III SA/Gl 1188/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu w dniu 16 stycznia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. G. (G.) na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji postanawia: oddalić wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W treści skargi pełnomocnik skarżącego zamieścił wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego motywach podał, że zapłata należności głównej w kwocie [...] zł wraz z odsetkami z majątku przedsiębiorcy spowoduje konieczność definitywnego zaprzestania prowadzenia działalności, podczas gdy ta stanowi podstawowe źródło utrzymania jego rodziny. Okoliczność ta - w jego ocenie - spowoduje trudne do odwrócenia skutki. Przyczyni się bowiem do pogorszenia sytuacji majątkowej i osobistej całej rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Stosownie do treści art. 61 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") wniesienie skargi do sądu nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże sąd może na wniosek strony skarżącej wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności, gdy zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W świetle cytowanego przepisu nie budzi wątpliwości, że zasadą jest, iż zaskarżone rozstrzygnięcie, w tym w szczególności decyzja administracyjna, powinno być wykonane. Natomiast zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania, przewidzianej w art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a., może nastąpić jedynie wtedy, gdy ujawnione zostaną szczególne ku temu okoliczności uzasadniające skorzystanie z tej czynności procesowej. Obowiązek ich wykazania spoczywa przy tym na wnioskodawcy. Nie wystarczy samo powtórzenie treści przepisu, albowiem uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń (okoliczności) świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (vide: postanowienie NSA z dnia 13 grudnia 2004 r. sygn. akt FZ 496/04, Lex nr 799468 oraz postanowienia NSA z dnia 22 listopada 2004 r. sygn. akt FZ 474/04, Lex nr 1405434 i z dnia 31 sierpnia 2004 r. sygn. akt FZ 267/04 – niepubl.). W ocenie Sądu te nie zostały przez pełnomocnika strony należycie wskazane. Poza ogólnym stwierdzeniem, że wykonanie zaskarżonej decyzji wyrządzi znaczną szkodę lub spowoduje trudne do odwrócenia skutki, nie uczyniono nic, aby wykazać (uzasadnić i uprawdopodobnić), że istotnie zachodzą takie przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Nie wynika to również z okoliczności i charakteru sprawy, jako że samo przekonanie o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem, aby uznać, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie bowiem z wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny poglądem, który Sąd orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela, subiektywne przeświadczenie jakoby skarżone orzeczenie było merytorycznie niesłuszne i naruszało prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu na podstawie art. 61 ustawy p.p.s.a. (tak postanowienie NSA z dnia 9 września 2004 r. sygn. akt FZ 358/04, Lex nr 799460). Będzie ono bowiem badane przez Sąd przy rozpoznawaniu skargi co do meritum. Dlatego też powoływanie się na powyższą okoliczność na etapie postępowania wpadkowego poprzedzającego merytoryczne rozpoznanie skargi, nie może być przesądzające. Niweczyłoby bowiem sądową kontrolę zgodności z prawem zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. postanowienie NSA z dnia 28 kwietnia 2005 r. sygn. akt II OZ 184/05, Lex nr 302251). Podobnie konieczność zapłaty spornej kwoty i związane z tym uszczuplenie majątku nie może stanowić przesłanki przemawiającej za uwzględnieniem złożonego wniosku. Obowiązkiem wnioskodawcy jest bowiem wykazanie, że na skutek zapłaty spornej kwoty wystąpi szkoda, której rozmiary przekraczają zwykłe następstwa wydanej decyzji, bądź też, że do odwrócenia skutku jej wykonania nie wystarczy zwrot wyegzekwowanej należności wraz z odsetkami. Ponieważ powyższe w rozpoznawanej sprawie nie nastąpiło, brak było podstaw do uwzględnienia złożonego wniosku. Tym bardziej, że każde zobowiązanie podatkowe ma charakter pieniężny i z natury rzeczy jego skutki są odwracalne, albowiem w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi nadpłacone kwoty podlegać będą zwrotowi. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Podobnie jak twierdzenie jakoby zapłata należności głównej w kwocie [...] zł wraz z odsetkami z majątku przedsiębiorcy miała spowodować definitywne zaprzestanie prowadzenia działalności gospodarczej, która stanowi podstawowe źródło utrzymania skarżącego i jego rodziny. Jak bowiem ustalono z akt sprawy działalność gospodarczą skarżący zawiesił [...] r. (vide: wydruk z CEIDG przedłożony przy piśmie z dnia [...] r.), a jego podstawowym źródłem utrzymania od tego czasu jest wynagrodzenie za pracę w kwocie [...] zł netto (vide: urzędowy formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy – druk PPF, rubryka nr 10 oraz zaświadczenie z [...] r. o zatrudnieniu na czas określony to jest do [...] r. w Sp. z o.o. "A"). W tej sytuacji obawy przed ewentualnym uszczupleniem dotychczas posiadanych dochodów nie mogły odnieść zamierzonego skutku. Tym bardziej, że mechanizmy zawarte w przepisach ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 599 ze zm.) zapewniają dłużnikom minimum egzystencji uwzględniając zarazem ich obciążenia związane z płaceniem zasądzonych na rzecz małoletnich dzieci alimentów. Dlatego też mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 1, § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.