III SA/Gl 1243/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Krzysztof Kandut, Protokolant Starszy referent Małgorzata Wasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2019 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. w B. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia rejestracji w podatku od towarów i usług 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] [...] Urzędu Skarbowego w B. z dnia [...] r. nr [...]; 2. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 697 zł (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. decyzją z [...]r. znak:[...] na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2018r., poz. 800 ze zm., dalej: O.p.) oraz przepisów powołanych w uzasadnieniu decyzji, po rozpatrzeniu odwołania "A" sp. z o.o. w B. (spółka, skarżąca) od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego w B. z [...]r. znak: [...] wydanej w przedmiocie rejestracji Spółki jako czynnego podatnika VAT, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. W Krajowym Rejestrze Sądowym ( dalej: KRS) Spółka została wpisana [...]r., gdzie jako prezesa zarządu wpisano F.W.. Naczelnik Urzędu Skarbowego w C. zarejestrował Spółkę jako czynnego podatnika VAT od [...]r. Od 1 stycznia 2017r. zgodnie z art. 5a ust. 1 ustawy z 21 czerwca 1996r. o urzędach i izbach skarbowych (Dz.U. z 2015r., poz. 578) organem właściwym dla Spółki stał się Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B.. Organ ten po przeprowadzeniu czynności sprawdzających pod adresem siedziby Spółki w B., [...] stwierdził, że nie zastał tam nikogo kto reprezentuje Spółkę. Drzwi do lokalu były zamknięte, nie było oznak prowadzenia działalności, w skrzynce pocztowej widniała nieodebrana korespondencja. Według informacji udzielonej przez J.K., pracownika spółki "B", od której Spółka wynajęła lokal, nikt ze Spółki nie przebywa pod tym adresem, nie odebrał kluczy do skrzynki pocztowej. Faktury za wynajem lokalu przesyłane są bezpośrednio do biura podatkowego obsługującego Spółkę. Wobec powyższego organ [...]r. przeprowadził dodatkowe oględziny w C., ul [...], w miejscu wykonywania działalności przez Spółkę i ustalił, że od [...]r. nie prowadzi tam działalności, a umowa najmu wygasła. W oparciu o powyższe ustalenia organ podatkowy wykreślił Spółkę z rejestru podatników podatku od towarów i usług [...]r. na podstawie art. 96ust. 9 pkt 3 ustawy z 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2018r., poz. 2174 ze zm., dalej: ustawa o VAT) uznając, że podane w zgłoszeniu rejestracyjnym dane są niezgodne z prawdą. W konsekwencji na mocy art. 8c ust. 4 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników (t.j. Dz.U. z 2017r., poz. 869) organ podatkowy decyzją z [...]r. uchylił numer identyfikacji podatkowej (NIP) [...] nadany Spółce. Od decyzji tej Spółka pismem z [...]r. złożyła odwołanie domagając się jej uchylenia i przywrócenia numeru NIP, równocześnie wnioskując o przywrócenie wpisu do rejestru czynnych podatników VAT. Decyzją z [...]r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie w przedmiocie uchylenia Spółce numeru identyfikacji podatkowej. Decyzją z [...]r. Naczelnik [...] Urzędu Skarbowego w B. odmówił przywrócenia Spółki do rejestru VAT. Pismem z [...]r. Spółka złożyła odwołanie od powyższej decyzji, w którem zarzucono naruszenie: 1. art. 191 w zw. z art. 187 § 1 O.p. poprzez uznanie za udowodnione, że podatnik nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej w siedzibie Spółki w B., [...]; 2. art. 96 ust. 9 pkt 3 ustawy o VAT, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że dane dotyczące miejsca siedziby Spółki podane w zgłoszeniu rejestracyjnym nie są zgodne z prawdą; 3. art. 96 ust. 9h ustawy o VAT, poprzez nieuwzględnianie wniosku podatnika o przywrócenie rejestracji podatnika do VAT pomimo przedstawienia dowodów świadczących o prowadzeniu opodatkowanej działalności gospodarczej. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. po rozpatrzeniu odwołania wydał zaskarżona decyzję utrzymując w mocy zaskarżone rozstrzygnięcie. Organ odwołał się do dyspozycji art. 96 ust.9h ustawy o VAT, który pozwala naczelnikowi urzędu skarbowego na przywrócenie zarejestrowania podatnika, jako czynnego podatnika podatku VAT bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeśli podatnik udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą. Podstawą wykreślenia Spółki z rejestru czynnych podatników VAT był art. 96 ust. 9 pkt 3 ustawy o VAT, zgodnie z którym naczelnik urzędu skarbowego wykreśla z urzędu podatnika VAT bez konieczności zawiadamiania go o tym, jeśli dane podane w zgłoszeniu rejestracyjnym okażą się niezgodne z prawdą. Ustalenia poczynione w trakcie czynności sprawdzających [...]r. i [...]r. potwierdziły, że pod adresami zgłoszonymi jako adres siedziby Spółki i adres prowadzenia działalności gospodarczej, Spółka nie prowadzi jej i nie można skutecznie doręczyć jej korespondencji. Pod adresem siedziby w B. nie zastano nikogo kto reprezentuje Spółkę, a pod adresem wykonywania działalności gospodarczej w C. umowa najmu lokalu obowiązywała od [...]r. do [...]r. i została wypowiedziana przez prezesa zarządu Spółki. Strona wskazała, że na mocy uchwały wspólników zaprotokołowanej aktem notarialnym z [...]r. siedziba Spółki i miejsce wykonywania działalności gospodarczej została zmieniona, co odnotowano w KRS [...]r., natomiast organ podatkowy został o tym powiadomiony [...]r. Organ podatkowy podkreślił, że zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o zasadach ewidencji i identyfikacji podatników i płatników podmiot objęty wpisem do KRS ma obowiązek aktualizowania danych objętych zgłoszeniem identyfikacyjnym do naczelnika urzędu skarbowego nie później niż w terminie 7 dni od dnia, w którym nastąpiła zmiana danych. Spółka zgłoszenie aktualizacyjne NIP-8 w zakresie danych rejestrowych i zawiadomienie o popełnieniu czynu zabronionego (czynny żal) złożyła do organu podatkowego dopiero [...]r., czyli na skutek wykreślenia jej z rejestru czynnych podatników VAT. Powołany przepis nie odnosi się do danych zgłoszonych do KRS, a do miejsca faktycznego prowadzenia działalności gospodarczej rozumianej zgodnie z art. 3 ustawy z 6 marca 2018r. Prawo przedsiębiorców (Dz.U. z 2018r., poz. 646). Miejsce prowadzenia działalności gospodarczej winno charakteryzować się wystarczająca stałością oraz odpowiednią strukturą personalną i techniczną (wyrok WSA w Warszawie z 28.01.2009r., VII SA/Wa 1374/08). W ocenie organu podatkowego posiadanie jedynie tytułu prawnego do lokalu, w którym zgłoszono siedzibę Spółki nie jest wystarczający do uznania podanego adresu za miejsce siedziby Spółki czy też prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec powyższych ustaleń organ nie znalazł podstaw do dokonania ponownych oględzin w siedzibie Spółki. Zgodnie z informacją zawartą w odwołaniu F.W. prezes zarządu Spółki ze względu na stan zdrowia przebywa na Słowacji, skąd wykonuje swe obowiązki w kontakcie telefonicznym z A.W. prowadząca obsługę administracyjną, a nadto powołano pełnomocnika ogólnego E.G. ( zastąpiona następnie pełnomocnikiem szczególnym R.P.). Korespondencja kierowana przez organ do Spółki [...]r. i [...]r. powróciła do nadawcy z adnotacją "adresat nie podjął awizowanego pisma". Organ wskazał również na domniemanie powszechnej znajomości ogłoszonych wpisów w KRS (art. 15 ust.1 ustawy o KRS). Odnosząc się do treści odwołania organ podkreślił, że informacja o chorobie prezesa zarządu dotarła do organu podatkowego dopiero [...]r., a argumenty te pozostają w sprzeczności ze stanowiskiem skarżącego, że Spółka prowadzi działalność gospodarczą jednoosobowo przez prezesa zarządu. Sam fakt składania deklaracji podatkowych w podatku od towarów i usług i podatku dochodowym od osób prawnych nie jest argumentem przesądzającym o faktycznym prowadzeniu działalności gospodarczej. A.W., E.G., R.P., pełnomocnik szczególny, nie złożyły żadnych konkretnych dowodów na prowadzenie działalności gospodarczej. Odnosząc się do poczynionych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że zebrany materiał dowodowy jednoznacznie wskazał na tworzenie fikcji zorganizowanej spółki tylko i wyłącznie dla potrzeb dokonania rozliczeń w podatku od towarów i usług dla podmiotu zarejestrowanego na terenie kraju, a Spółka nie uprawdopodobniła, że dane wskazane w rejestrach są zgodne ze stanem faktycznym. Stanowisko takie znajduje oparcie w orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, który wskazywał, ze państwa członkowskie maja obowiązek zagwarantowania prawdziwości wpisów w rejestrach w celu zapewnienia prawidłowego funkcjonowania systemu podatku od wartości dodanej, co znajduje odzwierciedlenie w art. 22 ust. 1 rozporządzenia Rady UE nr 904/2010 z 7 października 2010r. w sprawie współpracy administracji oraz zwalczania oszustw w dziedzinie podatku od wartości dodanej (Dz.U.UE.L.2010.268.1). Organ odwoławczy uznał wniosek strony o dopuszczenie dowodu z informacji uzyskanych od zagranicznych instytucji podatkowych udzielonych w związku z odrębnym postępowaniem podatkowym wobec Spółki, za bezzasadny. Przedmiotem niniejszego postepowania był bowiem wniosek o przywrócenie do rejestru czynnych podatników VAT stosownie do art. 96 ust. 9h ustawy o VAT, a ewentualna analiza transakcji dokonanych przez Spółkę z podmiotem zagranicznym nie ma wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. W świetle powyższych ustaleń organ odwoławczy stwierdził, że nie nastąpiło naruszenie art. 191 i art. 187 O.p., materiał dowodowy został zebrany w stopniu wystarczającym dla podjęcia decyzji, a Spółka posługiwała się fikcyjnymi danymi w zakresie zgłoszonego adresu siedziby jak i miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Pismem z 23 października 2018r. Spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej domagając się jej uchylenia w całości oraz uchylenia poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucono: 1. naruszenie art. 120 w zw. z art. 121 § 1 i 2 O.p. poprzez prowadzenie postępowania w sposób podważający zasadę zaufania obywateli do organów podatkowych; 2. naruszenie art. 122 O.p. poprzez brak dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i oparciu rozstrzygnięcia na dowodach nie znajdujących uzasadnienia w kontekście przedstawionych przez skarżącego wyjaśnień; 3. naruszenie art. 123 § 1 O.p. poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu dowodowym podczas oględzin miejsca prowadzenia działalności gospodarczej; 4. naruszenie art. 188 O.p. poprzez nieuwzględnienie żądania Strony w zakresie przeprowadzenia dowodu z dokumentów będących w posiadaniu zagranicznych instytucji podatkowych świadczących o prowadzeniu działalności gospodarczej przez Spółkę, co miało wpływ na treść wydanej decyzji; 5. naruszenie art. 191 w zw. z art. 187 § 1O.p. poprzez uznanie za udowodnione, że podatnik nie prowadził faktycznej działalności gospodarczej w siedzibie Spółki pod adresem w B., [...]; 6. naruszenie art. 96 ust. 9 pkt 3 ustawy o VAT, poprzez bezpodstawne przyjęcie, że dane dotyczące miejsca siedziby Spółki podane w zgłoszeniu rejestracyjnym nie są zgodne z prawdą; 7. naruszenie art. 96 ust. 9h ustawy o VAT, poprzez nieuwzględnienie wniosku podatnika o przywrócenie rejestracji podatnika VAT pomimo przedstawienia dowodów świadczących o prowadzeniu opodatkowanej działalności gospodarczej. W uzasadnieniu podkreślono, że Spółka zmieniła adres siedziby i miejsce wykonywania działalności uchwałą wspólników z [...]r. co znalazło odzwierciedlenie w KRS z [...]r., wobec czego czynności prowadzone w C. [...]r. były całkowicie niecelowe, a w konsekwencji nie mogły stanowić podstawy wydania decyzji. Zgłoszeniem aktualizacyjnym z [...]r. Spółka wskazała nowy adres siedziby w B.. Pismem z [...]r. skorygowano informację o zakończeniu działalności w C., co wynikało z pomyłki, a nie świadomego działania. Art. 96 pkt 3 ustawy o VAT daje podstawę daje podstawę do wykreślenia z rejestru jedynie wtedy, gdy dane podane na formularzu okażą się niezgodne z prawdą, co nie miło miejsca w sprawie. Organ podatkowy nie skorzystał z uprawnień z art. 272 pkt 3 i 5 O.p. do weryfikacji zgłoszenia rejestrowego Spółki. Postępowanie sprawdzające zostało wszczęte dopiero w związku z zawiadomieniem z [...]r., z którego wynikało, że Spółka zwiera transakcje handlowe z włoskim podatnikiem, który jest podejrzewany o oszustwa podatkowe. Mimo wniosku Strony organ pominął informacje wynikające z tego postępowania, a korzystne dla Spółki, co świadczy o niekonsekwencji organu podatkowego, tym bardziej, że postępowanie nie potwierdziło oszukańczego charakteru transakcji zawieranych przez Spółkę. Skarżąca Spółka podkreśliła, że prowadzi działalność gospodarczą w B., ma tytuł prawny do lokalu, który wyposażony jest w stosowne urządzenia, zawarła umowę o obsłudze administracyjnej z A.W. [...]r., zawarła umowę z biurem rachunkowym w B.. Przed marcem 2018 roku, przed chorobą, prezes zarządu Spółki przebywał na terenie Polski co najmniej kilkanaście dni w miesiącu. Charakter prowadzonej przez Spółkę działalności handlowej nie wymaga stałej obecności członka zarządu w siedzibie Spółki. Organ podatkowy oparł swe ustalenia w tym zakresie na oświadczeniach osób trzech, pomijając dokumentację księgowo-finansową Spółki, z której wynika zysk netto za 2016r. [...] zł, a za 2017r. [...] zł. Skarżąca Spółka podtrzymała wniosek o przeprowadzenie dowodu z informacji uzyskanych od zagranicznych instytucji podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu podtrzymał w całości stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji, zaś podnoszone zarzuty nie zmieniają oceny ustalonego stanu faktycznego. Bez znaczenia dla tej oceny jest sytuacja finansowa Spółki oraz wyniki czynności sprawdzających dotyczących kontrahentów Spółki, a tym samym nie doszło do naruszenia zasad postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga okazała się być zasadną. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2107 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Jak to wyżej wskazano, z mocy przepisu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1302 t.j., dalej: p.p.s.a.), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na takie czynności podjęte w ramach postępowań określonych w działach IV, V i VI Ordynacji podatkowej, które mają charakter materialnoprawny. W wyniku takiej kontroli, z mocy art. 146 § 1 p.p.s.a., w stosunku do omawianej czynności może zostać stwierdzona jej bezskuteczność w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b) i c) p.p.s.a. w zw. z art. 146 § 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem przepisu art. 57a, nie mającego zastosowania w sprawie. Przesłanką wykreślenia z rejestru podatników na podstawie art. 96 ust. 9 pkt 3 ustawy o VAT jest ustalenie, że dane podane w zgłoszeniu rejestracyjnym okażą się niezgodne z prawdą. Celem takiego uregulowania jest uporządkowanie rejestru podatników przez wyeliminowanie z niego podmiotów nieistniejących lub takich, które w rzeczywistości nie wykonują czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Skutkiem takiego wykreślenia jest pozbawienie danego podmiotu statusu podatnika tego podatku, a w konsekwencji pozbawienie go prawa do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony. Jednakże w założeniu wykreślenie to ma dotyczyć podmiotów nieistniejących lub nieczynnych, u których co oczywiste, nie występuje ani podatek należny, ani podatek naliczony. W przypadku wykreślenia podatnika z tychże rejestrów organ z urzędu rozstrzyga bowiem o prawach i obowiązkach podatnika, tj. o statusie podatnika w podatku VAT, a w konsekwencji o prawie do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony, prawie do posługiwania się aktywnym numerem podatnika VAT-UE czy prawie do stosowania stawek podatku właściwych dla dostaw wewnątrzwspólnotowych. Innymi słowy, w ten sposób dochodzi do rozstrzygania sprawy co do istoty, rozumianej jako utrata statusu zarejestrowanego podatnika VAT czy też VAT-UE. (wyroki NSA z 11.01.2011 r. sygn. akt I FSK 371/10, z 16.05.2014 r. sygn. akt I FSK 877/13, wyrok WSA w Warszawie z 22.03.2017 r. sygn. akt VIII SA/Wa 640/16, wyrok WSA w Krakowie z 19.08.2009 r. sygn. akt I SA/Kr 610/09, wyrok WSA we Wrocławiu z 16.02.2016 r. sygn. akt I SA/Wr 1217/15, wszystkie powołane na: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca Spółka ubiegała się o przywrócenie rejestracji w trybie art. 96 ust. 9h ustawy o VAT, zgodnie z którym naczelnik urzędu skarbowego przywraca zarejestrowanie podatnika, o którym mowa w ust. 9 pkt 1-4 i ust. 9a pkt 2, jako podatnika VAT czynnego bez konieczności składania zgłoszenia rejestracyjnego, jeżeli podatnik udowodni, że prowadzi opodatkowaną działalność gospodarczą oraz, w przypadku niezłożenia deklaracji pomimo takiego obowiązku, niezwłocznie złoży brakujące deklaracje. Zatem w zaskarżonej decyzji organ winien zbadać czy podatnik udowodnił, że prowadzi działalność gospodarczą. W tym zakresie Skarżąca Spółka w osobie jej Prezesa Zarządu wskazała, że posiadała tytuł prawny do lokalu siedziby Spółki wskazanej w KRS, wskazała osoby uprawnione do działania w jej imieniu, podkreśliła, że z miejsca zamieszkania Prezesa Zarządu tj. S. w drodze elektronicznej prowadzona jest działalność gospodarcza. Przyczyną takiego stanu rzeczy była choroba Prezesa Zarządu Spółki, o czym poinformowano organ podatkowy. Dokonując oceny okoliczności wskazanych przez Stronę Skarżącą organ podatkowy pominął konieczność dokonania tej weryfikacji również w świetle przepisów ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U.2017.1577), a to art. 151 § 1, zgodnie z którym spółka z ograniczoną odpowiedzialnością może być utworzona przez jedną albo więcej osób w każdym celu prawnie dopuszczalnym, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 201 § 2 tej ustawy zarząd składa się z jednego albo większej liczby członków, a zgodnie z § 3 do zarządu mogą być powołane osoby spośród wspólników lub spoza ich grona. Z taką sytuacją mamy do czynienia w niniejszej sprawie, gdzie F.W. jest jedynym udziałowcem Spółki i jedynym członkiem jej zarządu. Skoro przepisy prawa dopuszczają możliwość istnienia takiej konfiguracji wspólników jak i skład zarządu spółki prawa handlowego, to okoliczności tej nie można pominąć przy ocenie funkcjonowania podmiotu w warunkach kiedy jedyny wspólnik i członek zarządu jest chory, o czym nota bene informuje organ podatkowy, wskazując na zasady funkcjonowania w tym czasie Spółki. Podkreślić również należało, że organy podatkowe, na co wskazuje Skarżąca, zleciły wykonanie czynności kontrolnych wobec kontrahentów Skarżącej Spółki, a ustalenia tego postępowania zostały w niniejszej sprawie pominięte. W zamian za to rozstrzygnięcie oparto między innymi na oświadczeniu pracownicy "B" sp. z o.o., od której Skarżąca Spółka wynajęła lokal położony w B. i oznaczony jako jej siedziba. Organy podatkowe powzięły wiadomość, które biuro rachunkowe obsługuje Skarżącą Spółkę, a mimo to nie podjęły żadnych czynności w celu ustalenia czy Spółka faktycznie prowadzi działalność gospodarczą. Na wszystkie te okoliczności wskazywała Strona Skarżącą, a organ oparł się na wyniku wizji w lokalu siedziby Spółki, oświadczeniu pracownika "B" oraz na nieodebranych dwóch przesyłkach pocztowych pod adresem siedziby. Równocześnie, co wynika ze stanowiska Strony Skarżącej, organy podatkowe podjęły czynności kontrolne wobec Skarżącej, całkowicie w niniejszej sprawie pomijając dokonane tam ustalenia. Organ podatkowy zaniechał wnikliwego zbadania czy Skarżąca wykonuje czynności opodatkowane VAT i czy faktycznie zaprzestała prowadzenia działalności gospodarczej. Okoliczności wskazywane przez Skarżącą w odwołaniu i skardze do sądu administracyjnego świadczą o tym, że wnioski organu w tym zakresie zostały postawione przedwcześnie. Organ nie odniósł się również do faktu, że Skarżąca deklarowała i wpłacała w Polsce podatek dochodowy, a zatem musiała prowadzić działalność gospodarczą w zakresie wykazanym w odnośnych deklaracjach, czego organ nie kwestionował i nie weryfikował. W świetle powyższych stwierdzeń oparcie się przez organ jedynie na wymienionych powyżej okolicznościach budzi wątpliwości, co do skutecznego zanegowania prowadzenia przez Skarżącą działalności gospodarczej. W szczególności organ podatkowy nie podjął próby kontaktu ze wskazanymi przez prezesa zarządu Skarżącej Spółki osobami, w tym pełnomocnikiem Spółki. Powzięcie informacji od osoby z zewnątrz, pracownika spółki wynajmującej Skarżącej lokal w B., że działalność gospodarcza pod adresem jej siedziby nie jest przez nią prowadzona, w żadnym wypadku nie uprawniało organu do stwierdzenia, że Skarżąca nie prowadziła takiej działalności w ogóle. Zabrakło również dokładnego zbadania kwestii składanych przez Skarżącą faktur VAT za badany okres i oceny, czy wynika z nich podejmowanie przez nią czynności opodatkowanych podatkiem VAT czy też nie. Ogólnie rzecz ujmując, należało podjąć w sprawie wszelkie możliwe czynności aby okoliczności mające znaczenie prawne (w tym przypadku okoliczność czy skarżąca rzeczywiście zaprzestała wykonywania czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem VAT) zostały ustalone w sposób nie budzący wątpliwości, a tym w kontekście zobowiązań w podatku dochodowym od osób prawnych. Na podstawie analizy akt sprawy należało stwierdzić, że organ nie sprostał powyższym wymaganiom, przez co niewątpliwie naruszone zostały przepisy art. 122, art. 180 § 1 oraz art. 187 § 1 O.p. Działania organu mają również znamiona naruszenia zasady wzbudzania zaufania do organów podatkowych określonej w art. 121 § 1 O.p. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzje i poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. O kosztach orzeczono w myśl art. 200 i art. 205 ust. 1-4 p.p.s.a. oraz § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2018.1687).