III SA/Gl 111/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w dniu 7 września 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. R. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi postanawia: przywrócić termin. W piśmie datowanym na dzień 7 stycznia 2017 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, radcę prawnego M. K., złożyła skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług. W treści skargi oznaczył wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...] zł. W dniu 7 marca 2017 r. uiścił wpis od tak określonej wartości przedmiotu zaskarżenia w kwocie [...] zł. Natomiast Przewodniczący Wydziału, po przeprowadzeniu w myśl art. 218 ustawy z 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (jt. Dz. U. z 2017 r. poz. 1369 ze zm. – odtąd P.p.s.a.) ustalił wartość przedmiotu zaskarżenia na kwotę [...] zł i w związku z tym zarządzeniem z 27 kwietnia 2017 r. wezwał pełnomocnika strony skarżącej do uzupełnienia wpisu sądowego od skargi o kwotę [...] zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Zarządzenie to, pomimo dwukrotnego awizowania, w dniach 16 i 24 maja 2017 r., nie zostało odebrane przez pełnomocnika skarżącego, tym samy w terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 6 czerwca 2017 r., wpis nie został uiszczony Postanowieniem z 19 czerwca 2017 r. Sąd odrzucił skargę. Odpis postanowienia doręczono pełnomocnikowi 4 lipca 2017 r. W dniu 10 lipca 2017 r. pełnomocnik skarżącego uiścił brakującą część wpisu składając wniosek o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności. We wniosku podniósł, że swoją kancelarię prowadzi jednoosobowo, nie zatrudnia pracowników. W okresie od 15 do 31 maja 2017 r. z powodów osobistych przebywał poza terenem kancelarii, nadto w dniach od 30 do 31 maja 2017 r. przebywał w S., w związku z prowadzoną przed tamtejszym Sądem Okręgowym, sprawą cywilną. W zakresie tej ostatniej kwestii przedłożył uwierzytelnioną kserokopię zawiadomienia o terminie rozprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Jak stanowi art. 85 P.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. Zgodnie z 86 § 1 P.p.s.a. jeżeli strona nie dokonała czynności w postępowaniu sądowym w terminie bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi o przywróceniu terminu; postanowienie to może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Stosownie natomiast do art. 87 § 1 i 4 P.p.s.a. pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu; równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Art. 88 P.p.s.a. stanowi natomiast, że wniosek spóźniony lub niedopuszczalny z mocy ustawy sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie wniosek skarżącej zasługuje na uwzględnienie. Pełnomocnik skarżącego uprawdopodobnił, że mógł, z przyczyn od siebie niezależnych, nie odebrać przesyłki zawierającej odpis zarządzenia o wezwaniu do uzupełnienia wpisu a tym samym nie dokonać wymaganej czynności. Należy zauważyć, że pełnomocnik uiszczając wpis od skargi według podanej przez siebie wartości przedmiotu zaskarżenia (stanowiącej sumę zobowiązań podatkowych określonych w zaskarżonej decyzji) nie wiedział o przyjęciu przez Sąd innej kwoty (na podstawie odpowiedzi na skargę, obliczoną metodą "w stu" od wartości spornych faktur), dlatego też, w związku z zachowaniem należytej staranności, miał prawo pozostawać w przekonaniu o skutecznym złożeniu skargi do Sądu. Pełnomocnik uprawdopodobnił także swoją obecność na rozprawie w Sądzie Okręgowym w S. w ostatnim dniu terminu awizowania przesyłki. Również za usprawiedliwioną można uznać okresową przerwę w funkcjonowaniu kancelarii związaną z załatwianiem spraw prywatnych pełnomocnika, zwłaszcza, że jego przekonanie o zamknięciu w sprawie czynności związanych z prawidłowym wniesieniem i opłaceniem skargi było, jak wskazano wyżej, usprawiedliwione. Wobec powyższego na podstawie art. 86 § 1 P.p.s.a. Sąd orzekł jak na wstępie.