III SA/Gl 1101/10

Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Jolanta Skowronek po rozpoznaniu w dniu 20 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J.B. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w zakresie wniosku o przyznanie prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych postanawia: umorzyć postępowanie wywołane wnioskiem o zwolnienie od kosztów sądowych. Stosownie do treści art. 239 pkt 1 lit. e) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie p.p.s.a., nie mają obowiązku uiszczania kosztów sądowych strony skarżące działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu ubezpieczeń społecznych. Ponieważ takim zwolnieniem z mocy samej ustawy objęty jest skarżący, wobec powyższego złożony po raz kolejny w tym zakresie wniosek nie podlegał merytorycznemu rozpoznaniu, zaś postępowanie nim zainicjowane – jako bezprzedmiotowe – należało umorzyć, działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 i § 2 w zw. z art. 258 § 1, § 2 i § 3 powołanej wyżej ustawy. Wprawdzie wniosek ten zawarty w skardze kasacyjnej nie czynił zadość wymaganiom przewidzianym w art. 252 § 2 ustawy p.p.s.a., nie mniej jednak okoliczność ta nie sprzeciwia się powyższemu rozstrzygnięciu, gdyż w realiach tego konkretnego przypadku ma znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem, gdy z góry wiadomo, że postępowanie o zwolnienie od kosztów sądowych podlegać będzie umorzeniu, gdyż wniosek o zwolnienie z ich ponoszenia dotyczy sprawy, w której strona nie ma obowiązku uiszczania kosztów sądowych, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie do nadesłania wypełnionego formularza w postaci druku PPF. Tym bardziej, że nie przyczyniłoby się ono w żadnej mierze do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego skutkiem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ustawy p.p.s.a. nakładającego na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu. Wobec powyższego postanowiono orzec jak w sentencji.