III SA/Gl 1116/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Starszy referent Katarzyna Pisula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi K. M. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 października 2023 r. nr PSIII.8640.479.2023 w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją 12 października 2024 r., nr PSIII.8640.479.2023, Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania K. N. (dalej Strona, Skarżąca) od decyzji Starosty [...] z 14 sierpnia 2023 r., nr [...], orzekającej o utracie przez w/w statusu osoby bezrobotnej – utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie. W podstawie prawnej powołał się m.in. na przepisy art. 138 §1 pkt.1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 735 ze zm.; dalej k.p.a.) oraz m.in. art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 735 z poźn. zm.) . W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny sprawy i argumentację prawną. Wyjaśnił, że decyzją z 14 sierpnia 2023 r. Starosta [...] orzekł o utracie przez Stronę statusu osoby bezrobotnej z tym dniem ustalając, że pozostaje niezdolna do pracy wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni, opierając się na przepisach ustawy o promocji zatrudnienia i stwierdzając, że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90-dniowego. Od powyższej decyzji Strona złożyła odwołanie, wnosząc o zmianę decyzji i przywrócenie statusu osoby bezrobotnej. Wskazała, iż w wyniku choroby, która trwa od 14 maja 2023 r. stan jej zdrowia nadal jest zły, przebywa obecnie na zwolnieniu lekarskim i wymaga opieki lekarskiej i rehabilitacji; podobnie jak jej dziecko. Z powodu utraty statusu osoby bezrobotnej pozbawiona została wraz z córką ubezpieczenia zdrowotnego; opłacenia składki zdrowotnej odmówił jej MOPS, do którego się zwróciła. Rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym Wojewoda Śląski nie uznał zasadności argumentów. Podkreślił, że Strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. 28 grudnia 2020 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Z akt sprawy wynika, że począwszy od 16 maja 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. była niezdolna do pracy wskutek choroby, co dokumentowała stosownymi zaświadczeniami lekarskimi. Zatem zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia starosta z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3 ustawy pozbawia statusu bezrobotnego, który pozostaje niezdolny do pracy wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni, przy czym za okres nieprzerwany uważa się również okresy niezdolności do pracy wskutek choroby w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia wskazanego okresu 90- dniowego. W konsekwencji organ stwierdził, że skoro Strona udokumentowała okres niezdolności do pracy począwszy od 16 maja 2023 r., to 90 dni nieprzerwanej niezdolności upłynęło w dniu 13 sierpnia 2023 r. Stąd utratę statusu osoby bezrobotnej należało orzec po upływie tego okresu, tj. z dniem 14 sierpnia 2023 r. Podniósł także, że Strona była prawidłowo pouczona o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, w tym o skutkach wynikających z nieprzerwanej niezdolności do pracy trwającej 90 dni. Z akt sprawy wynika, że 28 grudnia 2020 r. Strona rejestrująca się jako osoba bezrobotna, oświadczyła, że jest osobą zdolną i gotową do podjęcia pracy. W sprawie bezsporne zaś jest, że Strona była niezdolna do pracy przez okres 90 dni, co w myśl art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, stanowi podstawę do orzeczenia utraty statusu osoby bezrobotnej z upływem tego okresu. Kwestionując powyższą decyzję ostateczną Strona wniosła skargę żądając jej wyeliminowania z obiegu, przyjęcie jej wniosków, środków, gdzie Strona nie rozumie decyzji, na co się nie zgadza. Zarzuca, że decyzja jest wadliwa i błędna, naruszająca prawo materialne, materiałowe, złą wykładnię prawa i złe zastosowanie oraz wiele innych uchybień prawnych czy ustawowych. Argumentując te zarzuty wskazała, że nie ma żadnych dochodów poza 500+ na dziecko; obecnie choruje i jeździ na rehabilitacje do B. oddalonego ponad 25 km. Mimo takich podstaw MOPS odmawia opłacania składki zdrowotnej. Złożyła wniosek do NFZ o zmniejszenie składki zdrowotnej 670 złotych, którą jest zmuszona płacić w wyniku wykreślona z PUP. Zaakcentowała, że choroba - złamanie nogi w udzie i dalsza operacja oraz leczenie - nie były zamierzone lecz w wyniku błędnej pierwszej diagnozy lekarskiej i braku pomocy lekarskiej przez ponad 24 godziny. Wojewoda odpowiadając na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, jak również trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Natomiast na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.) uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Przeprowadzona przez Sąd, według wskazanych kryteriów, kontrola legalności zaskarżonej decyzji - wykazała, że decyzja ta nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym uwzględnienie skargi i podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Sąd nie stwierdził nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego oraz procesowego. Z tego powodu uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego. Podstawę materialnoprawną, zaskarżonej decyzji stanowi ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. W art. 2 ust. 1 pkt 2 tej ustawy ta zawarta została definicja osoby bezrobotnej, określająca przesłanki konieczne do nabycia takiego statusu. Jedną z nich jest zdolność i gotowość do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie, służbie lub innej pracy zarobkowej. Powinnością osoby bezrobotnej jest więc między innymi pozostawanie w gotowości do podjęcia zatrudnienia. Przez "gotowość do pracy" należy rozumieć z kolei sytuację, gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. W sytuacji pozostawania długotrwałego niezdolnym do pracy ustawa przewiduje skutek w postaci pozbawienia statusu osoby bezrobotnej. W myśl bowiem art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy następuje pozbawienie statusu bezrobotnego, m.in. takiego, który pozostaje niezdolny do pracy na wskutek choroby przez nieprzerwany okres 90 dni. Przepis ten wskazuje jednocześnie, że za okres nieprzerwany uważa się okres niezdolności do pracy wskutek choroby w sytuacji, gdy każda kolejna przerwa między okresami niezdolności do pracy wynosi mniej niż 30 dni kalendarzowych. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje z upływem ostatniego dnia ww. 90-dniowego okresu. Treść art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy określa jednoznaczna, że skutkiem zaistnienia przewidzianych w nim okoliczności jest pozbawienie określonej osoby statusu bezrobotnego. Jest to nakaz ustawowy, bez możliwości stosowania jakiegokolwiek uznania administracyjnego i swobody działania organu. Z akt sprawy wynika, że Strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w B. 28 grudnia 2020 r. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku; została pouczona o prawach i obowiązkach, co potwierdziła własnoręcznym podpisem w załączniku do karty rejestracyjnej "Prawa i obowiązki osoby bezrobotnej". Podkreślenia wymaga przy tym, że strona składając podpis pod dokumentem świadoma jest jego treści i znaczenia. Natomiast Organ ma uzasadnione prawo pozostawać w zaufaniu do wagi podpisu składanego przez stronę postępowania. Z akt sprawy wynika, że począwszy od 16 maja 2023 r. do 31 sierpnia 2023 r. była niezdolna do pracy wskutek choroby, co dokumentowała stosownymi zaświadczeniami lekarskimi. Zatem w sytuacji braku zdolności do pracy wskutek choroby trwającej przez nieprzerwany okres 90 dni, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 9 ustawy o promocji zatrudnienia uzasadnione było pozbawienie Skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 14 sierpnia 2023 r. Natomiast konsekwencją utraty statusu osoby bezrobotnej jest utrata wszelkich innych uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej na podstawie przepisów ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w tym prawa do zasiłku dla bezrobotnego, czy ubezpieczenia zdrowotnego. Ponadto, decyzji o pozbawieniu statusu bezrobotnego oraz decyzji o pozbawieniu statusu i prawa do zasiłku nadaje się rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu skargi Skarżąca opisała działania pracowników Powiatowego Urzędu Pracy, MOPS, którzy działali na jej szkodę oraz swoją sytuację życiową i zdrowotną. Stwierdzić jednak należy, że podnoszone w skardze argumenty nie uzasadniają jej uwzględnienia. Skarżąca został bowiem prawidłowo poinformowana, jakie są konsekwencje długotrwałego przebywania na zwolnieniu lekarskim, a zatem organ wypełnił obowiązki nałożone na niego przez przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zdaniem składu tut. Sądu orzekającego w rozpoznawanej sprawie, uwzględniając przedstawione w zaskarżonej decyzji okoliczności, nie można zarzucić organom naruszenia przepisów postępowania ani prawa materialnego. Organy obu instancji dokonały właściwej analizy zebranego materiału dowodowego, rozpatrzyły zgłaszane przez Skarżącą zarzuty i argumenty, i w konsekwencji dokonały właściwej subsumpcji. Z przedstawionych wyżej względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a orzekł jak w sentencji.