III SA/Gl 1117/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia NSA Ewa Karpińska (spr.), Asesor WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Protokolant Sekr. sąd. Beata Jacek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2007r. przy udziale - sprawy ze skargi W. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na prowadzenie działalności w zakresie zbierania odpadów oddala skargę. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. utrzymało w mocy decyzję Starosty M. z [...] r. nr [...], którą to decyzją organ I instancji cofnął W. C. pozwolenie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów w związku z prowadzeniem punktu zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Decyzja organu odwoławczego wydana została na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 i art. 104 § 1 K.p.a. w zw. z art. 39 ust. 5 ustawy z 20 stycznia 2005 r. o recyklingu pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 25, poz. 202 ze zm. – odtąd ustawa o recyklingu) oraz przy zastosowaniu §3 i § 5 rozporządzenia Ministra Gospodarki i Pracy z 12 października 2005 r. w sprawie wymagań dla punktów zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji (Dz. U. nr 214, poz. 1806,odtąd rozp. MGiP). Przedstawiając stan faktyczny oraz argumentację prawną organ odwoławczy podał, że pismem, które wpłynęło do Starosty M. w dniu [...] r., W. C. prowadzący działalność gospodarczą pod firmą "A" zwrócił się o wydanie pozwolenia na uruchomienie punktu przyjmowania pojazdów wycofanych z eksploatacji. W dniu [...] r. organ I instancji wydał decyzję Nr [...], w której zezwolił stronie na prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie zbierania odpadów w związku z prowadzeniem punktu zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. W decyzji znalazła się informacja, że w przypadku gdy posiadacz odpadów naruszy przepisy ustawy o odpadach i ustawy o recyklingu lub będzie działał niezgodnie z wydanym zezwoleniem, organ wydający decyzję zezwalającą cofnie to zezwolenie w drodze decyzji bez odszkodowania. Podczas kontroli wykonanej w [...] r. przez pracowników Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska – Delegatury w C., stwierdzono, że przedsiębiorstwo strony nie spełnia wymogów dla punktów zbierania pojazdów wynikających z rozp. MGiP. W szczególności zwrócono uwagę na brak separatora substancji ropopochodnych, wagi lub innego urządzenia ważącego o skali ważenia do minimum 3,5 Mg oraz sorbentów do neutralizacji ewentualnych wycieków płynów eksploatacyjnych z pojazdów. W tej sytuacji Starosta M. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie naruszeń przepisów ustawy o recyklingu informując o powyższym fakcie W. C.. Jednocześnie wezwano stronę do niezwłocznego zaniechania naruszeń przepisów. W dniu [...]r. pracownicy Starostwa M. przeprowadzili oględziny prowadzonego przez stronę punktu zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Podczas oględzin stwierdzono – brak systemu odprowadzenia odcieków, brak separatora substancji ropopochodnych, brak wagi lub innego urządzenia ważącego, brak sorbentów do neutralizacji ewentualnych wycieków płynów eksploatacyjnych z pojazdów, brak dokumentów potwierdzających zmianę sposobu użytkowania gruntów na punkt zbierania pojazdów. W tej sytuacji organ I instancji wydał decyzję (opisaną na wstępie) zaskarżoną odwołaniem strony do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C.. W uzasadnieniu odwołania podniesiono, że decyzja w odczuciu odwołującego się jest zbyt restrykcyjna, albowiem pozbawia go miejsca pracy, naraża na duże koszty związane z dostosowaniem zakładu, zakupieniem wyposażenia i reklamą firm w prasie. Przystępując w tym stanie rzeczy do rozpoznania argumentów zawartych w odwołaniu organ odwoławczy podniósł, że punkt zbierania pojazdów prowadzony przez odwołującego się nie spełniał wszystkich wymogów przewidzianych przez rozp. MGiP, co więcej odwołujący się pomimo skierowanego do niego wezwania do niezwłocznego zaniechania naruszeń przepisów nie zastosował się do tego wezwania. W tym stanie rzeczy organ I instancji miał obowiązek wydania decyzji o cofnięciu zezwolenia bez odszkodowania, co wynika z art. 39 ust. 5 ustawy o recyklingu. W skardze datowanej [...] r. decyzjom organów obu instancji zarzucono niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy stanowiących podstawę do wydanej decyzji na skutek: a) naruszenia praw skarżącego jako strony do szczegółowych wyjaśnień w trakcie postępowanie odwoławczego poprzez zaniechanie rozpatrzenia środka odwoławczego w trybie rozprawy i niepowiadomienie go o terminie posiedzenia niejawnego, co uniemożliwiło mu ustosunkowanie się do kwestii będącej przedmiotem rozważań w postępowaniu odwoławczym, b) "lakoniczności" czynności organu odwoławczego, który na posiedzeniu niejawnym nie podjął żadnych czynności oprócz wydania decyzji, c) braku odniesienia się w uzasadnieniu do argumentów zawartych w odwołaniu co czyniło decyzje organu odwoławczego niemożliwą do skonfrontowania w dalszym toku postępowania. Nadto podniesiono naruszenie zasad współżycia społecznego i słusznego interesu obywatela poprzez wydanie arbitralnej decyzji prowadzącej do niemożliwości prowadzenia działalności gospodarczej. Skarżący podważył w tym miejscu celowość utrzymywania separatorów substancji ropopochodnych zwracając uwagę, że istnieją wystarczające zabezpieczenia w postaci ogrodzenia i stałego nadzoru terenu, wylewek betonowych i kanałów naprawczych. W dalszej części skargi skarżący podniósł, że warunki, które posiada są lepsze niż u innych podmiotów, które prowadzą działalność w tym samym zakresie na terenie M. oraz zwrócił uwagę, że cofnięcie mu zezwolenia sprzyja szarej strefie. Odpowiadając na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny po rozpoznaniu sprawy wywiódł, co następuje: Skarga okazała się niezasadna, ponieważ nie można Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu skutecznie zarzucić, iż wydając zaskarżoną decyzję naruszyło obowiązujące przepisy materialne i procesowe. Art. 32 ust. 1 ustawy o recyklingu nakłada na przedsiębiorcę prowadzącego punkt zbierania pojazdów obowiązek zapewnienia bezpiecznych dla środowiska i zdrowia ludzi warunków zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji. Natomiast art. 32 ust. 3 ustawy o recyklingu zawiera delegację dla ministra właściwego do spraw gospodarki do wydania rozporządzenia określającego minimalne wymagania dla punktów zbierania pojazdów. Wydane na podstawie tego przepisu rozp. MGiP. przewiduje m. in. obowiązek wyposażenia powierzchni przeznaczonej do magazynowania przyjmowanych pojazdów w system odprowadzania odcieków kierowanych do separatora substancji ropopochodnych (§ 3), jak również wprowadzenia wagi lub innego urządzenia ważącego o skali ważenia do minimum 3,5 Mg, szafy metalowej służącej do przechowywania dokumentów przyjętych pojazdów a także odpowiedniej do powierzchni punktu ilości sorbentów (§ 5). W przedmiotowej sprawie okolicznością bezsporną jest, że punkt skarżącego nie spełniał tych wymagań, która to okoliczność stanowi naruszenie przepisów ustawy. Zwrócić należy uwagę, że przywołany w decyzji organu I instancji art. 39 ust. 5 ustawy o recyklingu stanowi podstawę do obligatoryjnego cofnięcia zezwolenia bez odszkodowania w razie naruszenia przepisów ustawy. Jedynym warunkiem formalnym tej decyzji jest uprzednie wezwanie przedsiębiorcy do niezwłocznego zaniechania naruszeń w trybie art. 39 ust. 4 ustawy o recyklingu. Wskazany warunek został spełniony co również stanowi okoliczność bezsporną. W tym kontekście podniesione w treści skargi argumenty odnoszące się do sytuacji majątkowej skarżącego oraz znaczenia prowadzonej przezeń działalności dla regionu są dla rozstrzygnięcia kwestii legalności zaskarżonej decyzji bezskuteczne. Art. 39 ust. 5 ustawy o recyklingu nie daje organowi możliwości zastosowania sankcji o łagodniejszym charakterze jak również uwzględnienia szczególnych okoliczności sprawy, w tym względów słusznościowych. Z tego powodu zarzut arbitralności zaskarżonej decyzji uznać należy za chybiony, albowiem zarówno organ I instancji jak i organ odwoławczy działały w oparciu o bezwzględnie obowiązujący przepis ustawy. Niezasadny jest również zarzut naruszenia zasad współżycia społecznego i interesu strony w sytuacji gdy organ nie mógł uwzględnić tych kwestii w decyzji. Zwrócić należy także uwagę, że wynikające z rozp. MGiP minimalne wymagania dla punktów zbierania pojazdów wycofanych z eksploatacji musiały być przez skarżącego przestrzegane niezależnie od jego subiektywnego przekonania o ich niecelowości. Natomiast odnosząc się do zarzutu o charakterze proceduralnym polegającego na zaniechaniu przez organ odwoławczy przeprowadzenia rozprawy zwrócić w pierwszej kolejności uwagę należy, że zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn. Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) orzeczenia kolegium zapadają po przeprowadzeniu rozprawy lub na posiedzeniu niejawnym. Ustawodawca pozostawia więc wybór trybu procesowania samemu kolegium, przy czym za kryterium wyboru rozprawy zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy uznać należy przesłanki wynikające z art. 89 § 1 i 2 k.p.a. a to: zapewnienie przyśpieszenia lub uproszczenia postępowania, osiągnięcie celu wychowawczego, wymóg przepisu prawa, potrzeba uzgodnienia interesów stron oraz konieczność przesłuchania świadka lub biegłego bądź przeprowadzenia oględzin. W przedmiotowej sprawie okoliczności takie nie zachodziły. W szczególności trzeba wskazać, że skarżący w odwołaniu nie zakwestionował ustaleń organu I instancji i nie podniósł w stosunku do postępowania pierwszoinstancyjnego nowych okoliczności, przez co ewentualne wysłuchanie skarżącego w postępowaniu odwoławczym nie było celowe. Natomiast wcześniej organ I instancji umożliwił skarżącemu udział w postępowaniu dopuszczając go do czynności kontrolnych. Działając zatem na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz.1270 ze zm.), Sąd skargę oddalił.