III SA/Gl 1119/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 24 kwietnia 2018 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu od zarządzenia referendarza sądowego z dnia 5 marca 2018 r. o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych w sprawie ze skargi M.C. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania postanawia: utrzymać w mocy zarządzenie referendarza sądowego z dnia 5 marca 2018 r. Wraz ze skargą na ww. postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach skarżący złożył wniosek o prawo pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych. Z uwagi na to, że powyższe żądanie nie zostało wyrażone w przewidzianej przepisami formie, pismem z dnia 10 stycznia 2018 r. strona została wezwana przez referendarza sądowego do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (wg załączonego do wezwania wzoru druku PPF), w terminie siedmiu dni, licząc od daty doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Z uwagi na to, że braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy nie zostały jednak uzupełnione – nie został nadesłany wniosek o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF referendarz sądowy zarządzeniem z dnia 5 marca 2018 r. pozostawił powyższy wniosek skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, z uwagi na nie wykonanie przez skarżącego wezwania do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF. Pismem z dnia 29 marca 2018 r. Skarżący wniósł sprzeciw od ww. zarządzenia referendarza sądowego, podnosząc w nim, że nie był w stanie odebrać korespondencji z uwagi na brak awizo w skrzynce i z tego też powodu nie mógł uzupełnić braków wniosku o prawo pomocy. Do sprzeciwu skarżący dołączył nowy wniosek o prawo pomocy dołączając wypełniony formularz PPF. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 259 § 1 w związku z art. 258 § 2 pkt 6 p.p.s.a., od zarządzenia referendarza sądowego o pozostawieniu wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania strona może wnieść do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego sprzeciw w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia zarządzenia. Rozpoznając sprzeciw, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy (art. 260 § 1 p.p.s.a.). Stosownie zaś do treści art. 252 § 2 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do sądu na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru. Od dnia 29 sierpnia 2015 r. wzór ten stanowi załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015r., poz. 1257). Niezachowanie wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu stanowi brak formalny tego wniosku w rozumieniu art. 49 § 1 p.p.s.a. uniemożliwiający jego merytoryczne rozpoznanie, przy czym przed załatwieniem takiego nieprawidłowego formalnie wniosku wzywa się stronę do usunięcia tych braków w terminie siedmiu dni, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 28/15). W niniejszej sprawie Skarżący wystąpił z wnioskiem o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych, nie składając tego wniosku na urzędowym formularzu PPF. W tej sytuacji referendarz sądowy zasadnie wezwał Skarżącego na podstawie zarządzenia z dnia 10 stycznia 2018 r. do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF, jednakże Skarżący pomimo upływu zakreślonego mu terminu nie złożył wypełnionego formularza PPF. Zgodnie natomiast z art. 257 p.p.s.a., wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. Podkreślić w tym miejscu należy, że jak wskazał referendarz sądowy, jego wezwanie przesłane zostało na adres skarżącego podany w skardze, tj. ul. [...]. Wobec nieobecności adresata, przesyłka powyższa została pozostawiona na okres 14 dni w urzędzie pocztowym do odbioru, o czym stosowne zawiadomienie w postaci awiza umieszczono w oddawczej skrzynce pocztowej skarżącego, co wynika z kopii pocztowego dowodu doręczenia przesyłki znajdującego się w aktach sprawy (Karta nr 12). Pierwsze awizo miało miejsce w dniu 19 stycznia 2018 r., natomiast drugie awizo – w dniu 29 stycznia 2018 r. Przesyłka nie została odebrana, gdyż zwrócono ją do tutejszego Sądu z adnotacją: "zwrot nie podjęto w terminie". Zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 22 lutego 2018 r., uznano przesyłkę, zawierającą ww. wezwanie, za doręczoną ze skutkiem prawnym w dniu 2 lutego 2018 r. Przyjęto, że doręczenie nastąpiło w trybie art. 73 p.p.s.a. Mając powyższe na uwadze Sąd uznał, że referendarz sądowy zasadnie wydał zarządzenie o pozostawieniu bez rozpoznania wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy. Na marginesie dodać należy, że nowemu wnioskowi przysłanemu na wypełnionym formularzu PPF został nadany bieg. W świetle wskazanych okoliczności Sąd, działając na podstawie art. 260 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.