III SA/Gl 1159/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzanna Sałuda Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik Sędzia WSA Barbara Orzepowska- Kyć (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 7 lipca 2020 r. sprawy ze skargi J.O. na postanowienie Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postepowania administracyjnego w sprawie wypłaty ekwiwalentu za niewykorzystany urlop postanawia: odrzucić skargę. Zaskarżonym postanowieniem z [...] r., nr [...]Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach odmówił skarżącej J.O. wszczęcia postępowania administracyjnego w sprawie o wypłatę wyrównania ekwiwalentu za niewykorzystany urlop. W treści postanowienia organ niewłaściwie pouczył o przysługujących środkach zaskarżenia. Pismem z 27 listopada 2019 r. zatytułowanym "ZAŻALENIE" strona skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę domagając się jego uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości. Postanowieniem prostującym z [...] r. nr [...] organ pouczył skarżącą o przysługującym prawie wniesienia zażalenia do Komendanta Głównego Policji w terminie 7 dni o doręczenia tego postanowienia. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o umorzenie sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 i 2 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Zgodnie z przepisem art. 52 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, w myśl art. 52 § 2 p.p.s.a. należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy, przewidziany w ustawie. Droga sądowa jest zatem dopuszczalna dopiero po wyczerpaniu możliwości załatwienia sprawy w trybie postępowania administracyjnego. W ramach prowadzonego przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach postępowania na wydane przez ten organ rozstrzygnięcie, skarżącej przysługiwało wniesienie zażalenia, do Komendanta Głównego Policji, o czym nie została prawidłowo pouczona przez organ I instancji. Następnie skarżąca wniosła do sądu skargę na rozstrzygnięcie organu I instancji. Dopiero postanowieniem prostującym z [...]r. nr [...] skarżąca została prawidłowo pouczona o przysługujących jej środkach zaskarżenia tj. dopiero po wniesieniu niewłaściwego środka zaskarżenia. W ocenie Sądu skarżąca nie wyczerpała określonego w art. 52 § 2 p.p.s.a. trybu zaskarżenia w wyniku błędnego pouczenia jej przez organ w zaskarżonym postanowieniu. Ponownie rozstrzygając sprawę organ weźmie w szczególności pod uwagę okoliczność błędnego pouczenia strony co do środków prawnych służących jej w celu weryfikacji zaskarżonego postanowienia i przekaże zażalenie do rozpoznania organowi II instancji. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd uznał, że skarga została wniesiona z naruszeniem art. 52 § 1 i § 2 p.p.s.a., wobec powyższego odrzucił skargę na postawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a.