III SA/Gl 1248/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Asesor WSA Piotr Pyszny, Protokolant Specjalista Agnieszka Wita-Łyskawa, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 kwietnia 2022 r. sprawy ze skargi D. T. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy skrócenia okresu kwarantanny oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...]r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w Z. z [...]r. nr [...] odmawiającą skrócenia okresu kwarantanny skarżącemu D. T. i jego dwojgu dzieciom. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy podniósł, że decyzja organu I instancji odmawiająca skrócenia kwarantanny D. T., N. T. i B. T. została wydana przez PPIS w Z. po rozpatrzeniu wniosków strony z [...] r. i [...] r. w sprawie skrócenia okresu kwarantanny dla skarżącego oraz jego małoletnich dzieci. Organ ustalił, że 11.06.2021 r. skarżący wraz z rodziną powrócił do kraju z podróży zagranicznej, w związku z czym został przez Straż Graniczną umieszczony na kwarantannie od 12.06.20221 r. do 21.06.2021 r. (nr decyzji [...]). W dniu 12.06.2021 r. drogą elektroniczną zwrócił się do PPIS w Z. o natychmiastowe zwolnienie z kwarantanny jego oraz jego dzieci. Podniósł, iż żadna z ww. osób nie miała objawów chorobowych oraz kontaktu z osobami chorymi. Ponadto po powrocie z zagranicy jego żona wykonała test antygenowy w kierunku zakażenia SARS CoV-2, który był negatywny. Natomiast z powodu wysokich kosztów badania pozostali członkowie rodziny nie wykonali takich testów. Jednocześnie złożył wniosek o natychmiastowe zwolnienie z kwarantanny w celu podjęcia nauki przez dzieci w szkołach oraz podjęcia pracy zawodowej przez osoby dorosłe. Swoje stanowisko podtrzymał w piśmie z 14.06.2021 r. Dodatkowo wskazał, że stosownie do §3 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów, zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii obowiązku kwarantanny nie stosuje się w przypadku przekraczania granicy Rzeczpospolitej Polskiej przez uczniów pobierających naukę w RP i ich opiekunów, którzy przekraczają granicę wraz z uczniami w celu umożliwienia tej nauki. Nie wynika z tego zapisu rozróżnienie celu powrotu na podstawowy i dodatkowy. Nadto organ błędnie założył, że celem przekroczenia granicy był powrót do miejsca zamieszkania po pobycie turystycznym za granicą, podczas gdy od października 2020r. miejscem zamieszkania skarżącego i jego rodziny nie jest terytorium RP. Oświadczył, że w razie dalszego łamania prawa będzie się sądownie domagał zwrotu kosztów bezprawnego aresztu domowego. Podobne stanowisko wyraził w piśmie z tej samej daty (karat 1b). [...] r. PPIS w Z. decyzją nr [...] odmówił skrócenia okresu kwarantanny skarżącemu i jego dzieciom. Rozstrzygnięcie to stało się przedmiotem odwołania, w którym skarżący zażądał cofnięcia błędnej decyzji. Zaskarżoną decyzją [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Wskazał, że kwarantanna na stronę i jego rodzinę została nałożona automatycznie na mocy § 2 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz. U. poz. 861 z późn. zm.), w myśl którego osoba przekraczająca granicę Rzeczypospolitej Polskiej jest obowiązana odbyć, po przekroczeniu granicy państwowej, obowiązkową kwarantannę trwającą 10 dni, licząc od dnia następującego po przekroczeniu tej granicy. Zgodnie § 3 ust. 4 ww. rozporządzenia okres realizacji obowiązku odbycia kwarantanny po przekroczeniu granicy Rzeczypospolitej Polskiej ulega skróceniu, tylko i wyłącznie w przypadku negatywnego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2 wykonanego po przekroczeniu tej granicy w okresie 48 godzin, licząc od momentu jej przekroczenia. Obowiązek odbycia kwarantanny uznaje się za zrealizowany z chwilą wprowadzenia negatywnego wyniku testu przez medyczne laboratorium diagnostyczne wykonujące diagnostykę zakażenia wirusem SARS-CoV-2 do systemu teleinformatycznego. Skarżący oraz jego dzieci nie skorzystali z prawa do skrócenia kwarantanny i nie wykonali testów w okresie do 48 godzin licząc od momentu przekroczenia granicy. Strona wnioskowała również o skrócenie kwarantanny w celu umożliwienia swoim małoletnim dzieciom dalszej edukacji, bowiem zgodnie z § 3 ust. 7 przedmiotowego rozporządzenia, właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny może w uzasadnionych przypadkach skrócić okres kwarantanny. Organ II instancji podzielił jednak stanowisko organu I instancji, że opisany powyżej przypadek nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ dla orzeczenia o skróceniu tego okresu w przypadku osób pobierających naukę w Polsce, to właśnie kształcenie w Rzeczypospolitej Polskiej musi być celem podstawowym związanym z przekroczeniem granicy, a nie dodatkowym związanym z powrotem do miejsca zamieszkania po pobycie za granicą (w szczególności gdy celem podstawowym jest powrót do Polski po pobycie turystycznym za granicą). W ocenie organu, powyższy przepis wskazuje bowiem nierozłączne ze zwolnieniem z odbycia kwarantanny elementy, tj. pobieranie nauki przez ucznia, cel przekraczania granicy przez opiekuna w postaci umożliwienia nauki uczniowi. Kluczowym w aspekcie do zastosowania wyjątku określonego w § 3 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia jest zatem przekroczenie granicy związane z pobieraniem nauki i w celu jej pobierania. Mając na uwadze konstrukcję przepisu oraz cel prawodawcy związany z ustanowieniem określonych ograniczeń i nakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii nie ma uzasadnienia, aby interpretować wyłącznie rozszerzająco i automatycznie zwalniać wszystkie osoby wliczane w katalog osób, bez względu na okoliczności. Analogicznie podjęcie pracy zawodowej nie jest uzasadnioną przesłanką do skrócenia kwarantanny. Niezależnie od powyższego, w opinii [...] 8Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego, przyczyna do zwolnienia lub skrócenia obowiązku kwarantanny, o której mowa w § 3 ust. 7 rozporządzenia nie może być tożsama z ogólnym wyłączeniem obowiązku odbycia kwarantanny w warunkach opisanych w § ust. 2 pkt 5. Pismem z 25 sierpnia 2021r. strona wniosła skargę do WSA w Gliwicach na "bezpodstawną i bezprawną oraz dyskryminującą decyzję" organu II instancji wnosząc o stwierdzenie jej bezskuteczności i bezprawności. W jej uzasadnieniu wskazał, że decyzja II instancji stoi w sprzeczności z art. 30, art. 31 ust 1,2,3; art. 51 ust 1; art. 52 ust 1 i 3 oraz 4 Konstytucji Rzeczypospolitej jak również narusza przepisy ustawy z 05 grudnia 2008 r. o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi (Dz. U. 2008 Nr 234 poz. 1570 z póżn.zm.). Na mocy ww. ustawy kwarantannie poddaje się osoby cyt. "...co do których istnieje domniemanie lub podejrzenie zakażenia". Oświadczył, że 12 czerwca 2021 r. oraz 14 czerwca 2021 r. pisemnie poinformował organ I instancji, że cała rodzina jest w pełni zdrowa bez jakichkolwiek objawów chorobowych nie była w ogóle narażona na zakażenie. Nie istniało nawet najmniejsze podejrzenie o zakażenie lub chorobę zakaźną żadnego z członków rodziny. Na potwierdzenie jedna z osób z rodziny (referencyjna) poddała się testowi na obecność tzw. wirusa covid 19 otrzymując wynik negatywny. W pismach informował również, iż cała rodzina nie miała styczności ze źródłem biologicznego czynnika chorobotwórczego i posiada 100% odporność na wirusy poprzez odbyte szczepienia oraz immunologię organizmu jak również odporność na wirus covid 19, w tym wszystkie jego mutacje po przebytej niedawno chorobie na okres minimum kilkunastu następnych lat. Pomimo tych informacji organ podjął niezrozumiałą – jego zdaniem - decyzję kwarantanny z wyłączeniem jednej z osób żyjących we wspólnym gospodarstwie domowym. Natomiast osoby powracające ze skarżącym i jego rodziną w tym samym czasie z tego samego pobytu zagranicznego jako tzw. "zaszczepione przeciw covid" nie zostały objęte kwarantanną ani też koniecznością testowania na obecność wirusów. Jak wiadomo (badania naukowe oraz przekazy medialne wszystkich mediów w tym reżimowych) osoby "zaszczepione" i "nie zaszczepione" w równym stopniu w przypadku zakażenia prątkują wirusem i stanowią zagrożenie. Wobec powyższego działanie PPIS oraz [...]PWIS uznał za działania dyskryminacyjne. Zarzucił, że organ II instancji nie odniósł się i nie zbadał sytuacji faktycznej sprawy, a jedynie ślepo zastosował paragrafy głupich przepisów rozporządzeń do zaistniałej sytuacji. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Stwierdził, że z obowiązku odbycia kwarantanny zwalnia jedynie negatywny wynik testu na obecność wirusa, a temu strona i jej dzieci się nie poddali. Podróż środkami komunikacji masowej (samolot) może potencjalnie narażać na ryzyko zakażenia, dlatego nie można przyjąć, że skarżący nie miał kontaktu ze źródłem zakażenia. Co do odporności po przechorowaniu, organ oświadczył, że dokonał zbadania stanu faktycznego i jego oceny i nie potwierdził zakażenia wirusem skarżącego ani jego dzieci w ogólnopolskim systemie EWP. W piśmie procesowym z 7 listopada 2021r. skarżący podtrzymał tezę, że organ nie uprawdopodobnił istnienia zagrożenia sanitarnego. Przyjął, że osoby zaszczepione nie zarażają, i tym samym nie narażają otoczenia. Decyzja jest nielogiczna, bo obejmuje kwarantanną stronę i dzieci, ale już nie małżonkę, mimo, że osoby te zamieszkują wspólnie. Organ bezpodstawnie neguje fakt nabycia przez niego 100% odporności na wirusa. Szaleństwem jest utrzymywanie, że każdy bez uzasadnienia stanowi zagrożenie dla innych. Od organu wymaga się rozeznania sprawy, a nie ślepego poszukiwania przepisów przeciw obywatelowi. Organ nadużył swoich prerogatyw co do niego. Organ chce ograniczać wolność obywateli bez podstawy faktycznej. Powołał się na komunikat WHO stwierdzający rzekomo, że testy PCR są niewystarczające dla wykrycia zakażenia wirusem sars –Cov2. Organ dyskryminuje obywateli dzieląc ich na tych, którzy byli i nie byli zaszczepieni. Wiązanie ryzyka zakażenia z podróżą samolotem uznał za niepojęte kuriozum. Zarzucił, że system EWP nie zawiera danych wszystkich osób, które przechorowały lub zwalczyły wirusa. Stwierdził, że to organ powinien udowodnić, że jest chory, a nie on, że nie jest. W piśmie z 7 lutego 2022r. skarżący uznał niejawny tryb rozpoznania sprawy za naruszający konstytucyjne i ustawowe prawo uczestniczenia i jawności posiedzeń sądowych. Zaproponował, że można zastosować środki zabezpieczające, odroczyć rozprawę do czasu ustania nadmiernych obaw sądu albo zaszczepić sąd zbawienną szczepionką przeciw covid 19, przy czym on sam nie ma żadnych obaw dla swojego zdrowia uczestnicząc bezpośrednio w posiedzeniu sądu, co jest kluczowe dla prawidłowego rozpoznania sprawy. Na rozprawie skarżący podtrzymał dotychczasowe stanowisko. Oświadczył, że nie składał odwołania od decyzji Straży Granicznej o umieszczeniu na kwarantannie od 12 do 21 czerwca 2021r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2021 r., poz. 137 ze zm., dalej: p.u.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Stosownie zaś do art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2021 r. poz. 329) dalej: p.p.s.a., kontrola sądu administracyjnego obejmuje decyzje administracyjne. Stosownie zaś do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, którą wyznaczają granice tej sprawy administracyjnej, w której wniesiono skargę i że nie może uczynić przedmiotem rozstrzygnięcia innego aktu lub czynności. W kwestii tożsamości sprawy wypowiedział się NSA w wyroku z 10 lutego 2012 r., sygn. akt I OSK 1513/11, gdzie stwierdził powołując się na glosę B. Adamiak do innego wyroku NSA, iż na "sprawę administracyjną" składają się elementy podmiotowe i przedmiotowe i przy ustalaniu tożsamości sprawy to te elementy należy poddać badaniu. Tożsamość elementów podmiotowych, to tożsamość podmiotu praw lub obowiązków, tożsamość przedmiotowa, to tożsamość treści tych praw i obowiązków oraz ich podstawy prawnej i faktycznej. NSA w wyroku z 9 września 2008r. o sygn. akt I FSK 1034/07 stwierdził, że "Tożsamość spraw istnieje wtedy, gdy występują w nich te same podmioty, taki sam jest przedmiot spraw, jest w nich identyczny stan prawny oraz taki sam stan faktyczny, w którym są te same fakty mające znaczenie prawotwórcze." Przenosząc te tezy na stan faktyczny sprawy zauważyć należy, że co prawda zachodzi tożsamość podmiotowa w postępowaniu w sprawie nałożenia obowiązku kwarantanny oraz w postępowaniu w sprawie odmowy skrócenia jej okresu, tym niemniej brak tu elementu tożsamości przedmiotowej, gdyż inny jest przedmiot rozstrzygnięć w obu sprawach oraz ich podstawa prawna. Niniejsza sprawa dotyczy odmowy bowiem skrócenia kwarantanny, która - jak wynika z decyzji II instancji – została na stronę i jej dzieci nałożona przez Straż Graniczną odrębną decyzją nr [...], zatem kwestia jej nałożenia jako pozostająca poza granicami sprawy nie może być obecnie analizowana. Nadto na pytanie Sądu strona oświadczyła, że nie składała od niej odwołania, zatem przyjąć należy, że pozostaje ona w obrocie prawnym. W takim zaś przypadku, Sąd ocenił zgodność z prawem decyzji o odmowie skrócenia okresu kwarantanny i stwierdził, że jest ona prawidłowa. Stosownie do § 3 ust. 4 rozporządzenia Rady Ministrów z 6 maja 2021 r. w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2021r., poz. 861), okres realizacji obowiązku odbycia kwarantanny, o którym mowa w § 2 ust. 2, 18 i 23, ulega skróceniu w przypadku uzyskania przez osobę przekraczającą granicę negatywnego wyniku testu diagnostycznego w kierunku SARS-CoV-2 wykonanego po przekroczeniu tej granicy w okresie 48 godzin, licząc od momentu jej przekroczenia. Obowiązek odbycia kwarantanny uznaje się za zrealizowany z chwilą wprowadzenia negatywnego wyniku testu przez medyczne laboratorium diagnostyczne wykonujące diagnostykę zakażenia wirusem SARS-CoV-2 do systemu teleinformatycznego, o którym mowa w § 2 ust. 4 pkt 1. Oznacza to, że jedyną przesłanką skrócenia okresu kwarantanny jest negatywny wynik testu wykonany po przekroczeniu granicy. Zatem nie mogą mieć tu znaczenia żadne nie przewidziane przepisami i nieudowodnione okoliczności, takie jak to, czy strona miała styczność z osoba zakażoną czy nie, czy posiada 100% odporność na zakażenie i z czego ta odporność wynika, jakie czynności organy podjęły w stosunku do innych osób podróżujących wraz z jego rodziną. Skoro strona nie skorzystała z możliwości wykonania testu, organ nie miał podstaw prawnych do wydania orzeczenia o skróceniu okresu kwarantanny. Natomiast w stosunku do żony skarżącego, która taki test wykonała i był on negatywny, okres kwarantanny został skrócony. W piśmie z 14 czerwca 2021r. skarżący uzasadniał swój wniosek o skrócenie kwarantanny brzmieniem § 3 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia. Zgodnie z powołanym przepisem, obowiązku, o którym mowa w § 2 ust. 2 pkt 2, (odbycia kwarantanny – przyp. Sądu) nie stosuje się w przypadku przekraczania granicy Rzeczypospolitej Polskiej przez uczniów pobierających naukę w Rzeczypospolitej Polskiej lub w państwie sąsiadującym i ich opiekunów, którzy przekraczają granicę wraz z uczniami w celu umożliwienia tej nauki. Odnośnie tego zarzutu zauważyć należy, że nie dotyczy on skrócenia kwarantanny, lecz zwolnienia z niej, a nie są to pojęcia tożsame. Zwolnienia z kwarantanny skarżący mógł się domagać zwalczając decyzję o jej nałożeniu i tam podnosić argumentację związaną z powrotem w zagranicy w celu umożliwienia nauki dzieciom. Jeśli tego nie uczynił i wystąpił z wnioskiem o jej skrócenie, to zasadnie organ wskazał w swym rozstrzygnięciu na jedyną możliwość pozytywnego dla strony rozstrzygnięcia, a związaną z wykonaniem testu. W takim razie, w sytuacji gdy skarżący go nie wykonał, organ odmawiając skrócenia okresu kwarantanny nie naruszył prawa. Sądowi znane jest orzecznictwo sądów administracyjnych kwestionujące konstytucyjność omawianego rozporządzenia, tym niemniej odmowa jego zastosowania w przedmiotowej sprawie jako niezgodnego z konstytucją prowadziłaby do wniosku, że w ogóle brak jest podstawy prawnej do skrócenia okresu kwarantanny, zatem i tak nie mogłaby odnieść pożądanego przez stronę skutku. Natomiast kwestionowanie tego rozporządzenia jako podstawy prawnej nałożenia obowiązku kwarantanny, nie może mieć miejsca w tym postępowaniu, jako dotyczącym innego i odrębnego rozstrzygnięcia. Z uwagi na powyższe, na podstawie art. 151 ppsa Sąd orzekł o oddaleniu skargi.