III SA/Gl 1173/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Jużków po rozpoznaniu w dniu 30 sierpnia 2011 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W dniu [...] r. (data nadania skargi w urzędzie pocztowym) pełnomocnik "A" Spółka z o.o. z siedzibą w J. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] odmawiającą zmiany decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. nr [...] z [...] r. udzielającej Spółce "A" zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach o niskich wygranych na ternie województwa [...] – w zakresie wnioskowanego wydłużenia nieprzekraczalnego terminu rozpoczęcia działalności. W skardze strona skarżąca zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Jako podstawę prawną żądania wskazano art. 239e Ordynacji podatkowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Trzeba stwierdzić, że skarżący składając wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazał jako podstawę prawna art. 239e Ordynacji podatkowej, który to przepis brzmi "Decyzja ostateczna podlega wykonaniu, chyba że wstrzymano jej wykonanie" a jego stosowanie nie leży w gestii sądu administracyjnego. Jak wynika z odpowiedzi na skargę organ celny zwrócił się do skarżącej o wskazanie trybu w jakim należy rozpatrzyć wniosek, jednakże pismo pozostało bez odpowiedzi. Należy zauważyć, iż sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej obejmującą m.in. orzekanie w sprawach postanowień wydanych w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwaną dalej: "p.p.s.a."), które oceniane są z punktu widzenia ich legalności, a więc zgodności z prawem, zarówno materialnym jak i formalnym. W niniejszej sprawie, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie nie narusza przepisów prawa procesowego w sposób mający istotny wpływ na wynik sprawy, ani też przepisów prawa materialnego w sposób mający wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania decyzji jest postępowaniem pobocznym w odniesieniu do postępowania głównego, którego przedmiotem jest określenie zobowiązania podatkowego. Stosownie do treści art. 224 § 1 O.p. wniesienie odwołania od decyzji organu podatkowego nie wstrzymuje jej wykonania, z zastrzeżeniem art. 224a i art. 224c. Organ podatkowy, z urzędu lub na wniosek strony, wstrzymuje w drodze postanowienia wykonanie decyzji w całości lub w części, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem strony lub interesem publicznym (art. 224 § 2 O.p.). Byt prawny postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji organu podatkowego pierwszej instancji jest uzależniony od rozstrzygnięcia sprawy przez organ odwoławczy. Z chwilą wydania decyzji przez organ odwoławczy traci moc obowiązującą postanowienie o wstrzymaniu wykonania (wyrok WSA z dnia 16 marca 2004 r., I SA/Łd 2261/02, niepubl.). Wydane na podstawie art. 224 § 2 O.p. postanowienie o wstrzymaniu wykonania decyzji organu pierwszej instancji nie zachowuje mocy obowiązującej po wydaniu decyzji organu odwoławczego. Art. 235 O.p. stanowi, że w sprawach nieuregulowanych w art. 220-234 w postępowaniu przed organami odwoławczymi mają odpowiednie zastosowanie przepisy o postępowaniu przed organami pierwszej instancji. Tym samym maja odpowiednie zastosowanie przepisy o wstrzymaniu zaskarżonej decyzji. Nie może też umknąć z pola widzenia fakt, że strona jest reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika. W myśl art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności, a w razie wniesienia skargi na decyzję lub postanowienie - organ, który wydał decyzję lub postanowienie, może wstrzymać z urzędu lub na wniosek skarżącego, ich wykonanie w całości lub w części, chyba że zachodzą przesłanki, od których w postępowaniu administracyjnym uzależnione jest nadanie decyzji klauzuli wykonalności albo, gdy ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (§ 2 pkt 1 tego przepisu). Natomiast § 3 tego artykułu stanowi, że po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (..). W świetle cytowanego wyżej art. 61 p.p.s.a., nie budzi wątpliwości stwierdzenie, że jest zasadą, iż zaskarżone rozstrzygnięcie w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonalne. Wstrzymania wykonania może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną okoliczności uzasadniające zastosowanie tej czynności. Pełnomocnik składając wniosek nie przybliżył jakichkolwiek okoliczności wskazujących na istnienie przesłanek, o których mowa w § 3 powołanego artykułu ustawy. Nie wykazał tym samym, że wykonanie zaskarżonej decyzji rodziłoby skutek w postaci groźby wyrządzenia znacznej szkody, nadto zaś że powstałe skutki byłyby trudne do odwrócenia. Ponieważ przez szkodę majątkową, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania albo nie będzie możliwe przywrócenie do poprzedniego stanu rzeczy należy rozumieć utratę przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdy zachodziłoby niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu, to należy stwierdzić, że żadna z powyższych okoliczności w sprawie nie występuje. Inną kwestia jest wykonalność zaskarżonej decyzji. Stosownie do zapisu art. 8 ustawy o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 201, poz. 1540) "Do postępowań w sprawach określonych w ustawie stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), chyba że ustawa stanowi inaczej. Ustawa hazardowa nie zawiera żadnych regulacji dotyczących wstrzymania wykonania wydanych na jej podstawie decyzji. Tym samym organ odwoławczy winien rozpatrzyć zawarty w skardze wniosek, skoro tego nie uczynił, gdyż strona nie odpowiedziała na jego wezwanie o sprecyzowanie podstawy prawnej jego żądania, to ponieważ został zawarty w skardze winien go rozpatrzyć sąd administracyjny w trybie art. 61 p.p.s.a. Wracając do zapisu art. 61 p.p.s.a. stwierdzić należy, że na jego podstawie postanowienie o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia może zostać wydane wyłącznie wówczas, gdy akt - co do zasady - podlega wykonaniu, a nadto gdy spełnione zostaną prawem przewidziane przesłanki: zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym przedmiotem wstrzymania mogą być akty lub czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżona decyzja wywołuje skutki materialne. Decyzja odmowna nie ma przymiotu wykonalności (zobacz postanowienie NSA z 16 kwietnia 2008 r., sygn. akt II Oz 325/08, LEX 493905, WSA w Gdańsku sygn. akt II SA/Gd 395/05, LEX 220325). W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skoro zaskarżona skargą do sądu administracyjnego decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. nie podlega wykonaniu, to znaczy, iż postępowanie wszczęte tym wnioskiem nie ma znamion bezprzedmiotowości, lecz bez względu na zaistnienie przesłanek przewidzianych art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek jest bezzasadny i jako taki nie może zostać uwzględniony. Mając na uwadze podniesione wyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 61 § 2 pkt 1 i § 3 oraz § 5 p.p.s.a. Sąd nie uwzględnił wniosku i odmówił wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji.