III SA/Gl 1091/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys - Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędzia WSA Barbara Orzepowska - Kyć, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 lutego 2010 r. przy udziale – sprawy ze skargi S. W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] określającą firmie: "A" S.W. w C. w podatku od towarów i usług za [...] 2004 r. wysokość zobowiązania podatkowego w kwocie [...] zł. W podstawie prawnej decyzji powołano art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.). W uzasadnieniu decyzji przedstawiono następujący stan faktyczny oraz argumentację prawną. Podkreślono, że w wyniku przeprowadzonej kontroli przeprowadzonej w zakresie podatku od towarów i usług za wskazany miesiąc 2004 r. nie stwierdzono nieprawidłowości w rozliczeniach podatkowych. Jednakże organ I instancji dokonał zmniejszenia kwoty nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z miesiąca [...] 2004r. określonej decyzją z dnia [...] r. o nr [...] r. nr [...], co skutkowało koniecznością dokonania wymiaru za [...] 2004r. Strona nie zgadzając się z podjętym rozstrzygnięciem, złożyła jedno wspólne odwołanie od dziesięciu decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C., w tym od decyzji określającej podatek od towarów i usług za przedmiotowy okres. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie przepisów prawa procesowego art.: 121, 122, 124, 125, 180 § 1, 187 § 1, 190, 192, 197 i 210 § 1 O.p. oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 19 ust. 1 ustawy podatkowej i § 48 ust. 4 pkt. 5 lit. a rozporządzenia wykonawczego. Podkreślono błędna i wybiórczą ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, niewyjaśnienie zasadności przesłanek będących podstawa decyzji poprzez brak wskazania faktów, które uznano za udowodnione i niewskazanie dowodów, którym odmówiono wiary; różnych ustaleń tego samego zdarzenia. Wskazano naruszenia prawa w działalności firmy R. M. przez udział w prowadzeniu tej działalności jego ojca, który podpisywał również faktury; brak sprawdzenia czy upoważnienie do tych czynności wynikało z umowy o pracę, czy z pełnomocnictwa i nie powiadomił prokuratury o ewentualnych nieprawidłowościach. Organ błędnie zatem stwierdził, że zdarzenia gospodarcze udokumentowane spornymi fakturami nie zaistniały między wskazanymi podmiotami. Zdaniem Strony organ kontrolny prowadził postępowanie w sposób nie budzący zaufania (art. 121 O.p.), nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego (art. 122 O.p.). Postępował w sposób opieszały, czego dowodzi wydanie decyzji po prawie 2 latach od uchylenia poprzednich decyzji przez organ odwoławczy, co stanowi rażące naruszenie art. 125 O.p. Zarzucono także brak sprawdzenia prawidłowości obrotu złomem, który nie budzi wątpliwości. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji podkreślono, że wątpliwości należy rozstrzygać na korzyść strony, czego niedopełniono. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uznał zasadności podniesionych zarzutów i zaskarżoną tu decyzją z [...] r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w całości w pełni podzielając stanowisko organu I instancji. W uzasadnieniu podkreślił, ze kwestią sporną w niniejszej sprawie jest wynosząca [...] zł różnica między kwotą nadwyżki podatku należnego nad naliczonym, podlegająca wpłacie do urzędu skarbowego, wykazana w deklaracji VAT-7 w wysokości [...] zł a obliczona przez organ I instancji w wysokości [...] zł jako skutek rozliczeń podatkowych za [...] 2004r. Zasadność skorygowania wysokości rozliczeń za [...] 2004r. wynikała z decyzji Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. o nr [...] i utrzymującej ją w mocy decyzji z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K.. Nadto podkreślono, że nie stwierdzono naruszenia reguł postępowania podatkowego i gromadzenia materiału dowodowego. Wszystkie okoliczności sporne przedmiotowej sprawy zostały wyjaśnione i udowodnione w sposób wyczerpujący, pozwalający na podjęcie obiektywnego i zgodnego z prawem rozstrzygnięcia. Działano zgodnie z zasadą pogłębiania zaufania do organów podatkowych oraz obowiązku udzielania informacji i wyjaśnień o przepisach prawa podatkowego. Podjęto wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy. Zawiadomiono stronę o terminach przeprowadzenia dowodu z przesłuchania świadków i możliwości uczestnictwa w tych czynnościach, jednakże strona nie skorzystała ze swego uprawnienia, z wyjątkiem uczestniczenia w przesłuchaniu J.I.. W skardze (łącznej od 10 decyzji) skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego strona wniosła o uchylenie decyzji oraz zwrot kosztów sądowych. Powtórzono dotychczasową argumentację zawartą w odwołaniu zarzucając naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy oraz przepisów prawa materialnego poprzez błędna wykładnię i niewłaściwe zastosowanie i zastosowanie przepisu nienormowanego w ustawie a w akcie niższego rzędu jako sprzeczne z art. 217 Konstytucji RP. W uzasadnieniu pełnomocnik polemizuje z ocenami organu podatkowego zgromadzonych dowodów negując prawidłowość wyciąganych wniosków. Podnosi również niekonstytucyjność rozporządzenia wykonawczego a także wskazuje orzecznictwo ETS w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego. Stawia także 7 pytań, na które jego zdaniem organy nie udzieliły odpowiedzi, a bez tychże wydanie prawidłowej decyzji było niemożliwe. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm. – zwany dalej ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom podatkowym skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji należy przede wszystkim w ocenie składu Sądu orzekającego w tej sprawie podkreślić, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem o sygn. akt III SA/Gl 1090/09 z dnia 12 lutego 2010r. oddalił skargę na ostateczną decyzję Dyrektora Izby Skarbowej dotyczącą rozliczenia podatkowego strony skarżącej za marzec 2004r. tym samym pozostawiając w obrocie prawnym rozstrzygnięcie w tym zakresie. Zatem skoro nadal pozostaje w mocy decyzja w przedmiocie rozliczeń za [...] 2004r. zmniejszająca kwotę nadwyżki podatku naliczonego nad należnym do przeniesienia z tego miesiąca na następny okres rozliczeniowy wywołując określone nią konsekwencje prawno – finansowe, a decyzja dot. [...] 2004r. oparta została na ustaleniach będących podstawą określenia wysokości rozliczeń podatkowych za poprzedni okres - to tym samym brak jest podstaw do uchylenia zaskarżonej w niniejszym postępowaniu decyzji. Natomiast ewentualne uchylenie decyzji w zakresie określenia wymiaru podatku od towarów i usług za [...] 2004r. będzie stanowiło podstawę do wznowienia postępowania podatkowego w przedmiocie rozliczeń za przedmiotowy miesiąc 2004r. w oparciu o art. 240 § 1 pkt 7 O.p. Natomiast na obecnym etapie postępowania Sąd nie stwierdził istnienia przesłanek wznowieniowych mogących skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji w trybie art. 145 § 1 pkt 1 lit. b ppsa. Poza tym w ocenie Sądu ustalony przez organy podatkowe stan faktyczny oraz jego analiza są prawidłowe. Natomiast zarzuty skargi dot. fikcyjności faktur wystawionych przez R. M. pozostają poza granicami niniejszej sprawy i tym samym nie podlegają rozważaniom w niniejszej sprawie. W konsekwencji więc Wojewódzki Sąd Administracyjny dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji i podanych w niej motywów stwierdził, iż ocena dowodów, jakiej dokonał w tej sprawie organ odwoławczy nie wykraczała poza ramy swobodnej oceny dowodów i jako taka korzystała z ochrony przewidzianej w art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa. Zgodnie z tym przepisem organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Oznacza to, że organ podatkowy w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też jest w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego. W uzasadnieniu decyzji odniósł się do wszystkich zgłoszonych przez stronę skarżącą twierdzeń związanych z przedmiotem niniejszej sprawy. Bezzasadny jest zarzut, że doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów proceduralnych, ponieważ organy podatkowe działały na podstawie i w granicach przepisów prawa wskazanych w decyzjach obu instancji. Uwzględniając powyższy stan faktyczny i prawny, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.