III SA/Gl 1251/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys- Kmiecik po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. L. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług w kwestii wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych postanawia: pozostawić wniosek bez rozpoznania. Pismem z dnia 16 sierpnia 2016 r. J. L. reprezentowany przez fachowego pełnomocnika wniósł do tut. Sądu skargę kasacyjną od wyroku tutejszego Sądu z 10 maja 2016 r., oddalającego skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...]. W treści skargi kasacyjnej pełnomocnik skarżącego zamieścił dodatkowy wniosek o zwolnienie z należnych na tym etapie sprawy kosztów sądowych. Ponieważ nie odpowiadał on przewidzianym w art. 252 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - dalej jako "p.p.s.a.") wymogom, pismem z dnia 26 sierpnia 2016 r. wezwano skarżącego - za pośrednictwem działającego w sprawie pełnomocnika - do złożenia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy – według załączonego wzoru - który ustalony został w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Jednocześnie poinformowano, że niewykonanie wezwania w terminie siedmiu dni spowoduje pozostawienie wniosku bez rozpoznania. Jak wynika z akt sprawy wezwanie doręczono pod wskazany adres 9 września 2016 r. Skarżący nie zastosował się do wezwania, nie nadesłał bowiem urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy (druk PPF) w terminie do jego złożenia, który upłynął w dniu 16 września 2016 r., tj. w piątek. W tym stanie rzeczy referendarz sądowy zarządzeniem z 29 września 2016 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Od powyższego zarządzenia pełnomocnik skarżącego wniósł w ustawowym terminie sprzeciw. W jego uzasadnieniu ponownie powołał się na swoją trudną sytuację majątkową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Stosownie do treści art. 260 p.p.s.a. (w brzmieniu obowiązującym przed 15 sierpnia 2015 r. zgodnie z art. 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz.U. z 2015 r., poz. 658), wniesienie sprzeciwu na postanowienie referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, który nie został odrzucony ma ten skutek, że postanowienie (zarządzenie), przeciwko któremu został on wniesiony traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Sąd rozstrzyga ją w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie. Nie oznacza to jednak, że Sąd bada inny stan faktyczny niż ten, który był przedmiotem orzekania referendarza. Art. 252 § 2 p.p.s.a. stanowi, że wniosek o prawo pomocy składa się na urzędowym formularzu, według ustalonego wzoru. Z kolei zgodnie z art. 257 p.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie pozostawia się bez rozpoznania. Strona nie złożyła wniosku o prawo pomocy na urzędowym formularzu i nie uzupełniła jego braków w zakreślonym terminie, który upłynął bezskutecznie w dniu 16 września 2016 r. Wobec powyższego, Sąd w składzie tu orzekającym, na podstawie art. 257 w zw. z art. 260 p.p.s.a. postanowił jak w sentencji.