III SA/Gl 1083/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 11 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o przyznanie skarżącej prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: odmówić przyznania prawa pomocy. W skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z [...] r. nr [...] strona złożyła na urzędowym formularzu PPF wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. W uzasadnieniu wniosku strona oświadczyła, że utrzymuje się z emerytury w wysokości [...] zł miesięcznie. Wnioskodawca cierpi na liczne schorzenia, a koszty leczenia wynoszą około 800 zł miesięcznie. Koszty mieszkania zamykają się w kwocie 600 zł. W tym stanie rzeczy, wnioskodawca nie jest w stanie uiścić kosztów sadowych. Z oświadczenia wnioskodawcy wynika, że prowadzi on samodzielnie gospodarstwo domowe. Nie ma żadnego majątku, żadnych ruchomości, nieruchomości, oszczędności, papierów wartościowych, ani przedmiotów o wartości przekraczającej kwotę 3.000 Euro. W rubryce nr 10 druku urzędowego formularza PPF ("dochody") skarżący oświadczył, że ta rubryka go nie dotyczy. Ponadto strona oświadczyła, że w jej sprawie toczą się aktualnie egzekucje komornicze. Załącznikiem do wniosku była opinia lekarska wskazująca na ogólny stan zdrowia strony skarżącej. W tym stanie rzeczy, referendarz sądowy pismem z dnia 25 września 2014 r. wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia i uprawdopodobnienia danych zawartych we wniosku o przyznanie prawa pomocy poprzez nadesłanie szeregu dokumentów, mających zobrazować jej rzeczywisty i aktualny stan majątkowy. Strona została również zobowiązana do wykazania tego, czy rzeczywiście pozostaje w jednoosobowym gospodarstwie domowym. Wezwanie to miało generalnie na celu uzupełnienie, jak również udokumentowanie danych zawartych we wniosku o prawo pomocy. W odpowiedzi na to wezwanie, wnioskodawca nadesłał wraz z pismem przewodnim z dnia [...] r. następujące dokumenty: zeznanie podatkowe PIT – 36 za 2013 r.; decyzję ZUS Oddział w S. z dnia [...]r. (o waloryzacji emerytury), wskazującą na wysokość zajęcia egzekucyjnego; odcinek potwierdzający wypłatę świadczenia emerytalnego wnioskodawcy netto; aneks do umowy najmu lokalu mieszkalnego oraz faktury obrazujące uiszczanie czynszu najmu lokalu i opłatę za energię elektryczną. Wobec powyższego referendarz sądowy postanowieniem z 14 listopada 2014 r. odmówił przyznania prawa pomocy. Postanowienie to zostało zaskarżone sprzeciwem. W sprzeciwie skarżący zarzucił zaskarżonemu postanowieniu sprzeczność z materiałem dowodowym. Podniósł też, że w jego ocenie do przyznania prawa pomocy wystarczy uprawdopodobnienie, nie wykazanie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy wyjaśnić, iż zgodnie z art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a." – w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie takie przysługuje zażalenie. Zatem kwestia przyznania prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych podlega rozpoznaniu przez Sąd. Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. – stronie na jej wniosek może być przyznane prawo pomocy. Z kolei zgodnie z art. 245 § 1 P.p.s.a., prawo pomocy może zostać udzielone w zakresie częściowym lub całkowitym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 2 P.p.s.a.). Z kolei prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub części (...) lub obejmuje tylko ustanowienie fachowego pełnomocnika w osobie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (art. 245 § 3 P.p.s.a.). Na wstępie należy zaznaczyć, że skarżący składając wniosek o prawo pomocy, zażądał przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym, tj. w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Mając to na uwadze, odnosząc się do wniosku A. N., należy przywołać zasadę wyrażoną w art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a., zgodnie z którą, przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy w zakresie częściowym (czyli na zasadzie art. 245 § 3 P.p.s.a., mogącym obejmować zwolnienie od kosztów sądowych, na które składają się opłaty i wydatki albo ustanowienie profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego lub adwokata) następuje wtedy, gdy wykaże ona, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. O ewentualnym przyznaniu prawa pomocy przesądza zatem przesłanka zobiektywizowana, o czym świadczy słowo "wykazanie", które nakłada na stronę nie tylko powinność uprawdopodobnienia ale więcej, formułuje obowiązek wskazania przez nią obiektywnie zaistniałych przesłanek stanu rzeczywistego (por. P. Dobosz, Procedury administracyjne, model sądownictwa administracyjnego a "prawo pomocy" [w:] praca zbiorowa pod red. J. Stelmasiaka, J. Niczyporuka, S. Fundowicza, Polski model sądownictwa administracyjnego, Oficyna Wydawnicza VERBA s. c., Lublin 2003, s. 120). Oznacza to, że inicjatywa dowodowa w stosunku do okoliczności, z których strona wnioskująca zamierza wywieść skutki prawne leży po stronie wnioskodawcy, a nie rozpoznającego wniosek. Nie budzi zatem wątpliwości, że rozstrzygnięcie wniosku zależy od tego, co zostanie udowodnione przez stronę (por.: J. P. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Wyd. Prawnicze LexisNexis, Warszawa 2004, s. 319). Przyznanie prawa pomocy jest możliwe tylko i wyłącznie w sytuacji wyczerpującego przedstawienia informacji dotyczącej sytuacji materialnej strony, zawierającej przede wszystkim dokładne dane dotyczące wysokości otrzymywanych dochodów i to niezależnie od ich źródła, które w zestawieniu z ponoszonymi wydatkami na konieczne utrzymanie umożliwiają dokonanie oceny, czy stać ją na poniesienie kosztów postępowania bez uszczerbku dla utrzymania siebie i rodziny. Obowiązkiem strony jest wykazanie zasadności złożonego wniosku w świetle ustawowych przesłanek przyznania prawa pomocy. Brak jest prawnych podstaw do prowadzenia z urzędu postępowania w sprawie sytuacji majątkowej wnioskodawcy, jeżeli on sam nie wykaże istnienia przesłanek uzasadniających uwzględnienie żądania prawa pomocy. Sąd nie jest wobec tego zobowiązany do prowadzenia jakichkolwiek dochodzeń w sytuacji, gdy przedstawione przez stronę dane uniemożliwiają pełną ocenę jej stanu majątkowego, albo gdy nie są one do końca jasne. Odnosząc powyższe uregulowania do przedmiotowej sprawy, należy stwierdzić, że strona skarżąca nie udowodniła w sposób dostateczny, aby znajdowała się w sytuacji uzasadniającej przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Wbrew temu, co podniósł skarżący w treści sprzeciwu prawo pomocy może być przyznane jedynie w razie pełnego wykazania swojej sytuacji majątkowej. Zatem Sąd lub wcześniej referendarz sądowy nie może przyjmować w tym zakresie domniemań czy uprawdopodobnień. Wnioskodawca w ogóle nie ustosunkował się do wezwania referendarza sądowego w zakresie przedłożenia wyciągów i wykazów z posiadanych przez niego rachunków bankowych. Brak wśród nadesłanych przez niego dokumentów wyciągów bankowych, a strona nie odniosła się tej kwestii nawet pisemnie – brak bowiem nawet stosownego oświadczenia w tym przedmiocie. Okoliczność powyższa wyklucza jakąkolwiek ocenę stanu majątkowego skarżącego, gdyż Sąd nie ma żadnej wiedzy, na temat tego, jakimi środkami pieniężnymi skarżący dysponuje. Skarżący wykazał, że otrzymuje dochód w postaci emerytury, ale nie oznacza to, że jest to jego jedyny dochód, zwłaszcza, że – jak przyznał w sprzeciwie – wciąż prowadzi on działalność gospodarczą i zatrudnia pracowników. Jest wysoce nieprawdopodobne, aby, będąc aktywnym przedsiębiorcą, nie miał on żadnego rachunku bankowego. Niewyjaśniona pozostaje także sprawa samodzielnego prowadzenia przez skarżącego gospodarstwa domowego w sytuacji odbioru w sprawie korespondencji przez M. W. określoną w sprzeciwie jako pracownik firmy skarżącego. Skarżący jednak w żaden sposób nie wykazał sprzeczności między tym oświadczeniem a treścią zwrotnych potwierdzeń odbioru znajdujących się w aktach sprawy. Reasumując, strona skarżąca, wbrew wyraźnemu wezwaniu, nie wykazała w sposób dostateczny swojego aktualnego stanu majątkowego, jak również nie wykazała w sposób nie budzący wątpliwości, że rzeczywiście prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Brak jest więc możliwości dokonania rzetelnej i wyczerpującej analizy całokształtu sytuacji majątkowej skarżącego w aspekcie wspólnego gospodarstwa domowego. Uchylenie się strony od obowiązków nałożonych w toku postępowania o przyznanie prawa pomocy, czy też nierzetelne ich wykonanie, jest przeszkodą wykluczającą uprawdopodobnienie wskazanych we wniosku okoliczności, a w konsekwencji wyłącza możliwość przyznania jej prawa pomocy w żądanym zakresie (por.: postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego; z dnia 5 września 2005 r., sygn. akt II FZ 414/05 oraz z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 575/05). Mając powyższe na uwadze, Sąd postanowił jak w sentencji, działając na podstawie art. 260 P.p.s.a. w związku z art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.