III SA/Gl 1208/08

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 29 stycznia 2009 r. sprawy ze skargi M. Ś. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej w kwestii zwrotu kosztów postępowania sądowego postanawia: zasądzić na rzecz strony skarżącej od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. kwotę [...] zł (słownie: [...] złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżone postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] dnia [...]r. nr [...] przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. Po ogłoszeniu wyroku pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, iż wystąpi z wnioskiem o zwrot poniesionych kosztów postępowania, który nadeśle odrębnym pismem - co uczynił w dniu [...] r. (data nadania w urzędzie pocztowym). Art. 210 P.p.s.a. przewiduje możliwość złożenia wniosku do czasu zamknięcia rozprawy. Jednak w związku z tym, iż z protokołu rozprawy nie wynika, że pełnomocnik strony skarżącej został o tym pouczony, Sąd uznał, że zachodzi konieczność rozpoznania jego wniosku, ponieważ niedopełnienie obowiązków przez Sąd nie może wywoływać negatywnych skutków dla strony. W swym wniosku pełnomocnik strony skarżącej zawarł prośbę o zwrot kosztów poniesionych w postępowaniu prowadzonym przez Sąd, dołączając stosowny rachunek wraz z wnioskiem o pozwolenie na korzystanie z prywatnego samochodu oraz orzeczenie Komisji Lekarskiej ds. Inwalidztwa i Zatrudnienia, z którego wynika, iż pełnomocnik strony został zaliczony do [...] grupy inwalidów (inwalidztwo pełnomocnika spowodowane jest [...]). Z rachunku dołączonego do przedmiotowego wniosku wynika, iż pełnomocnik strony skarżącej stawił się dwukrotnie w Sądzie w dniach 2 i 15 grudnia 2008 r. Z przedstawionych wyliczeń wynika, że domaga się zwrotu kosztów dojazdu na trasie K.-G. samochodem prywatnym w kwocie [...] zł (2x [...] km x [...] zł/1 km). Zgodnie z art. 205 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 z późn. zm. – dalej zwaną P.p.s.a.) do niezbędnych kosztów postępowania prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem lub radcą prawnym zalicza się poniesione koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Stosownie do art. 205 § 3 P.p.s.a. zasady ustalania wysokości należności przysługujących stronie, bądź tak jak w tym przypadku pełnomocnikowi nieprofesjonalnemu, oraz tryb i sposób ich przyznawania i wypłacania, określają przepisy odrębne, tj. dekret z dnia 26 października 1950 r. o należnościach świadków, biegłych i stron w postępowaniu sądowym (Dz. U. Nr 49, poz. 445 z późn. zm.). Przewidują one możliwość zwrotu kosztów podróży od miejsca zamieszkania do miejsca wykonywania czynności i z powrotem. Koszty podróży, w rozumieniu art. 4 ust. 1 powołanego dekretu, obejmują koszty przejazdu środkiem transportu masowego (koleją, autobusem, itp.) w klasie najniższej, w braku zaś takiego środka – koszty przejazdu najtańszym z dostępnych środków lokomocji. Sąd uwzględnił wniosek pełnomocnika dotyczący zwrotu kosztów dojazdu do Sądu na rozprawy, szacując je na kwotę [...] zł. Na wysokość zwrotu składa się ustalona przez Sąd cena biletu autobusowego (pociąg) na trasie K.-G., tj. [...] zł za przejazd w jedną stronę i z powrotem, pomnożona przez dwa, w związku z dwukrotnym przybyciem pełnomocnika do sądu na rozprawy. Sąd nie uwzględnił prośby wnioskodawcy w zakresie przewyższającym tę kwotę z uwagi na to, że powołany dekret daje możliwość zwrotu kosztów dojazdu do Sądu jedynie przy pomocy środka transportu masowego, a dopiero w braku takiego środka – co nie ma miejsca w niniejszej sprawie – dopuszczalne jest przyznanie stronie kwoty odpowiadającej kosztom przejazdu najtańszym dostępnym środkiem lokomocji. Ponadto, brak w powołanym dekrecie przepisów które regulowałyby kwestie dojazdu do sądu prywatnym środkiem lokomocji osobie, którą zaliczono do [...] grupy inwalidów. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach na postawie art. 200 w związku z art. 205 P.p.s.a oraz art. 224 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji.