III SA/Gl 1266/04

WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLIEJ POLSKIEJ Dnia 17 marca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) Sędziowie: WSA del. Krzysztof Szczygielski WSA Małgorzata Jużków Protokolant: sekretarz sąd. Beata Jacek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 marca 2006 roku sprawy ze skargi C. P. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...]r. nr [...] Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w G. nie stwierdził u p. C. P. choroby zawodowej uszkodzenia słuchu wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132, póz. 1115 ). W podstawie prawnej decyzji powołano także art. 104 Kpa oraz art. 5 pkt 4a ustawy z dnia 14 marca 1985r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej ( tekst jednolity Dz. U. z 1998r. nr 90, póz. 106 ze zm. ). Zaś w uzasadnieniu decyzji stwierdzono, że z orzeczenia lekarskiego wystawionego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy - Poradnię Chorób Zawodowych w S. wynika, że u pracownika nie rozpoznano choroby zawodowej. Dalej stwierdzono, iż p. P. pracował w latach 1973 - 1974 oraz w latach 1977 - 2002 w "A" w G., gdzie okresowo był eksponowany na hałas o poziomie przekraczającym dopuszczalne normy higieniczne. Jednak z uwagi na nierozpoznanie choroby zawodowej przez dwie placówki diagnostyczne nie było podstaw do jej stwierdzenia. W odwołaniu p. C. P. domagał się ponownego rozpatrzenia jego sprawy i stwierdzenia u niego choroby zawodowej. Bowiem występujący u niego niedosłuch, w jego ocenie jest znacznie wyższy, niż ustalony w badaniu lekarskim, będącym podstawą wydania niekorzystnej dla niego decyzji. Po rozpoznaniu odwołania zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. nr [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 Kpa utrzymał w mocy decyzję organu i instancji. W uzasadnieniu decyzji stwierdził, że dla stwierdzenia choroby zawodowej niezbędnym jest rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną jednostki chorobowej ujętej w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do rozporządzenia rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach. W rozpoznanej sprawie dochodzenie epidemiologiczne wykazało, że w czasie pracy w latach 1973 - 1974 oraz 1977 - 2002 p. P. był narażony na działanie hałasu mogącego spowodować uraz akustyczny. Dalej wskazano, iż pracownik był badany przez dwie placówki diagnostyczne. Bowiem w toku postępowania odwoławczego zwrócono się o opinię do Instyt7utu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Obie placówki diagnostyczne nie rozpoznały u p. P. choroby zawodowej. Ustaliły, iż podwyższenie progu słuchu poniżej 45 dB w uchu lepiej słyszącym nie upoważniało do rozpoznania choroby wymienionej w pozycji 21 wykazu chorób zawodowych. Dlatego, chociaż p. P. pracował w warunkach stwarzających ryzyko powstania przewlekłego urazu akustycznego nie można było uwzględnić jego odwołania i stwierdzić choroby zawodowej. Sygn. akt III SA/G i 1266/04 Podkreślono także, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłaszania podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach, oraz, ze wyczerpano przewidziany w tych przepisach dwuszczeblowy tryb diagnozowania choroby. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego p. C. P. domagał się uchylenia decyzji organu odwoławczego, jako krzywdzącej go i niezgodnej z rzeczywistym stanem rzeczy, Bowiem stan jego narządu słuchu -głuchota, jest znacznie gorszy od stwierdzonego w czasie badań przeprowadzonych w Instytucie Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Domagał się skierowania go na kolejne badania do Instytutu Medycyny Pracy w Ł.. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska. Raz jeszcze podkreślił, iż organy sanitarne przeprowadziły całe postępowanie administracyjne zgodnie z prawem Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Z dniem 2 września 2002r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 30 lipca 2002r. w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych zasad postępowania w sprawach zgłasznaia podejrzenia, rozpoznawania i stwierdzania chorób zawodowych oraz podmiotów właściwych w tych sprawach ( Dz. U. nr 132, póz. 1115 ). Ma ono zastosowanie do wszystkich postępowań administracyjnych w sprawach chorób zawodowych wszczętych w dniu wejścia w życie tego rozporządzenia lub później. Natomiast w odniesieniu do postępowań w sprawie rozpoznania choroby zawodowej lub jej stwierdzenia rozpoczętych przed dniem 2 września 2Q02r, zgodnie z § 10 tego rozporządzenia, mają zastosowanie dotychczasowe przepisy, tj. przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 listopada 1983r. w sprawie chorób zawodowych ( Dz. U. nr 65, póz. 294 ze zm.). Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, szczegółowych ( ... ) państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie. Skierowania na badanie do jednostki orzeczniczej nie stosuje się, jeżeli zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej zostało dokonane przez lekarza w formie kopii skierowania o którym mowa w § 3 ust. 4 rozporządzenia. W rozpoznawanej sprawie podejrzenie choroby zawodowej zostało zgłoszone przez lekarza specjalistę - otolaryngologa w 2003r. już po wejściu w życie nowych przepisów. Dlatego prawidłowo organy sanitarne rozpoznały sprawę w oparciu o rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych (....) Orzeczenie lekarskie Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. -Poradnię Chorób Zawodowych w S. wydał [...] r. Z tego dokumentu wynika, że u skarżącego rozpoznano obustronne odbiorcze uszkodzenie słuchu o poziomie [...]db w uchu prawym i [...] dB w uchu lewym. Z uwagi na poziom niedosłuchu w uchu lepiej słyszącym poniżej 45 dB nie rozpoznano u skarżącego choroby zawodowej. Natomiast Przychodnia Chorób Zawodowych Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S. w swoim orzeczeniu z dnia [...]r. rozpoznała u skarżącego niedosłuch obustronny odbiorczy o lokalizacji ślimakowej o poziomie [...] dB w uchu prawym i [...] dB. Uznała, że z uwagi na wielkość niedosłuchu, która nie osiągnęła poziomu 45 dB w uchu lepiej słyszącym brak było podstaw do rozpoznania choroby zawodowej. W ujęciu przepisu § 2 ust. 1 rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych, zasad (...) z 2002r. chorobę zawodową można stwierdzić, jeżeli została ujęta w wykazie chorób zawodowych i jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z powyższego wynika, iż "choroba zawodowa" jest pojęciem prawnym oznaczającym zachorowanie, kalectwo lub śmierć, które pozostają w ścisłym związku przyczynowym z pracą. Przyczyną jej wystąpienia jest sama praca, jej rodzaj, warunki jej wykonywania. Warunkiem jej stwierdzenie jest uprzednie rozpoznanie przez kompetentną placówkę diagnostyczną choroby ujętej w wykazie chorób zawodowych. A następnie wykazanie, że do zachorowania doszło bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem na skutek działania w środowisku pracy czynników szkodliwych bądź w związku ze sposobem wykonywania pracy. Dalej wskazać należy, iż ustawowa definicja każdej jednostki została zawarta w wykazie chorób zawodowych stanowiącym załącznik do powołanego już rozporządzenia w sprawie wykazu chorób zawodowych ( .... ). W pozycji 21 wykazu chorób opisano uraz akustyczny. Zgodnie z ta definicją za chorobę zawodową można jedynie uznać obustronny trwały ubytek słuchu typu ślimakowego spowodowany hałasem, wyrażony podwyższeniem progu słuchu o wielkości co najmniej 45 db w uchu lepiej słyszącym, obliczony jako średnia arytmetyczna dla częstotliwości audiometrycznych 1,2 i 3 kHz. Zarówno sąd, jak i organy inspekcji sanitarnej są związane tą definicją i nie mogą jej dowolnie interpretować. W szczególności nie wolno im poszerzać zakresu tego pojęcia o ubytki słuchu nie osiągające poziomu co najmniej 45 dB w uchu lepiej słyszącym W rozpoznawanej sprawie lekarze dwóch placówek diagnostycznych jednoznacznie stwierdzili, iż ujawnione u skarżącego zmiany w narządzie słuchu nie dają obecnie podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, bowiem nie odpowiadają definicji choroby zawodowej narządu słuchu. Nie zasługiwał także na uwzględnienie wniosek skarżącego o skierowanie go na kolejne badania. W postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie przeprowadza się tego rodzaju dowodów. Jedynie w ograniczonym zakresie sąd może dopuścić dowód z dokumentu, jeśli przyczyni się to do wyjaśnienia sprawy. Nadto już w odwołaniu skarżący werbalnie zakwestionował wyniki badań przeprowadzonych przez placówkę l stopnia. Dlatego organ odwoławczy skierował go do Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S.. Kwestionując wyniki ponowionych badań skarżący nie przedstawił żadnego dowodu, który ewentualnie poddałby w wątpliwość spójne i jednoznaczne stanowiska lekarzy orzeczników. Dlatego też nie było podstaw do ich podważenia. W konkluzji należy stwierdzić, iż organy inspekcji sanitarnej, przy wydawaniu zaskarżonej decyzji nie naruszyły prawa materialnego oraz i to w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy prawa procesowego. Dlatego na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. nr 153, póz. 1270 ze zm.) oddalono skargę.