III SA/Gl 1268/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Kupiec, Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Anna Wandoch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 kwietnia 2011 r. przy udziale – sprawy ze skargi H. G. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ulg w spłacaniu należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. oddala skargę. W dniu [...] roku H.G. złożył wniosek o umorzenie należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w Z. Inspektorat w T. decyzją z dnia [...] roku numer [...] znak: [...] odmówił umorzenia należności z tytułu składek ubezpieczonego, będącego płatnikiem składek. W decyzji wskazano, że wnioskodawca z tytułu składki na ubezpieczenie społeczne za okres od grudnia 1999 roku do lutego 2004 roku zalega z kwotą [...]zł. oraz z tytułu odsetek za zwłokę z kwotą [...] zł. na dzień 27 sierpnia 2008 roku, z tytułu składki na ubezpieczenie zdrowotne za okres od czerwca 1999 roku od lutego 2004 roku zalega z kwotą [...]zł. oraz z tytułu odsetek za zwłokę z kwotą [...] zł. na dzień 27 sierpnia 2008 roku, z tytułu składki na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od grudnia 1999 roku do lutego 2004 roku z kwotą [...] zł. oraz z tytułu odsetek za zwłokę z kwotą [...]zł na dzień [...] roku. Wnioskodawca złożył wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, wskazując na trudną sytuację finansową i materialną oraz problemy zdrowotne. Ponownie rozpoznając sprawę organ administracji, po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego, w dniu [...]roku wydał decyzję numer [...] w sprawie [...] , utrzymującą w mocy zaskarżoną decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] roku numer [...] znak: [...] odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy. Na powyższą decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Skarżący wniósł w dniu 26 marca 2009 roku skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wyrokiem z dnia 22 października 2009 roku, sygn. akt III SA/G1 329/09, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił zaskarżoną decyzję wskazując, iż została ona wydana z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. W skutek rozpoznania sprawy ponownie Zakład Ubezpieczeń Społecznych w dniu [...] roku wydał decyzję numer [...] (znak sprawy: Sygn. akt III SA/GL 1268/10 [...]), którą utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję z dnia [...] roku odmawiającą umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy wskazując, iż omawianym przypadku nie zachodzi przesłanka w postaci całkowitej nieściągalności, jak również nie zachodzą przesłanki uzasadniające umorzenie należności, o których mowa w § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W dniu [...] roku Skarżący złożył skargę wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu stwierdził, iż spełnia przesłanki uzasadniające umorzenie określone w 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Skarżący podniósł, iż jego rodzina znajduje się trudnej sytuacji finansowej z uwagi na osiąganie nieznacznych dochodów wobec ponoszonych kosztów utrzymania, w tym kosztów spłaty kredytu hipotecznego, co powoduje, że spłata należności z tytułu składek pozbawi jego rodzinę możliwości zaspokojenie niezbędnych potrzeb życiowych. Skarżący wskazał, że oboje z żoną są osobami cierpiącymi na zły stan zdrowia. Nadto w trudnej sytuacji finansowej Skarżący znalazł się nie ze swej winy, a ze względu na czynniki, na które nie miał wpływu. Stara się spłacać pozostałe zobowiązania, takie jak kredyt hipoteczny, zaś w codziennym funkcjonowaniu pomaga mu syn. Dzięki takiemu postępowaniu nie był zmuszony korzystać z pomocy społecznej. Na poparcie swego stanowiska w sprawie przedłożył stosowne dokumenty. Zakład Ubezpieczeń Społecznych w sposób dla niego niezrozumiały nie chce uwzględnić wniosku o umorzenie należności wobec systemu ubezpieczeń społecznych. W odpowiedzi na skargę Zakład Ubezpieczeń Społecznych wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że bezspornym jest, że Skarżący nie opłacał składek, co spowodowało zadłużenie będące przedmiotem rozpoznawanego wniosku. Skarżący nie kwestionował samego faktu istnienia zobowiązania i jego wysokości. Podstawą rozpoznania wniosku jest art. 28 ust. 1-3 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, który pozwala na umarzanie należności z tytułu składek w całości lub w części tylko w razie ich całkowitej nieściągalności. Przepisy o umorzeniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne na mocy art.32 ustawy o systemie 3 Sygn. akt III SA/GL 1268/10 ubezpieczeń społecznych stosuje się odpowiednio do składek na ubezpieczenie zdrowotne oraz składek na Fundusz Pracy. Całkowita nieściągalność zachodzi, gdy stwierdzi to organ egzekucyjny właściwy do prowadzenia postępowania egzekucyjnego, lub gdy jest oczywiste, że w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwot przekraczających koszty egzekucji. Organ w trakcie prowadzonego postępowania nie ustalił, by taka sytuacja zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Skarżący ma prawo do emerytury w wysokości 1.949,82 zł netto, to jest w kwocie wyższej niż kwota wolna od egzekucji, jest współwłaścicielem w wspólności ustawowej małżeńskiej, nieruchomości zabudowanej o pow. [...] m2 mogący być przedmiotem skutecznych czynności egzekucyjnych. W postępowaniu egzekucyjnym należności publicznoprawne korzystają z pierwszeństwa zaspakajania a Zakład Ubezpieczeń Społecznych dokonał zabezpieczenia hipotecznego. Natomiast zgodnie z treścią art. 28 ust.3a i ust.3b ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne ubezpieczonych, będących równocześnie płatnikami składek na te ubezpieczenia mogą być w uzasadnionych przypadkach umarzane pomimo braku ich całkowitej nieściągalności na zasadach określonych w Rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Zgodnie z § 3 ust 1 powołanego rozporządzania Zakład może umorzyć należności z tytułu składek, jeżeli zobowiązany wykaże, że ze względu na stan majątkowy i sytuację rodzinną nie jest w stanie opłacić tych należności, ponieważ pociągnęłoby to zbyt ciężki skutki dla zobowiązanego i jego rodziny, w szczególności w przypadku, gdy opłacenie należności z tytułu składek pozbawiłoby zobowiązanego i jego rodzinę możliwości zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych, poniesienia strat materialnych w wyniku klęski żywiołowej lub innego nadzwyczajnego zdarzenia powodujących, że opłacenie należności z tytułu składek mogłoby pozbawić zobowiązanego możliwości dalszego prowadzenia działalności, przewlekłej choroby zobowiązanego lub konieczność sprawowania opieki nad przewlekłe chorym członkiem rodziny, pozbawiającej zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Ciężar wykazania istnienia szczególnych okoliczności uzasadniających umorzenia należności spoczywa na zobowiązanym. W ocenie organu strona nie wykazała zaistnienia szczególnych okoliczności, o których mowa w § 3 ust. 1 w powołanego powyżej rozporządzania. Zobowiązany osiąga stałe dochody z tytuły emerytury w wysokości 1.949,82 zł Sygn. akt III SA/GL 1268/10 netto, a nadto uzyskuje dodatkowe dochody z prac dorywczych oraz korzysta z pomocy syna. Skarżący nie wskazał wysokości dodatkowych dochodów oraz zakresu pomocy świadczonej przez syna. Na utrzymaniu skarżącego pozostaje niepracująca żona. W przeliczeniu na osobę dochód netto w gospodarstwie domowym skarżącego, przy uwzględnieniu jedynie dochodu z jego emerytury, stanowi kwotę powyżej progu interwencji socjalnej. Skarżący nie korzysta z pomocy gminnego ośrodka pomocy społecznej. Skarżący wykazał miesięczne koszty utrzymania w zakresie zaspokojenia niezbędnych potrzeb życiowych takich jak opłaty za prąd, wodę, gaz, wywóz śmieci, podatek od nieruchomości oraz rata kredytu hipotecznego w kwocie 1.365,94zł, w tym spłata raty kredytu hipotecznego 1.205,71 zł. Skarżący spłaca regularnie kredyt i na bieżąco reguluje wydatki. W ocenie organu powyższe okoliczności świadczą o stabilnej sytuacji w gospodarstwie domowym skarżącego, a uzyskanie kredytu komercyjnego świadczy o posiadaniu przez stronę zdolności kredytowej. Nadto organ podkreślił, że zobowiązany jest współwłaścicielem (wspólność ustawowa małżeńska) nieruchomości zabudowanej o pow. [...] m2, która może być przedmiotem zarówno zbycia, jak zabezpieczania. Organ administracyjny w sposób wnikliwy przeanalizował materiał zgromadzony w sprawie uznając, iż zestawienie podanych przez skarżącego kwot kosztów utrzymania w relacji do osiąganych dochodów wskazuje, że możliwości płatnicze skarżącego są istotnie ograniczone, w szczególności na wysokie raty kredytu hipotecznego. Skarżący nie jest pozbawiony stałego źródła dochodów w postaci emerytury i dodatkowych dochodów z prac dorywczych oraz pomocy ze strony rodziny. W ocenie organu Skarżący nie jest pozbawiony możliwości spłaty zobowiązań w sposób nie zagrażający zaspokojeniu niezbędnych potrzeb życiowych zobowiązanego i jego rodziny. Zabrany w sprawie materiał dowodowy potwierdził, że Skarżący i jego żona cierpią na przewlekłe dolegliwości bólowe kręgosłupa, jednakże w sytuacji aktywnego wykonywania przez skarżącego działalności gospodarczej w okresie leczenia oraz baraku orzeczonego wobec małżonków stopnia niepełnosprawności lub niezdolności do pracy, nie można przyjąć aby stan zdrowia skarżącego i jego żony pozbawił ich możliwości uzyskiwania dochodów czy też powodował obciążenia kosztami leczenia. Wobec powyższych ustaleń zarzut naruszenia przez organ art. 28 ust. 3a ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu 5 Sygn. akt III SA/GL 1268/10 składek na ubezpieczenie społeczne jest nietrafny. Organ administracji w sposób dogłębny i wszechstronnej dokonał oceny zebranych w sprawie dowodów, aktywnie podejmując działania niezbędne do wyjaśnienia i załatwienia sprawy. Organ dokonał oceny zebranego materiału zgodnie z zasadami i doświadczeniem życiowym dając temu wyraz w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji sporządzonemu zgodnie z zasadą przekonywania zawartą w art. 11 k.p.a. Konieczność ponoszenia przez Skarżącego wydatków na spłatę raty kredytu oraz nieuregulowanych przez 5 lat zobowiązań publicznoprawnych nie może być oceniona jako okoliczność uzasadniająca umorzenie należności z tytułu składek. Zaciąganie kredytów następuje zawsze na własne ryzyko kredytobiorcy, który powinien przy ocenie swoich możliwości kredytowych uwzględnić obciążające go zobowiązania publicznoprawne. Także powoływanie się przez skarżącego na brak złej woli w nieuregulowaniu zobowiązań, spowodowany nie osiąganiem z tytułu prowadzonej działalności gospodarczej żadnych korzyści majątkowych nie może uzasadniać zaistnienia szczególnych okoliczności uzasadniających umorzenie zaległości, gdyż działalność gospodarcza prowadzona jest zawsze na własne ryzyko przedsiębiorcy. Jak wskazał organ należna staranność dłużnika określona przy uwzględnieniu zawodowego charakteru prowadzonej przez niego działalności gospodarczej uzasadnia zwiększone oczekiwania, co do umiejętności, wiedzy, skrupulatności i rzetelności, zapobiegliwości i zdolności przewidywania, w tym konieczności należytego monitowania czynników wpływających na funkcjonowanie firmy i osiąganie dochodów z działalności gospodarczej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności należy wskazać, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę między innymi działań organów administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, a to w oparciu o treść art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.ll.nr153,p. 1270 z późn. zm.) Podstawowym zatem kryterium oceny procedowania Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w niniejszej sprawie, a w dalszej konsekwencji zasadności zarzutów zawartych w skardze, będzie zgodność z prawem tegoż postępowania. Sygn. akt III SA/GL 1268/10 Aby stwierdzić czy w niniejszej sprawie zachodzą przesłanki do uwzględnienia stanowiska skarżącego zawartego w skardze, a w konsekwencji uchylenia zaskarżonego aktu lub stwierdzenia jego nieważności w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku prawo o postępowaniu przez sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153,p.1270 z późn.zm.) Sąd winien określić zakres norm prawa mającego zastosowanie w sprawie w oparciu o ustalony stan faktyczny. W niniejszej sprawie naczelne znaczenie ma regulacja art. 28 ust.1 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz.U.nr.11,p.74 z 2007r. z późn.zm.) oraz przepisy Rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne (Dz.U. nr. 141,póz. 1365). Przepis art. 28 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych wyposaża Zakład Ubezpieczeń Społecznych w uprawnienia do umarzania w całości lub w części należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w przypadku całkowitej ich nieściągalności poza wypadkami szczególnymi określonymi w art. 28 ust. 3a wyżej powołanej ustawy, który przewiduje możliwość uwzględnienia innych przesłanek w wypadku, gdy ubezpieczonym jest równocześnie płatnikiem składek. W tej sytuacji mogą być umarzane należności wyłącznie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne nawet w przypadku, gdy nie są całkowicie nieściągalne. Niezależnie od zakresu umarzanych należności na ubezpieczenie społeczne Zakład Ubezpieczeń Społecznych podejmuje decyzję w oparciu o ustalony stan faktyczny w sposób uznaniowy, co nie oznacza, że decyzję taką ma obowiązek podjąć. Szczegółowe zasady umarzania składek zawarto we wskazanym wyżej Rozporządzeniu Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. Przepisy tego rozporządzenia wskazują jako przesłanki do umorzenia należności z tytułu składek stan majątkowy i sytuację rodzinną zobowiązanego uniemożliwiającą mu opłacenie tych należności bez ciężkich skutków dla samego zobowiązanego i jego rodziny, przewlekła choroba zobowiązanego lub konieczność sprawowania osobistej opieki nad przewlekle chorym członkiem rodziny, pozbawiające zobowiązanego możliwości uzyskiwania dochodu umożliwiającego opłacenie należności. Sygn. akt III SA/GL 1268/10 Jak już wyżej wskazano decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych ma charakter uznaniowy, co w niniejszym postępowaniu oznacza, że orzeczenie Sądu nie może zastępować samodzielnej decyzji organu co do meritum rozstrzygnięcia (wyrok WSA w Gliwicach z dn.21.05.2009r. III SA/GI 35/09, lex 558753). Kontrola sądowa odnosi się natomiast do weryfikacji postępowania organu poprzedzającego wydanie przez niego samodzielnej decyzji. Sąd poddaje ocenie czy Zakład Ubezpieczeń Społecznych gromadząc materiał dowodowy w sprawie wywiązał się z nałożonych na niego wyżej wskazanymi aktami prawnymi obowiązków oraz czy dokonał jego analizy sytuacji materialnej zobowiązanego i jego możliwości płatniczych oraz możliwości uzyskiwania dochodów w kontekście sposobności umorzenia należności. W art. 28 ust. 1, 2 i 3a ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych ustawodawca określił prawo organu do wyboru sposobu rozstrzygnięcia sprawy, jak i wskazał przesłanki, którymi organ ten winien się kierować podejmując decyzję w przedmiocie umorzenia należności. Powyższy przepis definiuje ustawowe pojęcie "całkowitej nieściągalności" oraz wskazuje na pojęcie uzasadnionego przypadku. Zgodnie z treścią art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego organ administracji publicznej działa na podstawie przepisów prawa, zatem powołana wyżej uznaniowość organu przy wydawaniu decyzji nie oznaczą dowolności, a musi uwzględniać obowiązujący powszechnie system prawa. Granice uznania administracyjnego organu wynikają z woli ustawodawcy wyrażonej w aktach prawa, które to pozostawiają temuż organowi możliwość powzięcia decyzji w sposób wskazany w ustawie. Uznanie administracyjne pozostawia również organowi możliwość uwzględnienia wniosku o umorzenie należności lub też odmowę jego uwzględnienia, a podjęta decyzja wymaga uzasadnienia zgodnego z rygorem z art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U.nr.98,p.1071 z 2000r.). Przepis ten wymaga by uzasadnienie decyzji zawierało wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, przyczyn dla których innym dowodom odmówił wiarygodności oraz uzasadnienie prawne, podanie podstaw prawnych decyzji. Szczególne znaczenie ma treść uzasadnienia w przypadku decyzji odmownej w zakresie oceny materiału dowodowego i rozważenia podstaw prawnych podjętego rozstrzygnięcia. Treść uzasadnienia winna, zatem odnosić się do definicji art. 11 kodeksu postępowania administracyjnego wyrażającego zasadę przekonywania. Zasada ta wskazuje na leżący po stronie organu obowiązek Sygn. akt III SA/GL 1268/10 wyjaśnienia stronie postępowania zasadności przesłanek, którymi organ ten kierował się wydając decyzję, by doprowadzić do wykonania orzeczenia bez potrzeby odwoływania się w tym celu do środków przymusu administracyjnego. W tym miejscu należy wskazać, iż obowiązkiem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych jest wykorzystanie wszelkich dostępnych środków w celu egzekucji należności, tym bardziej, że są to należności zaspokajane z pierwszeństwem w stosunku do innych na mocy art. 24 ust 3 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, a nadto dla wzmocnienia możliwości ich dochodzenia objęte są dziesięcioletnim okresem przedawnienia. Przy takim prawnym usytuowaniu instytucji dochodzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne należy podkreślić, iż umorzenie tych należności stanowi sytuację wyjątkową, ze stratą dla systemu ubezpieczeń społecznych, a co za tym idzie wymaga od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych wyjątkowej staranności w ustalaniu przesłanek odstąpienia ich dalszego dochodzenia z uwzględnieniem zarówno interesu ubezpieczonego jak i szeroko rozumianego funduszu ubezpieczeń społecznych. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji i zawartego w aktach sprawy materiału dowodowego w kontekście zarzutów zawartych w skardze, Sąd oparł się na stanie faktycznym ustalonym przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, zarówno przy pierwotnym rozpoznaniu wniosku skarżącego, jak i po uchyleniu zaskarżonej decyzji przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. Podkreślić należy, iż przy ponownym rozpoznaniu wniosku o umorzenie należności na rzecz Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, Zakład Ubezpieczeń Społecznych odniósł się do kwestii wskazanych w uzasadnieniu wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 22 października 2009 roku, w szczególności w zakresie kwestii uzyskiwanych dochodów i ponoszonych wydatków i zobowiązań. Skarżący został wezwany do uzupełnienia dokumentacji pismem z dnia [...]roku. W odpowiedzi na to wezwanie przedstawił wykaz spłat kredytu hipotecznego, umowę kredytową, dokumenty opłaty za media, oświadczenie o sytuacji bytowej i opinie lekarskie o stanie zdrowia. Wszystkie te dane podlegały weryfikacji i ocenie przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych z uwzględnieniem treści powołanych wyżej przepisów. W konkluzji stwierdzono, iż w przypadku Skarżącego nie zachodzą przesłanki umorzenia należności wymienione w art. 28 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych. W ocenie Sądu, Zakład Ubezpieczeń Społecznych zasadnie uznał, iż nie zachodzą przesłanki całkowitej nieściągalności należności, a to w świetle wysokości emerytury Skarżącego, pokrywania przez niego na bieżąco innych zobowiązań z tytułu kredytu Sygn. akt III SA/GL 1268/10 hipotecznego oraz z tytułu kosztów bieżącego utrzymania. Nadto Skarżący nie korzysta z wsparcia pomocy społecznej, natomiast pomocy udziela mu syn, do czego jest zobowiązany zarówno ze względów prawnych jak i moralnych. Sąd nie znalazł również podstaw do uwzględnienia zarzutów Skarżącego w świetle § 3 rozporządzenia Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 31 lipca 2003 roku w sprawie szczegółowych zasad umarzania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne. W szczególności odnosząc się do wykazanego przez Skarżącego stanu jego zdrowia należy podkreślić, iż datuje się on już od 1988 roku, a więc obejmuje również okres, w którym Skarżący prowadził działalność gospodarczą, nadto ani Skarżący, ani jego żona nie przedstawili dokumentów odnoszących się do ich możliwości zarobkowania np. w postaci orzeczenia o stanie niepełnosprawności, które to orzeczenie jednoznacznie rozstrzygałoby tę kwestię (wyrok NSA z dn.21.05.2009r. II GSK 1045/08, lex 564200). Należy również podkreślić, iż zobowiązania wobec Funduszu Ubezpieczeń Społecznych mają co najmniej taką samą wagę i znaczenie jak pozostałe zobowiązania Skarżącego i nie istnieją żadne przesłanki by nie zostały zaspokojone na równi z innymi. Reasumując należy stwierdzić, iż ocena materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie została dokonana zgodnie z zasadami swobodnej oceny dowodów określonej w art. 80 kodeksu postępowania dowodowego, a zarzuty zawarte w skardze nie podważają tej oceny. Zakład Ubezpieczeń Społecznych zasadnie wskazał na dyspozycję art. 24 ust. 5 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych i wyrażoną w nim zasadę, iż nie ulegają przedawnieniu należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne zabezpieczone hipoteką, a takie zabezpieczenie Zakład uzyskał na nieruchomości Skarżącego. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż zarzuty przedstawione w skardze nie zasługują na uwzględnienie, a skarga uległa oddaleniu na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. (Dz.U. nr 153, p.1270) 10