III SA/Gl 1105/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Specjalista Joanna Pasiecznik-Sól, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2022 r. sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej uchyla zaskarżoną decyzję. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezes Zakładu Ubezpieczeń Społecznych utrzymał w mocy decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. z [...]r. o nr [...], którą odmówiono J. S. (dalej: Strona, Skarżący) prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należnych składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. W podstawie powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14.06.1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735, ze zm.; dalej: K.p.a.) oraz art. 31zq ust. 8 ustawy z 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz.1842 ze zm.; dalej: ustawa o COVID-19). W uzasadnieniu wskazał, że Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. ponieważ na 31 grudnia 2019 r. zaległość z tytułu nieopłaconych składek na koncie Strony wynosiła [...] zł i przewyższała sumę przypisów składek w roku 2019, która wynosi [...] zł. Oznaczało to, że na 31 grudnia 2019 r. Strona znajdowała się w trudnej sytuacji. We wniosku ponowne rozpatrzenie sprawy Strona wskazała, że nie znajdowała się w trudnej sytuacji finansowej; jest wypłacalna, o czym świadczy fakt, że posiada stosowne dochody i majątek. Natomiast rzekome zaległości w zapłacie składek były spowodowane faktem, że kwestionowała stanowisko ZUS w sprawie konieczności ich zapłaty i toczącym w tej sprawie postępowaniem. Ponadto zaznaczyła, że kilkukrotnie składała wnioski o umorzenie zadłużenia z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej, jednakże wnioski te zostały rozpatrzone odmownie z powodu dobrej sytuacji finansowej. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym organ ustalił, że: 1. wnioski z 22 grudnia 2016 r. o umorzenie zadłużenia oraz 15 marca 2017 r o ponowne rozpatrzenie sprawy zostały rozpatrzone odmownie, gdyż po analizie całości dokumentacji ustalono, że Skarżący nie spełniał warunków do umorzenia zadłużenia, ponieważ: - nie nastąpiło zaprzestanie prowadzonej działalności, co wskazywało na możliwość podjęcia prowadzonej działalności, a tym samym uzyskiwania dochodów, - wobec Skarżącego nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne, Komornik czy też Naczelnik Urzędu Skarbowego nie stwierdził braku majątku z którego można by było prowadzić egzekucję, tym samym nie było możliwości zakwalifikowania zaległości jako całkowicie nieściągalne, - nie stwierdzono również braku majątku, gdyż był współwłaścicielem majątku nieruchomego opisanego w KW nr [...]; 2. w w/w wnioskach Strona powoływała się na trudną sytuację finansową oraz życiową związaną z uzyskiwanymi dochodami, kosztami alimentacyjnymi oraz bieżącymi kosztami utrzymania; 3. Strona jest w wieku aktywności zawodowej, tym samym ma możliwość spłaty zadłużenia; 4. posiada dochody z tytułu zatrudnienia; 5. zgodnie z wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z [...]r., sygn. akt [...] odwołanie Strony od decyzji z [...]r. znak: [...]zostało oddalone, tym samym zadłużenie ujęte w tej decyzji było wymagalne i pozostawało do uregulowania; 6. w dniu 7 października 2020 r. Strona złożyła wniosek o rozłożenie na raty należności z tytułu składek 7. w dniu 27 listopada 2020r. w/w wniosek o ratalną spłatę zadłużenia za okres na FUS od 5/2015 do 5/2016, na FUZ 02/2020 - 8/2020 oraz na FP i FGŚP za 05/2015 do 05/2016r., został rozpatrzony odmownie, gdyż prowadzone postępowanie egzekucyjne było efektywniejsze od spłaty zadłużenia i w konsekwencji przyczyniało się do szybszego odzyskania należności, niż spłata zadłużenia zaproponowana przez Stronę; 8. w dniu 10 grudnia 2020r. wpłynął wniosek Strony o ponowne rozpatrzenie wniosku o rozłożenie zaległości na raty, w którym zaproponowała krótszy okres rozłożenie zadłużenia na raty z jednoczesnym zwiększeniem kwoty raty. Wniosek został rozpatrzony pozytywnie i 2 lutego 2020 r. została zawarta umowa o rozłożenie na raty należności z tytułu składek, a termin ostatniej raty został wyznaczony na 17 maja 2021 roku. Dalej organ wyjaśnił, że zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek stanowi pomoc publiczną, mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce, o której mowa w Sekcji 3.1 Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii C0VID-19 (Dz. Urz. UE C 91 I z 20.03.2020). Komunikat Komisji wskazuje, że pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w trudnej sytuacji w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznającego niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w zastosowaniu art. 107 i 108 Traktatu (Dz. Urz. UE L 187 z 26.06.2014) w dniu 31 grudnia 2019 roku. Zatem opierając się o definicję zawartą w art. 2 pkt 18 ww. rozporządzenia Komisji (UE) skonkludowano, że: - na 31 grudnia 2019 r. zaległość z tytułu nieopłaconych składek na koncie Strony za okres do 11/2019 r. wynosiła [...] zł i przewyższała sumę przypisów składek w całym roku 2019, która wynosiła [...] zł., - na dzień złożenia "wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za marzec - maj 2020 r." zaległość z tytułu nieopłaconych składek na koncie za okres do 11/2019 r. nadal wynosiła [...]zł i przewyższała sumę przypisów składek w całym roku 2019, - zadłużenie na 31 grudnia 2019 r. oraz na dzień złożenia wniosku nie było objęte układem ratalnym, - zadłużenie na 31 grudnia 2019 r. oraz na dzień złożenia wniosku przekraczało trzymiesięczny okres opóźnienia w regulowaniu zobowiązań, co potwierdza niewypłacalność Strony, a w konsekwencji trudną sytuację finansową, - nie uregulowała zadłużenia po wyroku Sądu Okręgowego w G. z [...] r., sygn. akt [...], - wniosek o układ ratalny obejmujący m.in. zaległości został złożony przez Stronę dopiero 7 października 2020 r. Powyższe potwierdza niewypłacalność Strony zarówno na dzień 31 grudnia 2019 r. jak i na dzień złożenia wniosku; a Skarżący nie udowodnił, że nie znajdował się w trudnej sytuacji ekonomicznej. Zatem organ uznał, że skoro warunki Komunikatu UE odnoszą się do zakazu udzielenia pomocy publicznej przedsiębiorstwom znajdującym się w trudnej sytuacji ekonomicznej, to dotyczy to także wnioskodawcy. Kwestionując powyższą decyzję ostateczną Skarżący wniósł skargę, zarzucając: 1. dokonanie nieprawidłowych ustaleń faktycznych poprzez błędne ustalenie, iż był w trudnej sytuacji, a tym samym że nie przysługuje mu prawo do stosownego zwolnienia, pomimo tego że zadłużenie w ZUS wynikało nie z tego że nie miał stosownych środków, ale dlatego że kwestionował obciążenie spornymi składkami, a następnie rozpatrywany był wniosek o ich umorzenie, a potem o rozłożenie ich na raty, 2. błędne uznanie, że nie przysługuje zwolnienie ze stosownych składek, mimo aktualnego brzmienia Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19, zgodnie z którym możliwe jest przyznanie stosownej pomocy nawet gdy przedsiębiorca jest w “trudnej sytuacji", 3. naruszenie art. 75 § 1 K.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania jego osoby, mimo że wnioskował o to, 4. naruszenie art. 107 § 3 K.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które tylko pobieżnie odnosi się do podniesionych kwestii we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy i złożonych w tym piśmie wniosków dowodowych. W konsekwencji zażądał uchylenia zaskarżonej decyzji w całości. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. 2021r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. – dalej jako Ppsa) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd stwierdza nieważność decyzji, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 Ppsa), albo stwierdzi wydanie decyzji z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 3 Ppsa). Zgodnie z art. 134 § 1 Ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 Ppsa). W tak zakreślonej kognicji Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest odmowa zwolnienia Skarżącego obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie za okres marca – maj 2020 r. zatem zastosowanie w zakończonym, a kontrolowanym przez tutejszy Sąd, postępowaniu miały przepisy ustawy COVID-19. Zgodnie z art. 31zo ust. 1 ustawy COVID-19 na wniosek płatnika składek zwalnia się z obowiązku opłacania nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należne za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., wykazanych w deklaracjach rozliczeniowych złożonych za ten okres, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek w określonych w ustawie okolicznościach. Przepis art. 31zp ust. 1 ww. ustawy określa, że wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek, o których mowa w art. 31zo, należnych za okres od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 maja 2020 r., zwany dalej "wnioskiem o zwolnienie z opłacania składek", płatnik składek przekazuje do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, nie później niż do dnia 30 czerwca 2020 r. Przy czym Zakład Ubezpieczeń Społecznych zwalnia z ww. obowiązku w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia przesłania deklaracji rozliczeniowej lub imiennych raportów miesięczny należnych za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek, a w przypadku gdy płatnik składek zwolniony jest z obowiązku ich składania - w terminie nie dłuższym niż 30 dni od terminu, w którym powinna być opłacona składka za ostatni miesiąc wskazany we wniosku o zwolnienie z opłacania składek (art. 31zq ust. 2 ustawy COVID-19). O zwolnieniu informuje płatnika składek (art. 31zq ust. 5 ustawy COVID-19). Odmowa zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek następuje w drodze decyzji (art. 31zq ust. 7), od której – zgodnie z art. 31zq ust. 8 ustawy COVID-19 - płatnikowi składek przysługuje prawo do wniesienia wniosku do Prezesa Zakładu o ponowne rozpatrzenie sprawy, na zasadach dotyczących decyzji wydanej w pierwszej instancji przez ministra. Do wniosku stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego dotyczące odwołań od decyzji oraz ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z powołanych przepisów wynika, że ustawodawca objął zwolnieniem z obowiązku opłacania składek okres od marca do maja 2020 r., dając płatnikom składek czas na złożenie wniosku o zwolnienie z wymaganą dokumentacją rozliczeniową do 30 czerwca 2020 r. ZUS został zobowiązany do dokonywania przedmiotowych zwolnień w terminie nie dłuższym niż 30 dni. Jednocześnie ustawa COVID-19 nie reguluje kwestii terminu, w którym organ zobowiązany jest wydać decyzję odmowną wobec płatnika składek, który nie spełnia warunków przyznania prawa do zwolnienia. W kontekście omawianego instrumentu wsparcia (zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tyt. składek) fundamentalne znaczenie ma norma prawna zawarta w art. 15zzzh pkt 1 ustawy COVID-19. W przepisie tym określono, iż wsparcie, o którym mowa m.in. w 31zo - zgodne z warunkami zawartymi w Komunikacie Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (2020/C 91 I/01) (Dz. Urz. UE C 91I z 20.03.2020, str. 1) stanowi pomoc publiczną mającą na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. Krajowy ustawodawca chcąc, aby wymienione w powołanym przepisie instrumenty wsparcia w czasie trwającej epidemii (m.in. zwolnienie od obowiązku opłacania należności z tyt. składek), stanowiące pomoc publiczną w rozumieniu prawa wspólnotowego, nie naruszały postanowień art. 107 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej z 25 marca 1957 r. (Dz. U. z 2004 r. Nr 90, poz. 864/2 ze zm, dalej: TFUE), zawarł odesłanie do ww. Komunikatu Komisji Europejskiej. W ten sposób z jednej strony konkretne instrumenty wsparcia w dobie kryzysu wywołanego epidemią COVID-19 wprowadzono do polskiego porządku prawnego mocą przepisu rangi ustawowej, z drugiej - zaznaczono, że odpowiadają one wspólnym dla wszystkich krajów członkowskich UE warunkom przyznawania pomocy publicznej określonym w powołanym Komunikacie Komisji, z trzeciej zaś dookreślono, że wsparcie to - jako dopuszczalna pomoc publiczna - ma na celu zaradzenie poważnym zaburzeniom w gospodarce. Powyższe znajduje potwierdzenie w treści samego Komunikatu Komisji (UE), którego pkt 2.18 określa, iż: "biorąc pod uwagę, że epidemia COVID-19 dotyka wszystkie państwa członkowskie, a wprowadzone przez nie środki ograniczające rozprzestrzenianie epidemii negatywnie wpływają na sytuację przedsiębiorstw, Komisja uważa, że pomoc państwa jest uzasadniona i może zostać uznana za zgodną z rynkiem wewnętrznym na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE przez określony czas w celu zaradzenia niedoborowi płynności wśród przedsiębiorstw oraz zagwarantowania, że zakłócenia spowodowane epidemią COVID-19 nie zagrożą ich rentowności, szczególnie jeśli chodzi o MŚP." Dalej w pkt 2.19 stwierdzono, że: "W niniejszym komunikacie Komisja określa warunki zgodności z rynkiem wewnętrznym, które będzie stosowała w odniesieniu do pomocy przyznanej przez państwa członkowskie na podstawie art. 107 ust. 3 lit. b) TFUE. Państwa członkowskie muszą zatem wykazać, że środki pomocy państwa zgłoszone Komisji na mocy niniejszego komunikatu są konieczne, odpowiednie i proporcjonalne, aby zaradzić poważnym zaburzeniom w gospodarce danego państwa członkowskiego, oraz że wszystkie warunki określone w niniejszym komunikacie są w całości spełnione." Analizując dalej konstrukcję art. 15zzzh ustawy COVID-19 stwierdzić należy, iż przepis ten zawiera podwójne odesłanie. Po pierwsze odsyła do Komunikatu Komisji, który to z kolei wskazując, jakim przedsiębiorstwom pomocy nie można udzielić, odsyła do legalnej definicji pojęcia "przedsiębiorstwa znajdującego się w trudnej sytuacji" zawartej w art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014. Komunikat Komisji w pierwotnym brzmieniem (z 20 marca 2020 r.) w pkt 3.1.22.c. wskazywał, że pomoc może zostać przyznana przedsiębiorstwu, które nie znajdowało się w trudnej sytuacji (w rozumieniu rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014) w dniu 31 grudnia 2019 r.; może być ona przyznana przedsiębiorstwom, które nie znajdują się w trudnej sytuacji lub przedsiębiorstwom, które nie znajdowały się trudnej sytuacji w dniu 31 grudnia 2019r., ale które później napotkały trudności lub znalazły się w trudnej sytuacji z powodu epidemii COVID-19. Norma z art. 2 pkt 18 rozporządzenia Komisji (UE) nr 651/2014 określa warunki, w których należy uznać, że przedsiębiorstwo znajduje się w trudnej sytuacji. W świetle zatem powołanych przepisów wydawać by się mogło, że ZUS prawidłowo odmówił Skarżącemu wnioskowanego zwolnienia, skoro uznał, iż znajdował się (wg stanu na 31 grudnia 2019 r.) w trudnej sytuacji w rozumieniu art. 2 pkt 18 rozporządzenia nr 651/2014, wobec ustalenia jego niewypłacalności. Zważyć jednak należy, iż organ nie wziął pod uwagę, że skoro na gruncie art. 31zp ust. 1 i art. 31zq ust. 3 ustawy COVID-19 wnioski o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek wraz z wymaganą dokumentacją rozliczeniową można było składać do dnia 30 czerwca 2020 r., a obowiązkiem ZUS było uwzględnienie stanu prawnego - w omawianym zakresie warunków uznania pomocy publicznej za dopuszczalną - na ostatni dzień do złożenia wniosku, tj. 30 czerwca 2020 r. Natomiast przed tą datą, w istotnym z punktu widzenia okoliczności niniejszej sprawy zakresie, uległ zmianie Komunikat Komisji, do którego ustawodawca odsyła w art. 15zzzh ustawy COVID-19. Komunikatem Komisji (UE) Trzecie zmiany w tymczasowych ramach środków pomocy państwa, w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19 (Dz.Urz. UE.C.2020.218.3 z 02.07.2020 r.) z mocą od 29 czerwca 2020 r. rozszerzono tymczasowe ramy środków pomocy państwa na wszystkie mikroprzedsiębiorstwa i małe przedsiębiorstwa, nawet jeśli w dniu 31 grudnia 2019 r. zaliczałyby się one do kategorii przedsiębiorstw znajdujących się w trudnej sytuacji finansowej (podkr. Sądu), pod warunkiem że nie są objęte zbiorowym postępowaniem upadłościowym na podstawie prawa krajowego oraz, że nie otrzymały pomocy na ratowanie (która nie została spłacona) ani pomocy na restrukturyzację (i nadal podlegają planowi restrukturyzacji) [pkt 1.6., 2.12. i 2.15. ww. Komunikatu – Trzecie zmiany...]. W świetle powyższego – zdaniem składu orzekającego tut. Sądu - w niniejszej sprawie organ powinien był uwzględnić powołaną trzecią zmianę Komunikatu Komisji - Tymczasowe ramy środków pomocy państwa w celu wsparcia gospodarki w kontekście trwającej epidemii COVID-19, która z dniem 29 czerwca 2020 r., a więc na dzień przed upływem terminu na złożenie wniosku o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tyt. składek, rozszerzyła zakres dopuszczalnej pomocy publicznej pod pewnymi warunkami na przedsiębiorstwa znajdujące się w trudnej sytuacji. Zawarte bowiem w art. 15zzzh ustawy COVID-19 odesłanie do ww. Komunikatu Komisji (UE) ma charakter dynamiczny w rozumieniu § 159 w zw. z § 158 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 283 ze zm., dalej: rtp), co oznacza, że jest ono odesłaniem do obowiązujących unormowań w brzmieniu, jakie będą one miały każdorazowo w czasie obowiązywania przepisu odsyłającego. Jeżeliby bowiem intencją ustawodawcy było zastosowanie w art. 15zzzh ustawy COVID-19 odesłania statycznego, tj. odesłania do innych przepisów jedynie w ich określonej wersji (zgodnie z § 160 rtp), to w przepisie odsyłającym (w tym wypadku - art. 15zzzh ustawy COVID-19) dodałby w nawiasie "w brzmieniu z dnia ....", podając poza datą wejścia w życie przepisów, do których się odsyła, także oznaczenie dziennika urzędowego, w którym zostały ogłoszone te przepisy. Takiego zapisu zaś omawiane odesłanie nie zawiera. Podobny pogląd wyraził WSA w Poznaniu w wyroku z 27 maja 2021r. o sygn. akt III SA/Po 489/21, a skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela wyrażone w nim stanowisko. Zatem w tej sprawie obowiązkiem ZUS było uwzględnienie stanu prawnego - w omawianym zakresie warunków uznania pomocy publicznej za dopuszczalną - na ostatni dzień do złożenia wniosku, tj. 30 czerwca 2020 r. Tym bardziej, że powyższa zmiana obowiązywała w dacie rozstrzygania przez organ przedmiotowej sprawy zaskarżoną decyzją. W tym stanie rzeczy Sąd uznał, że ZUS dopuścił się naruszenia przepisów prawa materialnego - art. 15zzzh w zw. z art. 31zo ust. 1 w zw. z art. 31zp ust. 1 ustawy COVID-19 - poprzez nieuwzględnienie aktualnego na dzień rozstrzygania brzmienia Komunikatu Komisji (UE), do którego odesłanie zawarto w art. 15zzzh ustawy COVID-19. Naruszenie to o tyle miało wpływ na wynik sprawy, że Skarżący konsekwentnie akcentuje powody powstania zadłużenia; stan majątkowy i uzyskiwane dochody. W związku z powyższym Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c) Ppsa uchylił zaskarżoną decyzję.