III SA/Gl 1267/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Karpińska, Sędziowie Sędzia NSA Anna Apollo, Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 maja 2007r. przy udziale - sprawy ze skargi "A" Sp. z o. o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług postanawia: odrzucić skargę. W dniu [...] r. (data stempla pocztowego) została wniesiona przez "A" Spółkę z o.o. w C. skarga na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...], którą utrzymano w mocy decyzje Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z [...] r. Nr [...] o odmowie stwierdzenia i zwrotu nadpłaty w podatku od towarów i usług za miesiąc [...] 2000 r. w kwocie [...] zł. Skargę wniesiono bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, która zgodnie z art. 54 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, w skrocie p.p.s.a.) została bezzwłocznie przekazana Dyrektorowi Izby Skarbowej w K.. W odpowiedzi na skargę zaskarżony organ wniósł o jej odrzucenie jako wniesionej z uchybieniem terminu wskazując, że zaskarżona decyzja została doręczona skarżącej [...] r., a skarga nadana [...] r. ( w ostatnim dniu terminu zakreślonego w art. 53 § 1 p.p.s.a.) wpłynęła do Izby za pośrednictwem Sądu w dniu [...] r. Organ odwoławczy odniósł się również do zarzutów merytorycznych skargi wykazując brak jej zasadności. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi normuje postępowanie sądowe w sprawach z zakresu kontroli działalności administracji publicznej oraz w innych sprawach, do których jego przepisy stosuje się z mocy ustaw szczególnych (sprawy sądowo-administracyjne). Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na wymienione enumeratywnie w art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. Nr 153, poz. 1270, dalej p.p.s.a.) rozstrzygnięcia i czynności organów administracji publicznej, w tym, decyzje administracyjne, postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Warunkiem niezbędnym do nadania skardze dalszego biegu jest ustalenie, że została ona wniesiona przez osobę uprawnioną i z zachowaniem wymogów określonych przepisami prawa. Art. 52 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia rozumie się sytuację w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie. Art. 58 wyżej wskazanej ustawy stanowi, iż Sąd odrzuca skargę jeżeli stwierdzi jedną z wymienionych w tym przepisie przesłanek. Czyni tak min. gdy skarga została wniesiona po upływie terminu do jej wniesienia, jeżeli nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi lub jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne (pkt 6). Tą przyczyną może być naruszenie wymogów określonych w art. 54 p.p.s.a, który obowiązuje od 1 stycznia 2004, ale ze względu na zapis art. 98 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę – Prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U Nr 153, poz.1271), który dopuszczał rozpatrzenie skargi wniesionej w terminie zakreślonym w art. 53 § 1 p.p.s.a bezpośrednio do sądu administracyjnego przez ten sąd w okresie dwóch lat od wejścia w życie wyżej wskazanej ustawy. Zgodnie z art. 106 przepisów przejściowych ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi weszła w życie 1 stycznia 2004 r., a tym samym wskazany wyżej art. 98 stracił swoja moc z dniem 1 stycznia 2006 r. czyli przed data wniesienia przedmiotowej skargi. Sąd zauważa, iż skarżąca została prawidłowo pouczona w zaskarżonej decyzji o trybie jej zaskarżenia. Pouczenie zawierało zapis o wnoszeniu skargi za pośrednictwem zaskarżonego organu. Przenosząc powyższe rozważania na stan faktyczny przedmiotowej sprawy Sąd orzekający, prezentuje pogląd, że przedmiotowa skarga podlega odrzuceniu jako niedopuszczalna z mocy art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a. Skarga została nadana w dniu [...] r., czyli w ostatnim dniu terminu i wysłana do tut. Sądu. Nawet bezzwłoczne jej przekazanie organowi odwoławczemu powodowało, że została wniesiona z uchybieniem 30 dniowego terminu liczonego od daty otrzymania zaskarżonej decyzji. Mając powyższe na względzie na zasadzie art. 58 § 1 pkt 3 i § 4 w związku z art. 53 § 1 i art. 54 § 1 p.p.s.a Sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.