III SA/Gl 1212/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Gabriela Jyż, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi J.S. na decyzję Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] nr [...] w przedmiocie płatności obszarowych oddala skargę. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w C. po rozpoznaniu odwołania J.S. decyzją z [...] r. nr [...], utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w M. z dnia [...] r. nr [...], o uchyleniu decyzji ostatecznej oraz o odmowie przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. W podstawie prawnej powołał art. 104 w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071, ze. zm. zwaną dalej K.p.a.), art. 10 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. 2008 r. Nr 98, poz. 634 ze zm.). Z akt administracyjnych wynika, że J. S., złożyła 31 grudnia 2004 r. wniosek o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych rok 2004 wraz z załącznikami a w szczególności z planem zalesienia. Po przeprowadzeniu kontroli zgromadzonej dokumentacji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w M. decyzją z [...] r. [...], przyznał pomoc na zalesienie gruntu rolnego, w postaci wsparcia na zalesienie, płatnego jednorazowo po wykonaniu zalesienia w wysokości [...] zł oraz premii pielęgnacyjnej w wysokości [...] zł płatnej corocznie przez okres 5 lat począwszy od dnia wykonania zalesienia. W podstawie prawnej powołał art. 104 k.p.a.. art. 5 ust. 2 ustawy z 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz.U. Nr 229, poz. 2273 ze zm.) oraz § 10 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz.U Nr 187, poz. 1929 ze zm.) płatności na zalesianie gruntów rolnych. W dniu [...] 2008 r. kontroler ARiMR przeprowadził kontrolę na miejscu prowadzonej uprawy leśnej celem, której miało być potwierdzenie danych zawartych we wniosku o przyznanie płatności ze stanem faktycznym uprawy prowadzonej przez J.S.. Z protokołu z czynności kontrolnych nr [...], podpisanego przez obecnego przy czynnościach M. S., wynika, iż stwierdzono rozbieżności między powierzchnią zadeklarowaną do zalesienia a faktycznie zalesioną (określone kodem ZGR5) oraz brak udokumentowania dowodów zakupu repelentów (określone kodem ZGR13). W oparciu o powyższe KBPARiMR działając m.in. w oparciu o art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. postanowieniem z [...] r. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie przyznania J. S. płatności na zalesienie gruntów rolnych. Następnie Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w Myszkowie decyzją z [...] r. uchylił decyzję dotychczasową i odmówił przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych. W uzasadnieniu wskazał, że wnioskodawczyni nie wywiązała się z obowiązków, jakie winna spełnić a których spełnienie deklarowała składając odpowiedni wniosek o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych rok 2004. Nie mogła mimo istnienia takiego obowiązku udokumentować zakupu repelentów, jakie miały być stosowane w zabiegach ochronnych młodej uprawy leśnej oraz zalesiła obszar 0,94 ha a nie jak deklarowała treścią wniosku obszar 1,30 ha co potwierdzono dokonanym pomiarem terenu zalesionego. Wobec tego wskazano, że odmowa przyznania płatności wynika z wykrytych procentowych różnic pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a powierzchnią stwierdzoną. Przywołano przy tym art. 51 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) Nr 796/2004 z 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników i wskazano, że w przypadku jeżeli różnica pomiędzy powierzchnią zadeklarowaną we wniosku a stwierdzoną wynosi 20% lub więcej odmawia się przyznania płatności. W rozpoznawanej sprawie procentowa różnica obliczona według wzoru [(powierzchnia deklarowana-powierzchnia stwierdzona) x 100%] wynosi 38%, co powoduje odmowę przyznania płatności. W odwołaniu od tej decyzji J.S. wskazała, że włożyła dużo pracy w to, by w miejsce odłogów rósł las. Blisko 30% sadzonek zostało zniszczonych w 2008 r., na skutek burzy gradowej. Teren przez nią zalesiony jest górzysty. W aktach sprawy znajduje się również aneks do planu zalesienia działki nr [...] na 2004 r., sporządzony przez Nadleśnictwo "A" [...] 2008 r. i złożony w ARiMR w M. [...] 2008 r. A także pismo skarżącej z 9 czerwca 2008 r. informujące, że nie było potrzeby stosowania repelentów z uwagi na to, że nie występują szkody wyrządzane przez zwierzynę, nadto proces zalesiania działki stopniowa wzrasta i jest na tyle intensywny, że zmusza do usuwania nadmiaru drzewek, zaś zadeklarowana powierzchnia całkowita do zalesiania została ustalona przy pomiarach ręcznych. Znajdują się też pisma Nadleśnictwa z [...] 2008 r. o stosowaniu repelendów oraz z [...] 2008 r. stwierdzające uszkodzenia gradobiciem 30% zalesienia gruntu. Zaskarżoną decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu stwierdził, iż w opisanym przypadku strona skarżąca zobligowana była do wykonania zalesienia na zasadach określonych planem zalesienia sporządzonym przez właściwe nadleśnictwo. Dane zawarte w planie winny zostać odwzorowane we wniosku o przyznanie pomocy na zalesienie gruntów rolnych rok 2004. Analiza sprawy w ocenie organu odwoławczego potwierdziła, iż wnioskodawczyni zobligowana była do zalesienia obszaru o powierzchni 1,30 ha umiejscowionego na działce ewidencyjnej nr 472, powinna też stosować repelenty na obszarze całego zalesienia, czyli na areale 1,30 ha. Wyniki kontroli na miejscu wskazały na zaniechania tak w stosowaniu repelentów jak też wykazały różnice w wielkości wykonanego faktycznie zalesienia. Nadto kontrolujący stwierdzili brak odpowiednich dowodów zakupu na niektóre z wymaganych sadzonek drzew. Kontrola została przeprowadzona w obecności M.S., który nie wniósł żadnych zastrzeżeń do przeprowadzonej kontroli i jej wyników. Również analiza treści odwołania wniesionego przez wnioskodawczynię w opinii organu nie mogła mieć wpływu na powyżej przedstawioną interpretację stanu faktycznego sprawy. Podnoszony treścią odwołania fakt opracowania aneksu do planu zalesiania gdzie zmniejszoną obszar zalesienia do areału 0,94 ha nie może być przez organ uwzględniony gdyż został opracowany po przeprowadzonej kontroli na miejscu tj. 2 września 2008 r. i jako taki nie może powodować zmian w ustaleniach poczynionych podczas kontroli. Organ zauważył, też że właściwe płatności, jakie są przekazywane wnioskodawcom programu zalesieniowego są uzależnione od wielkości zalesionego obszaru oraz od zastosowania odpowiednich środków ochrony uprawy leśnej na zadeklarowanym obszarze. Odnośnie zaś faktu wystąpienia gradobicia jakie miało miejsce na obszarze gospodarstwa J. S. organ zauważył, iż załączony protokół wskazuje na szkody jakie wystąpiły w uprawie rolnej i budynku mieszkalnym a nie w założonej uprawie leśnej. Wskazał też, że wniesiona prośba o wykonanie ponownego przemierzenia działki nr [...] została rozpatrzona przez komórkę kontrolną ARiMR, gdzie po analizie przypadku stwierdzono, iż pomiar pierwotny został wykonany poprawnie i przy użyciu dokładnych urządzeń mierniczych oraz zastosowano możliwe dla pomiaru granice błędu, które nie dają możliwości uzyskania deklarowanego obszaru 1,30 ha. W skardze do Wojewódzkiego Sądy Administracyjnego w Gliwicach skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazała, że nie czuje się winna, dlatego też nie zasługuje na karę. Nikt jej nie pomógł i nie dał żadnych wskazówek. Sama zalesiała teren. Teren jest górzysty, co może powodować różnicę w pomiarach. Nie ma dowodów zakupu sadzonek, bo Nadleśnictwo "A" nie miało sadzonek, a inne Nadleśnictwa, gdzie sadzonki zostały zakupione nie wystawiały rachunków. Do skargi dołączono zaświadczenie Nadleśnictwa "A" z [...] 2008 r. oraz mapę geodezyjną. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymała dotychczasowe stanowisko w sprawie. Dodatkowo stwierdził, iż wnioskodawcy programu zalesieniowego mają obowiązek przechowywania odpowiednich dowodów zakupu sadzonek przez okres pięciu lat. Powyższe jest wymogiem ustawodawcy potwierdzonym treścią rozporządzenia jak i treścią wniosku o przyznanie płatności na zalesianie gruntów rolnych w treści sekcji XII w/w wniosku. Fakt ten był wnioskodawczyni znany na dowód czego złożyła odpowiedni podpis na druku wniosku. Podnoszony więc brak wydania przez "inne nadleśnictwa" pokwitowań nie może uzasadniać braku dotrzymania wymogów jakie stawia się wnioskodawcom programu zalesieniowego, którym ARiMR wypłaca środki finansowe pod warunkiem dotrzymania nałożonych na nich obowiązków. W zakresie podważenia zasadności obowiązkowego oprysku repelentami młodych drzewek organ zauważył, iż w treści wniosku o przyznanie płatności na zalesienie gruntów rolnych na rok 2004, wnioskodawczyni sama w sekcji V wniosku wskazała, iż cały areał młodej uprawy leśnej czyli 1,30 ha będzie podlegał opryskom i pobierała z tego tytułu właściwe wskazane rozporządzeniem środki finansowe tytułem premii pielęgnacyjnej - zastosowania repelentów. Obowiązek stosowania repelentów został też wskazany przez Nadleśnictwo "A" w odpowiednim planie zalesienia jaki został opracowany dla J.S.. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tego artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Natomiast zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji bądź postanowienia w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z kolei, według art. 134 § 1 tej ustawy, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przeprowadzone w tym trybie badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ nie można organom administracji publicznej skutecznie zarzucić, iż przy rozstrzyganiu sprawy naruszyły obowiązujące przepisy prawa materialnego lub procesowego. W pierwszym rzędzie wskazać trzeba, że płatność na zalesienie udzielana jest na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 11 sierpnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na zalesianie gruntów rolnych objętej planem rozwoju obszarów wiejskich. W myśl § 3 ust. 1 tego rozporządzenia płatność na zalesianie jest udzielana producentowi rolnemu będącemu osobą fizyczną albo spółdzielnią produkcji rolnej, który został wpisany do ewidencji producentów, stanowiącej część krajowego systemu ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności (ust. 1); zobowiązał się do zalesienia działek rolnych (ust. 2), na których do dnia złożenia wniosku o przyznanie płatności była prowadzona działalność rolnicza (a), pielęgnacji założonej uprawy leśnej, przez okres 5 lat od dnia wykonania zalesienia zgodnie z planem zalesienia, w rozumieniu przepisów o lasach (b). Z kolei § 6 ust. 2 rozporządzenia, precyzuje, że: "Płatność na zalesianie jest udzielana na wniosek producenta rolnego o przyznanie płatności". Zgodnie z § 5 ust. 1 plan zalesienia, sporządza nadleśniczy Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, właściwy ze względu na miejsce położenia części lub wszystkich działek rolnych przewidzianych do zalesienia, na wniosek producenta rolnego, w terminie 60 dni od dnia jego złożenia. Przepisy rozporządzenia precyzują też w § 12, iż producent rolny, któremu przyznano płatność na zalesianie, przechowuje przez 5 lat od dnia zakończenia realizacji planu zalesienia dowody zakupu sadzonek przeznaczonych do zalesienia wnioskowanych działek rolnych i repelentów. Z kolei w myśl § 13 ust. 1 rozporządzenia: "Jeżeli w wyniku kontroli zostanie stwierdzone, że producent rolny: 1) nie realizuje planu zalesienia, 2) nie posiada dokumentów, o których mowa w § 12 pkt 1 - zwraca premię pielęgnacyjną za dany rok kalendarzowy lub wsparcie na zalesienie." Odnosząc treść tych przepisów do rozpoznawanej sprawy wskazać trzeba, że decyzją z [...] r. przyznano skarżącej pomoc finansową na zalesianie gruntów rolnych. Podstawą przyznania tej pomocy był wniosek złożony [...] 2004 r. oraz odpowiednie wnioski składane w następnych latach w dniach [...] 2006 r. oraz [...] 2007 r. Do wniosku został załączony "Plan zalesienia" sporządzony przez Nadleśnictwo "A", który był elementem koniecznym tego wniosku. Oznacza to, że decyzja z [...] r. przyznająca płatność na zalesienie gruntów rolnych została wydana właśnie w oparciu o ten wniosek i plan, wskazujący, że skarżąca zalesi grunty rolne o powierzchni 1,30 ha. We wniosku skarżąca wskazała, że zastosuje repelenty na całej powierzchni 1,30 ha, zobowiązała się też do przechowywania przez okres 5 lat dowodów zakupu sadzonek i repelentów. W sekcji XII wniosku skarżąca złożyła oświadczenie, iż znane są jej zasady przyznawania płatności. W tym miejscu wskazać trzeba na przepisy dotyczące przeprowadzania kontroli zalesiania gruntów rolnych. Tu zastosowanie mają przepisy ustawa z dnia 28 listopada 2003 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich ze środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (Dz. U. nr 229, poz. 2273 ze zm.). Przepis art. 5 stanowi, że zadania związane z udzielaniem pomocy finansowej w zakresie wspierania rozwoju obszarów wiejskich, zwanej dalej "pomocą", realizuje agencja płatnicza akredytowana na podstawie przepisów o uruchamianiu środków pochodzących z Sekcji Gwarancji Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej, wskazana w planie, zwana dalej "Agencją". Pomoc jest udzielana na wniosek producenta rolnego, w rozumieniu przepisów o krajowym systemie ewidencji producentów, ewidencji gospodarstw rolnych oraz ewidencji wniosków o przyznanie płatności, lub grupy producentów rolnych. Pomoc jest udzielana, wstrzymywana, zawieszana lub zmniejszana w drodze decyzji administracyjnej kierownika jednostki organizacyjnej Agencji. Natomiast według jej art. 7, Agencja przeprowadza kontrole udzielenia i wykorzystania pomocy w zakresie zgodności z prawem i ustaleniami planu zgodnie z przyjętym planem kontroli. Prezes Agencji może powierzyć przeprowadzanie kontroli innym jednostkom organizacyjnym dysponującym odpowiednimi warunkami organizacyjnymi, kadrowymi i technicznymi. Osoby upoważnione do przeprowadzenia kontroli mają prawo do wstępu na grunty i do obiektów związanych z działalnością, której dotyczy pomoc; żądania pisemnych lub ustnych informacji związanych z przedmiotem kontroli; wglądu do dokumentów związanych z przedmiotem kontroli, sporządzania z nich odpisów, wyciągów lub kserokopii oraz zabezpieczania tych dokumentów; sporządzania dokumentacji fotograficznej z przeprowadzonej kontroli; pobierania próbek do badań. Osoba wykonująca czynności kontrolne sporządza z tych czynności protokół. Protokół podpisuje osoba wykonująca czynności kontrolne oraz podmiot kontrolowany. W oparciu o protokół kontroli na miejscu w gospodarstwie wnioskodawczyni, zatwierdzony [...] 2008 r. ustalono, że J. S. zalesiła jedynie obszar 0,94 ha, co stanowiło mniejszą powierzchnię zalesienia niż deklarowana we wniosku o 38,29% oraz brak dowodów zakupu repelentów części sadzonek. Z kolei w oparciu o te dane postanowieniem z dnia [...] r. na mocy art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a. wznowiono postępowanie w sprawie zakończone ostateczną decyzją z 2 sierpnia 2005 r., uznając, że wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne istniejące w dniu wydania decyzji nie znane organowi, który wydał decyzję. Następnie decyzją z [...] r. organ pierszoinstancyjny uchylił decyzję ostateczną i odmówił przyznania płatności na zalesianie gruntów rolnych J. S.. W ocenie Sądu organy słusznie oceniły, że zarzuty strony skarżącej w świetle obowiązujących przepisów prawa nie mogą odnieść pożądanych skutków prawnych. Nie ma więc znaczenia dla sprawy aneks sporządzony przez Nadleśnictwo "A" do powierzchni i składu gatunkowego planu zalesienia, z uwagi na fakt, że został on sporządzony dopiero [...] 2008 r. a doręczony Agencji [...] 2008 r., a więc po przeprowadzeniu kontroli na miejscu i zatwierdzeniu protokołu z kontroli w dniu [...] 2008 r. Nie zasadne okazały się również twierdzenia strony skarżącej co do niewłaściwego pomiaru obszaru dokonanego przez nią zalesienia oraz twierdzenia, że wobec pomiaru ręcznego mogło dojść do nieprawidłowości. Zauważyć trzeba, że obowiązek wyznaczenia w terenie i pomiaru powierzchni zalesienia działki spoczywał wyłącznie na właścicielu. To składający wniosek ponosi pełną odpowiedzialność za skutki podania, we wniosku o sporządzenie planu zalesienia, informacji niezgodnych ze stanem faktycznym. Nie mogło też mieć wpływu na wynik sprawy pismo sporządzone przez Nadleśnictwo "A" z [...] 2008 r., z którego wynika, że nie ma potrzeby stosowania repelentów, gdyż skarżąca wykazała we wniosku sporządzonym zgodnie z Planem zalesiania, stosowanie repelentów na obszarze 1,30 ha i pobrała na ich zakup premię pielęgnacyjną. Zauważyć też trzeba, że skarżącą obciąża także brak dowodów zakupu części sadzonek, bo po pierwsze obowiązek taki wynika z cytowanego § 12 rozporządzenia, po drugie zaś z oświadczenia złożonego przez skarżącą we wniosku przyznanie płatności. Nadto zauważyć trzeba, że przepisy ustawy z dnia 7 czerwca 2001 r. o leśnym materiale rozmnożeniowym (Dz.U. Nr 73, poz. 761 ze zm.), która określa szczegółowe warunki jakie powinien spełniać leśny materiał podstawowy, wyprodukowany z niego materiał rozmnożeniowy, a także sposób wprowadzenia go do obrotu, w art. 28 ust. 1 wskazują, że przedmiotem obrotu może być wyłącznie leśny materiał rozmnożeniowy, który został pozyskany przez jego producenta z leśnego materiału podstawowego zarejestrowanego w Krajowym Rejestrze Leśnego Materiału Podstawowego i zostało dla niego wydane świadectwo pochodzenia określającego nazwę leśnego materiału rozmnożeniowego, jego rodzaj, kategorię, przeznaczenie i sposób wyprodukowania, a także dane dotyczące leśnego materiału podstawowego, z którego został pozyskany. Wzory świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego zostały natomiast określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 14 kwietnia 2003 r. w sprawie wzorów świadectw pochodzenia leśnego materiału rozmnożeniowego (Dz.U. Nr 86, poz. 803). Z powołanych przepisów wynika jednoznacznie, że zalesienia nie można dokonać z jakichkolwiek sadzonek, lecz tylko takich, które mają odpowiednie świadectwa pochodzenia. Wiąże się to oczywiście z obowiązkiem ich zakupu od odpowiednich, zarejestrowanych dostawców. Koszty te zwracane są natomiast w postaci płatności. W ocenie Sądu nie mogło także odnieść pożądanych skutków prawnych powoływanie się przez stronę skarżącą na gradobicie, które zniszczył około 30% zalesienia. Zauważyć należy, że okoliczność ta została poświadczona w piśmie z [...] 2008 r. sporządzonym przez Nadleśnictwo "A", które wpłynęło do organu [...] 2009 r., co oznacza, że gradobicie to miało miejsce po upływie trzech miesięcy od [...] 2008 r. tj. dnia przeprowadzenia kontroli na miejscu. Nie mogło więc mieć wpływu na wynik kontroli. Na zakończenie wskazać trzeba, że Sąd rozważał zastosowanie treści § 13 ust. 8 cytowanego rozporządzenia, który stanowi, że: "Płatność na zalesianie nie podlega zwrotowi, jeżeli wystąpiły wyjątkowe okoliczności, o których mowa w art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE) nr 817/2004 z dnia 29 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady stosowania rozporządzenia Rady (WE) nr 1257/1999 w sprawie wsparcia rozwoju obszarów wiejskich z Europejskiego Funduszu Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOGR) (Dz. Urz. UE L 153 z 30.04.2004, str. 30, ze zm.; Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 3, t. 46, str. 87)". W myśl art. 39 ust. 1 rozporządzenia Komisji (WE): "Bez uszczerbku dla rzeczywistych okoliczności, które należy uwzględnić w indywidualnych przypadkach, Państwa Członkowskie mogą uznać, w szczególności, następujące kategorie siły wyższej: a) śmierć rolnika; b) długoterminowa niezdolność rolnika do wykonywania zawodu; c) wywłaszczenie dużej części gospodarstwa, jeżeli wywłaszczenie to nie mogło być przewidziane w dniu podjęcia zobowiązania; d) klęska żywiołowa poważnie dotykająca grunty rolne gospodarstwa; e) wypadek powodujący zniszczenie budynków dla zwierząt gospodarskich; f) choroba epizootyczna dotykająca część lub całość należących do rolnika zwierząt gospodarskich. Państwa Członkowskie notyfikują Komisji kategorie, które uznają za siłę wyższą. Zgodnie z ust. 2 rozporządzeni: "O przypadkach siły wyższej zawiadamia się na piśmie właściwy organ, wraz z odpowiednimi dowodami zadowalającymi ten organ w ciągu 10 dni roboczych od dnia, w którym rolnik jest w stanie dokonać tej czynności. Ten termin może zostać przedłużony o 20 dni roboczych, w przypadku gdy taka możliwość przewidziana jest w dokumencie programowania". Biorąc pod uwagę treść tych przepisów wskazać należy, że żadna z tych okoliczności w sprawie na nastąpiła. Mając na uwadze powyższe, na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę oddalono.