III SA/Gl 1268/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 września 2013 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w M. na interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług oddala skargę. We wniosku z dnia [...] r. "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą M. zwróciła się do Ministra Finansów o udzielnie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowani podatkiem od towarów i usług otrzymywanych od dostawców premii pieniężnych. Zgodnie z opisanym we wniosku stanem faktycznym wnioskodawczyni zajmuje się hurtowym handlem artykułami elektrycznymi. Z niektórymi dostawcami łączą ją umowy, zgodnie z którymi, jeśli przeskoczy określony w umowie pułap obrotów nabywa prawo do premii pieniężnej. W myśl zapisów umowy premia nie jest wynagrodzeniem za czynności zmierzające do intensyfikacji sprzedaży towarów dostawcy lub za inne usługi. Jest uzależniona jedynie od osiągnięcia w określonym przedziale czasowym odpowiedniego pułapu obrotu oraz od terminowego regulowania zobowiązań za dostarczone towary z zastrzeżeniem, że niewielka zwłoka w zapłacie nie powoduje utraty prawa do premii. Wysokość premii jest procentem od osiągniętego obrotu w umownie określonym przedziale czasowym z tym że, im wyższy obrót tym wyższy procent. Zazwyczaj obrót ustalany jest na podstawie wystawionych przez dostawcę faktur. Ponadto premie mogą być ustalane odrębnie dla konkretnej kategorii wyrobów. Dostawcy artykułów elektrycznych nie wystawiają faktur korygujących zmniejszających obrót w przyjętym dla wypłaty premii okresie. Dlatego wyplata premii następuje na podstawie not obciążeniowych wystawianych przez wnioskodawczynię. Na podstawie tak nakreślonego stanu faktycznego sformułowano pytanie: Czy obciążenie dostawcy premią pieniężną kwalifikuje się do czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a tym samym, czy obciążenie premią dostawcy rodzi obowiązek podatkowy w tym podatku? W ocenie wnioskodawczyni, która odwołała się do wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z 27 lipca 2010 r. sygn.. akt I SA/Wr 674/10 oraz wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 czerwca 2010 r. sygn.. akt I FSK 1022/09, i z 12 października 2010 r. sygn. akt I FSK 1635/09 wypłata premii pieniężnej w sytuacji, gdy wnioskodawca w umowach nie zobowiązuje się do podjęcia działań mających na celu zwiększenie sprzedaży nie rodzi obowiązku podatkowego w zakresie podatku od towarów i usług, bowiem nie jest wynagrodzeniem za usługę. Tej bowiem wnioskodawczyni na rzecz sprzedawcy nie świadczy. Zaskarżoną interpretacją indywidualną z dnia [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. działający z upoważnienia Ministra Finansów uznał stanowisko wnioskodawczyni za prawidłowe. Uzasadniając swoje stanowisko na wstępie przytoczył regulacje art. 5 ust. 1.art. 7 ust. 1, art. 8 ust. 1, art. 19 ust. 1, art. 29 ust. 1, ust. 4-4b, art. 106 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011 r. nr 177, poz. 1054 ze zm.). Następnie, odnosząc się do opisanego we wniosku stanu faktycznego podkreślił, że wypłata premii uwarunkowana jest wyłącznie osiągnięciem w określonym przedziale czasowym odpowiedniego pułapu obrotu terminowym regulowaniem zobowiązań i nie uzależniona od podjęcia jakichkolwiek dodatkowych działań. Zatem ze strony wnioskodawczyni brak czynności, poza zakupem towarów od dostawcy, które można byłoby uznać za świadczenie usługi. Tym samym otrzymanie premii nie może być dokumentowane przez nią fakturą. Dlatego uznał stanowisko wnioskodawczyni, że otrzymanie premii pieniężnej z tytułu osiągnięci określonego pułapu obrotów z dostawcą nie podlega u niej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług i nie rodzi obowiązku podatkowego u niej za prawidłowe. Niemniej jednak, z uwagi na normę art. 29 ust. 4 ustawy o podatku od towarów i usług zauważył, że w opisanym stanie faktycznym istniej bezpośredni związek pomiędzy transakcjami dostawy realizowanymi w okresie uprawniającym do otrzymania premii, a poszczególnymi transakcjami zrealizowanymi w tymże okresie. Obniżają one wartość tych transakcji. Dlatego powinny być dokumentowane fakturami korygującymi wystawianymi przez dostawcę. Z kolei noty księgowe, którymi wnioskodawczyni dokumentuje otrzymane premie nie są dokumentami przewidzianymi w przepisach o podatku od towarów i usług, lecz brak przeciwwskazań dla takiego sposobu dokumentowania premii. W wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa wnioskodawczyni zarzuciła interpretatorowi wykroczenie poza granice stanu faktycznego i "wykreowane rzeczywistości odbiegającej od niego poprzez nakreślenie obowiązków podatkowych ciążących na kontrahentach wnioskodawczyni". Zwłaszcza, ze wbrew treści wniosku w interpretacji przyjęto założenie, że premia pieniężna zmniejsza obrót towarami w przyjętym dla jej wyliczenia okresie, co wobec posiadanych przez kontrahentów "A" interpretacji indywidualnych w istocie nie ma miejsca. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa Minister Finansów nie znalazł podstaw do zmiany swojego stanowiska. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" spółka z o.o. z siedzibą w M. , reprezentowana przez pełnomocnika domagała się uchylenia indywidualnej interpretacji Ministra Finansów z 12 lutego 2013 r. i zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonemu aktowi zarzuciła naruszenie art. 14b oraz art. 14c § 1 i 2 O.p. Uzasadniając żądanie przypomniała stan faktyczny opisany we wniosku o udzielenie interpretacji swoja jego interpretację. Podobnie jak w wezwaniu do usunięcia naruszenia prawa zarzuciła interpretatorowi wyjście poza granice opisanego we wniosku stanu faktycznego. Za niedopuszczalną uznała modyfikację stanu faktycznego, dopisywanie do niego dodatkowych elementów lub ich pomijanie. Ponadto powinna odnosić się do obowiązków podatkowych wnioskodawczyni, a nie jej kontrahentów. Tymczasem omówiono w niej obowiązki, jakie w opinii organu, obciążały dostawców skarżącej w zakresie korygowania wysokości obrotu i wystawiania faktur korygujących. W efekcie udzielona interpretacja, gdyby nie te dodatkowe elementy, miałaby inny kształt. W konsekwencji, w świetle normy art. 14k § 1 – 3O.p. udzielałaby skarżącej innej ochrony prawnej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie. Odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów nie zgodził się ze stwierdzeniem, że doszło do modyfikacji stanu faktycznego, dodania do niego elementów nie wskazanych przez skarżącą, a jedynie do jego zinterpretowania w kontekście przepisów podatku od towarów i usług. W jego ocenie z nakreślonego we wniosku stanu faktycznego wynika, że skarżąca nie wykonuje na rzecz swoich kontrahentów żadnych usług, a przyznana premia jest w istocie rabatem. Za niezrozumiałe w związku z tym uznał wywody pełnomocnika skarżącej na temat treści i skutków interpretacji. Wskazanie, w jaki prawidłowy sposób powinny być udokumentowane premie, zgodnie z brzmieniem uchwały Naczelnego Sadu Administracyjnego z 25 czerwca 2012r sygn. akt I FPS 2/12 będące w istocie rabatem w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy o VAT było wręcz obowiązkiem organu. Tym bardziej, że skarżąca sama we wniosku dotknęła tego problemu. Z kolei pełne zinterpretowanie tej kwestii nie byłoby możliwe bez odniesienia się także do obowiązków kontrahentów skarżącej, będących dostawcami towaru. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 184 Konstytucji w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm. - dalej p.p.s.a.), kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a. sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. Kontrola zgodności z prawem dotyczy właściwości organu administracyjnego w sprawie, jego kompetencji do załatwienia spraw decyzjami administracyjnymi, poprawnego zastosowania przepisów postępowania administracyjnego oraz załatwienia sprawy na podstawie prawidłowo stosowanych, pod względem zakresu obowiązywania i treści, przepisów prawa materialnego. Nadto w myśl art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a., kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydane w indywidualnych sprawach. Rozpoznając skargę na interpretację prawa podatkowego sąd administracyjny kontroluje poprawność merytoryczną dokonanej interpretacji oraz prawidłowość prowadzonego w tej sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie. Należy przy tym zauważyć, że interpretacja przepisów prawa podatkowego to czynność władcza uprawnionego organu, która w odróżnieniu od aktu nie jest (co do zasady) skierowaniem wprost na wywołanie skutków prawnych, lecz osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (Z. Kmiecik glosa OSP 2005.4.50). Osiągnięcie "stanu rzeczy" obejmuje zarówno stan faktyczny jak i prawny danej sprawy. W przypadku interpretacji jest to czynność obejmująca - w zakresie prawa podatkowego - ocenę stanowiska wnioskodawcy bądź wskazanie prawidłowego stanowiska, z uzasadnieniem prawnym przy uwzględnieniu stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych przedstawionych przez zainteresowanego we wniosku o interpretację. Zastosowanie się do wydanej interpretacji ("pisemnej" lub "milczącej") wpływa na prawa i obowiązki, w tym podatkowe, wnioskodawcy oraz postępowanie organów podatkowych. Pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego wydana w indywidualnej sprawie jest czynnością skierowaną do oznaczonego podmiotu, dotyczy uprawnień lub obowiązków tego podmiotu przy czym uprawnienie lub obowiązek, którego czynność dotyczy, jest określona w obowiązujących przepisach prawa podatkowego. Nie jest to jednak rozstrzygnięcie władcze. W myśl art. 14c O.p interpretacja indywidualna zawiera ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie (§ 1). W razie negatywnej oceny stanowiska wnioskodawcy interpretacja indywidualna zawiera wskazanie prawidłowego stanowiska wraz z uzasadnieniem prawnym (§ 2). Zatem zasadniczym elementem interpretacji indywidualnej jest wyrażenie oceny stanowiska wnioskodawcy, zaprezentowanego we wniosku. Jeśli ocena stanowiska wnioskodawcy jest pozytywna, to interpretacja może ograniczyć się do stwierdzenia, że stanowisko wnioskodawcy ocenia się jako prawidłowe. Wiele zależy przy tym od tego, czy ocenę prawidłowości odnosi się do pełnego zakresu stanowiska wnioskodawcy, czy też tylko do jego części. Wreszcie pisemna interpretacja przepisów prawa podatkowego, zawierająca ocenę prawną stanowiska pytającego wraz z uzasadnieniem prawnym, musi być na tyle czytelna, aby podatnik mógł się do niej zastosować. Musi z niej wynikać wyraźna odpowiedź na zadane przez zainteresowanego pytanie, jasno zaprezentowane było stanowisko prawidłowe (w ocenie organu interpretacyjnego), poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. Z uzasadnienia prawnego interpretacji wynikać winien tok rozumowania organu interpretacyjnego, który doprowadził z jednej strony do zanegowania lub potwierdzenia słuszności stanowiska wnioskodawcy. W ocenie Sądu zaskarżona interpretacja, wbrew zarzutom skargi, te kryteria spełnia. Przechodząc do meritum sprawy na wstępie należy zauważyć, że spór w orzecznictwie sądowym dotyczący oceny charakteru prawnego premii finansowych rozstrzygnął ostatecznie Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z dnia 25 czerwca 2012 r. sygn. akt I FPS 2/12, stwierdzając, że wypłata kontrahentowi bonusu warunkowego (premii pieniężnej) z tytułu osiągnięcia określonej wielkości sprzedaży lub terminowości regulowania należności stanowi rabat w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, zmniejszający podstawę opodatkowania. W uzasadnieniu powyższej uchwały NSA wskazał, że dyrektywa 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U.UE L06.347.1), jak również ustawa o VAT, nie definiują pojęcia "rabatu", lecz posługują się tym terminem normując podstawę opodatkowania. Mając na uwadze treść art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, NSA stwierdził, że na gruncie tej ustawy, rabat to niewątpliwie obniżenie ceny transakcyjnej towaru lub usługi, mające również formę: bonifikaty, upustu, uznanej reklamacji lub skonta. Sąd zwrócił uwagę, że pojęcie "rabatu" w tym przepisie utożsamiane jest z tymi czterema expressis verbis wymienionymi formami obniżenia ceny przyznanej przez sprzedającego (wykonawcę usługi) po dokonaniu transakcji. Rabat ma zatem niewątpliwie bezpośredni wpływ na wartość konkretnej transakcji (dostawy lub usługi) i w efekcie prowadzi do obniżenia jej wartości (ceny). Tym samym tak rozumiany rabat powinien obniżać podstawę opodatkowania, skoro podatek od wartości dodanej ma być proporcjonalny do ceny towarów i usług. Zaznaczył także, że konstrukcja podstawy opodatkowania jest wyrazem fundamentalnej zasady neutralności VAT dla podatników tego podatku. Ekonomiczny ciężar podatku VAT, co do zasady, powinien bowiem ponosić konsument, a nie podatnik. W ślad zatem za obniżeniem ceny transakcyjnej w formie rabatu powinno następować obniżenie podstawy opodatkowania tej transakcji, aby zachowana została zasada proporcjonalności VAT do ceny towarów i usług. Dalej NSA wskazał, że art. 29 ust. 4 ustawy o VAT nie posługuje się terminem "premii pieniężnej". Jedynie literalna wykładnia art. 29 ust. 4 ustawy o VAT mogłaby zatem prowadzić do wniosku, że rabat obniża cenę konkretnej transakcji (dostawy, usługi), a w konsekwencji podstawę opodatkowania z tytułu tej transakcji (przy stosownym jego udokumentowaniu), a premia pieniężna nie jest powiązana z konkretną transakcją, lecz jest konsekwencją efektu szeregu transakcji pomiędzy kontrahentami, najczęściej w dłuższym okresie. Powołując się na literaturę przedmiotu NSA uznał, że analiza pojęć "rabat" (który może być transakcyjny lub potranskacyjny) i "premia pieniężna" przemawia za przyjęciem stanowiska, że pojęcia te pokrywają się w znaczeniu gospodarczym. Sąd zauważył też, że efekt ekonomiczny w danym okresie przyznania np. premii pieniężnej wyrażonej procentowo w stosunku do obrotu oraz udzielenia rabatu w stosunku do wszystkich transakcji z określonym kontrahentem w tymże okresie czasu, z uwzględnieniem tego samego procentu, będzie zbliżony w tym sensie, że wiązać się będzie z przekazaniem nabywcy przez sprzedawcę określonej kwoty premii obliczonej procentowo w stosunku do obrotu lub odpowiadającej jej kwoty rabatu ustalonego w stosunku do poszczególnych transakcji, z uwzględnieniem tego samego procentu. Podobnie będzie w przypadku premii pieniężnej określonej kwotowo, przy czym w tym przypadku niewątpliwie o wiele trudniejszym będzie przypisanie stosownej kwoty rabatu, jaka powinna przypadać na poszczególne transakcje uwzględniane za dany okres. Zatem premia pieniężna, w jego ocenie, za dany okres, w ujęciu ekonomicznym, sprowadza się w istocie do zwrotu nabywcy przez sprzedawcę części uiszczonego wcześniej wynagrodzenia z tytułu dokonanych z nabywcą transakcji - w następstwie czego zmniejszeniu ulega wcześniej określona z tytułu tych transakcji ich globalna wartość, a tym samym wartość pojedynczych transakcji, pomniejszona proporcjonalnie. Mając na względzie treść art. 73 i art. 90 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE za słuszne, co do istoty, NSA uznał stanowisko, że podstawa opodatkowania nie powinna przewyższać wynagrodzenia należnego dostawcy lub usługodawcy, w przeciwnym przypadku uszczerbku doznawałaby bowiem wspomniana zasada neutralności podatku od wartości dodanej. Z powyższych powodów, co zresztą przewiduje art. 90 ust. 1 dyrektywy, należało stworzyć mechanizm prawny zapewniający podatnikom możliwość dostosowania podstawy opodatkowania, a co za tym idzie wysokości podatku do ulegającej obniżeniu ceny (wynagrodzenia) za daną dostawę. Udzielenie premii pieniężnej (rabatowej) skutkować powinno u podatnika zmniejszeniem jego podstawy opodatkowania oraz podatku należnego, co czyniłoby u niego zadość zasadzie neutralności oraz proporcjonalności VAT w stosunku do otrzymanej przez niego ceny z transakcji w danym przedziale czasowym. Należy zatem w pierwszej kolejności rozważyć, czy krajowe uregulowania zapewniały podatnikom, bez nadmiernych trudności możliwość dostosowania podstawy opodatkowania, a co za tym idzie wysokości podatku do ulegającej obniżeniu ceny (wynagrodzenia) za dokonane dostawy. Do 31 grudnia 2010 r. rabat był dokumentowany poprzez fakturę korygującą, w która miała zawierać dane przewidziane w § 13 ust. 2 pkt 2, 3 i 4 rozporządzenia. Przepisy wymagały zatem odnoszenia rabatu do konkretnych dostaw i usług oraz takiegoż ich dokumentowania, z odniesieniem w fakturze korygującej do konkretnej dostawy lub usługi objętej rabatem, z podaniem numeru faktury dokumentującej te transakcje oraz kwoty i rodzaju udzielonego rabatu. Nie przewidywano natomiast do 31 grudnia 2010 r., aby rabat mógł zostać udzielony do wszystkich dostaw towarów lub usług dokonanych dla jednego odbiorcy w danym okresie, bez konkretnego odnoszenia do tych transakcji, z podaniem numeru faktur korygowanych oraz objętych korektą nazw towarów i usług. Dopiero od 1 stycznia 2011 r., uregulowano zagadnienie wystawiania, tzw. korygujących faktur zbiorczych dla jednego odbiorcy. W takim przypadku nie ma zatem - od 1 stycznia 2011 r. - wymogu odnoszenia się w fakturze korygującej do poszczególnych faktur podlegających korekcie za dany okres oraz konkretnych transakcji podlegających korekcie. Nie jest natomiast w dalszym ciągu objęta korektą instytucja zbiorczego rabatu w przypadkach, gdy odbiorca ma mieć udzielony rabat tylko z tytułu określonego rodzaju transakcji, z wyłączeniem innych, których w danym okresie rozliczeniowym jest również odbiorcą. W odniesieniu do stanu prawnego obowiązującego przed 1 stycznia 2011 r. w orzecznictwie NSA zauważono jednak, że nie ma żadnych prawnych przeszkód, aby faktura korygująca miała charakter zbiorczy i odnosiła się do kilku faktur sprzedaży za dany przedział czasowy (wyrok NSA z 14 grudnia 2010 r., I FSK 16/10). Możliwość wystawiania zbiorczych faktur korygujących nie budzi również zastrzeżeń organów podatkowych. Nie sposób też zakwestionować stanowiska zaprezentowanego m.in. w orzeczeniu z dnia 21 grudnia 2011 r., I FSK 361/11, zgodnie z którym podatnik prowadzący pełną księgowość, w oparciu o konto rozrachunkowe z konkretnym kontrahentem, jest w stanie określić nie tylko wielkość obrotów z tym kontrahentem w skali np. miesiąca (czy nawet kwartału i roku), ale także ustalić dokumenty źródłowe (faktury) dokumentujące obrót w tym okresie, zwłaszcza, że dokumenty te stanowić będą podstawę do obliczenia wielkości obrotu. Można więc powiązać omawiany bonus z dokonanymi w danym czasie transakcjami i wystawionymi fakturami. Z powyższego wynika, że skorygowanie faktur w związku z udzieleniem premii pieniężnej nie stanowi czynności nadmiernie pracochłonnej i kosztochłonnej. Istotnym argumentem kwestionującym możliwość uznania premii pieniężnych za rabaty, o których mowa w art. 29 ust. 4 ustawy o VAT jest powołanie się na zakaz interpretowania podejmowanych przez podatnika działań gospodarczych w sposób sprzeczny z jego intencjami. W ocenie NSA nie można jednak uznać, że sama wola podatnika, znajdująca odzwierciedlenie w treści czynności prawnej, może określać charakter prawny świadczenia w oderwaniu od jego obiektywnych cech. Nie nazwa, lecz treść świadczenia decyduje o tym, jaki ma ono charakter. Wojewódzki Sąd Administracyjny, w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, podziela stanowisko zawarte w cytowanej uchwale, która w świetle art. 269 § 1 p.p.s.a. ma charakter wiążący. Prawidłowe jest wobec tego stanowisko skarżącej i organu, który je podzielił, że otrzymana premia pieniężna przez skarżącą z tytułu osiągnięcia określonego w umowie pułapu obrotu z dostawcą i terminowego regulowania należności nie jest wynagrodzeniem za usługę, bowiem żadnej usługi nie świadczy ona na rzecz dostawcy. W konsekwencji jej otrzymanie nie rodzi po stronie skarżącej obowiązku podatkowego w podatku od towarów i usług. Zaznaczyć w tym miejscu należy, że to, czy wydana interpretacja odpowiada intencji wnioskodawcy, czy ma on poczucie załatwienia sprawy w sposób praworządny, zgodny z jego rozumieniem zasady legalizmu, oceniać należy także przez pryzmat zarzutów wnioskodawcy i jego wątpliwości co do treści otrzymanego rozstrzygnięcia. Zasada zaufania do organu wymagała takiej redakcji interpretacji, aby dla spółki była ona czytelna i nie pozostawiała zbędnych wątpliwości. Należy zatem przyjąć, że musi istnieć pełna zgodność pomiędzy stanowiskiem organu wyrażonym w sentencji z uzasadnieniem prawnym. Jeszcze raz podkreślić należy, że zakres oceny stanu faktycznego, zawartego we wniosku o wydanie interpretacji, wyznaczony zostaje przez treść zadanego przez wnioskodawcę pytania oraz zajętego przez niego stanowiska. Niezbędne jest zatem, aby z interpretacji wynikała wyraźna odpowiedź na zadane przez podatnika pytanie, jasno było zaprezentowane stanowisko prawidłowe, poparte jednoznacznym i czytelnym dla adresata, uzasadnieniem prawnym tego stanowiska. W judykaturze wyrażono już pogląd, iż bezwzględnym wymogiem jest aby interpretacja podatkowa była jednoznaczna (por. wyrok NSA z dnia 6 stycznia 2010 r., sygn. akt I FSK 1216/09, wyrok NSA z dnia 27 czerwca 2012 r., sygn. akt I FSK 1183/11). Nie zasługuje zatem na uwzględnienie zarzut skarżącej wyjścia przez organ poza granice nakreślonego we wniosku stanu faktycznego. Na postawione pytanie została udzielona jasna i klarowna odpowiedź wszechstronnie interpretująca opisany we wniosku stan faktyczny przez pryzmat przepisów ustawy o VAT. To że skarżąca uzyskała pełniejszą, niż oczekiwała interpretację nie czyni jej nieprawidłową. Dokonując interpretacji stanu faktycznego organ nie dodał do niego dodatkowych elementów. Ocenił jedynie, że otrzymywana przez skarżącą premia nie jest wynagrodzeniem za usługę rodzącym obowiązek w podatku od towarów i usług po stronie skarżącej lecz jest bonusem, rabatem w rozumieniu art. 29 ust. 4 ustawy o VAT, wpływającym na wysokość obrotu. Co więcej biorąc pod uwagę konstrukcję podatku od towarów i usług i zasadę neutralności tego podatku, której gwarantem jest między innymi wyrażone w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT prawo podatnika do obniżenia podatku należnego o podatek naliczony uznanie premii pieniężnej za rabat, w sytuacji gdy dostawca, czego, jak wynika z opisanego stanu faktycznego nie robi, a w świetle przytoczonej uchwały może i powinien, skoryguje fakturą korygującą wysokość obrotu, będzie to rzutowało na sytuację skarżącej w zakresie rozliczenia podatku naliczonego. Będzie to dotyczyło jej praw i obowiązków. Dlatego należało uznać, że udzielona interpretacja w części uzasadnienia omawiającej charakter prawny premii pieniężnej dotyczy także prawa i obowiązków skarżącej w zakresie podatku od towarów i usług. W świetle powyższego nie można też stwierdzić, biorą pod uwagę sformułowane przez skarżącą pytanie i udzieloną odpowiedź, że zmienił się zakres ochrony, jaką podatnikowi daje udzielona gwarancja. Wobec powyższego na podstawie art. 151 P.p.s.a skargę oddalono.