaistniałej na gruncie niniejszej sprawy, kiedy to żądanie wskazania osoby zarządzającej transportem skierowane zostało do strony już po zakończeniu kontroli, organ nie może wywodzić obowiązku jego wypełnienia z przepisów regulujących działalność kontrolną. Nie mają one zastosowania po doręczeniu podmiotowi administrowanemu protokołu kontroli. Ta właśnie czynności kończy postępowanie kontrolne. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje stanowisko, zajęte w treści zaskarżonej decyzji, i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Na wstępie należy wyjaśnić, że mocą art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.), dalej: p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie ma obowiązku, badania tych zarzutów i wniosków, które nie mają znaczenia dla oceny legalności zaskarżonego aktu (tak: NSA w wyroku z 11 października 2005 r., sygn. akt FSK 2326/04, przytoczonym w wyroku WSA w Krakowie z 8 czerwca 2021 r., sygn. akt III SA/Kr 1262/20). Orzekanie – na podstawie art. 135 p.p.s.a. – następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Z istoty bowiem kontroli wynika, że zasadność zaskarżonego rozstrzygnięcia podlega ocenie przy uwzględnieniu stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie jego podejmowania. Niezwiązanie zarzutami i wnioskami skargi oznacza, że sąd administracyjny bada w pełnym zakresie zgodność z prawem zaskarżonego aktu, czynności, czy bezczynności organu administracji publicznej. Z kolei z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku gdy Sąd stwierdzi, bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas – w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub części, albo stwierdza ich nieważność bądź też stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa. Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a., sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi – przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu – zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a.. Przytoczona regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powołane regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa administracyjnego i toczącego się przed nim postępowania, którą jest sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. W ramach tej kontroli sąd administracyjny nie bada celowości, czy też słuszności zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem władny oceniać takich okoliczności jak pokrzywdzenie strony decyzją wówczas, gdy wiąże się ona z negatywnymi skutkami dla niej, bowiem związany jest normą prawną odzwierciedlającą wolę ustawodawcy, wyrażoną w treści odpowiedniego przepisu prawa. Prawo do rzetelnej i sprawiedliwej procedury, ze względu na jego istotne znaczenie w procesie urzeczywistniania praw i wolności obywatelskich, mieści się w treści zasady państwa prawnego (art. 7 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej). Obowiązkiem organów orzekających jest zatem kierowanie się w toku postępowania administracyjnego zasadami wynikającymi z przepisów prawa proceduralnego. Dokonana przez Sąd kontrola legalności zaskarżonego rozstrzygnięcia wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podziela stanowisko organów, wyrażone w wydanych rozstrzygnięciach ocenę i argumentację. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń. W ocenie Sądu zebrany materiał jak i uzasadnienie objętej skargą decyzji dowodzi, że organom nie można zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych, wywiedzionych na poparcie skargi. Zarówno decyzja drugoinstancyjna jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane na podstawie wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym, i także wyczerpującym, materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącej nie zastały w żaden sposób sprecyzowane przez wskazanie dowodów, które w jego ocenie należałoby dodatkowo przeprowadzić, toteż brak jest możliwości szczegółowego odniesienia się do wywiedzionego w tym zakresie zarzutu, tym bardziej, że materiał dowodowy, w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, w tym tych mających znaczenie z punktu widzenia stosowania przywołanych przez organy obu instancji podstaw prawnych. W kontrolowanej sprawie właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić skarżąca. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu spółki, odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podnoszonych przez nią w odwołaniu, (które stanowiły de facto polemikę z ustaleniami organu pierwszej instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy wielokrotnie powyżej przywoływanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przepisy prawa wspólnotowego oraz akty wykonawcze Podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do ust. 7 pkt 1 tej regulacji wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Sąd podzielił stanowisko organów, iż strona w toku prowadzonego postępowania na żądanie organu kontroli, nie wskazała zarządzającego transportem, któremu powierzyła odpowiedzialność za pojazd o nr rej. [...] w dniu 29 maja 2024 r. W związku z czym kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 1.13 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Sąd nie podziela w szczególności zarzutów skarżącej odnoszących się de facto do rzekomych błędów w ustaleniach faktycznych. Dokonywanie tego rodzaju ustaleń pozostaje poza kontrolą sądu administracyjnego, o ile mieści się w granicach zakreślonych przepisem art. 80 k.p.a., a w toku postępowania zebrano wyczerpujący materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.). Zdaniem Sądu, w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiły naruszenia tych przepisów. Nie został również naruszony art. 78 k.p.a., gdyż skarżąca nie składała wniosków dowodowych mających na celu ustalenie okoliczności mających znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. W ocenie Sądu, sprawa została wyjaśniona w sposób wszechstronny. Organy orzekające w sprawie uczyniły zadość obowiązkom wynikającym z art. 7 oraz art. 77 § 1 k.p.a. Należy również podkreślić, że nie jest rolą organu poszukiwanie dowodów niejako za stronę postępowania administracyjnego. Sąd podzielił stanowisko organów, że skoro strona postępowania przedstawia odmienne twierdzenia oraz wnioski, winna przedłożyć na ich poparcie organowi stosowny dowód. Sąd uznał, iż organ nie naruszył art. 107 § 3 kpa. Ponieważ zaskarżona decyzja [...] zawierała wszystkie wymagane elementy, uzasadnienie faktyczne było kompletne, uwzględniało wskazanie faktów uznanych za udowodnione, dowody, na których oparł się organ oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne decyzji również zawierało wszystkie wymagane elementy. Konkludując, wydane rozstrzygnięcia zostały oparte na prawidłowo zebranym materiale dowodowym. Nie ma żadnych podstaw do uznania za słuszny zarzutu naruszenia przez organ zasad postępowania. Skarga nie precyzuje dokładnie, na czym miałoby polegać naruszenie zasady praworządności (art. 7 k.p.a.). Należy podkreślić, że ścisłe stosowanie przepisów prawa – materialnego i procesowego – nigdy nie powoduje naruszenia tych zasad. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego może być jedynie działanie organu w granicach prawa. Ocena dowodów jest zaś przez prawodawcę pozostawiona organom administracji publicznej (art. 80 k.p.a.). Jedynie formalna prawidłowość samego postępowania dowodowego, a także prawidłowość wnioskowania, może być przedmiotem rozpoznania w sprawie sądowoadministracyjnej. Nie ma zatem podstaw, aby zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu dowodowym zostały uznane za zasadne. Pomimo obszerności skargi wątek ten został w niej powtórzony wielokrotnie, w różnych konfiguracjach, jednak za każdym razem jest to w istocie ten sam argument, którego Sąd nie podziela. Zdaniem Sądu stan faktyczny sprawy ustalono i oceniono prawidłowo, a wykładnia i zastosowanie przepisów prawa materialnego nie nasuwa zastrzeżeń. W ocenie Sądu zebrany materiał jak i uzasadnienie objętej skargą decyzji dowodzi, że organom nie można zarzucić naruszenia przepisów proceduralnych czy materialnych, w tym tych wywiedzionych w niej na jej poparcie. Zarówno decyzja drugoinstancyjna jak i poprzedzająca ją decyzja pierwszoinstancyjna zostały wydane na podstawie wyczerpująco ustalonego stanu faktycznego, który znajduje pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym, i także wyczerpującym, materiale dowodowym. Przeciwstawne temu wnioskowi twierdzenia skarżącej nie zastały w żaden sposób sprecyzowane przez wskazanie dowodów, które w jego ocenie należałoby dodatkowo przeprowadzić, toteż brak jest możliwości szczegółowego odniesienia się do wywiedzionego w tym zakresie zarzutu, tym bardziej, że materiał dowodowy, w ocenie Sądu był wystarczający do rozstrzygnięcia sprawy i umożliwił prawidłowe ustalenie okoliczności faktycznych, w tym tych mających znaczenie z punktu widzenia stosowania przywołanych przez organy obu instancji podstaw prawnych. W kontrolowanej sprawie właściwie oceniono cały materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej. Podkreślić przy tym należy, że zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez niego materiałów dowodowych mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jak zdaje się to wywodzić skarżący. Wyrazem należytej oceny dowodowej jest natomiast uzasadnienie zaskarżonej decyzji, w pełni oddające rzeczywisty stan rzeczy i zawierające przekonywującą argumentację, w której organ prawidłowo umotywował wydane rozstrzygnięcie, przedstawił stan faktyczny i prawny sprawy oraz wyjaśnił na podstawie jakich dowodów zdecydował o nałożeniu na skarżącą kary pieniężnej. Wbrew twierdzeniu spółki, odniósł się również wyczerpująco do zarzutów podnoszonych przez nią w odwołaniu, (które stanowiły de facto polemikę z ustaleniami organu pierwszej instancji), szczegółowo i logicznie uzasadniając tok rozumowania, który doprowadził do wyżej opisanych wniosków. Skarga zaś, poza ponownie zaprezentowaną w niej polemiką z ustaleniami dokonanymi przez organy administracji publicznej, nie zawiera żadnych przekonywujących argumentów, uzasadniających zaprezentowane w niej stanowisko. Należy przy tym podkreślić, że ani niezgodny z oczekiwaniami strony skarżącej wynik przeprowadzonego postępowania administracyjnego, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji (co więcej nie poparte żadnymi logicznymi argumentami lub dowodami), nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie, z punktu widzenia kryterium legalności, jest zaskarżona – przytoczona na wstępie – decyzja GITD z 12 listopada 2024 r., którą organ ten utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 sierpnia 2024 r., nakładającą na skarżącą łączną karę pieniężną w kwocie 7.000,00 zł. Materialnoprawną podstawę dla wydania przedmiotowych decyzji stanowiły przepisy wielokrotnie powyżej przywoływanej ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym, oraz akty wykonawcze do tych ustaw, a przytoczone na wstępie. Zgodnie z art. 92a ust. 1 utd podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie zaś do ust. 7 pkt 1 tej regulacji wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokość kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku I do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403, popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa lp. 1-9 załącznika nr 3 do ustawy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy uznać ustalony przez organy stan faktyczny sprawy za prawidłowy w świetle zebranych w trakcie przeprowadzonego postępowania dowodów. Podkreślenia wymaga, że naruszenia, o których mowa w lp. 9.2 załącznika nr 3 do utd, tj. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem posiadającym usterkę lub usterki układu hamulcowego, połączeń układu kierowniczego, kół, opon, zawieszenia, podwozia lub innego wyposażenia zakwalifikowane jako niebezpieczne, stwierdzono podczas kontroli drogowej 29 maja 2024 r., a utrwalonej w protokole. W toku kontroli ww. pojazdu stwierdzono usterki zagrażające bezpieczeństwu. Stwierdzone nieprawidłowości polegały na ujawnieniu niesprawności świateł stop. Zdaniem Sądu rację mają orzekające w sprawie organy umocowane do prowadzenia kontroli drogowej i wyspecjalizowane do tego rodzaju kontroli przedsiębiorców, że analiza zebranego materiału dowodowego wykazała, iż stan techniczny kontrolowanego pojazdu nie mieścił się w granicach obowiązujących norm, a stwierdzone usterki stanowiły zagrożenie bezpieczeństwa ruchu drogowego, które możliwe były do stwierdzenia przez kontrolującego bez konieczności przeprowadzania badań w stacji diagnostycznej. Do oceny uszkodzeń nie potrzeba było wiedzy specjalistycznej. Potwierdza powyższe przede wszystkim protokół z kontroli zawierający oględziny pojazdu utrwalone tak w formie pisemnej. W przedmiotowej sprawie stan faktyczny został wyjaśniony w stopniu wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy. Dokładny przebieg kontroli został opisany w protokole, który został podpisany również przez kierowcę kierującego tym pojazdem, czym potwierdził on prawidłowość jego sporządzenia. Kierowca nie wniósł też do protokołu żadnych zastrzeżeń, a zatem w pełni godził się z jego treścią. Protokół kontroli w rozumieniu art. 76 § 1 k.p.a. jest dokumentem urzędowym. Dokument ten sporzą-dzony w przepisanej formie przez powołane do tego organy państwowe w zakresie ich działania stanowi dowód tego co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Znajdujący się w aktach sprawy protokół kontroli korzysta z wiarygodności zawartych w nim ustaleń z tego jeszcze względu, że sporządzony jest z udziałem przedstawiciela podmiotu kontrolowanego, który ma prawo wnieść do niego zastrzeżenia. W ocenie Sądu, dokonując analizy przytoczonych przepisów, zgromadzonego materiału dowodowego i argumentacji zaprezentowanej w ocenianych rozstrzygnięciach, zgodzić należy się z organem o zaktualizowaniu się przesłanek pozwalających na przypisanie stronie skarżącej naruszenia opisanego w lp. 9.2 załącznika nr 3 do ustawy. Sąd podzielił także stanowisko organów co do naruszenie lp. 1.13 załącznika nr 3 do utd, ponieważ strona nie wskazała organowi I instancji, który z jej pracowników tj.: Z. B. czy M. L. był odpowiedzialny za pojazd [...] w dniu kontroli. W związku z powyższym, skoro strona nie wskazała zarządzającego transportem, któremu powierzyła odpowiedzialność za pojazd o nr rej. [...] w dniu 29 maja 2024 r., zdaniem Sądu kara pieniężna w wysokości 5.000,00 zł (słownie: pięć tysięcy złotych) z tytułu w/w naruszenia sankcjonowanego przez Ip. 1.13 załącznika nr 3 do utd została nałożona na stronę zasadnie. Zdaniem Sądu podniesione w skardze zarzuty okazały się niezasadne, gdyż postępowanie przed organami zostało przeprowadzone w sposób wyczerpujący i należyty, zaś zgromadzony w sprawie materiał oceniono właściwie. Zostały także prawidłowo zinterpretowane, mające zastosowanie w sprawie, przepisy. Sąd nie dopatrzył się też innych naruszeń przepisów prawa materialnego, czy procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonych decyzji. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji. ----------------------- n ,