III SA/Gl 119/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska –Kyć (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Agata Ćwik-Bury Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz Protokolant Izabela Maj- Dziubańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 kwietnia 2015 r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" w W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zakazu prowadzenia działalności gospodarczej 1) uchyla zaskarżoną decyzję; 2) stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się wyroku; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z [...] r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej jako "k.p.a.") oraz art. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2001 r. nr 79, poz. 856 ze zm.) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z [...] r. nr [...] , zakazującą podmiotowi gospodarczemu "A" z dniem doręczenia decyzji, prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie ośrodka szkolenia kierowców, skreślając ww. podmiot gospodarczy, z dniem doręczenia decyzji, z prowadzonego przez Prezydenta Miasta G. rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców w zakresie Ośrodka Szkolenia Kierowców ""A" Ośrodek Szkolenia Kierowców w G. " (numer w rejestrze [...]). W uzasadnieniu orzeczenia wskazano, że ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (karty przeprowadzonych zajęć o numerach [...] ) wynika, że zajęcia z tematu nr 9 z części teoretycznej szkolenia tj. "zasady postępowania w razie uczestnictwa w wypadku drogowym oraz zasady udzielania pomocy ofiarom wypadku", w okresie od 15 lutego 2013 r. do 10 marca 2013 r. prowadzone były przez osobę nie posiadającą kwalifikacji, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym. To oznacza, że podczas wykonywania przez stronę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców doszło do wielkokrotnego prowadzenia szkolenia w sposób niezgodny z warunkami prowadzenia zajęć określonymi w art. 26 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Stwierdzone w toku postępowania administracyjnego nieprawidłowości odpowiadają definicji rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, o której mowa w art. w art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami i stanowią podstawę do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Zatem w oparciu o art. 45 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o kierujących pojazdami Prezydent Miasta G. [...] r. wydał decyzję nr [...] , zakazującą podmiotowi gospodarczemu "A" prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie ośrodka szkolenia kierowców, skreślając ww. podmiot gospodarczy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Decyzji nadał rygor natychmiastowej wykonalności. W odwołaniu od tej decyzji strona działając przez pełnomocnika zarzuciła naruszenie: art. 8 i 9 k.p.a. poprzez zaniechanie pouczenia strony o stosowanej przez organ interpretacji prawa materialnego dot. zasad przeprowadzanych szkoleń; § 8 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 1-4, art. 23 ust. 4 i art. 26 ust. 5 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wadliwe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że szkolenie kandydatów na kierowców kat. C+E w zakresie zasad zachowania się w przypadku uczestnictwa w wypadku drogowym obligatoryjnie musi być przeprowadzone przez ratownika medycznego lub inną osobę szczegółowo wskazaną w ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym, podczas, gdy z ww. przepisów w żaden sposób takiego wniosku nie można wyprowadzić; art. 26 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami oraz w zw. z § 5 ust. 2 pkt 1, § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b rozporządzenia w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców poprzez wadliwą wykładnię, wskazując, że obowiązek przeprowadzenia szkolenia przez ratownika określony w art. 26 ust. 5 pkt 3 istnieje wyłącznie w zakresie szkoleń przeprowadzanych łącznie w formie wykładu i zajęć praktycznych i nie dotyczy szkoleń na prawo jazdy w kategorii C+E; art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez uznanie, że uchybienie, którego dopuścił się przedsiębiorca, miało charakter rażący. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. Odnosząc się do zarzutów odwołania Kolegium stwierdziło, że podczas wykonywania przez stronę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców doszło do wielkokrotnego prowadzenia szkolenia w sposób niezgodny z warunkami prowadzenia zajęć określonymi w art. 26 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami. Stwierdzone w toku postępowania administracyjnego nieprawidłowości odpowiadają definicji rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i stanowią podstawę do wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. W ocenie Kolegium z art. 26 ust. 5 ustawy o kierujących pojazdami w sposób wyraźny wynika, że zajęcia podczas szkolenia w zakresie nauki udzielania pierwszej pomocy przeprowadza obligatoryjnie osoba, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Ustawa nie określa w tym zakresie żadnych wyjątków. Zdaniem Kolegium przepisy wskazanego powyżej rozporządzenia wykonawczego do cyt. ustawy, które określają m.in. szczegółowy program oraz szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób prowadzenia szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, nie mogą być interpretowane w sposób sprzeczny z przepisami ustawy, prowadzący do formułowania innych norm prawnych aniżeli wynikających z ustawy, w szczególności do formułowania wniosków, że istnieją sytuacje, w których szkolenie w zakresie nauki udzielania pierwszej pomocy może być przeprowadzone przez osoby spoza kręgu wymienionego w art. 8 ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Stąd też Kolegium nie podzieliło przedstawionej w odwołaniu argumentacji, że obowiązek przeprowadzenia takiego szkolenia przez ratownika dotyczy jedynie sytuacji łącznego przeprowadzenia wykładu i zajęć praktycznych i nie dotyczy szkoleń na prawo jazdy kategorii C+E. Wielokrotne dopuszczenie do sytuacji, w której szkolenie w ww. zakresie przeprowadziła osoba nie posiadająca stosownych kwalifikacji stanowi sytuację, o której mowa w art. 45 ust. 2 pkt 1 ustawy tj. rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, co rodzi konieczność wydania decyzji o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców i skreślenia przedsiębiorcy z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców. Decyzja w ww. sprawie jest rodzajem aktu związanego, co oznacza, że w przypadku wystąpienia okoliczności wskazanych w przepisie, organ administracyjny zmuszony jest wydać decyzję o określonej treści, czyli o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców. Wobec powyższego Kolegium nie mogło w żaden sposób uwzględnić argumentów zawartych w odwołaniu, dotyczących skutków faktycznych i prawnych wydanej decyzji. Biorąc pod uwagę fakt zdefiniowania przez ustawodawcę w art. 45 ust. 2 ustawy pojęcia "rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej" bez znaczenia dla rozpatrywanej sprawy pozostają podnoszone przez pełnomocnika strony argumenty, że nie wykazano w toku postępowania w żaden sposób, aby przeszkolenie osób ubiegających się o prawo jazdy kat. B+C przeprowadzone w całości przez instruktora było rażącym naruszeniem prawa, a co więcej by w jakimkolwiek stopniu realnie zagrażało bezpieczeństwu użytkowników pojazdów, a także tego, że przedsiębiorca dostosował jeszcze w toku postępowania warunki prowadzonej działalności do stanu wymaganego przez organ I instancji. Odnosząc się do zarzutu, że w zaskarżonej decyzji doszło do naruszenia prawa materialnego, a to art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej Kolegium wskazało, że na gruncie rozpatrywanej sprawy organy są związane definicją pojęcia "rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej" zawartą w art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Kolegium nie doszukało się także naruszenia w toku postępowania przepisów art. 8 i 9 k.p.a. poprzez zaniechanie pouczenia strony o stosowanej przez organ interpretacji prawa materialnego dotyczącej zasad przeprowadzanych szkoleń. Przedsiębiorca winien zawsze prowadzić działalność gospodarczą zgodnie z warunkami określonymi przepisami prawa. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach strona skarżąca działając przez pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając: 1. naruszenie prawa materialnego, a to § 8 ust. 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 1-4, art. 23 ust. 4 i art. 26 ust. 5 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami poprzez wadliwe zastosowanie i nieprawidłową wykładnię polegającą na przyjęciu, że szkolenie kandydatów na kierowców kat. C+E w zakresie zasad zachowania się w przypadku uczestnictwa w wypadku drogowym obligatoryjnie musi być przeprowadzone przez ratownika medycznego lub inną osobę szczegółowo wskazaną w ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym, podczas, gdy z ww. przepisów w żaden sposób takiego wniosku nie można wyprowadzić; 2. art. 26 ust. 5 pkt 3 w zw. z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami oraz w zw. z § 5 ust. 2 pkt 1, § 8 ust. 1 pkt 1 lit. b ww. rozporządzenia poprzez wadliwą wykładnię i uznanie, że szkolenie kandydatów na kierowców kategorii C+E w zakresie zasad zachowania się w przypadku uczestnictwa w wypadku drogowym i pomocy medycznej musi być przeprowadzone przez ratownika medycznego, podczas gdy z treści tych przepisów oraz z treści zał. Nr 1 do rozporządzenia wynika, że w tym zakresie szkolenia istnieje wyłącznie obowiązek przeprowadzenia wykładu - bez zajęć praktycznych, zaś obowiązek przeprowadzenia szkolenia przez ratownika określony w art. 26 ust. 5 pkt 3 istnieje wyłącznie w zakresie szkoleń przeprowadzanych łącznie w formie wykładu i ćwiczeń praktycznych i nie dotyczy szkoleń na prawo jazdy w kategorii C+E; 3. art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami w zw. z art. 71 ust. 1 pkt 3 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej poprzez wadliwe uznanie, że uchybienie którego dopuścił się przedsiębiorca, miało charakter rażący, podczas gdy było ono nieistotne, nie wywołuje stanu jakiegokolwiek zagrożenia; 4. art. 140 k.p.a. w zw. z art. 8 i 9 k.p.a. poprzez uznanie za prawidłowe działania organu I instancji polegające na zaniechaniu pouczenia strony w trakcie postępowania o interpretacji przepisów prawa materialnego dot. zasad przeprowadzanych szkoleń stosowanej przez organy kontroli, podczas, gdyż budziły one wątpliwości. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny kontroluje zaskarżoną decyzję w aspekcie jej zgodności z prawem, nie podlega natomiast kontroli i ocenie tego sądu to, czy także w kryteriach słuszności, celowości bądź sprawiedliwości społecznej rozstrzygnięcie organu administracji jest właściwe. Wyjaśnić również należy, iż zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, z 2012r. poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Poza tym, w myśl art. 135 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy stosując przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2014 r., poz. 600, ze zm.), zgodnie z którym starosta, o którym mowa w art. 28 ust. 3, wydaje decyzję administracyjną o zakazie wykonywania przez przedsiębiorcę działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców, skreślając przedsiębiorcę z rejestru przedsiębiorców prowadzących ośrodek szkolenia kierowców, jeżeli przedsiębiorca: 1) złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 28 ust. 5, niezgodne ze stanem faktycznym; 2) nie usunął naruszeń warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców w wyznaczonym przez starostę terminie; 3) rażąco naruszył warunki wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców; 4) naruszył zakaz, o którym mowa w art. 54b. Definicję rażącego naruszenia warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców zawiera art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, który stanowi, że rażącym naruszeniem warunków jest: 1) wielokrotne prowadzenie szkolenia: a) w sposób niezgodny z wymaganymi warunkami przeprowadzania zajęć, b) w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2, c) pojazdami niespełniającymi wymagań, o których mowa w art. 24; 2) wielokrotne nieprzedstawienie informacji, o której mowa w art. 27 ust. 1 pkt 1; 3) wielokrotne wystawienie niezgodnie ze stanem faktycznym zaświadczenia o ukończeniu szkolenia; W rozpatrywanej sprawie organy jako przyczynę wydania zakazu prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej wskazują rażące naruszenie warunków wykonywania działalności gospodarczej w zakresie prowadzenia ośrodka szkolenia kierowców poprzez wielokrotne prowadzenie szkolenia w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2. Zgodnie z art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy o kierujących pojazdami szkolenie osoby ubiegającej się o uzyskanie uprawnienia do kierowania motorowerem lub pojazdem silnikowym jest prowadzone zgodnie z programem szkolenia i obejmuje: 1) część teoretyczną przeprowadzaną w formie wykładów i ćwiczeń w zakresie: a) podstaw kierowania pojazdem i uczestnictwa w ruchu drogowym, b) obowiązków i praw kierującego pojazdem; 2) część praktyczną w zakresie kierowania pojazdem, zwaną dalej "nauką jazdy", przeprowadzaną: a) na placu manewrowym, b) w ruchu miejskim oraz c) w ruchu poza obszarem zabudowanym; 3) naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzaną w formie wykładów i zajęć praktycznych: 4) kontrolne sprawdzenie poziomu osiągniętej wiedzy i umiejętności, zwane dalej "egzaminem wewnętrznym". Zdaniem organu z cyt. przepisu wynika, że obligatoryjnym elementem ww. szkolenia jest nauka udzielania pierwszej pomocy. Zgodnie z art. 26 ust. 5 ustawy - zajęcia podczas szkolenia prowadzą: 1) instruktor lub będący instruktorem przedsiębiorca prowadzący ośrodek szkolenia kierowców - w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2 - odpowiednio do posiadanych uprawnień; 2) nauczyciel posiadający uprawnienia instruktora - w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 1 i 2; 3) osoba, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy z dnia 8 września 2006 r. o Państwowym Ratownictwie Medycznym (Dz. U. z 2013 r. poz. 757. 1245 i 1635) - w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt 3 oraz ust. 5 pkt 4; 4) instruktor - w przypadku szkolenia prowadzonego przez jednostkę wojskową, jednostkę organizacyjną służb podległych lub nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podmiot wykonujący przewozy tramwajem - w zakresie, o którym mowa w art. 23 ust. 2 pkt I i 2 lub odpowiednio w art. 23 ust. 5 pkt 1 i 2. Z kolei w art. 8 ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym mowa jest o 1) lekarzach systemu, 2) pielęgniarkach systemu, 3) ratownikach medycznych. Szczegółowe warunki, tryb, zakres i sposób prowadzenia szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami określają przepisy rozporządzenia Ministra Transportu, Budownictwa i Gospodarki Morskiej z dnia 13 lipca 2012 r. w sprawie szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami, instruktorów i wykładowców (Dz. U. z 2012 r. poz. 1019, zwane dalej rozporządzeniem wykonawczym). Stosownie do § 8 ust. 1 pkt 1 ww. rozporządzenia liczbę godzin zajęć w zakresie części teoretycznej i praktycznej szkolenia dla każdej osoby podlegającej szkoleniu podstawowemu ustala indywidualnie instruktor w porozumieniu z tą osobą, przy czym: liczba godzin dla zajęć w zakresie części teoretycznej szkolenia nie może być mniejsza niż: a) 30 godzin w zakresie prawa jazdy kategorii Al, A2, A, BI, B, T lub pozwolenia - w tym co najmniej 4 godziny w zakresie części teoretycznej szkolenia i ćwiczeń w zakresie udzielania pierwszej pomocy ofiarom wypadków drogowych, b) 20 godzin w zakresie prawa jazdy kategorii B+E, Cl, Cl+E, C, C+E, Dl, Dl+E, D, D+E. Te przepisy zdaniem organu wskazują, że szkolenie w zakresie nauki udzielania pierwszej pomocy musi być przeprowadzane przez osobę posiadającą kwalifikacje, o których mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Z kolei strona skarżąca analizując obowiązujące przepisy dochodzi do przekonania, że w stosunku do prawa jazdy Kat. C+E brak jest obowiązku prowadzenia szkolenia przez ratownika medycznego. Strona skarżąca wskazuje przy tym na treść art. 23 ust 1 pkt 3 ustawy o szkoleniu kierowców, który stanowi, że: szkolenie winno obejmować m.in. naukę udzielania pierwszej pomocy przeprowadzoną w formie wykładów i zajęć praktycznych. Zdaniem strony jest to przepis ogólny, który wskazuje rodzaj i formę tego szkolenia - prowadzonego jednocześnie w formie wykładów i zajęć praktycznych - wówczas wymagane jest prowadzenie szkolenia przez ratownika medycznego lub inną osobę wskazaną w ustawie o Państwowym Ratownictwie Medycznym. Strona przywołuje także rozporządzenie wykonawcze, wskazując, że rozporządzenie to stanowi akt o randze przepisu szczególnego do ustawy o kierujących pojazdami. W § 5 ust 1 pkt 1 rozporządzenia wskazano, że szkolenie osoby ubiegającej się m.in. o uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi jest przeprowadzane jako: szkolenie podstawowe (przed przystąpieniem po raz pierwszy do egzaminu państwowego, w zakresie określonej kategorii prawa jazdy lub pozwolenia), a w ust. 2 do tego przepisu wskazano, że szkolenie podstawowe jest prowadzone zgodnie ze szczegółowym programem szkolenia kandydatów na kierowców lub motorniczych określonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia. Strona powołując treść § 5 i § 8 rozporządzenia wykonawczego wskazuje jednoznacznie, że ustawodawca przewidział, iż szkolenie w zakresie pierwszej pomocy ma być przeprowadzone obligatoryjnie dla kandydatów na kierowców prawa jady kat. B , zaś w zakresie szkolenie na prawo jazdy kat. m.in. C+ E nie ma takiego obowiązku . Potwierdzeniem takiego rozumienia przepisu jest w ocenie strony, treść zał. nr 1 do rozporządzenia wykonawczego, w którym przedstawiono szczegółowy program szkolenia dla kandydatów na kierowców w poszczególnych kategoriach prawa jazdy. Zdaniem strony porównanie tych programów w omawianym zakresie prowadzi do wniosku, że istnieją istotne różnice pomiędzy obowiązkowym programem szkolenia dla kandydatów na kierowców w kat. B , a kandydatów na kierowców w kat. C+ E. Ma to o tyle znaczenie, że kandydat na kierowcę o prawie jazdy kat. C+E musi posiadać już wcześniej prawo jazdy kat. B Nadto strona podniosła, że jak wynika z tabeli znajdującej się w zał. nr 1 do rozporządzenia wykonawczego, a dotyczącej szczegółowego programu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii BI, B, B+E, T oraz pozwolenia przewidziano w nim w planie nauczania w pkt. 5 zajęcia nt. zachowania na miejscu wypadku i pomoc przedlekarską. Szczegółowe zasady prowadzenia szkoleń w tym zakresie przewidują prowadzenie zajęć zarówno w formie szkolenia (wykładu) jak i instruktażu -są to wymagania stawiane temu szkoleniu łącznie - tak jak zostało to sformułowane w art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy- w tym zakresie szkolenia te winny być prowadzone przez ratownika medycznego. Natomiast wobec kandydatów na kierowców w zakresie prawa jazdy kat. C+ E przewidziano całkowicie odmienny zakres i sposób prowadzenia tego szkolenia. Jak wynika z treści tabel zał. nr 1 do rozporządzenia wykonawczego dotyczących szczegółowego programu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy kategorii Cl, C, Cl+E, C+E plan nauczania w pkt. 5 przewiduje także szkolenie w zakresie zachowania na miejscu wypadku i pomoc przedlekarską, natomiast na przeprowadzenie zajęć w tym zakresie przewidziano jedynie zdobycie informacji o zasadach zachowania się w przypadku uczestniczenia w wypadku drogowym, które to szkolenie ma wyłącznie formę wykładu - nie przewidziano natomiast żadnych zajęć praktycznych. Stąd też strona wywiodła, że skoro obowiązkiem przeprowadzenia szkolenia w zakresie tzw. pierwszej pomocy przez ratownika medycznego objęto naukę prowadzoną w formie wykładów i zajęć praktycznych łącznie (art. 23 ust. 2 pkt 3 ustawy), a jednocześnie w § 8 rozporządzenia wskazano obligatoryjne przeprowadzenie tych zajęć zarówno w formie szkolenia jak i ćwiczeń wyłącznie dla kat. A, B i T, zaś dla kat. C+ E (która jest przedmiotem niniejszej sprawy) nie przewidziano obowiązku takiego szkolenia, a jedynie zdobycie informacji o zasadach zachowania się w przypadku uczestniczenia w wypadku drogowym, zaś program określony w zał. 1 do rozporządzenia przewiduje wyłącznie szkolenie w formie wykładu - brak jest podstaw dla przyjęcia, że wykłady te ma prowadzić ratownik medyczny. W ocenie Sądu interpretacja przywołanych przepisów dokonana przez stronę skarżącą jest błędna. Sąd podziela stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji, że ustawa o kierujących pojazdami jako akt nadrzędny w art. 26 ust. 5 określa, że zajęcia podczas szkolenia w zakresie nauki udzielania pierwszej pomocy przeprowadza obligatoryjnie osoba, o której mowa w art. 8 ust. 2 ustawy o Państwowym Ratownictwie Medycznym i ustawa w tym zakresie nie czyni żadnych wyjątków. Zatem zarzut skargi sformułowany w pkt. 1 i 2 nie jest zasadny. Tym niemniej jednak rozporządzenie wykonawcze oraz zał. nr 1 do rozporządzenia wykonawczego dotyczący szczegółowego programu szkolenia osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie prawa jazdy poszczególnych kategorii wprowadza wątpliwości interpretacyjne co do brzmienia przepisów ustawy. Rozstrzygając niniejszą sprawę nie można tracić z pola widzenia, że zakaz prowadzenia działalności gospodarczej został wydany w oparciu o art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, czyli wobec rażącego naruszenia prawa. Wprawdzie przepis ten mówi, że do rażącego naruszenia prawa dochodzi wobec prowadzenia szkolenia w sposób niezgodny z programem szkolenia, o którym mowa w art. 23 ust. 2, tym niemniej jednak każdorazowo orzekając taki zakaz musimy stwierdzić, czy rzeczywiście doszło do rażącego naruszenia prawa. Kwestia rażącego naruszenia prawa została szeroko omówiona w doktrynie i orzecznictwie na tle art. 156 § 1 pkt 2 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. W literaturze oraz orzecznictwie można znaleźć szereg propozycji zdefiniowania pojęcia rażącego naruszenia prawa. Najczęściej w judykaturze wskazuje się, że warunkiem koniecznym do uznania naruszenia prawa za rażące jest oczywisty charakter tego naruszenia. O rażącym naruszeniu prawa nie można mówić, co do zasady, w przypadku wybrania jednej z wykładni niejednoznacznego przepisu prawa, nawet jeśli później została ona uznana za nieprawidłową, a nawet już sam fakt istnienia różnych wykładni przepisu prawa wskazuje, że nie występuje przesłanka rażącego naruszenia normy prawnej. W sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to znaczy taki, który nie wymaga stosowania wykładni prawa. Czyli o rażącym naruszeniu prawa możemy mówić wtedy, gdy nie zastosowano się do jednoznacznie brzmiącej normy prawnej. W rozpoznawanej sprawie przepisy rozporządzenia wykonawczego wprowadzają wątpliwości co do programu szkolenia w kat. C+E. Stąd też nie można mówić o rażącym naruszeniu prawa przez stronę skarżącą. Niewłaściwa wykładnia tych przepisów przez stronę skarżącą nie powoduje rażącego naruszenia prawa w świetle art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami. Zatem zasadnym okazał się zarzut opisany w pkt. 3 i 4 skargi. W tym stanie rzeczy brak było podstaw do wykreślenia podmiotu z ewidencji działalności gospodarczej na mocy art. 71 ust. 2 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej. Przy ponownym rozpoznaniu sprawy organ uwzględni stanowisko Sądu. Mając na uwadze powyższe zaskarżoną decyzję jako wydaną z naruszeniem przepisów prawa materialnego, a to art. 45 ust. 2 ustawy o kierujących pojazdami, w oparciu o art. 145 § 1 pkt a p.p.s.a. należało uchylić, jednocześnie wstrzymując jej wykonanie do czasu uprawomocnienia się wyroku. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.