III SA/Gl 1163/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 24 września 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści skargi pełnomocnik strony skarżącej zamieścił dodatkowy wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu powyższego podał, że zapłata podatku wynikającego z zaskarżonej decyzji w kwocie [...] zł skutkować będzie niebezpieczeństwem wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody oraz pozbawieniem go posiadanych źródeł dochodu. A ponieważ osiąganie niskich, choć stałych dochodów przy wartości przedmiotu sporu wielokrotnie przewyższającym stan majątkowy strony może uzasadniać stwierdzenie, że potencjalna egzekucja należności podatkowych może prowadzić do trudnych do odwrócenia następstw (tak postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 28 kwietnia 2010 r. sygn. akt III SA/Gl 924/10) pełnomocnik skarżącego uznał, że jest to wystarczająca podstawa do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Tym bardziej, że [...] r. skarżący złożył do organu podatkowego wniosek o rozłożenie należnego podatku na raty, na podstawie art. 67a ust. 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, a kserokopię tego wniosku dołączono do skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi może on na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Ponieważ z powyższego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, obowiązek wykazania okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). Tymczasem złożony wniosek okoliczności takich nie zawierał. Nie wynikały one również z charakteru sprawy, jako że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Pogorszenie się sytuacji finansowej skarżącego na skutek wykonania zaskarżonej decyzji jest bowiem normalnym i zakładanym przez ustawodawcę skutkiem. W związku z tym, bez zaistnienia dodatkowych okoliczności nie może być ono rozpatrywane w kategorii szkody ani trudnych do odwrócenia skutków. Tym bardziej, że skarżący złożył wniosek o rozłożenie należnego podatku na raty, ale wydanego w tym przedmiocie rozstrzygnięcia do dnia dzisiejszego nie nadesłał, co uniemożliwiało jednoznaczne stwierdzenie, czy na skutek zapłaty spornej kwoty rzeczywiście grozi mu szkoda, która przekracza zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie będzie wystarczający zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Stosownie bowiem do art. 56 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1015 ze zm.) w razie rozłożenia na raty spłat należności pieniężnej postępowanie egzekucyjne ulega zawieszeniu w całości lub w części. Czy powyższe w rozpoznawanej sprawie nastąpiło czy też nie z treści skargi jak również z akt sprawy nie wynika. Dlatego też uznać należało, że złożony przez skarżącego wniosek nie zasługiwał na uwzględnienie. Trudno bowiem traktować jako przemawiające za udzieleniem tymczasowej ochrony wskazane wyżej okoliczności, skoro te nie odwoływały się do żadnej z przesłanek uprawniających do zastosowania tego rodzaju ochrony, ani nie powoływały konkretnych zdarzeń, które świadczyłyby o tym, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji byłoby zasadne, a skoro skarżący nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody, to nie można przyjąć twierdzenia, że wykonanie decyzji spowodowałoby taką szkodę. Samo złożenie skargi nie jest przecież wystarczającą przesłanką przemawiającą za uwzględnieniem złożonego wniosku, albowiem zgodnie z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie wnioskodawcy jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi podstawy do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.