III SA/Gl 1133/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie udzielenia zezwolenia na zbieranie odpadów 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. na rzecz strony skarżącej kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z [...] r. nr [...], po rozpatrzeniu odwołania M. K., prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą "A" M. K. z/s w B., utrzymało w mocy decyzję Starosty [...] z [...] r., w sprawie odmowy zmiany decyzji Starosty [...] z [...] r. nr [...] zezwalającej na zbieranie odpadów na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w J. przy ul. [...]. W podstawie prawnej organ powołał art 138 § 1 pkt 1 oraz art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 23, ze zm., zwanej dalej k.p.a.) art. 16 ustawy z 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 935) w zw. z art. 41 ust. 3 pkt 2 i art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2016 r. poz. 1987 ze zm.) oraz art. 1, art. 2, art. 17, art. 18 i art. 21 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1659, ze zm.). Z akt administracyjnych wynika, że Starosta [...] decyzją z [...] r. nr [...], zezwolił M. K., prowadzącemu działalność gospodarczą pod firmą "A" M. K. z/s w B., na zbieranie odpadów na działkach nr [...] i [...] w J. przy ul. [...]. Wnioskiem z [...] r. M. K. zwrócił się do organu o zmianę tego zezwolenia w zakresie rozszerzenia rodzaju odpadów przewidywanych do zbierania. Decyzją z [...] r. Starosta [...] odmówił stronie, zmiany swojej decyzji z [...] r. (Była to kolejna decyzja w sprawie, albowiem poprzednia decyzja Starosty [...] z [...] r., odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej zgodnie z wnioskiem, została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] r.) W uzasadnieniu decyzji organ pierwszoinstancyjny powołał m.in. opinię Naczelnika Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego z [...] r. z której wynika, że zamierzenie inwestycyjne jest niezgodne z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy J., albowiem jego zapisy nie wskazują na możliwość lokalizacji inwestycji związanej ze zbieraniem odpadów na nieruchomości przy ul. [...] w J.. Niezależnie od powyższego zdaniem Starosty przeprowadzona analiza aktów prawa miejscowego a to: miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy J. (uchwała nr [...] Rady Gminy J. z [...] r.) oraz Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy J. (uchwała nr [...] Rady Gminy J. z [...] r.) prowadzi do wniosku, że realizowana przez wnioskodawcę inwestycja jest niezgodna z ww. aktami prawa miejscowego. W odwołaniu od tej decyzji, strona działając przez pełnomocnika, wniosła o jej uchylenie i orzeczenie zgodnie z wnioskiem, ewentualnie o jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, zarzucając naruszenie: 1. art. 46 ust. 1 pkt 3 ustawy o odpadach, poprzez bezzasadne przyjęcie, że zamierzony przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego; 2. art. 18 pkt 4 uchwały nr [...] Rady Gminy J. z [...] r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy J. (która utraciła moc w związku z uchwaleniem uchwały nr [...] Rady Gminy J. z [...] r.), § 7 ust. 1 pkt 2, § 26 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 lit. a, lit. f uchwały nr [...] Rady Gminy J. z [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy J. ograniczonego ulicami: [...], [...], [...], [...] oraz granicą z gminą J. ([...], zwana dalej MPZP), wskutek błędnej interpretacji, która doprowadziła do bezpodstawnego założenia, że działalność prowadzona przez wnioskodawcę w postaci zbierania odpadów jest zakazana aktami prawa miejscowego gminy J.; 3. § 7 ust. 1 w związku z § 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 MPZP poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że działalność wnioskodawcy w zakresie zbierania odpadów na działkach [...] i [...] jest działalnością niezgodną z MPZP, z uwagi na uciążliwość dla istniejącej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej, pomimo tego, iż rzekoma uciążliwość nie została poparta żadnymi normami; 4. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. (zgodnie z którym organ administracji jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i na podstawie całokształtu materiału dowodowego ocenić daną okoliczność), poprzez niewyjaśnienie w pełni stanu faktycznego i błędne rozpatrzenie całości materiału dowodowego, przez co wydano decyzję, która narusza interes strony, 5. art. 8 i art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niejasne uzasadnienie faktyczne i prawne decyzji, z którego nadal nie wynika, jakie zapisy uchwały nr [...] Rady Gminy J. z [...] r., w związku z jakimi innymi przepisami, inwestycja wnioskodawcy miałyby być weryfikowana, pod względem jakich norm uciążliwości. Niewyjaśnienie tych okoliczności wskazuje na brak podstaw dla stwierdzenia, że inwestycja wnioskodawcy jest niezgodna z MPZP; 6. art. 40 § 2 k.p.a. poprzez niedoręczanie korespondencji w postępowaniu prowadzonym przez organ I instancji ustanowionemu pełnomocnikowi w osobie radcy prawnego – T. S.. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że umknęło organowi I instancji, że punktem wyjścia w rozpoznawanej sprawie, jest spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek z art. 155 k.p.a., umożliwiających wydanie decyzji zgodnej z jego żądaniem. Następnie przywołując treść tego przepisu oraz stanowisko doktryny organ wyjaśnił, że do zmiany lub uchylenia decyzji na mocy której strona nabyła prawo niezbędne jest spełnienie czterech przesłanek: istnienie decyzji ostatecznej, za jej uchyleniem lub zmianą przemawia interes społeczny lub słuszny interes strony, zgoda strony na zmianę lub uchylenie decyzji oraz brak przeciwwskazań w przepisach szczególnych. Postępowanie prowadzone na podstawie art. 155 k.p.a. nie może zmierzać do ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem. Zdaniem Kolegium żądanie strony nie może zostać uwzględnione. Po pierwsze jak wynika z wniosku strony, żąda ona zmiany ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty [...]z [...] r. nr [...]. Z dokumentacji przedkładanej przez wnioskodawcę wynika, że zmiana decyzji jest wynikiem zmiany stanu faktycznego, albowiem wnioskodawca planuje wykonanie nowej inwestycji w zakresie dotyczącym gospodarowania odpadami i dlatego też żąda zmiany ostatecznej i prawomocnej decyzji. Tymczasem zmiana stanu faktycznego nie może prowadzić do wzruszenia ostatecznej i prawomocnej decyzji w jednym z trybów nadzwyczajnych. Organy administracji publicznej nie mogą bowiem w ramach nadzwyczajnego postępowania administracyjnego prowadzić nowej sprawy administracyjnej, zmierzającej do konkretyzacji praw i obowiązków strony. W tych realiach bowiem organy administracji publicznej związane są ustaleniami faktycznymi w zakończonym postępowaniu administracyjnym i nie mogą prowadzić nowego postępowania administracyjnego, obejmującego okoliczności nie znane w dniu wydania decyzji ostatecznej. Tymi okolicznościami są niewątpliwie planowane inwestycje przez M. K. w J. przy ul. [...]. Tym samym żądanie zmiany ostatecznej, którym to żądaniem organy są związane w postępowaniu, nie może zostać uwzględnione i prowadzić do wzruszenia zapadłego w sprawie ostatecznego i prawomocnego rozstrzygnięcia Starosty [...] z [...] r. nr [...]. Niezależnie od powyższego Kolegium podkreśliło że przeanalizowało relację słusznego interesu M. K. z interesem społecznym i doszło do przekonania, że ten ostatni stoi w kolizji z żądaniem odwołującego. O tej kolizji w ocenie organu przekonują ustalenia postępowania administracyjnego, a w szczególności: pismo Naczelnika Wydziału Budownictwa z [...] r. załącznik nr [...] , pisma z [...] r. i z [...] r. podpisane przez [...] mieszkańców Gminy J. z [...] r. (k. 63-64 akt SKO [...] ). W tym stanie rzeczy, skoro interes społeczny, który bezspornie reprezentuje społeczność lokalna (mieszkańcy Gminy J., skarżą się na uciążliwości działalności wnioskodawcy) stoi w kolizji do słusznego interesu M. K., to tym samym nie ma podstaw do zmiany ostatecznej i prawomocnej decyzji Starosty [...] z [...] r. Pomijając rozważania proceduralne Kolegium przeanalizowało również ustalenia organu I instancji w zakresie zgodności planowanej przez M. K. inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i doszło do przekonania, że zaproponowany przez wnioskodawcę sposób gospodarowania odpadami jest niezgodny z Miejscowym Planem Zagospodarowania Przestrzennego Gminy J.. O zaistniałej niezgodności kategorycznie przekonują trzy ekspertyzy, sporządzone na potrzeby niniejszego postępowania przez organy administracji publicznej (vide: opinie biegłego M. K. sporządzone na zlecenie Wójta Gminy J. - zał. nr [...] i opinia na potrzeby postępowania SKO [...], opinia Naczelnika Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w B. - zał. nr [...]). Odnosząc się do stanowiska strony, Kolegium stwierdziło, że nie znajduje ono żadnego poparcia w ustalonym w sprawie materiale dowodowym. Nie zostało też poparte żadnymi ekspertyzami. Stanowisko odwołującego zostało ocenione przez Kolegium i skonfrontowane z ustaleniami organów administracji publicznej obu instancji w trybie art. 80 k.p.a., po czym Kolegium doszło do wniosku, że jest to wyłącznie własna interpretacja strony, sprzeczna z ustaleniami poczynionymi w sprawie. Kolegium nie podzielił też argumentów co do naruszenia przez Starostę [...] art. 107 § 3 k.p.a., albowiem w jego ocenie uzasadnienie decyzji przekonuje o powodach niezgodności planowanej inwestycji z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i Regulaminu utrzymania czystości i porządku w gminie. Organ I instancji powołał wyraźnie przepisy planu, które obrazują niezgodność planowanej inwestycji z jego zapisami. Odwołał się też co do zasad gospodarowania odpadami, określonych w ww. Regulaminie. Co się tyczy zarzutów naruszenia pozostałych przepisów postępowania organ odwoławczy stanął na stanowisku, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy jest na tyle kompletny, że pozwala wydać ostateczną decyzję w sprawie i nie wymaga uzupełnienia. Z kolei zarzut naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. zdaniem organu został wyjaśniony na gruncie postępowania odwoławczego. Jak wynika z art. 138 § 1 pkt 1 organ odwoławczy wydaje decyzję, w której utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. W myśl art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 roku o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw. (Dz. U. poz. 935) do postępowań administracyjnych wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia niniejszej ustawy ostateczną decyzją lub postanowieniem stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1, w brzmieniu dotychczasowym, z tym że do tych postępowań stosuje się przepisy art. 96a-96n ustawy zmienianej w art. 1. Reasumując przytoczoną argumentację, a w szczególności brak wypełnienia przesłanek o których mowa w art. 155 k.p.a. Kolegium doszło do przekonania, że w niniejszej sprawie należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję, uzupełniając podstawę prawną rozstrzygnięcia o art. 155 k.p.a., gdyż w realiach niniejszej sprawy powołano nowe okoliczności faktyczne, nie istniejące w dniu wydania decyzji ostatecznej Starosty [...] z [...] r. - mające przemawiać za zmianą ww. rozstrzygnięcia. Ponadto w realiach niniejszej sprawy interes społeczny stoi w konflikcie ze słusznym interesem wnioskodawcy, uniemożliwiając zmianę zapadłej w sprawie decyzji ostatecznej. Wobec powyższych ustaleń – w ocenie organu okoliczność zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie jest tak istotna, jak spełnienie przesłanek warunkujących zmianę decyzji ostatecznej i prawomocnej Starosty [...], o których mowa w art. 155 k.p.a. W skardze do wojewódzkiego sądu administracyjnego strona działając przez pełnomocnika wniosła o: uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z [...] r. oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji Starosty [...] z [...] r. nr [...]; w razie uchylenia wyłącznie zaskarżonej decyzji organu II instancji, na podstawie art. 145a § 1 p.p.s.a., zobowiązanie organu II instancji do niezwłocznego wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji merytorycznej, zgodnie z wnioskiem skarżącego; w razie uchylenia zaskarżonej decyzji organu II instancji oraz decyzji organu I instancji, na podstawie art. 145a §1 p.p.s.a. w zw. z art. 135 p.p.s.a., zobowiązanie organu I instancji do niezwłocznego wydania pozytywnej dla skarżącego decyzji merytorycznej zgodnie z wnioskiem skarżącego. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu strona zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego tj. art. naruszenie art. 46 ust. 1 pkt 1 i 3 ustawy o odpadach, poprzez jego błędną interpretacje mającą wpływ na wynik sprawy, a polegającą na przyjęciu, iż niedopuszczalny jest zakres zmiany pozwolenia na zbieranie odpadów, który wnioskodawca aktualnie posiada - poprzez rozszerzenie listy zbieranych odpadów, ponieważ w ocenie organu, inwestycja skarżącego jest niezgodny z przepisami prawa miejscowego (Miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego oraz Regulaminem utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy J.); 2) naruszenie § 7 ust. 1 pkt 2, § 26 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 lit. a, lit. f uchwały nr [...] Rady Gminy J. z [...] r. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru gminy J. ograniczonego ulicami: [...], [...], [...], [...] oraz granicą z gminą J. ([...], zwana dalej MPZP) wskutek błędnej interpretacji, która doprowadziła do bezpodstawnego założenia, że działalność prowadzona przez wnioskodawcę w postaci zbierania odpadów jest zakazana aktami prawa miejscowego gminy J.; 3) naruszenie § 7 ust. 1 w związku z § 26 ust. 1 i ust. 2 pkt 3 MPZP poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie przez przyjęcie, że działalność wnioskodawcy w zakresie zbierania odpadów na działkach [...] i [...] jest działalnością niezgodną z MPZP, z uwagi na uciążliwość dla istniejącej zabudowy mieszkaniowe jednorodzinnej, pomimo tego, iż rzekoma uciążliwość nie została poparta żadnymi normami; 4) naruszenie prawa materialnego tj. art. 41 ust. 3 pkt 2 w związku z art. 42 ust. 1 ustawy o odpadach oraz w związku z art. 155 k.p.a., poprzez błędną wykładnię mającą wpływ na wynik sprawy, a polegającą na przyjęciu, że brak jest możliwości zmiany decyzji ostatecznej Starosty [...] z [...] r. zezwalającej na zbieranie odpadów na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w J. przy ul. [...], wskutek konieczności nowego merytorycznego rozpatrzenia sprawy przy rozszerzeniu rodzaju odpadów wskazanych we wniosku skarżącego, wskutek błędnego przyjęcia, że rozszerzenie rodzaju zbieranych odpadów nie może nastąpić w trybie art. 155 k.p.a.; 5) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., polegające: - na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego, w tym poprzez uznanie, że sporna okoliczność - co do zgodności planowanej inwestycji z miejscowym planowaniem zagospodarowania przestrzennego oraz kwestia ustalenia norm uciążliwości nie jest istotna, co doprowadziło do niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo że w ramach prowadzonego poprzednio postępowania rozpatrując sprawę sam organ II instancji w decyzji z [...] r., wskazał (str. 13 decyzji oraz str. 15 decyzji), że należy te okoliczności ustalić w toku prowadzonego ponownie postępowania administracyjnego; - poprzez błędne przyjęcie, że z trzech ekspertyz sporządzonych na potrzeby niniejszego postępowania (opinie biegłego M. K. sporządzone na zlecenie Wójta Gminy J. i opinia na potrzeby postępowania [...] , opinia Naczelnika Wydziału Budownictwa Starostwa Powiatowego w B. wynika, iż inwestycja skarżącego (w tym objęta wnioskiem) jest niezgodna z zapisami MPZP, podczas gdy okoliczność taka wcale nie wynika z tych opinii, a co więcej opinie, na które powołuję się organ nie były sporządzane przez biegłego z zakresu planowania i zagospodarowania przestrzennego; 6) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 155 k.p.a., poprzez: - błędne uznanie, że zmiana decyzji ostatecznej Starosty [...] z [...] r., poprzez rozszerzenie rodzajów odpadów, zgodnie z wnioskiem skarżącego jest niedopuszczalna z uwagi na konieczność ponownego merytorycznego rozpatrzenia sprawy zakończonej ostatecznym rozstrzygnięciem, podczas gdy organ powinien sprawdzić, czy w ustalonym stanie faktycznym i prawnym istnieją szczególne przesłanki dyktowane interesem strony, które przemawiałyby za zmianą decyzji ostatecznej: - błędne przyjęcie, że istnieją okoliczności sprzeciwiające się zmianie decyzji ostatecznej Starosty [...] z [...] r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny, zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2016 r. poz. 1066 ze zm.), sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz.718 ze zm. – dalej zwana p.p.s.a.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Badając zgodność z prawem zaskarżonej decyzji sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą, ale rozstrzyga w granicach danej sprawy, stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. Rozpoznając w zakreślonych ramach zaskarżoną decyzję Sąd stwierdził, że organ naruszył przepisy postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Istotą sporu w niniejszej sprawie jest rozstrzygnięcie, czy skarżący, posiadający zezwolenie na zbieranie odpadów na działkach nr [...] i [...] w J. przy ul. [...], może domagać się w trybie art. 155 k.p.a. zmiany owego zezwolenia zgodnie ze złożonym przez siebie wnioskiem z [...] r. w zakresie rozszerzenia rodzaju odpadów przewidywanych do zbierania. Nie ulega wątpliwości, że zmiana decyzji ostatecznej, czyli w tym przypadku decyzji z [...] r., może nastąpić jedynie w trybach nadzwyczajnych przewidzianych w k.p.a. bądź w przepisach szczególnych. Słusznie wskazał organ odwoławczy, że w sprawie ma zastosowanie art. 155 k.p.a., zgodnie z którym decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za jej zgodą uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony. Nadzwyczajne postępowanie o zmianę lub uchylenie decyzji, prowadzone na podstawie powyższego przepisu jest postępowaniem w pełni samodzielnym i nowym w stosunku do postępowania zwykłego (w tym przypadku zakończonego wydaniem decyzji z [...] r., zezwalającej na zbieranie odpadów). Celem tego postępowania nie jest zatem ponowne merytoryczne rozpoznanie sprawy zakończonej decyzją ostateczną niejako w kolejnej instancji, lecz ustalenie, czy za zmianą (uchyleniem) decyzji ostatecznej przemawiają wymienione w art. 155 k.p.a. przesłanki, tj. interes społeczny lub słuszny interes strony oraz czy nie sprzeciwia się temu przepis szczególny. Organ w rozpoznawanej sprawie, po przeprowadzeniu wykładni art. 155 k.p.a., w oparciu o stanowisko doktryny i orzecznictwo sądowoadministracyjne doszedł do przekonania, że zmiana taka nie jest możliwa. W ocenie organu odwoławczego z dokumentacji przedkładanej przez wnioskodawcę wynika, że zmiana decyzji jest wynikiem zmiany stanu faktycznego, albowiem wnioskodawca planuje wykonanie nowej inwestycji w zakresie dotyczącym gospodarowania odpadami i dlatego też żąda zmiany ostatecznej i prawomocnej decyzji. Takie uzasadnienie podstawowej kwestii rzutującej na rozstrzygnięcie sprawy jest niewystarczające i wymyka się spod kontroli Sądu. Organ nie przeprowadził analizy zgromadzonego materiału dowodowego. Nie wyjaśnił w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, na jakich warunkach wydano skarżącemu zezwolenie na zbieranie odpadów i jakie okoliczności sprawy wskazują, że wniosek o zmianę decyzji z [...] r., wykracza w taki sposób poza dotychczasowe pozwolenie, że stanowi nową sprawę. Zupełnie niezrozumiałe jest stwierdzenie organu odwoławczego, zawarte na str. 5 uzasadnienia zaskarżonej decyzji, że: "w niniejszej sprawie punktem wyjścia, co najprawdopodobniej umknęło organowi I instancji, jest spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek z art. 155 Kodeksu postępowania administracyjnego, umożliwiających wydanie decyzji zgodnej z jego żądaniem." Tymczasem organ odwoławczy po raz kolejny orzekał w rozpoznawanej sprawie, gdyż poprzednią decyzję organu pierwszoinstancyjnego z [...] r., odmawiająca zmiany decyzji ostatecznej zgodnie z wnioskiem, uchylił decyzją z [...] r. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że organ zlecił dalsze prowadzenie postępowania administracyjnego, celem wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, tj. zmiany decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w J. przy ul. [...]. Prowadzone postępowanie dowodowe miało polegać na ustaleniu, czy zmiana decyzji jest zgodna z przepisami prawa miejscowego oraz czy rozszerzona działalność nie spowoduje zagrożenia dla życia, zdrowia ludzi lub środowiska. Wobec prostego zestawienia uzasadnień obu decyzji organu odwoławczego nie można oprzeć się wrażeniu, że to właśnie temu organowi podczas rozstrzygania sprawy decyzją z [...] r. umknęło, że w rozpoznawanej sprawie punktem wyjścia, jest spełnienie przez wnioskodawcę przesłanek z art. 155 k.p.a. Bądź też organ odwoławczy był przekonany, że mamy do czynienia z taką zmianą decyzji, która jest możliwa w trybie art. 155 k.p.a. W takiej sytuacji szczególnie istotne jest sporządzenie prawidłowego uzasadnienia zaskarżonej decyzji z uwzględnieniem całości zgromadzonego materiału w sprawie. Zauważyć też trzeba, że materiał ten został obszernie i prawidłowo zgromadzony przez organ pierwszoinstancyjny. W tym miejscu wskazać przyjdzie, że decyzja administracyjna wydana przez organ jest aktem skarżonym i tylko z decyzji strona czerpie informacje o swojej sytuacji prawnej. W decyzji tej powinien więc organ zawrzeć wszelkie informacje i dane mające istotne znaczenie w sprawie, wraz z precyzyjnym wyjaśnieniem wszelkich okoliczności rzutujących na rozstrzygnięcie. W tym zakresie Sąd nie może zastąpić organu i sporządzić za niego uzasadnienia. Reasumując zaskarżona decyzja nie zawiera w praktyce uzasadnienia faktycznego w rozumieniu art. 107 § 3 k.p.a. Albowiem samo przytoczenie zastosowanych przepisów prawa, winno znaleźć się w decyzji, ale przepisy te należy odnieść szczegółowo do stanu faktycznego sprawy. Wskazane uchybienia miały istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpośrednio zdeterminowały w sposób niekorzystny dla skarżącej treść zaskarżonej decyzji. Wobec powyższego na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy, organ odwoławczy będzie zobowiązany do prawidłowego sporządzenia uzasadnienia decyzji ze szczegółowym omówieniem całości zgromadzonego materiału dowodowego i ewentualnym wskazaniem tych okoliczności sprawy, które w jego ocenie nie pozwalają na rozpoznanie wniosku w trybie art. 155 k.p.a. Wobec uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., tj. nieprawidłowego sporządzenia uzasadnienia decyzji, Sąd uznał za przedwczesne rozpoznanie pozostałych zarzutów i żądań skargi. O kosztach orzeczono zgodnie z art. 200 i art. 205 p.p.s.a.