III SA/Gl 1156/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kozicka, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Specjalista Agnieszka Górecka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Rektora Politechniki [...] z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania stypendium doktoranckiego 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów z dnia [...] r. nr [...], 2) zasądza od Rektora Politechniki [...] na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Rektor Politechniki [...] utrzymał w mocy decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów z [...]r. nr [...] o nieprzyznaniu skarżącemu L. K. stypendium rektora dla najlepszych doktorantów. Było to kolejne rozstrzygnięcie wydane w tej sprawie wobec uchylenia poprzedniej decyzji rektora z [...]r. oraz poprzedzającej ją decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów z [...]r. wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 25 czerwca 2019r., sygn. akt III SA/Gl 439/19. Stan sprawy przedstawia się następująco. L. K., student trzeciego roku stacjonarnych studiów doktoranckich Politechniki [...] w dziedzinie nauk technicznych w dyscyplinie [...], złożył wniosek o przyznanie stypendium Rektora dla najlepszych studentów III stopnia w roku akademickim 2018/2019 (doktorantów). Decyzją z [...] r., nr [...], Odwoławcza Komisja Stypendialna Doktorantów Politechniki [...] orzekła o nieprzyznaniu wnioskodawcy stypendium rektora dla najlepszych doktorantów. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że na podstawie § 21 ust. 1 Regulaminu przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej doktorantom Politechniki [...] (dalej w skrócie: "Regulamin"), Rektor Politechniki [...] przekazał Poleceniem nr [...]z [...]r. uprawnienia do przyznawania stypendium rektora dla najlepszych doktorantów Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów. Zgodnie z § 16 Regulaminu, stypendium dla najlepszych doktorantów może być przyznane doktorantowi: - na pierwszym roku studiów, który osiągnął maksymalną liczbę punktów w postępowaniu rekrutacyjnym; - na drugim i kolejnych latach, który w roku akademickim poprzedzającym przyznanie stypendium spełnił łącznie następujące warunki: a) uzyskał bardzo dobre lub dobre wyniki egzaminów objętych programem studiów doktoranckich, b) wykazał się postępami w pracy naukowej i przygotowywaniu rozprawy doktorskiej, c) wykazał się szczególnym zaangażowaniem w pracy dydaktycznej. Stypendium może otrzymać doktorant, który złożył indeks wraz ze sprawozdaniem z przebiegu studiów doktoranckich za dany rok akademicki wraz z opinią promotora oraz zaliczył rok studiów. Wnioskodawca w wyznaczonym terminie złożył wniosek o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych doktorantów. Komisja po rozpatrzeniu wniosku ustaliła, że wnioskodawca uzyskał za wskazane we wniosku osiągnięcia 90 punktów. Tymczasem, aby otrzymać stypendium należało uzyskać 110 punktów. W związku z powyższym Komisja ustaliła, że przedstawione we wniosku osiągnięcia nie uprawniają wnioskodawcy do otrzymania stypendium dla najlepszych doktorantów. Wnioskodawca nie zgodził się z powyższą decyzją i pismem z 10 grudnia 2018 r. złożył wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. Decyzji pierwszoinstancyjnej zarzucił błędne rozliczenie dołączonych do wniosku dokumentów, potwierdzających osiągnięcia doktoranta. W decyzji o nieprzyznaniu stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów uzasadniono fakt uzyskania przez wnioskodawcę 90 punktów za wskazane we wniosku osiągnięcia. Zgodnie z treścią decyzji w celu uzyskania stypendium należało uzyskać minimum 110 punktów. Strona wykazała, że powinna uzyskać 115 pkt – liczbę, która przekracza minimalny próg punktów, który pozwala na uzyskanie stypendium Rektora. Wnioskodawca w uzasadnieniu przedstawił tabele osiągnięć doktorantów za ostatni rok, w którym wskazał liczbę punktów przyznanych mu przez Komisję (jego zdaniem błędnie naliczonych) oraz liczbę punktów zgodną z załącznikiem (czyli taką liczbę, jaką w swojej ocenie należało mu przyznać). Różnice dotyczyły trzech parametrów: 1. Osiągnięcia naukowo – publikacyjne: przyznano 30 pkt – w ocenie wnioskodawcy należało przyznać 40 pkt; 2. Udział w projektach naukowych (grantach): przyznano 5 pkt – w ocenie wnioskodawcy należało przyznać 15 pkt; 3. Certyfikaty z danej dziedziny naukowej, potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe: przyznano 5 pkt – w ocenie wnioskodawcy należało przyznać 10 pkt. We wniosku strona przedstawiła swoje szczegółowe stanowisko odnośnie powyższych trzech parametrów. Ad 1) zgodnie z przedstawionym we wniosku wykazem publikacji wydanych w roku akademickim 2017/2018 wnioskodawca zawarł w nim trzy publikacje naukowe. Jedna z nich to artykuł w czasopiśmie indeksowanym w bazie Web of Science (15 pkt na dwóch autorów). Pozostałe dwie pozycje odnoszą się do publikacji w czasopismach z listy ministerialnej "B" wykazu czasopism (odpowiednio 8 pkt oraz 7 pkt na dwóch autorów). Sumując punkty, przyznawane za poszczególne publikacje wnioskodawca uzyskał 15 pkt. Zgodnie z załącznikiem nr 1c do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...]. Kryteria Stypendium Rektora Politechniki [...] dla doktorantów, doktorant który uzyskał liczbę pkt/os w ramach publikacji naukowych z przedziału 15 i powyżej otrzymuje za osiągnięcia naukowo - publikacyjne 40 pkt. We wniosku działalność naukowo - publikacyjna została oceniona na 30 pkt. Ad 2) do wniosku o przyznanie Stypendium Rektora wnioskodawca załączył jedno zaświadczenie o udziale w badaniach statutowych Instytutu Mechaniki i Podstaw Konstrukcji Maszyn nr [...]oraz dwa oświadczenia o prowadzeniu grantów wydziałowych n-ry [...] oraz [...]. Zgodnie z ww. kryteriami udział w badaniach statutowych jednostki uczelnianej oraz grantach wydziałowych ocenia się na 5 pkt. W związku z tym, iż wnioskodawca brał udział w badaniach prowadzonych w ramach trzech różnych projektów, powinien otrzymać 15 pkt. za udział w projektach naukowych (grantach). W ocenianym wniosku przyznano za tę część 5 pkt. Ad 3) do wniosku o przyznanie Stypendium Rektora wnioskodawca załączył trzy certyfikaty potwierdzające: ukończenie Autodesk Certified requirements na poziomie "Autodesk Certified User: Fusion 360" ([...].), ukończenie projektu [...] - [...] ([...].) oraz uczestnictwa w szkoleniu "Zastosowanie analizy modalnej z wykorzystaniem metody eksperymentalnej i eksploatacyjnej" ([...].). W związku z powyższym wnioskodawca powinien otrzymać 10 pkt. z grupy Certyfikaty z dziedziny naukowej, potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe. W rozpatrzonym wniosku przyznano jedynie 5 pkt. Decyzją z [...] r., nr [...], Rektor Politechniki [...] utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji. W uzasadnieniu stwierdził, że Komisja po ponownej analizie wniosku postanowiła do otrzymanych 90 punktów doliczyć 10 punktów co dało łączną liczbę 100 punktów. Tymczasem, w celu otrzymania stypendium należało uzyskać 110 punktów, w związku z czym Odwoławcza Komisja Stypendialna Doktorantów negatywnie zaopiniowała przedmiotowy wniosek. Na podstawie tej negatywnej opinii została utrzymana w mocy zaskarżona decyzja. Od tej decyzji, skarżący, reprezentowany w sprawie przez pełnomocnika procesowego wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, który wyrokiem z 25 czerwca 2019r. sygn. akt III SA/Gl 439/19 uchylił decyzje organów obu instancji. W uzasadnieniu Sąd stwierdził, że organy dopuściły się naruszenia art. 107 § 3 K.p.a. Z decyzji wydanej w pierwszej instancji nie wynika co legło u podstaw odmowy przyznania skarżącemu stypendium dla najlepszych doktorantów. Uzasadnienie decyzji pierwszoinstancyjnej zawiera jedynie wskazanie podstawy prawnej rozstrzygnięcia, określa zasady przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów (cytowany jest Regulamin). Natomiast uzasadnienie rozstrzygnięcia istoty sprawy zainicjowanej wnioskiem złożonym przez skarżącego ogranicza się jedynie do jednego, skromnego objętościowo akapitu tekstu, w którym stwierdzono, że skarżący złożył wniosek o przedmiotowe stypendium w terminie oraz że komisja po rozpatrzeniu wniosku ustaliła, że wnioskodawca uzyskał za wskazane we wniosku osiągnięcia 90 punktów – tymczasem, żeby otrzymać stypendium należało uzyskać 110 punktów. Powyższe uzasadnienie rozstrzygnięcia nie wskazywało, które kategorie osiągnięć doktoranta zostały ocenione niżej, aniżeli ocenił je sam wnioskodawca. Nie wskazano, w której kategorii naliczono mniejszą liczbę punktów. Zdaniem WSA jest to istotny brak, ponieważ wnioskodawca pozbawiony został de facto możliwości weryfikacji rozstrzygnięcia jego sprawy z samego uzasadnienia decyzji. Strona złożyła wniosek o ponowne rozpatrzenie swojego wniosku, w którym zawarła swoje stanowisko w sprawie w sposób zwięzły, jasny i spójny. Wnioskodawca wskazał we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy precyzyjnie trzy kategorie osiągnięć doktorantów za ostatni rok, zgodnie z załącznikiem nr 1c do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] r., których naliczenie punktów zakwestionował (kategorie nr 3, 5 i 6). Jednocześnie przedstawił swoje stanowisko w tej kwestii, wskazując ile punktów komisja mu przyznała, a ile punktów powinna naliczyć zgodnie z regulacjami zawartymi w cytowanym wyżej załączniku nr 1c. W decyzji wydanej w drugiej instancji organ w ogóle nie ustosunkował się do stwierdzeń i argumentów podanych przez wnioskodawcę. Uzasadnienie decyzji drugiej instancji powieliło materiał zawarty w decyzji pierwszoinstancyjnej, oraz zawierało akapit, w którym stwierdzono, że w związku ze złożonym przez wnioskodawcę środkiem odwoławczym komisja postanowiła doliczyć do otrzymanych już 90 punktów – 10 punktów, co dało łączną liczbę 100 punktów. W efekcie wnioskodawca nie osiągnął liczby 110 punktów i otrzymał opinię negatywną. W tej sytuacji Rektor utrzymał w mocy decyzję wydaną w pierwszej instancji przez Odwoławczą Komisję Stypendialną Doktorantów. W analizowanej sprawie skarżący kwestionował ocenę osiągnięć doktorantów za ostatni rok dokonaną przez organ w pierwotnej decyzji. Zarzuty zostały należycie uzasadnione. Tymczasem podniesione okoliczności pozostały poza zakresem zainteresowania organu, a treść zaskarżonej decyzji jest co do istoty powieleniem treści decyzji ją poprzedzającej. Taki sposób załatwienia wniosku o ponowne rozpatrzenie stanowi naruszenie art. 207 ust. 2 ustawy w zw. z art. 127 § 3 k.p.a., gdyż przeczy celowi ponownego rozpatrzenia sprawy, a także narusza wskazane przepisy w związku z art. 107 § 3 k.p.a., który wymaga należytego uzasadnienia rozstrzygnięcia w zakresie faktycznym i prawnym w sposób wyjaśniający stronie powody, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie – również w zakresie podniesionych przez nią zarzutów. Formułując zalecenia, jakimi winny się kierować organy ponownie rozpoznając sprawę Sąd wskazał, że w ponownie prowadzonym postępowaniu organ winien wrócić na etap pierwotnego rozpoznania wniosku i załatwić wniosek uwzględniając wiążącą ocenę prawną wyrażoną w wyroku. Postępowanie winno być przeprowadzone w oparciu o przepisy prawa materialnego, z poszanowaniem dla obowiązujących regulacji proceduralnych, w tym art. 107 § 3 k.p.a. Przechodząc na grunt rozstrzygnięcia, którego prawidłowość stanowi przedmiot badania w przedmiotowej sprawie przypomnieć należy, że rozpoznając sprawę po raz kolejny, organ I instancji decyzją z [...]r. nie przyznał stronie stypendium dla najlepszych doktorantów. W uzasadnieniu podniósł, że skarżący nie spełnił przesłanek warunkujących przyznanie stypendium, gdyż uzyskał 100 punktów na 110 koniecznych do jego uzyskania. Zgodnie z Załącznikiem 1c do zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...]r. punktowane były następujące kryteria: 1. Średnia ocen –ocena 5,0 – liczba punktów otrzymana przez wnioskodawcę wynosi 10 na maksymalną 10, 2. Współpraca z przemysłem i innymi ośrodkami naukowo-badawczymi – liczba punktów otrzymana przez wnioskodawcę wynosi 20 na maksymalną 40 punktów, 3. Osiągnięcia naukowo – publikacyjne: przyznano 30 pkt na maksymalną liczbę 40 pkt. W ocenie wnioskodawcy należało przyznać 40 pkt; 4. Czynny udział w konferencjach naukowych - liczba punktów otrzymana przez wnioskodawcę wynosi 10 na maksymalną 10, 5. Udział w projektach naukowych (grantach). Za udział w trzech pracach badawczych przyznano 5 pkt – na maksymalną punktację 15 pkt; 6. Certyfikaty z danej dziedziny naukowej, potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe. Komisja uznała przyznanie dwóch certyfikatów, za które przyznała 5 pkt na maksymalna liczbę 10 pkt. W ocenie wnioskodawcy należało przyznać 10 pkt. 7. Działalność organizacyjna oraz praca na rzecz uczelni (np. koło naukowe, Festiwal Nauki, Industriada, dni otwarte, udział w komitetach organizacyjnych konferencji naukowych, warsztatów szkoleń itd.). Wnioskodawca przedstawił dokumenty potwierdzające uczestnictwo w pięciu przedsięwzięciach tj. powyżej minimalnych dwóch, zatem uzyskana liczba punktów wynosi 10 przy maksymalnej za to kryterium 10. Odnosząc się do przedłożonego przez stronę potwierdzenia uczestnictwa w projekcie "[...] – [...]" organ wyjaśnił, że uczestnictwo w nim stanowi interpersonalny rozwój organizacyjny i w związku z tym zostało zaliczone do kryterium 7, z którego skarżący i tak otrzymał maksymalną liczbę punktów. W związku z tym, że suma zdobytych przez skarżącego punktów wynosiła 100, stypendium nie zostało mu przyznane. Od powyższego rozstrzygnięcia 8 października 2019r. skarżący złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarzucił w nim błędne naliczenie punktów w zakresie 2 kryteriów: 3 "Osiągnięcia naukowo – publikacyjne" i 6 "Certyfikaty z danej dziedziny naukowej, potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe". Odnośnie 1. z nich podniósł, że Komisja wskazała, że zgodnie z regulaminem podstawę do przyznania punktów stanowił wykaz czasopism naukowych część B, która jest opublikowana na stronach Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego. Pod poz. 1161 ujęte jest czasopismo "Journal of Applied Mathematics and Computational Mechanics" i w związku z umieszczeniem na liście B za tę publikację przyznaje się 10 pkt. Natomiast wnioskodawca wskazał swą publikację jako indeksowaną również w bazie Web of Science. Taka interpretacja wynika z faktu, że punktacja publikacji indeksowanej w bazie o zasięgu międzynarodowym (tj. Web of Science Core Collection) odpowiada najniżej wymienionej publikacji w czasopiśmie naukowym, ale wymienionej w części A wykazu Ministra, w związku z tym winien za nią otrzymać 15 pkt. Podniósł, że w poprzednio wydanych w stosunku do niego decyzjach za rok 2017/2018 oba organy przyjmowały taką właśnie wartość punktową publikacji w tym czasopiśmie i stypendium zostało mu przyznane. Nadto taka sama kwalifikacja publikacji znajduje się w Systemie Oceny Aktywności Pracowniczej funkcjonującym na Wydziale Inżynierii Mechanicznej i Informatyki, dlatego wg strony przyznanie aktualnie punktacji niższej za taką samą publikację nie znajduje uzasadnienia. Podkreślił, że w systemie elektronicznym Politechniki znajduje się informacja, że w sytuacji, gdy artykuł został opublikowany w piśmie, które znajduje się na liście ministerialnej, a jednocześnie w Web of Science, artykuł należy wpisać raz, przy wybraniu korzystniejszej opcji. Wg strony odstąpienie przez Komisję Stypendialną od obowiązującego regulaminu, który nie uległ zmianie i przyjętej praktyki prowadzi do stosowania różnych reguł przy ocenie wniosków stypendialnych i z tego względu stanowi naruszenie prawa. Natomiast w zakresie kolejnego kryterium, tj. 6 "Certyfikaty z danej dziedziny naukowej, potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe" Komisja wskazała, że uczestnictwo w projekcie "[...] – [...]" stanowi "interpersonalny rozwój organizacyjny", (czego jednak w żaden sposób nie uzasadniła ani nie udowodniła), w związku z czym certyfikat z tego tytułu zaliczyła do pkt. 7 "Działalność organizacyjna oraz praca na rzecz uczelni (np. koło naukowe, Festiwal Nauki, Industriada, dni otwarte, udział w komitetach organizacyjnych konferencji naukowych, warsztatów szkoleń itd.)", z którego i tak skarżący otrzymał maksymalną ilość punktów. Punkt ten klasyfikuje wszelkie działania organizacyjne i inne prace na rzecz Uczelni i nie obejmuje żadnych prac związanych z rozwojem osobistym. Natomiast certyfikat, jaki otrzymała strona dotyczy ukończenia kursu, a nie jego organizacji, uczestnik projektu nie był jego organizatorem, stąd – zdaniem strony – brak podstaw do łączenia go z organizacją. Strona przytoczyła treść certyfikatu, zaświadczenia i suplementu otrzymanych w związku z odbytym szkoleniem; w zaświadczeniu organizator szkolenia wskazał, że skarżący [...]r. ukończył kurs "[...]" w wymiarze 12 h i przywołał poszczególne punkty szkolenia. W związku z tym skarżący podniósł, że Komisja błędnie przyporządkowała ten certyfikat do pkt. 7, podczas gdy winien on być przypisany do pkt. 6, a wówczas właściwa punktacja za poz. 6 winna wynosić 10 pkt, a nie 5, jak zostało mu przyznane. Podsumowując stwierdził, że po uwzględnieniu wadliwie nieprzyznanych mu punktów końcowa punktacja zamiast 100 winna wynosić 115 (10 pkt zamiast 5 pkt za osiągnięcia z pkt 6 i 40 zamiast 30 z pkt 3 załącznika) i przewyższałaby wymaganą dla przyznania stypendium ilość 110 punktów (karta 82 akt administracyjnych). Załącznikiem do wniosku było zaświadczenie o ukończeniu kursu "Autodesk 360" (karta 85). Zaskarżoną decyzją z [...]r. Rektor utrzymał jednak w mocy decyzję Komisji Stypendialnej, albowiem stwierdził, że została ona wydana prawidłowo i jest zgodna z prawem (karta 97 akt administracyjnych). Odnośnie spornego kryterium nr 3 tj. osiągnięć naukowo – publikacyjnych podzielił stanowisko Komisji co do tego, że czasopismo "Journal of Applied Mathematics and Computational Mechanics" jako znajdujące się pod pozycją 1161 wykazu B Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego punktowane jest w wysokości 10 pkt i taką punktację skarżący otrzymał. W zakresie zaś Kariera w kryterium z pkt 6 "Certyfikaty z danej dziedziny naukowej ..." Rektor stwierdził, że uczestnictwo w projekcie "[...]" i [...] są powiązane w ramach jednego szkolenia, zatem organ prawidłowo przyznał za nie punkty w kategorii 7, wobec czego brak podstaw do ponownego przyznania punktów w ramach kategorii 6. W podsumowaniu Rektor stwierdził brak podstaw do zmiany decyzji Komisji Stypendialnej. W skardze do sądu administracyjnego na tę decyzję skarżący zarzucił: - naruszenie przepisów prawa procesowego oraz materialnego w tym w szczególności: 1) art. 7 i 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania i faktyczne rozstrzygnięcie sprawy pomimo braku w organie materiałów sprawy i przeprowadzenie czynności na posiedzeniu 2 września 2019 roku pomimo otrzymania akt z Sądu dopiero 10 września 2019 roku 2) art. 8 par. 2 k.p.a. poprzez nie uzasadnione odstąpienie od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym polegające na na zaniżeniu przyznawanej punktacji za publikacje w czasopiśmie "Journal of Applied Mathematic and Computational Mechanics" i przyznanie 10 pkt pomimo wcześniejszej praktyki oraz nadania punktów w systemie uczelnianym w wysokości 15 pkt. 3) art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie stronie czynnego udziału w postępowaniu, niezawiadamianiu strony o prowadzonych czynnościach, możliwości wypowiedzenia się co do zgromadzonych materiałów, 4) art. 15 k.p.a. w związku z art. 80 k.p.a. ze względu na naruszenie zasady dwuinstancyjności poprzez bezrefleksyjne oparcie decyzji organu II instancji na opinii Odwoławczej Komisji Stypendialnej Doktorantów, działającej jako organ I instancji. 5) art. 7, art. 77 k.p.a. oraz art. 80 k.p.a. poprzez pominięcie w toku postępowania zasad prowadzenia i celu programu pn. [...], jako faktów znanych organowi z urzędu oraz poprzez niewłaściwą i dowolną interpretację faktów wynikających ze zgromadzonego materiału dowodowego, skutkujące uznaniem, że uczestnictwo w programie pn. "[...]" zgodnie z zasadami i celami programu jest ze strony uczestnika formą działalności organizacyjnej i pracy na rzecz uczelni, tymczasem prawidłowa ocena zakresu uczestnictwa w programie Skarżącego powinna prowadzić do wniosku, że nie był organizatorem w żadnej formie, a odbiorcą programu, wobec czego w wyniku uczestnictwa w programie zdobył umiejętności spełniające warunek zakwalifikowania uczestnictwa zgodnie z pkt 6 Załącznika 1c do Zarządzenia Nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] roku . 6) art. 7 art. 77 k.p.a. oraz art. 80 kpa poprzez błędne zaniżenie przyznawanej punktacji za publikacje w czasopiśmie "Journal of Applied Mathematic and Computational Mechanics" i przyznanie 10 pkt pomimo, że prawidłowa ocena zebranego materiału dowodowego oraz wszystkich innych znanych organowi okoliczności powinna prowadzić do przyznania 15 punktów za publikacje. 7) art. 270 ust. 2, 273 ust. 1, oraz art. 275 ust. 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1669) w związku z § 16 - 18 Załącznika nr 1 do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] r. (Regulaminu Przyznawania i Wypłacania Świadczeń Pomocy Materialnej Doktorantom Politechniki [...]) poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów, pomimo istnienia przesłanek przyznania stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów; 8) § 2 Załącznika nr 1 do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] r. (Regulaminu Przyznawania i Wypłacania Świadczeń Pomocy Materialnej Doktorantom Politechniki [...]) poprzez złamanie zasady równości dostępu do świadczeń pomocy materialnej w stosunku do skarżącego oraz zasady jawności działań - ze względu na nieudostępnienie innych wniosków o stypendia dla najlepszych doktorantów (w tym mimo wnioskowanej anonimizacji danych osobowych pozostałych osób wnioskujących). W oparciu o tak sformułowane zarzuty wniósł o uchylenie decyzji obu instancji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdził, że nieprawdziwy jest zarzut, jakoby orzekał bez znajomości akt sprawy, skoro te były jeszcze w Sądzie administracyjnym. W tym zakresie wyjaśnił, że dysponował kserokopiami całych akt i rozstrzygając sprawę oparł się na nich. Co do punktacji za publikację podtrzymał tezę, że wobec ujęcia czasopisma w wykazie B Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego może być za nią przyznane maksymalnie 10 punktów, które skarżący otrzymał (ponieważ była to wspólna praca dwóch autorów otrzymał de facto 5 pkt, ale okoliczności podziału punktów na dwie osoby strona nie kwestionuje). Nie uznał za zasadny również zarzutu naruszenia art. 10 K.p.a., gdyż materiał dowodowy pochodził od strony i nie uległ zmianie w stosunku do tego, który stał się podstawą poprzedniego rozstrzygnięcia, zatem był stronie znany. Odnośnie projektu "[...]" organ podtrzymał tezę, że stanowił on "interpersonalny rozwój organizacyjny" i jako taki zasadnie został zakwalifikowany do pkt. 7. Organ nie zgodził się z tezą, że w jednym wypadku publikacja w tym samym publikatorze była oceniana na 10, a w innym na 15 pkt. Stwierdzenie to uzasadnił w ten sposób, że w obu przypadkach kierował się tymi samymi kryteriami – Zarządzeniem nr [...]r. Rektora Politechniki [...] z [...]r. Podniósł też, że niemożliwe jest przyznanie stypendium w związku z wyczerpaniem procentowego limitu doktorantów, który mogą je otrzymać. Postanowieniem z 16 marca 2020r. Sąd dopuścił do udziału w sprawie w charakterze uczestnika Krajową Reprezentację Doktorantów. W piśmie procesowym z 21 lipca 2020r. uczestnik wniósł o uwzględnienie skargi poprzez uchylenie zaskarżonych decyzji organów obu instancji i oświadczył, że popiera skargę w całości. W uzasadnieniu podniósł zarzuty przeciwko decyzji: wydanie jej przed otrzymaniem akt z Sądu administracyjnego, wadliwość formalną, polegającą na opatrzeniu decyzji I pieczęcią Działu Nauczania Politechniki, podczas gdy nie jest on aparatem pomocniczym w stosunku do Komisji, co wskazuje na brak samodzielności orzeczniczej tego organu. Podniósł fakt, że niektóre dowody zostały przez stronę złożone w toku postępowania sądowoadministracyjnego, zatem przed zwrotem akt nie były w posiadaniu organu i nie mogły być uwzględnione przy wydaniu decyzji; akcentował też błędne pouczenie wskazujące na możliwość wniesienia skargi do sądu administracyjnego bezpośrednio na decyzję i instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, dalej: p.p.s.a.), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Nadto, stosownie do art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Odnośnie tego przypomnieć należy, że w wyroku o sygn. akt III SA/Gl 439/19 Sąd stwierdził, że "Decyzje obu instancji w żadnej mierze nie spełniają wymogu określonego w art. 107 § 3 k.p.a. Organ odwoławczy w żadnej mierze nie odniósł się do argumentów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Nie wskazał jakie argumenty spowodowały, iż doliczono wnioskodawcy 10 punktów. Jednocześnie nie wskazał których argumentów odwołującego nie uznał za zasadne i nie wyjaśnił dlaczego tak postąpił. Strona otrzymując obie decyzje nie miała w istocie żadnej możliwości do poznania i zrozumienia toku podejmowania decyzji i rozstrzygnięcia sprawy." Sąd wskazał też, że "W ponownie prowadzonym postępowaniu organ wróci na etap pierwotnego rozpoznania wniosku i załatwi ten wniosek uwzględniając wiążącą ocenę prawną wyżej wyrażoną. Postępowanie zostanie przeprowadzone w oparciu o przepisy prawa materialnego, z poszanowaniem dla obowiązujących regulacji proceduralnych, w tym art. 107 § 3 k.p.a." Sąd orzekający w przedmiotowej sprawie stwierdził, że organ nie wykonał zaleceń Sądu zawartych w wyroku III SA/Gl 439/19. Przedmiotem sporu jest zasadność nieprzyznania stronie stypendium doktoranckiego dla najlepszych doktorantów na rok akademicki 2018/2019, która jest konsekwencją sporu o punktację, jaka winna być przyznana doktorantowi w dwóch kategoriach określonych w załączniku nr 1c do zarządzenia Rektora Politechniki [...] nr [...] z [...]r.: - kryterium 3 – osiągnięcia naukowo-publikacyjne, - kryterium 6 – certyfikaty z danej dziedziny naukowej, potwierdzającej zdobycie umiejętności miękkich oraz certyfikaty językowe. Odnośnie kryterium z pkt. 3. organ twierdzi, że wszystkie prace strony zostały opublikowane w czasopismach indeksowanych w części B wykazu czasopism naukowych wymienionych w Komunikacie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z [...]r., za które można przyznać 10 pkt (z podziałem na współautorów). Natomiast strona w odwołaniu stwierdziła, że jedna z prac została opublikowana w czasopiśmie Web of Science (karta 194 akt sądowych), a w wypadku publikacji w czasopiśmie o zasięgu międzynarodowym, przyznaje się za nią punktację jak za publikację w czasopiśmie ujętym w części A wykazu Ministra i winien za nią otrzymać 15 pkt (karta 83 akt administracyjnych). Podniósł, że uwzględniając tę zasadę Komisja Stypendialna przyznała mu stypendium na rok akademicki 2017/2018. Powołał się także na "System oceny publikacji pracownika" funkcjonujący na Politechnice [...] (karta 192 akt sądowych), gdzie wskazano "W przypadku artykułu, który znajduje się na liście Ministerialnej i jednocześnie w Web of Science, artykuł należy wpisać raz przy wybraniu korzystniejszej opcji". Zauważyć należy, że argumentacja skarżącego jest w tym zakresie konsekwentna i podnosi on konkretne zarzuty przeciwko stanowisku Komisji, a następnie Rektora, które ograniczają się do powołania się na listę Ministra, gdzie pod pozycją 1161 wskazany jest "Journal of Applied Mathematics and Computational Mechanics" i w żaden sposób nie odnosi się do argumentacji strony co do publikacji w Web of Science, która – wg strony – winna być wyceniona na 15 pkt. Nie odnosi się także ani nie wyjaśnia faktu przyznania mu stypendium na rok 2017/2018 po przyznaniu mu 15 punktów za publikację w tym periodyku. Powoduje to, że ani zaskarżona decyzja ani poprzedzająca ją decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej nie zawiera uzasadnienia spełniającego wymogi art. 107 § 3 k.p.a., a tym samym także wskazań zawartych w wyroku WSA w Gliwicach sygn. akt III SA/Gl 439/19. Zgodnie z powołanym przepisem, uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Natomiast omawiane rozstrzygnięcia organów obu instancji nie wskazują, dlaczego odmówiły wiarygodności i mocy dowodowej wydrukowi z Systemu oceniania pracowników, zaświadczeniu i certyfikatowi potwierdzającemu udział strony w szkoleniu. Takie działanie organów narusza nie tylko powołany przepis, ale także art. 8 K.p.a. i to zarówno jego § 1 jak i § 2, co wskazuje na zasadność zarzutu skargi w tym zakresie. Powołany przepis stanowi, że: § 1. Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. § 2. Organy administracji publicznej bez uzasadnionej przyczyny nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym. Natomiast taki sposób prowadzenia postępowania, który ignoruje twierdzenia strony, w tym odnośnie wagi punktowej publikacji w Web of Science i charakteru projektu, w jakim brał udział w ramach "Kariery w Twoich rękach" i w żaden sposób nie odnosi się do nich z pewnością nie budzi zaufania stron do władzy publicznej, podobnie jak nie wyjaśnia powodów odstąpienia od dotychczasowej praktyki rozstrzygania analogicznych spraw, w tym przypadku przyznania skarżącemu stypendium na rok 2017/2018. Narusza także zasadę przekonywania, która nakazuje organom administracji publicznej wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu (art. 11 K.p.a.). Jest wreszcie źródłem dezinformacji i wprowadza w błąd stronę, która zamierzając się ubiegać o stypendium, gromadzi punkty w zaufaniu do informacji podanych na stronach uczelni i w ilości umożliwiającej jego otrzymanie. Nadto brak odniesienia się do twierdzeń strony odnośnie wagi punktowej publikacji w Web of Science uniemożliwia Sądowi zajęcie stanowiska w tej kwestii i ocenę zasadności zarzutu z pkt. 6 skargi. Sąd nie może bowiem poddać kontroli poglądu organu, który nie został przez niego wyrażony. Druga sporna kwestia koncentruje się zaś wokół tego, do którego z punktów (6. czy 7.) Załącznika nr 1c do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] winien być zaliczony program "[...] – [...]". Zdaniem strony winien to być pkt 6. – "Certyfikaty z danej dziedziny naukowej potwierdzające zdobycie umiejętności miękkich", organy zaliczyły go do pkt. 7 "Działalność organizacyjna oraz praca na rzecz uczelni (np. koło naukowe, Festiwal Nauki, dni otwarte, udział w komitetach organizacyjnych konferencji naukowych ...)". Z opisów powołanych punktów wynika, że w pkt 6. winny być ujmowane takie projekty, które pozwoliły uczestnikom na zdobycie umiejętności, w których uczestniczyli oni jako osoby szkolone; w pkt 7. – takie, w których uczestniczyli z ramienia ich organizatora. Natomiast z przedłożonych przez skarżącego certyfikatu i zaświadczenia (karty 193 i 195) wynika, że ukończył on 12 –godzinny kurs "[...]" organizowany przez firmę zewnętrzną – A S.A. z G., gdzie instruktorem był B. G., w wyniku czego skarżący otrzymał "Certificate od Project Completion" firmy B. Z powyższego, zdaniem Sądu, w sposób oczywisty wynika, że udział w tym projekcie nie stanowił pracy na rzecz uczelni, lecz formę kształcenia uczestnika szkolenia, zatem punkty z niego wynikające winny być ujęte w poz. 6. Załącznika 1c, który dotyczy certyfikatów potwierdzających zdobywanie umiejętności. Jeśli zaś w ocenie organów z jakichś względów nie mógł tam być ujęty, winno to być przekonująco i wyczerpująco wyjaśnione w decyzjach, skoro również w tym zakresie skarżący jasno przedstawiał swoje stanowisko. Stwierdzenie w decyzji I instancji, że "uczestnictwo w projekcie "[...] i [...]" z [...]r. stanowi interpersonalny rozwój organizacyjny" (karta 78 akt administracyjnych) zupełnie niczego nie wyjaśnia ani o niczym nie przesądza, gdyż ani pkt 6, ani 7 nie posługuje się takim opisem. Nawet jeśli istotnie "[...]" i "[...]" są w jakiś sposób powiązane, na co wskazał organ II instancji, to zdaje się to potwierdzać stanowisko strony, tzn. że winny być punktowane w ramach jednego, a nie dwóch różnych kryteriów. Potwierdza to zasadność zarzutów skargi w zakresie wyrażonym w jej pkt 5. Dlatego Sąd stwierdził, że również w zakresie kryterium z pkt. 6 decyzje naruszają art. 107 § 3 K.p.a. i nie wypełniają wskazań Sądu co do przedstawienia "których argumentów odwołującego (organ) nie uznał za zasadne" i " dlaczego tak postąpił." Zatem Sąd orzekający stwierdza, że sposób załatwienia sprawy narusza art. 8 § 1 i § 2, art. 11, art. 107 § 3 k.p.a., które wymagają wskazania i wyjaśnienia stronie przesłanek, którymi kierował się organ wydając rozstrzygnięcie – również, a może nawet zwłaszcza w zakresie podniesionych przez nią zarzutów, aby strona miała świadomość, że jej głos został wysłuchany, a argumenty przeanalizowane. Narusza także art. 153 p.p.s.a. poprzez niezrealizowanie zaleceń Sądu zawartych w wyroku III SA/Gl 439/19. Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdził, że trudno stwierdzić, czy Komisja wydała orzeczenie nie dysponując aktami sprawy, gdyż otrzymała akta z Sądu 10 września 2019r., a decyzja I i9nstancji nosi datę [...]r. Jeśli nawet sprawa była przedmiotem posiedzenia, jakie miało miejsce 2 września, to nie ma przeszkód, aby takie robocze spotkanie toczyło się w oparciu o kserokopie dokumentów, które zresztą sporządziła sama Politechnika, dlatego organ może polegać na ich wiarygodności. Sąd nie stwierdził też, aby brak zapoznania się strony ze zgromadzonym materiałem i wypowiedzenia co do niego mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy, na którym oparły się organy był stronie znany, również dowody jakie złożył na rozprawie sądowoadministracyjnej pochodziły od Politechniki (np. wydruk z Systemu Oceny Pracowników). Z zarzutem z pkt. 4 skargi trudno jest polemizować, można byłoby go postawić każdemu orzeczeniu organu odwoławczego, który podziela stanowisko wyrażone w decyzji I instancji i z tego względu nie zasługiwał on na uwzględnienie. Odnośnie zasady równości dostępu do świadczeń pomocy materialnej i jawności działań (pkt 8 skargi), co miało nastąpić poprzez odmowę udostępnienia stronie innych wniosków o przyznanie stypendiów w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej Sąd stwierdza, że ta kwestia pozostaje poza granicami przedmiotowej sprawy, zatem Sąd nie może się do niej odnieść w ramach przedmiotowego postępowania. Nadto posiada z urzędu wiedzę, że jest ona przedmiotem rozpoznania przez tut. Sąd pod inną sygnaturą. Z uwagi na stwierdzone naruszenia prawa procesowego, odniesienie się do zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. art. 270 ust. 2, 273 ust. 1, oraz art. 275 ust. 2 ustawy z 3 lipca 2018 r. - przepisy wprowadzające ustawę Prawo o szkolnictwie wyższym i nauce (j.t. Dz. U. z 2018 r., poz. 1669) w związku z § 16 - 18 Załącznika nr 1 do Zarządzenia nr [...] Rektora Politechniki [...] z [...] r., co miało nastąpić poprzez wydanie decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji o odmowie przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów, pomimo istnienia przesłanek przyznania stypendium Rektora dla najlepszych doktorantów jest przedwczesne. Wobec niewyjaśnienia stanu faktycznego w zakresie dwóch spornych kryteriów nie można bowiem stwierdzić, czy skarżący spełnił, czy też nie spełnił przesłanek koniecznych do jego przyznania. Ponownie rozpoznając sprawę organ zastosuje się do powyższych wskazań Sądu. W szczególności ponownie przeanalizuje zasadność przyznania punktacji za sporne dwa kryteria. Nie tylko przedstawi zasadność dokonanej przez siebie wyceny punktowej osiągnięć skarżącego, ale także szczegółowo i wyczerpująco odniesie się do argumentacji strony. Końcowo Sąd wyjaśnia, że nie może mieć żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy podnoszona w odpowiedzi na skargę okoliczność, że wyczerpany został limit (niejasne jest czy doktorantów, którym mogą być przyznane stypendia, czy środków na ten cel, jednak w poprzednim akapicie odpowiedzi na skargę organ odnosił się do liczby doktorantów). Jeśli strona spełniała warunki konieczne do przyznania stypendium lecz go nie otrzymała, to nie może ponosić negatywnych konsekwencji wadliwego działania organu. Z uwagi na naruszenie powyższych przepisów, które mogło mieś wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w związku z art. 135 i 153 p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję ją poprzedzającą. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 w związku z art. 205 § 1 p.p.s.a. przy uwzględnieniu wpisu sądowego, wynagrodzenia pełnomocnika będącego radcą prawnym i opłaty od pełnomocnictwa.