III SA/Gl 1093/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska – Kyć po rozpoznaniu w dniu 20 października 2008 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. "A" Sp. z o.o. wystąpiła ze skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku strona wskazała, że zapłata kwoty kilkudziesięciu tysięcy złotych wynikających z zaskarżonej decyzji spowodowałoby utratę płynności finansowej, co w konsekwencji mogłoby doprowadzić do zaprzestania działalności i powstania zaległości wobec kontrahentów i budżetu. Strona zaakcentowała, że przedłożyła w tym zakresie szeroką informację o swoim stanie finansowym do obu organów podatkowych. Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, iż wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), wniesienie skargi do Sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże Sąd może na wniosek strony wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części tego aktu lub czynności zwłaszcza, jeżeli zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające takie orzeczenie, to jest, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie budzi zatem wątpliwości, że w świetle tego przepisu zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracyjnego, powinno być wykonane. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania decyzji, może bowiem wystąpić tylko w sytuacjach wyjątkowych, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności procesowej. Odnosząc te rozważania do rozpoznawanej sprawy, stwierdzić należy, że taka wyjątkowa sytuacja uzasadniająca wstrzymanie wykonania decyzji nie zachodzi w rozpoznawanej sprawie. Strona skarżąca wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniła tym, iż zapłata należności wynikającej z decyzji doprowadzi do utraty płynności finansowej, zaprzestania działalności i powstania zaległości finansowych wobec budżetu i kontrahentów. Nie przedstawiła argumentacji wskazującej na zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 ustawy. Nie przedłożyła też żadnych dowodów uzasadniających wniosek. Nie przedstawiła rzetelnego uzasadnienia wniosku. Jest to konieczne z uwagi na fakt, że zaskarżona decyzja jest decyzją wykonalną, bowiem nakłada na skarżącą obowiązek określonego działania, którym jest uregulowanie zobowiązania pieniężnego, poprzez zapłatę należności podatkowych. Taki rodzaj zobowiązania ma charakter przywracany, gdyż w sytuacji, w której skarga zostanie merytorycznie rozpoznana i ewentualnie uwzględniona, stronie zapłacone kwoty zostaną zwrócone. Wykonanie decyzji nie musi, zatem stanowić skutku o charakterze nieodwracalnym, o jakim mówi art. 61 § 3 ustawy. Wyjątkowe okoliczności uzasadniające wstrzymanie wykonania decyzji nie wynikają także z poczynionej przez Sąd analizy akt sądowych i administracyjnych. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Sąd działając na podstawie cytowanego art. 61 § 3 oraz art. 61 § 5 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji Sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym, orzeczono jak w sentencji postanowienia.