III SA/Gl 1082/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury po rozpoznaniu w dniu 27 marca 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Sp. z o.o. z K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 27 lipca 2015 r., sygn. akt III SA/Gl 1082/15 postanawia: odrzucić wniosek. Wyrokiem z dnia 27 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach sprawy oddalił skargę A Sp. z o.o. z K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 27 sierpnia 2015 r. bowiem żadna ze stron nie wniosła skargi kasacyjnej od tegoż orzeczenia. W dniu 17 marca 2017 r. do tut. Sądu wpłynął wniosek skarżącej o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku oraz wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku i doręczenie wyroku wraz z uzasadnieniem. Uzasadniając wniosek skarżąca Spółka wskazała, że w dniu 6 marca 2017 r. pełnomocnik poinformował ją o wyroku, który zapadł 27 lipca 2015 r. Jednocześnie podkreśliła, że pełnomocnik ten twierdzi, że nie otrzymał zawiadomienia o terminie rozprawy, a zatem musiały zajść błędy w zakresie doręczenia mu zawiadomienia o terminie rozprawy. Tym samym Spółka dowiedziała się o wyroku dopiero 6 marca 2017 r. co uzasadnia wniosek o przywrócenie terminu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy zauważyć, że merytoryczne rozpoznanie – w świetle przesłanki z art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej "p.p.s.a.") braku winy w uchybieniu terminu – wniosku o przywrócenie terminu do dokonania uchybionej czynności procesowej, musi być poprzedzone zbadaniem dopuszczalności tego wniosku. Powinien on bowiem spełniać określone wymogi formalne, w przeciwnym razie – stosownie do art. 88 p.p.s.a. – podlegać będzie odrzuceniu. Wymogi warunkujące dopuszczalność wniosku o przywrócenie terminu ujęto w art. 86 i art. 87 p.p.s.a. Zgodnie z przepisem art. 86 § 1 p.p.s.a., przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej może nastąpić w sytuacji, gdy strona nie dokonała tej czynności w terminie bez swojej winy. Stosownie zaś do postanowień art. 87 p.p.s.a. przywrócenie terminu uwarunkowane jest: złożeniem pisma z wnioskiem o przywrócenie terminu w sądzie, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1), przy czym wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (§ 3); uprawdopodobnieniem przez stronę braku winy w uchybieniu terminowi (§ 2); dokonaniem przez stronę wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu czynności, której strona nie dokonała w terminie (§ 4). Zarazem jednak – w myśl art. 87 § 5 p.p.s.a. – po upływie roku od uchybionego terminu, jego przywrócenie jest dopuszczalne tylko w przypadkach wyjątkowych. W ten sposób ustawodawca ochrania utrwalony na skutek upływu czasu stan powstały w wyniku uchybienia terminu do podjęcia czynności procesowej, zastrzegając, że powrót do sytuacji sprzed upływu tego czasu jest możliwy tylko w wypadku wyjątkowym. Jednocześnie ustawodawca nie określa ani nie egzemplifikuje pojęcia "przypadek wyjątkowy". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że przez wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. należy rozumieć nadzwyczajne okoliczności, które uniemożliwiały złożenie wniosku o przywrócenie terminu w normalnym terminie (postanowienie NSA z dnia 24 czerwca 2014 r., sygn. akt II OZ 624/14, Lex nr 1485625). Jako przykład wyjątkowego wypadku wskazuje się m.in. na działanie siły wyższej np. długotrwałej poważnej klęski żywiołowej (postanowienie NSA z dnia 7 października 2014 r., sygn. akt I FZ 345/14, Lex nr 1528768). W niniejszej sprawie Sąd nie dopatrzył się żadnych wyjątkowych okoliczności, które mogłyby usprawiedliwiać przywrócenie terminu po upływie roku od jego uchybienia. Za przyjęciem, że w sprawie doszło do zaistnienia wyjątkowego przypadku nie może bowiem przemawiać wskazywana przez stronę skarżącą okoliczność nieotrzymania przez pełnomocnika skarżącej zawiadomienia o terminie rozprawy. Jak wynika bowiem z akt sprawy przesyłka zawierająca zawiadomienie o terminie rozprawy została wysłana na adres pełnomocnika skarżącej Spółki adwokata P. B. w dniu 26 czerwca 2015 r. W związku z tym, że ww. przesyłka nie mogła zostać doręczona w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a. została pozostawiona na okres siedmiu dni w urzędzie pocztowym, o czym umieszczono zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej adresata w dniu 1 lipca 2015 r. W dniu 9 lipca 2015 r. powtórnie zawiadomiono pełnomocnika skarżącej o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej. Pełnomocnik skarżącej nie odebrał przesyłki we wskazanym terminie, a niedoręczona przesyłka został zawrócona do Sądu. W świetle art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie nastąpiło natomiast w dniu 15 lipca 2015 r. Należy podkreślić bowiem, że na podstawie art. 73 § 1 p.p.s.a. w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72, pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o tym adresata. Zawiadomienie to, w myśl art. 73 § 2 p.p.s.a., wraz z informacją o możliwości odbioru pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. Przepis art. 73 § 3 p.p.s.a. określa obowiązek dokonania powtórnego awizowania, natomiast art. 73 § 4 p.p.s.a. precyzuje moment, w którym uznaje się takie awizowane podwójnie pismo za doręczone. Z powyższej regulacji wynika wyraźnie, że dla stwierdzenia skutku doręczenia konieczne jest, po pierwsze, złożenie pisma na okres czternastu dni np. w placówce pocztowej, a po drugie, zawiadomienie o tym adresata. Obie te przesłanki zostały w niniejszej sprawie spełnione, a to oznacza, że pełnomocnik skarżącej Spółki został prawidłowo powiadomiony o terminie rozprawy. W konsekwencji należało uznać, że w niniejszej sprawie nie zaistniał wyjątkowy przypadek, o którym mowa w art. 87 § 5 p.p.s.a. Wyrokiem z dnia 27 lipca 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach oddalił skargę skarżącej Spółki, a zatem od tej daty należy liczyć siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, który upłynął w dniu 3 sierpnia 2015 r. Natomiast pismo zawierające wniosek o sporządzenie uzasadnienia ww. wyroku wpłynęło do Sądu w dniu 13 marca 2017 r., tj. ponad rok po upływie terminu do jego wniesienia. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 88 w związku z art. 87 § 5 p.p.s.a., Sąd odrzucił wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku.