III SA/Gl 1243/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant St. sekr. sąd. Anna Charchuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 marca 2012 r. przy udziale – sprawy ze skargi C.C. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 oraz art. 21 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm. – dalej zwaną O.p.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w R. z dnia [...] r. nr [...] określającą C. C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2008 r. w kwocie [...] zł. Decyzja ta została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] r. funkcjonariusz celny z Wydziału Zwalczania Przestępczości Izby Celnej w K. podczas działań kontrolnych na drodze nr [...] w miejscowości C., dokonał kontroli autobusu, którego kierowcą był M.K. W trakcie tej kontroli ujawniono w bagażu podręcznym należącym do C. C. wyroby alkoholowe bez wymaganych polskich znaków skarbowych akcyzy, a to: spirytus rektyfikowany - [...] butelek o poj. 1l każda i zawartości alkoholu 95% oraz [...] - [...] butelki o poj. 1l każda i zawartości alkoholu 78%, co zostało udokumentowane w protokole z kontroli środka transportu. Z kolei w protokole oględzin znalezionych wyrobów alkoholowych, stwierdzono, że jest to alkohol pochodzenia zagranicznego bez wymaganych polskich znaków akcyzy w butelkach szklanych oryginalnie zamkniętych o pojemności 1l. i zaopatrzonych w oryginalne etykiety z nazwą alkoholu w łącznej ilości [...] butelek. Stwierdzono brak banderoli na wszystkich butelkach. Z notatki urzędowej dotyczącej ujawnienia wyrobów alkoholowych bez polskich znaków akcyzy wynika, iż C. C. oświadczył, że wyroby alkoholowe zakupił w B. z przeznaczeniem na własne potrzeby. Wyroby alkoholowe zatrzymano za pokwitowaniem i wystawiono C. C. mandat karny kredytowy na kwotę [...] zł. Urząd Celny w R. jednocześnie złożył w Sądzie Rejonowym w R. wniosek o orzeczenie przepadku zabezpieczonego alkoholu. Postanowieniem z dnia [...] r., Sąd Rejonowy w R. Wydział [...] Karny, po rozpoznaniu wniosku organu w przedmiocie orzeczenia przepadku przedmiotów na podstawie art. 47 § 4 k.k.s. nie uwzględnił wniosku. W uzasadnieniu tego orzeczenia wskazał, że zgodnie z art 47 § 4 k.k.s. przepadek przedmiotów tytułem środka zabezpieczającego można orzec, jeżeli nałożono grzywnę w drodze mandatu karnego, jednak przepis ten wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 15 kwietnia 2008 r. , sygn. P 26/06 (DZ.U., nr 66, poz. 410) został uznany za niezgodny z `art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji RP. Sąd wskazał, że z uwagi na zakończenie postępowania mandatowego, rozstrzygnięcie w przedmiocie dowodów rzeczowych należy do finansowego organu postępowania przygotowawczego. C. C. wystąpił do Naczelnika Urzędu Celnego w R. z pismem, w którym oświadczył, że zrzeka się zatrzymanego alkoholu i wnosi o jego zniszczenie jednocześnie zobowiązując się do pokrycia kosztów przechowywania i zniszczenia towaru. Organ podatkowy decyzją z dnia [...]r. wyraził zgodę na zniszczenie tego towaru zgodnie z § 40 w związku z § 3 ust. 1 pkt 1 d rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 7 maja 2010 r. w sprawie kontroli niektórych wyrobów akcyzowych (Dz. U. Nr 86, poz. 555), wskazując, że wnioskujący powinien zniszczyć wyroby w obecności funkcjonariusza celnego i sporządzić protokół zniszczenia wyrobów akcyzowych. Następnie jednak skarżący stwierdził, iż jego zgoda na likwidację alkoholu, jest nieaktualna, bowiem nie chce ponosić kosztów likwidacji i dwóch dojazdów do R., w celu zniszczenia [...] butelek obcego alkoholu, co w konsekwencji spowodowało uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. nr [...] z dnia [...]r. i umorzenie postępowania w sprawie zniszczenia towaru. W związku z powyższym, Naczelnik Urzędu Celnego w R. wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie określenia kwoty podatku akcyzowego za marzec 2008 r. w stosunku do C. C.. W wyniku tego postępowania, Naczelnik Urzędu Celnego w R. decyzją z dnia [...]r., nr [...], określił C. C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za marzec 2008 r. w kwocie [...] zł. Uzasadniając podjęte rozstrzygnięcie, organ podatkowy pierwszej instancji stwierdził, iż zgodnie z art. 4 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym opodatkowaniu akcyzą podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Z kolei, zgodnie z art. 11 ust. 2 pkt 1 cyt. ustawy podatnikami akcyzy są podmioty nabywające lub posiadające wyroby akcyzowe, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. W świetle powyższych przepisów, jak również zgromadzonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji ustalił, iż obowiązek podatkowy ciążył na C. C., który był w posiadaniu wyrobów akcyzowych, od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Podkreślił również, że brak polskich znaków skarbowych akcyzy podczas kontroli świadczył o nie zapłaceniu podatku akcyzowego od tych wyrobów. C. C., nie zgadzając się z wydanym przez organ pierwszej instancji rozstrzygnięciem pismem z dnia [...]r. wniósł odwołanie, w którym oświadczył, że dostosował się całkowicie do obowiązujących przepisów i uważa sprawę za zakończoną. Naliczenie kary wraz z odsetkami od 2008 r. uważa za co najmniej niegodne. Zagubienie dowodów, tj. moich znaczonych butelek oraz niewłaściwa interpretacja przez Urzędy Celne przepisów prawnych nie może być rozpatrywana na moją niekorzyść. Naczelnik Urzędu Celnego w R. nie znalazł podstaw do uchylenia, w trybie art. 226 § 1 ustawy O.p., zaskarżonej decyzji w całości i zgodnie z postanowieniem art. 227 § 1 O.p. przekazał za pismem z dnia [...]r. przedmiotowe odwołanie wraz z aktami sprawy do rozpatrzenia organowi odwoławczemu. Po dokonanej analizie odwołania organ podatkowy wezwał skarżącego do uzupełnienia wniesionego odwołania o elementy wskazane w art. 222 O.p., w szczególności o sprecyzowanie zarzutów, wskazanie istoty i zakresu żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazanie dowodów uzasadniających żądanie jej uchylenia w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pouczając jednocześnie, iż niewypełnienie powyższego w wyznaczonym terminie skutkować będzie wydaniem w trybie art. 228 § 1 pkt 3 O.p. postanowienia o pozostawieniu odwołania bez rozpatrzenia. W odpowiedzi, skarżący w piśmie z dnia [...]r. przedstawił zarzuty wobec decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w R. dotyczących likwidacji oraz naliczenia podatku akcyzowego od zarekwirowanego alkoholu, w szczególności wskazał, iż zakupione butelki z alkoholem oznaczył (kupował w dwóch różnych sklepach) i jestem w 100% pewny, że nie zostały osobno zabezpieczone. Naliczenie podatku akcyzowego wraz z odsetkami za obcy alkohol nie może mieć miejsca. Jednocześnie zażądał uchylenia wszelkich decyzji związanych z zaistniałą w dniu [...]r. sytuacją, ponieważ w dalszym ciągu uważa, że została ona już zakończona. Po dokonaniu analizy materiału dowodowego oraz przedstawionych w odwołaniu Strony argumentów Dyrektor Izby Celnej w K., decyzją z dnia [...]r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zgodnie z art. 15 § 1 ustawy z dnia 10 września 1999 r. Kodeks Karny Skarbowy (Dz. U. z 2007 r. Nr 111, poz. 765 z późn. zm.- dalej zwany k.k.s.) orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej, a tym samym organy podatkowe miały możliwość rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, co do jej istoty. Z akt sprawy nie wynika również, aby orzeczono przepadek przedmiotów, ściągnięto ich równowartość pieniężną lub orzeczono obowiązek uiszczenia ich równowartości pieniężnej, a zatem nie wygasł obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów (art. 15 § 2 k.k.s). Zastępca Naczelnika Urzędu Celnego w R. postanowił na podstawie art. 15 § 4 k.k.s. towar w postaci wyrobów alkoholowych, przechowywanych w Magazynie Depozytowym Izby Celnej w K. przekazać do odrębnego postępowania celem określenia należności w podatku akcyzowym. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że podatnikiem akcyzy w niniejszej sprawie jest C. C., jako podmiot posiadający wyroby akcyzowe (napoje alkoholowe), od których nie została zapłacona akcyza. Ze względu na fakt, iż mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości podatku i nie złożył deklaracji organ podatkowy wydał decyzję w której określił wysokość zobowiązania podatkowego. Obowiązek podatkowy powstał w dniu [...]r. tj. w dniu, w którym uprawniony podmiot stwierdził dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu Odnosząc się natomiast do zarzutu naliczenia podatku akcyzowego wraz z odsetkami za obcy alkohol, organ drugiej instancji zauważył, że zaskarżoną decyzją określono zobowiązanie podatkowe w podatku akcyzowym z tytułu posiadania przez podatnika wyrobów akcyzowych od których nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Wyroby te zostały na podstawie protokołu z dnia [...] r. zatrzymane i były przechowywane w magazynie depozytowym Izby Celnej w K., co według organu odwoławczego czyni zarzut strony bezzasadnym. Decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., skargą z dnia [...]r. C. C. zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżący wyrażając swoje niezadowolenie z zaskarżonego rozstrzygnięcia oświadczył, że w dalszym ciągu nie zgadza się z decyzją Dyrektora Izby Celnej w K. oraz Naczelnika Urzędu Celnego dotyczącą naliczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiąc marzec 2008 roku w wyimaginowanej kwocie [...] zł. W uzasadnieniu wniesionej skargi Strona odniosła się głównie do prowadzonego w sprawie postępowania karno-skarbowego (postępowanie mandatowe, wniosek o przepadek na rzecz Skarbu Państwa zarekwirowanego alkoholu) w zasadzie nie odnosząc się do zaskarżonej decyzji. Skarżący zaznaczył jedynie, iż w związku z brakiem odrębnego oznakowania i zabezpieczenia zarekwirowanego spirytusu nie jest pewny zawartości butelek cyt. "w moich butelkach mogła znajdować się woda, spirytus techniczny itp. płyny. Sama etykieta nie świadczy o zawartości, jednak to etykieta była ważniejsza niż zawartość. Wg mnie etykiety nie były oryginalne. Można to sprawdzić wysyłając je do "A" w L. celem sprawdzenia ich oryginalności". W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. podtrzymał swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, w której szczegółowo odniósł się do twierdzeń skarżącego zawartych w odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji. Uznał również, że zarzuty podniesione w skardze należy uznać za nietrafne, bowiem organy podatkowe zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy oraz dopuściły jako dowód, wszystko co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Dyrektor Izby Celnej w K. stwierdził, że okoliczności podniesione w skardze stanowią powielenie treści zawartych w odwołaniu od zaskarżonej decyzji, do których organ odwoławczy wyczerpująco ustosunkował się w treści tej decyzji. Obowiązek ustosunkowania się do zarzutów skargi, jak zaznaczył organ, nie oznacza konieczności wypowiedzenia się przez autora tego pisma procesowego co do twierdzeń strony przeciwnej i dowodów przez nią powołanych, ponieważ do komentowanej ustawy nie inkorporowano postanowień zawartych w art. 127 kodeksu postępowania cywilnego - por. Wyrok NSA z 23 stycznia 2001 r. V SA 906/00 (ONSA 2002, nr 1, poz. 45). Wystarczy, jeżeli organ administracji ograniczy się do podtrzymania stanowiska zawartego w zaskarżonym akcie lub czynności ("Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Komentarz" - Jan Paweł Tamo; Wydawnictwo LexisNexis 2004r.; str. 105106). Organ uznał, że skoro we wniesionej skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący w zasadzie nie wskazał żadnych - ponad te, które zostały zawarte w odwołaniu - nowych zarzutów, dowodów oraz argumentów, to podtrzymał zasadność oraz prawidłowość swojego stanowiska podjętego w zaskarżonej decyzji, i wniósł o oddalenie skargi. Dyrektor Izby Celnej w K. podkreślił, że Sąd Rejonowy w R. Wydział [...] Karny po rozpoznaniu wniosku Urzędu Celnego w R. w przedmiocie orzeczenia przepadku przedmiotów na podstawie art. 47 § 4 k.k.s. postanowił nie uwzględnić wniosku, ale w uzasadnieniu tego postanowienia zaznaczył, iż z uwagi na zakończenie postępowania mandatowego rozstrzygnięcie w przedmiocie dowodów rzeczowych należy do finansowego organu postępowania przygotowawczego. Ponadto, zwrócił uwagę, że skarżący zarówno w trakcie postępowania mandatowego, podatkowego, jak i przed Sądem Rejonowym w R. nie zarzucał, że zabezpieczonymi przedmiotami nie były wyroby alkoholowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, iż zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowo - administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) Ponadto sąd może stwierdzić nieważność decyzji w całości lub w części, jeżeli została wydana: z naruszeniem przepisów o właściwości, bez podstawy prawnej, z rażącym naruszeniem prawa, dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej inną decyzją ostateczną, została skierowana do osoby niebędącej stroną w sprawie, była niewykonalna w dniu jej wydania i jej niewykonalność ma charakter trwały, zawiera wadę powodującą jej nieważność na mocy wyraźnie wskazanego przepisu prawa, w razie jej wykonania wywołałaby czyn zagrożony karą ( art. 145 § 1 pkt 3 tej ustawy w związku z art. 247 § 1 O.p.). Nadto sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną ( art. 134 § 1 w/w ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r.). W rozpoznawanej sprawie oceniając pod tym kątem zaskarżoną decyzję Dyrektora Izby Celnej w K., Sąd nie dopatrzył się podstaw do uwzględnienia skargi i uchylenia zaskarżonego rozstrzygnięcia lub stwierdzenia nieważności. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja odpowiada prawu krajowemu i wspólnotowemu. Za podstawę wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przyjął prawidłowe ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym tutaj rozstrzygnięciu Dyrektora Izby Celnej w K. (por. uchwała NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09). Przechodząc do merytorycznej kontroli zaskarżonej decyzji, przede wszystkim należy wskazać, że w niniejszej sprawie znajdują zastosowanie przepisy ustawy z dnia 23 stycznia 2004 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2004 r., nr 29, poz. 257 ze zm.). W szczególności należy przypomnieć, że zgodnie z: - art. 2 pkt 1 ustawy o podatku akcyzowym, wyroby akcyzowe są to wyroby podlegające akcyzie określone w załączniku nr 1 do ustawy, - art. 2 pkt 2 ustawy, wyroby akcyzowe zharmonizowane są to paliwa silnikowe, oleje opałowe i gaz, napoje alkoholowe oraz wyroby tytoniowe określone w załączniku nr 2 do ustawy, - art. 2 pkt 11 ustawy, nabycie wewnątrzwspólnotowe oznacza przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju, - art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy, opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie i dostawa wewnątrzwspólnotowa. Ponadto stosownie do art. 4 ust. 3 ustawy, opodatkowaniu akcyzą podlega także nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości, a zgodnie z art. 4 ust. 4 ustawy o podatku akcyzowym, czynności, o których mowa w ust. 1-3, podlegają opodatkowaniu niezależnie od tego, czy zostały wykonane z zachowaniem warunków oraz form określonych przepisami prawa, - art. 6 ust. 6 ustawy, jeżeli nie można określić dnia, w którym powstaje obowiązek podatkowy dla wyrobów akcyzowych, za datę jego powstania uznaje się dzień, w którym uprawniony podmiot stwierdził dokonanie czynności podlegających opodatkowaniu, -art. 10 ust. 2 ustawy podstawą opodatkowania w przypadku wyrażenia stawki akcyzy w kwocie na jednostkę wyrobu jest ilość wyrobów akcyzowych, - art. 11 ust. 1 ustawy, podatnikami akcyzy są osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nie mające osobowości prawnej, które dokonują czynności podlegających opodatkowaniu. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy powołał się dodatkowo na art. 18 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, art. 19 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 tej ustawy oraz art. 72 ust. 3 i ust. 4 powołanej ustawy o podatku akcyzowym. Art. 67 ustawy o podatku akcyzowym stanowi, że do napojów alkoholowych w rozumieniu ustawy zalicza się piwo, wino, napoje fermentowane, produkty pośrednie oraz alkohol etylowy. Natomiast art. 72 ust. 1 precyzuje, że alkoholem etylowym w rozumieniu ustawy są wszelkie wyroby o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 1,2 % objętości oznaczone odpowiednio symbolami PKWiU 15.91.10, 15.92.11 i 15.92.12 oraz kodami CN 2208 i 2207, nawet, jeżeli są to wyroby stanowiące część wyrobu należącego do innego grupowania PKWiU i kodu CN oraz napoje zawierające rozcieńczony lub nierozcieńczony spirytus oznaczone odpowiednio symbolami PKWiU 15.91.10 i 15.92.11 oraz kodami CN 2208 i 2207 10 00, a także wyroby o rzeczywistej zawartości alkoholu przekraczającej 22 % objętości, oznaczone odpowiednio symbolami PKWiU 15.93.11. 15.93.12, 15.94.10 i 15.95.10 oraz kodami CN 2204 10, 2204 21 10, 2204 29 10, 2204. 2206 00 i 2205. Należy wskazać, że zgodnie z art. 56 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, nie podlegają akcyzie wyroby akcyzowe zharmonizowane z akcyzą zapłaconą na terytorium państwa członkowskiego nabywane przez osobę fizyczną i przywożone przez tę osobę osobiście na własny użytek. Z przepisu tego wynika, że warunki te muszą być spełnione łącznie. Przywóz przez osobę fizyczną wyrobów akcyzowych zharmonizowanych z akcyzą zapłaconą w innym państwie członkowskim nie podlega podatkowi akcyzowemu w Polsce pod warunkiem, że ilość towarów nie wskazuje na charakter handlowy. Z kolei, w myśl art. 56 ust. 2 ustawy, w przypadku przywozu przez osobę fizyczną wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w celach handlowych na terytorium kraju, obowiązek podatkowy powstaje w dniu nabycia tych wyrobów. Jeżeli nie można określić dnia nabycia wyrobów, za datę nabycia wyrobów uznaje się dzień stwierdzony przez uprawniony podmiot. Przepis art. 55 ust. 1 pkt 3 tej ustawy stosuje się odpowiednio co oznacza, że w sytuacji, gdy ilość wyrobów akcyzowych nabywanych przez osobę fizyczną ma charakter handlowy, osoba fizyczna jest zobowiązana w ciągu 10 dni od powstania obowiązku podatkowego do złożenia uproszczonej deklaracji podatkowej AKC-U oraz do zapłaty w tym terminie kwoty należnego podatku akcyzowego, licząc od dnia powstania obowiązku podatkowego. Należy też wskazać, że art. 56 ust. 3 ustawy zawiera delegację dla Ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia w drodze rozporządzenia, ilości wyrobów akcyzowych zharmonizowanych, które wskazują na przeznaczenie tych wyrobów do celów handlowych. Minister Finansów wykorzystał tę delegację, wydając rozporządzenie z dnia 19 kwietnia 2004 r. w sprawie ilości wyrobów akcyzowych zharmonizowanych z akcyzą zapłaconą na terytorium państwa członkowskiego Wspólnoty Europejskiej, przywożonych przez osoby fizyczne, które wskazują na przeznaczenie tych wyrobów do celów handlowych (Dz. U. z 2004 r., nr 74, poz. 575). Na podstawie § 1 ust. 1 pkt 2 lit. a rozporządzenia przywóz przez osobę fizyczną napojów spirytusowych, z akcyzą zapłaconą na terytorium państwa członkowskiego, wskazuje na przeznaczenie tego wyrobu do celów handlowych, jeżeli jest on przywożony w ilościach przekraczających 10 litrów. Powyższa regulacja wskazuje, że w przypadku, gdy osoba fizyczna będzie przewozić wyroby akcyzowe zharmonizowane w większej ilości niż ilości określone powyżej, w celach handlowych, będzie zobowiązana do zapłaty podatku akcyzowego w Polsce. Ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie wynika, że w dniu [...] r. funkcjonariusze celni, przeprowadzili w C. kontrolę autokaru, którym jechał skarżący. W wyniku przeszukania pojazdu ujawnili przedmiotowe napoje alkoholowe bez znaków akcyzy, których właścicielem okazał się skarżący. Bezspornym jest, że w bagażu należącym do C. C., stwierdzono przewożony bez znaków akcyzy alkohol w ilości przekraczającej 10 litrów (spirytus i rum), który jak wyjaśnił skarżący, zakupił w B. ( Czechy), na własne potrzeby. Butelki z alkoholem zostały zatrzymane. Z protokołu oględzin wyrobów alkoholowych przewożonych przez skarżącego wynika, że był to alkohol pochodzenia zagranicznego bez wymaganych banderoli. Skarżący wyjaśnił, że alkohol kupował w dwóch miejscach, a butelki oznaczył, bo gdyby był zanieczyszczony, wiedziałby gdzie go zwrócić. Wskazywał bowiem, że zdaniem części kupujących niektóre partie miały zapach środków do mycia, acetonu i innych chemikalii. Stwierdził, że przewożony przez prawie wszystkich alkohol nie posiadał żadnych znaków akcyzy. To ustalenie było zatem w kontekście wskazanej wyżej regulacji prawnej kluczowe dla określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. W niniejszej sprawie skarżący przewoził w sumie [...] litrów alkoholu oznaczonego etykietami lecz bez wymaganych banderoli. Tym samym nie zostały spełnione warunki określone w art. 56 ust. 1 ustawy o podatku akcyzowym, konieczne aby alkohol ten nie podlegał akcyzie. Nawet jeśli skarżący kupił alkohol na własny użytek, a nie do celów handlowych, to butelki z tym alkoholem nie miały znaków akcyzy. Trafne zatem jest stanowisko organu podatkowego, iż opodatkowaniu akcyzą podlega nabycie lub posiadanie przez podatnika wyrobów akcyzowych, jeżeli od tych wyrobów nie została zapłacona akcyza w należnej wysokości. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 O.p.). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 §1 O.p). Z zachowaniem powyższych przepisów postępowania w sytuacji podnoszonych przez skarżącego twierdzeń o przeznaczeniu towaru nabytego wewnatrzwpólnotowo oraz dokonując trafnej interpretacji powołanych przepisów prawa materialnego, organ pierwszej instancji ustalił, że zakupiony alkohol nie miał banderoli potwierdzających fakt zapłaty akcyzy. Ponadto skarżący przewoził alkohol w większej od dopuszczalnej ilości. Zgodnie z art. 21 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej, zobowiązanie podatkowe powstaje z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstanie takiego zobowiązania, a z kolei, art. 21 § 3 tej ustawy stanowi, że jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo, że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, organ podatkowy wydaje decyzją, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Przepisy ustawy o podatku akcyzowym analogicznie do postanowień Dyrektywy Rady Unii Europejskiej 92/12/EWG w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania, wskazują, że dokonanie przywozu przez osobą fizyczną wyrobów akcyzowych zharmonizowanych z akcyzą zapłaconą w innym państwie członkowskim nie podlega podatkowi akcyzowemu w Polsce pod warunkiem, że ilość towarów nie wskazuje na charakter handlowy. Nabycie wewnątrzwspólnotowe oznacza przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium państwa członkowskiego na terytorium kraju (art. 2 pkt 11 ustawy). W rozpatrywanej sprawie decydujące znaczenie dla jej rozstrzygnięcia miał bezsporny fakt nabycia wewnątrzwspólnotowego przez skarżącego alkoholu bez jakichkolwiek znaków akcyzy w ilości przekraczającej 10 litrów. W związku z powyższym organ wszczął z urzędu postępowanie podatkowe w sprawie. W rozpatrywanej sprawie skarżący początkowo zgadzał się na przepadek alkoholu i jego zniszczenie, a następnie zmienił zdanie i wyjaśnił, że wyroby akcyzowe będące przedmiotem postępowania podatkowego były przez niego zaznaczone, ale nie jest pewien zawartości butelek, w których mogła się znajdować woda, spirytus techniczny czy tez inne płyny. Wskazywał bowiem, że zdaniem części kupujących niektóre partie miały zapach środków do mycia, acetonu i innych chemikalii. Stosownie do art. 56 ust. 2 ustawy, w przypadku przywozu przez osobę fizyczną wyrobów akcyzowych zharmonizowanych w celach handlowych na terytorium kraju, obowiązek podatkowy powstaje w dniu nabycia tych wyrobów. Jeżeli nie można określić dnia nabycia wyrobów, za datę nabycia wyrobów uznaje się dzień stwierdzony przez uprawniony podmiot. W sprawie obowiązek podatkowy w podatku akcyzowym z tytułu nabycia przedmiotowych wyrobów akcyzowych powstał w dniu [...]r. Stosownie do art. 72 ust. 4 ustawy stawka akcyzy na alkohol etylowy wynosi 6 300,00 zł od hektolitra czystego alkoholu zawartego w gotowym wyrobie. Biorąc pod uwagę stan faktyczny sprawy, oraz powołane przepisy organ stwierdził, że w sprawie opodatkowaniu wskazaną stawką podlegają nabyte wewnątrzwspólnotowo: [...] butelek alkoholu o pojemności 1 litra tj. [...] butelek spirytusu 95%", [...] butelki rumu 78%". Organ przedstawił szczegółowo sposób wyliczenia należności i wskazał, że podatek akcyzowy z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wynosi [...] zł. Stan faktyczny sprawy jest bezsporny. Skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego alkoholu etylowego, w asortymencie i ilości wskazanej w decyzjach organów podatkowych. Bez znaczenia dla sprawy pozostaje argument, że nabyte wewnątrzwspólnotowo napoje alkoholowe były na własny użytek, bowiem skarżący dokonał nabycia wewnątrzwspólnotowego alkoholu etylowego w ilości [...] litrów bez znaków akcyzy. Istotne jest zaistnienie przesłanek, z którymi przepisy materialnego prawa podatkowego wiążą powstanie obowiązku podatkowego. W sprawie niniejszej, organ pierwszej instancji w sposób nie budzący wątpliwości stwierdził i udokumentował stan faktyczny potwierdzający zaistnienie okoliczności, z którymi ustawa o podatku akcyzowym wiążą powstanie obowiązku podatkowego. Tym sposobem wyczerpane zostały przesłanki uzasadniające wydanie decyzji określającej prawidłową kwotę zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Należy zauważyć, że skarżący przyjął mandat karny, ale pomiędzy postępowaniem karnym-skarbowym, a postępowaniem podatkowym nie występuje bezpośrednia zależność i są one postępowaniami rozłącznymi. W toku postępowania karnego-skarbowego ustala się odpowiedzialność karną za przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe sprawcy i wymierza się karę za popełniony czyn. Wynik postępowania karnego-skarbowego nie przesądza o rozstrzygnięciu na gruncie prawa podatkowego. W sprawie, sygn. [...], Sąd Rejonowy w R., nie uwzględnił wniosku w przedmiocie orzeczenia przepadku zabezpieczonego alkoholu, ale rozstrzygnięcie w przedmiocie tych dowodów rzeczowych pozostawił organom podatkowym. Organ odwoławczy słusznie zwrócił uwagę, że zgodnie z art. 15 § 1 k.k.s. orzeczenie zapadłe w postępowaniu w sprawie o przestępstwo skarbowe lub wykroczenie skarbowe nie zwalnia od obowiązku uiszczenia należności publicznoprawnej. Z kolei, art. 15 § 2 tej ustawy stanowi, że w razie orzeczenia przepadku przedmiotów, ściągnięcia ich równowartości pieniężnej lub obowiązku uiszczenia ich równowartości pieniężnej wygasa obowiązek uiszczenia należności publicznoprawnej dotyczącej tych przedmiotów. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy należy stwierdzić, że z uwagi na wolę skarżącego nie doszło do przepadku i zniszczenia alkoholu, a zatem nie wygasł obowiązek uiszczenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym. Skarga nie może być uwzględniona, ponieważ wyniki oceny przeprowadzonego postępowania i stanowisko organów nie dają podstawy do uchylenia zaskarżonej i poprzedzającej ją decyzji. Wobec powyższego Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.