III SA/Gl 1179/14
PostanowienieWSA w Gliwicach2015-02-19
Skład orzekający: Barbara Orzepowska-Kyć
Analiza orzeczenia
Sekcja wygenerowana przez AI na podstawie treści orzeczenia — nie stanowi cytatu.
Zagadnienie prawne
Czy istnieją podstawy do wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w przedmiocie podatku akcyzowego, uwzględniając sytuację finansową i życiową strony skarżącej?Ratio decidendi
Wykonanie zaskarżonej decyzji w przedmiocie podatku akcyzowego zostało wstrzymane, ponieważ strona skarżąca wykazała, że przymusowe ściągnięcie należności doprowadziłoby do jej ubóstwa, pozbawiając jedynego źródła dochodu. Sąd uznał, że niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków uzasadnia zastosowanie środka tymczasowego, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji.Stan faktyczny
Strona skarżąca złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. w przedmiocie podatku akcyzowego, powołując się na wysokość zobowiązania i swoją trudną sytuację finansową. Skarżąca wskazała, że nie prowadzi już działalności gospodarczej, jej jedynym źródłem utrzymania jest niskie wynagrodzenie, spłaca pożyczkę, nie posiada majątku, a stan zdrowia wymaga stałego leczenia. Przymusowe ściągnięcie należności pozbawiłoby ją środków do życia.Rozstrzygnięcie
Wstrzymano wykonanie zaskarżonej decyzji Dyrektora Izby Celnej w K.Pełny tekst orzeczenia
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi U.K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego w kwestii wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji.
W piśmie z 28 sierpnia 2014 r. skarżąca, powołując się na wysokość określonego przez organ celny zobowiązania w podatku akcyzowym, które za okres od marca 2009 r. do czerwca 2010 r. wynosi [...] zł, domagała się wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku podała, że od 1 czerwca 2012 r. nie prowadzi działalności gospodarczej. Jej jedynym źródłem utrzymania jest wynagrodzenie ze stosunku pracy w kwocie 2.132,00 zł brutto, tj. ok. 1.177,00 zł netto, jako że spłaca zaciągniętą u pracodawcy pożyczkę rzędu 10.000,00 zł. Aktualnie mieszka w domu należącym do córki, gdyż nie posiada żadnych składników majątku, a z mężem podpisała rozdzielność majątkową. Ponadto stan jej zdrowia wymaga stałego leczenia, a na zakup leków wydatkuje ok. 250,00 zł miesięcznie. Pozostałą część wynagrodzenia przeznacza na bieżące utrzymanie. Tymczasem 7 sierpnia 2014 r. organ wystosował do niej upomnienie wzywające do uregulowania należności w kwocie [...] zł (vide: dokumenty dołączone do wniosku). Ponieważ nie jest w stanie powyższego spłacić, przymusowe ściągnięcie tejże kwoty przyczyni się do jej ubóstwa, albowiem pozbawi ją jedynego źródła dochodu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Stosownie do art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Z brzmienia cytowanego przepisu wynika jednoznacznie, że postanowienie Sądu wstrzymujące wykonanie zaskarżonej decyzji ma charakter wyjątkowy, tzn. jest odstępstwem od ogólnej reguły, w myśl której wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, przy czym obowiązek wykazania okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie, która domaga się wydania takiego orzeczenia. W rozpoznawanej sprawie powyższe sprowadzało się do zobrazowania sytuacji rodzinnej i finansowej skarżącej, którą potwierdzono dołączonymi do wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych dokumentami źródłowymi. Z ich treści ustalono, że skarżąca rzeczywiście nie posiada żadnego majątku, a jej dochody z wynagrodzenia za pracę, wystarczają jedynie na zaspokojenie bieżących potrzeb życiowych. To oznacza, że rzeczywistym skutkiem prowadzonej przez organ egzekucji będzie pomniejszenie i tak niewielkiego już dochodu, który stanowi jedyne źródło jej utrzymania, jako że z mężem żyje w faktycznej separacji, a dochody córki za 2013 r. wynosiły 372,99 zł. W tym kontekście złożony wniosek zasługiwał na uwzględnienie, albowiem ewentualny, późniejszy zwrot świadczenia może nie naprawić szkody, która zaistnieje w wyniku pozostawania przez dłuższy czas w niedostatku z uwagi na znaczną kwotę podlegającą wyegzekwowaniu. Dlatego też należało wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Powyższe stanowi bowiem ochronę tymczasową do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Nie powoduje jednak anulowania zobowiązania, które w dalszym ciągu istnieje i może zostać wyegzekwowane w późniejszym terminie.
Jednocześnie Sąd zauważa, że pozytywne rozpoznanie wniosku o wstrzymanie wykonania aktu ma charakter tymczasowy i nie przesądza o końcowym wyniku sprawy. Katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty, co oznacza, że Sąd nie bada zasadności samej skargi na etapie rozpoznania wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonego rozstrzygnięcia lub czynności. Kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji, a więc prawidłowości zastosowania przez organy celne przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni, Sąd dokona dopiero po przeprowadzeniu rozprawy.
W tym stanie sprawy, działając na podstawie art. 61 § 3, § 5 i § 6 ustawy p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.
Źródło: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl), pozyskano 26.07.2026. · Źródło