III SA/Gl 1085/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Agata Ćwik – Bury po rozpoznaniu w dniu 4 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii zażalenia na postanowienie tutejszego Sądu z dnia [...] r., utrzymującego w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia [...] r. postanawia: odrzucić zażalenie. Postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. tutejszy Sąd utrzymał w mocy postanowienie referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2017 r. Postanowienie to zostało doręczone pełnomocnikowi procesowemu skarżącej w dniu 8 sierpnia 2017 r. (co wynika, ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki, zawierającej to postanowienie, znajdującej się w aktach sądowych sprawy). Pełnomocnik spółki wniósł od tego postanowienia zażalenie (pismo z dnia 16 sierpnia 2017 r.)., skierowane do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity w Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zmianami) – zwanej dalej w skrócie "P.p.s.a.", od zarządzeń i postanowień referendarza sądowego, strona albo jej pełnomocnik procesowy mogą wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia lub postanowienia. Z kolei, stosownie, do art. 260 § 1 P.p.s.a., sąd rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia lub utrzymuje w mocy. Jednocześnie art. 260 § 2 zd. 2 P.p.s.a. stanowi, że sąd rozpoznając sprzeciw orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. W myśl art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie oraz na postanowienia wymienione w katalogu zamieszczonym w tym przepisie, zawierającym 12 pozycji. Z regulacji powyższej wynika, że jeżeli sąd rozpoznaje sprzeciw od postanowienia referendarza wydanego w sprawie wpadkowej, zainicjowanej złożeniem wniosku o przyznanie prawa pomocy, to sąd ten orzeka, jako sąd drugiej instancji. Taka sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Od postanowienia referendarza sądowego z dnia 13 czerwca 2017 r. wniesiony został sprzeciw. Sąd rozpoznając sprzeciw, postanowieniem z dnia 24 lipca 2017 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie referendarza sądowego. Sąd rozpoznawał sprzeciw, orzekając, jako sąd drugiej instancji i stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Od tego postanowienia nie przysługuje zażalenie do sądu wyższej instancji. Ustawa nie przewiduje bowiem zażalenia na takie postanowienie, a ponadto, postanowienie wydane w następstwie rozpoznania sprzeciwu od postanowienia referendarza sądowego nie jest zamieszczone w katalogu znajdującym się w art 194 § 1 P.p.s.a. Jednocześnie, zgodnie z art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a., wojewódzki sąd administracyjny odrzuci na posiedzeniu niejawnym zażalenie, wniesione po upływie terminu, lub z innych przyczyn niedopuszczalne, jak również zażalenie, którego braków strona nie uzupełniła w wyznaczonym terminie. Mając powyższe na uwadze, Sąd odrzucił zażalenie, jako niedopuszczalne, działając na podstawie art. 197 § 2 w zw. z art. 178 P.p.s.a.