III SA/Gl 1100/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Kandut po rozpoznaniu w dniu 13 lutego 2019 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2016 r. oraz za okres od września 2016 r. do stycznia 2017 r. postanawia: odrzucić skargę. 7 września 2018 r. (data stempla pocztowego) skarżąca wniosła skargę na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zabezpieczenia zobowiązania w podatku od towarów i usług za lipiec 2016 r. oraz za okres od września 2016 r. do stycznia 2017 r. Rozstrzygnięcie to – zawierające prawidłowe pouczenie o terminie i sposobie wniesienia skargi do sądu administracyjnego – doręczono na adres elektroniczny działającego pełnomocnika za pośrednictwem platformy ePUAP. Z uwagi na niepodpisanie UPD w terminie 14 dni zostało ono uznane za doręczone w dniu 2 sierpnia 2018 r. w ramach tzw. fikcji doręczenia (vide: urzędowe poświadczenie doręczenia). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm. – dalej jako "ustawa p.p.s.a.") skargę do sądu administracyjnego wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Zgodnie natomiast z art. 58 § 1 pkt 2 tej ustawy Sąd odrzuca skargę, jeżeli została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia. Odrzucenie skargi następuje postanowieniem, co może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a.). Ponieważ w rozpatrywanym przypadku zaskarżona decyzja została uznana za doręczoną 2 sierpnia 2018 r., a skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca sporządziła, a następnie nadała za pośrednictwem poczty 7 września 2018 r., to tym samym uchybiła trzydziestodniowemu terminowi przewidzianemu w art. 53 § 1 ustawy do jej wniesienia. Ten bowiem upłynął bezskutecznie 3 września 2018 r. (tj. w poniedziałek, jako że dni 1 września oraz 2 września 2018 r. były wolne od pracy). Stąd złożoną skargę - jako spóźnioną - należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 w zw. z art. 58 § 3 ustawy p.p.s.a. Wprawdzie zarządzeniem z dnia 22 października 2018 r. Sąd wezwał skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 500,00 zł, a następnie wszczął postępowanie w przedmiocie złożonego wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o zwolnienie z kosztów sądowych (vide: wezwanie z dnia 21 grudnia 2018 r.), niemniej jednak z uwagi na to, że skarga została wniesiona po terminie, czynności te uznać należało za bezcelowe, albowiem skarga wniosku o przywrócenie terminu do jej złożenia nie zawiera. Z wnioskiem takim strona nie wystąpiła też po doręczeniu jej odpowiedzi organu na skargę, a zatem przyjąć należało, że doręczenia decyzji pełnomocnikowi w ramach tzw. fikcji doręczenia, która miała miejsce 2 sierpnia 2018 r. strona nie kwestionuje. Wobec powyższego kwestia związana z przywróceniem terminu do złożenia wniosku o zwolnienie z kosztów w realiach tego konkretnego przypadku ma znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem, gdy z góry wiadomo, że skarga podlegać będzie odrzuceniu, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby nadawanie dalszego biegu postępowaniu w tym przedmiocie, skoro z treści art. 222 ustawy p.p.s.a. wynika, że nie żąda się opłat od pisma, jeżeli już z niego wynika, że podlega ono odrzuceniu. Tym bardziej, że nie przyczyniłoby się ono w żadnej mierze do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie, jedynym jego skutkiem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania, co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ustawy p.p.s.a., nakładającego na sąd obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. W tym stanie sprawy orzeczono jak w sentencji.