III SA/Gl 1090/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Herman, Protokolant st. sekr. sąd. Marta Mielczarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. przy udziale - sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem z dnia [...] r. o nr [...] Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. stwierdził niedopuszczalność zażalenia wniesionego przez S. W. , na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. nr [...] z dnia [...]r. o wznowieniu postępowania administracyjnego. W podstawie prawnej powołano art. 134 w związku z art. 144 Ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. 2013r., poz. 267; dalej Kpa), art. 10 ust. 1 i 2 Ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.). Uzasadniając takie rozstrzygnięcie organ stwierdził, iż weryfikacja i analiza akt sprawy [...] wykazuje, że Wnioskodawca ubiegając się o płatności do gruntów rolnych na rok 2012 złożył w dniu 22 marca 2012r. (data stempla pocztowego) Wniosek o przyznanie płatności na rok 2012, w którym zadeklarował do płatności cztery działki rolne oznaczone symbolem A/A1, B, C, D zlokalizowane w obrębie działek ewidencyjnych: nr [...] (woj. [...], powiat: radomszczański, gmina: [...], obręb: [...]) oraz działek nr [...] (woj. [...], powiat: radomszczański, gmina: [...], obręb: [...]). W ramach tego wniosku do Jednolitej Płatności Obszarowej (JPO) zgłoszona została powierzchnia 18,70 ha użytków rolnych, do Uzupełniającej Płatności Podstawowej - powierzchnia 1,93 ha. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. zakończył postępowanie w sprawie wszczętej tym wnioskiem wydając w dniu 27 listopada 2012 r. decyzję nr [...] w sprawie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, uwzględniając w całości żądania Strony zgłoszone we Wniosku z dnia [...]r. Jednakże w dniu [...]r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w C. postanowieniem Nr [...] wznowił z urzędu postępo-wanie w sprawie przyznania powyższej płatności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 Kpa, wskazując, że po analizie powierzchni kwalifikowanej do jednolitej płatności obszarowej stwierdzono dla działki rolnej D (położonej na działce ewidencyjnej nr [...]) oraz działki rolnej B i C (położonych na działce ewidencyjnej o nr [...]), do której przyznano płatność, że powierzchnia jest większa od maksymalnego kwalifikowalnego obszaru (PEG) pochodzącego z ortofotopamy z roku 2011 lub 2012, wyznaczonego dla działki/działek ewidencyjnych, na których położone były w/w działki rolne. Stan ten odzwierciedlono w decyzji Nr [...] z dnia [...] o uchyleniu decyzji dotychczasowej i o odmowie przyznania płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego. Decyzja została doręczona Stronie w dniu 25 kwietnia 2014 r. W dniu 29 kwietnia 2014r. S. W. złożył zażalenie na postanowienie z 10 kwietnia 2014 r. o wznowieniu postępowania administracyjnego zarzucając naruszenie Kodeksu postępowania administracyjnego tj. art. 145 § 1 pkt 5 albowiem nie zachodziła żadna podstawa wznowienia postępowania wskazana przez organ, szczególnie sytuacja aby wyszły na jaw, istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, a nieznane organowi, który wydał pierwotną decyzję. Wszystkie dokumenty, na które powołuje się organ istniały i były znane przy wydawaniu pierwotnej decyzji. Strona podniosła także, że wznowienie postępowania było niedopuszczalne i zarzuciła naruszenie: ustawy z dnia 26 stycznia 2007 r. o płatnościach w ramach systemów wsparcia bezpośredniego (Dz.U. z 2012r., poz. 1164), rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2010 r. w sprawie minimalnych norm (Dz. U. Nr 39, poz. 211, ze zm.), rozporządzenia Rady(WE) Nr 73/2009 z dnia 19 stycznia 2009 r. ustanawiającego wspólne zasady dla systemów wsparcia bezpośredniego dla rolników w ramach wspólnej polityki rolnej i ustanawiającego określone systemy wsparcia dla rolników, zamieniającego rozporządzenia (WE) nr 1290/2005, (WE) nr 247/2006, (WE) nr 378/2007 oraz uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1782/2003 (Dz. Urz. WE L 30 z 31.01.2009 r. str. 16), rozporządzenia (UE) nr 1310/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 17 grudnia 2013r. ustanawiającego niektóre przepisy przejściowe w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich przez Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 1305/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie środków i ich rozdziału w odniesieniu do roku 2014, a także i zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 73/2009 oraz rozporządzenia (UE) nr 1307/2013, (UE) nr 1306/2013 i (UE) nr 1308/2013 Parlamentu Europejskiego i Rady w zakresie ich stosowania w roku 2014 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013r., str. 865). Rozpoznając sprawę w trybie zażaleniowym organ II instancji nie znalazł podstaw do uwzględnienia zarzutów strony stwierdzając niedopuszczalność zażalenia. Opierając się na art. 141 § 1 Kpa, który stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi – organ stwierdził, że zażalenie może być wnoszone tylko na postanowienia wyliczone w Kodeksie Postępowania administracyjnego, a ustawa ta nie przewiduje środka zaskarżenia dla postanowienia o wznowieniu postępowania. Podkreślił, że wniesienie zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania nie jest dopuszczalne (teza pierwsza wyroku NSA OZw Poznaniu z 20 sierpnia 1998 r., I SA/Po 1847/97 - LexPolonica ; teza pierwsza wyroku NSA z 16 lipca 1997 r., III SA 240/96 - LexPolonica). Dalej zauważył, że postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji (art. 142 Kpa), a zatem prawidłowość postanowienia o wznowieniu postępowania może być kwestionowana przez stronę dopiero wraz z odwołaniem od decyzji (teza pierwsza wyroku NSA OZ we Wrocławiu z 17 listopada 1997 r., I SA/Wr 224/96 - LexPolonica). Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach żądając jego uchylenia w całości i podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonego postanowienia wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom orzekającym w przedmiotowej sprawie skutecznie zarzucić, iż przy rozpatrywaniu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa. Na wstępie należy podkreślić, iż przedmiotem zawisłego sporu i wydanego w jego ramach rozstrzygnięcia była kwestia dopuszczalności wniesienia zażalenia na postanowienie o wznowieniu postępowania administracyjnego. Przede wszystkim należy zauważyć, że przepisy rozdziału 11 Kpa zawierają konkretną regulację dotyczącą dopuszczalności zażalenia, stanowiąc w art. 141 _@POCZ@__@KON@_§ 1, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy stronie zażalenie, gdy kodeks tak stanowi. Natomiast Kodeks postępowania administracyjnego w rozdziale 12 reguluje problematykę wznawiania postępowania. Norma z a_@KON@_rt. 149 _@POCZ@__@KON@_§ 1 ustanawia regułę, że wznowienie postępowania następuje w drodze postanowienia, które_@POCZ@__@KON@_ stanowi podstawę do przeprowadzenia przez właściwy organ postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (§ 2). Zaś w _@POCZ@__@KON@_§ 3 tego przepisu ustawodawca zawarł regulację, zgodnie z którą odmowa wznowienia postępowania następuje w drodze postanowienia, na które z mocy § 4 służy zażalenie. Poza tym zgodnie z art. 142 Kpa postanowienie, na które nie służy zażalenie, strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. Konkludując więc powyższe należy stwierdzić, że zażalenie stanowi jeden ze środków prawnych, który umożliwia weryfikację rozstrzygnięć I instancyjnych, dlatego też przepis art. 141 § 1 Kpa jest przepisem szczególnym, ustanawiającym zamknięty katalog postanowień zaskarżalnych do organu II instancji, z daleko posuniętymi tego konsekwencjami – zamyka bowiem możliwość merytorycznego rozpatrzenia danej kwestii wpadkowej rozpatrywanej przez organ sprawy jeśli taka możliwość nie jest jednoznacznie przewidziana w ustawie. Zatem organ w pierwszej kolejności bada dopuszczalność zażalenia. W przypadku stwierdzenia braku podstaw do zaskarżenia danego postanowienia zobligowany jest na mocy art. 144 Kpa zastosować odpowiednio regulację z art. 134 Kpa, zgodnie z którą organ odwoławczy stwierdza w drodze postanowienia m.in. niedopuszczalność odwołania – czyli w niniejszej sprawie zażalenia. Postanowienie w tej sprawie jest ostateczne. Przenosząc powyższe uwarunkowania prawne na niwę rozpoznawanej sprawy należy podkreślić, że ustawodawca nie dopuścił możliwości zaskarżania postanowienia o wznowieniu postępowania administracyjnego, a zatem na postanowienie Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w C. nr [...] z dnia [...]r . nie przysługiwał żaden środek zmierzający do jego kwestionowania. Możliwość taką Strona będzie miała dopiero po wydaniu decyzji rozstrzygającej konkretną sprawę i w ewentualnym odwołaniu od tej decyzji będzie mogła podnieść zarzuty wyrażone w przedmiotowym zażaleniu. Wobec powyższego Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a skargę jako bezzasadną należało oddalić, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.